6 Ιουν 2018

Ο συμβιβασμός των εργατοπατέρων δεν είναι τομή, είναι η χρόνια γραμμή τους

Επιμένουν το ΝΑΡ και νΚΑ με ανακοίνωσή τους ότι η στάση τους της καταψήφισης "του περιεχόμενου, το σχεδίου και τις δράσεις της «κοινωνικής συμμαχίας»" -δηλαδή της απεργίας- λειτούργησε απονομιμοποιητικά στη λεγόμενη "Κοινωνική Συμμαχία" που συγκρότησαν οι πλειοψηφίες των ΓΣΕΕ ΑΔΕΔΥ με εργοδοτικές ενώσεις και διαταξικά επιμελητήρια. Θεωρούν μάλιστα ότι με τη στάση τους αυτή, από κοινού και με άλλες δυνάμεις, ακόμη και αυτών που καλούσαν τους εργαζόμενους να κάνουν κοπάνα και να πάνε για μπάνιο, ότι "στάλθηκε ένα ηχηρό και πολύμορφο μήνυμα ενάντια στον κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό, αναδείχτηκε η επείγουσα ανάγκη ταξικής ανασυγκρότησης του κινήματος. Για συνδικάτα, αγώνες και απεργίες στα χέρια των εργαζόμενων.".

Εμείς εδώ έχουμε άλλη άποψη. Θεωρούμε ότι το καλύτερο χαστούκι απέναντι την επίθεση που εξελίσσεται σχεδόν απρόσκοπτα από τους ιμπεριαλιστικούς "θεσμούς", τις ντόπιες κυβερνήσεις και την ντόπια άρχουσα τάξη κατ' αρχήν αλλά και απέναντι στην εργατική αριστοκρατία που έχει ταυτιστεί μαζί τους εδώ και χρόνια θα δινόταν με την μαζική συμμετοχή των εργαζόμενων στην απεργία και στις απεργιακές συγκεντρώσεις. Όπως έγινε και τα χρόνια 2010 - 12 που παρά τις προσπάθειες και τότε των συνδικαλιστικών πλειοψηφιών ο εργαζόμενος λαός τρόμαξε το σύστημα, του δημιούργησε σοβαρή πολιτική κρίση, ξεπέρασε σε πολλές περιπτώσεις τις συνδικαλιστικές ηγεσίες σε όλες τις βαθμίδες -γιατί το πρόβλημα δεν περιορίζεται μόνο στη κορυφή- αλλά δυστυχώς δεν μπόρεσε να ξεπεράσει ολοκληρωτικά τις λογικές ανάθεσης και τις αυταπάτες για κοινοβουλευτικές λύσεις. Με αποτέλεσμα μετά τη μεγαλειώδη κινητοποίηση του Φλεβάρη του '12 το σύστημα να αναγκαστεί να προκηρύξει εκλογές στη προσπάθειά του να ξεφύγει από τα χειρότερα. Δυστυχώς σε αυτό βοηθήθηκε και από αντιλήψεις που κυριαρχούν στην Αριστερά, έχει και το ΝΑΡ σοβαρές ευθύνες γι΄ αυτό, για το τι σημαίνουν εκλογές και τι μπορεί να προσφέρουν στο κίνημα. Έτσι αντί η πολιτική κρίση του συστήματος να βαθύνει, όπως καλούσαν το λαό να κάνει το ΝΑΡ, το ΚΚΕ και άλλες δυνάμεις -και που η δική τους στάση μόνο σε αυτό δεν συνέβαλε- να πάμε σε δύο απανωτές εκλογικές διαδικασίες οι οποίες σαν αποτέλεσμα είχαν να δώσουν ανάσα στο σύστημα, να βγάλουν τον ΣΥΡΙΖΑ και τις αυταπάτες στον αφρό, να συμβάλουν στη παύση του κινήματος. Πλην ελάχιστων εξαιρέσεων που όμως δεν ήταν ικανές να κάνουν τη διαφορά γι' αυτό το τελευταίο.

Για να γυρίσουμε στο σήμερα. Το ΝΑΡ όλα τα προηγούμενα χρόνια από την ύπαρξή του, η οποία συνέπεσε μάλιστα με την πρώτη υπογραφή της πρώτης διετούς συλλογικής σύμβασης από τη ΓΣΕΕ -με τη σύμπραξη του ΚΚΕ- που εξέφραζε επακριβώς την ίδια λογική της "κοινωνικής συμμαχίας", ήταν λάθος όταν με τον τρόπο του καλούσε τους εργαζόμενους να εκμεταλλευτούν τις απεργιακές ευκαιρίες που του δινόταν όταν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες καλούσαν σε απεργίες για τους δικούς τους λόγους και όχι γιατί τους έπιανε κάποια ...τύψη απέναντι στους εργαζόμενους; Τι είναι αυτό που το κάνει τώρα να θεωρεί τόσο μεγάλη τομή το πλαίσιο της "κοινωνικής συμμαχίας", να θεωρεί ότι οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να παρακάμψουν αγωνιστικά, απεργώντας και διαδηλώνοντας μαζικά τις συνδικαλιστικές ηγεσίες; Ποια θα ήταν η ουσιαστική διαφορά, πέρα από το σχήμα της "κοινωνικής συμμαχίας" αν η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ άκουγαν τις καταγγελίες όλων μας και τελικά κήρυτταν απεργία στις 12 Γενάρη;  Τότε το πλαίσιό τους θα ήταν διαφορετικό, πιο ρεφορμιστικό και πιο ...ντροπαλό απέναντι στους εργαζόμενους οπότε και εμείς οι ...ταξικοί θα είχαμε άλλες δυνατότητες παρέμβασης και μαζικοποίησης της απεργίας και δεν θα συμβάλαμε στη δημιουργία αυταπατών για το ρόλο τους;

Η λογική της "κοινωνικής συμμαχίας" -που καμιά σχέση δεν έχει με την ανάγκη μια συγκροτημένη εργατική τάξη να φτιάξει τις δικές της συμμαχίες- δεν είναι κανένα καινούργιο εφεύρημα. Υπάρχει χρόνια και σε δυνάμεις της Αριστεράς. Εντός και εκτός κοινοβουλίου. Υπάρχει και στο ΝΑΡ! Γιατί πως αλλιώς να εξηγήσουμε ότι σε αρκετά από αυτά που τώρα ανακάλυψε ότι αποτελούν "διαταξικά επιμελητήρια και εργοδοτικές ενώσεις" (ΤΕΕ, ΠΙΣ, Δικηγορικοί Σύλλογοι, κ.λπ.) έχει δικά του σχήματα -σε συνεργασία και με άλλες δυνάμεις- που κατεβαίνουν στις εκλογικές τους διαδικασίες; Σε αυτά τα διαταξικά οι εργαζόμενοι έχουν τη δυνατότητα να παρέμβουν έως και ν'  αλλάξουν το χαρακτήρα τους ενώ σε μια απεργία δεν την έχουν;

Με βάση ποια στοιχεία χαρακτήριζε εργοδοτική την απεργία, πολύ περισσότερο που εκτός από τις ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ και ΓΣΕΒΕΕ οι άλλες οργανώσεις της "συμμαχίας" όχι μόνο δεν καλούσαν σε απεργία αλλά φτάναν και στο σημείο να ενημερώνουν - προειδοποιούν τους εργαζόμενους ότι δεν την θεωρούν απεργία (ΕΣΕΕ για παράδειγμα). Ή μήπως οι συναγωνιστές του ΝΑΡ δεν είδαν, δεν άκουσαν για απειλές απέναντι σε εργαζόμενους που ήθελαν να απεργήσουν να το ξανασκεφτούν; Έκλεισε κανένα εργοστάσιο, κανένα σούπερ μάρκετ, κανένα πολυκατάστημα με απόφαση εργοδοτών και δεν το πήραμε χαμπάρι; Με λίγα λόγια όλοι όσοι καλούσαν τους εργαζόμενους στις 30 Μάη να καταψηφίσουν την απεργία -άρα και να μην απεργήσουν- λέγοντάς τους ότι δεν έχουν τη δυνατότητα να ανατρέψουν το πλαίσιο της ταξικής συνεργασίας το μόνο που κατάφεραν ήταν να συμβάλουν, όσο τους αναλογεί, στην ακόμη μεγαλύτερη απαξίωση της έννοιας της απεργίας και στη πραγματοποίηση των πιο άμαζων απεργιακών συγκεντρώσεων που πραγματοποιήθηκαν -παρά τη διαφωνία του συμμάχου του ΝΑΡ του ΣΕΚ που είδε χιλιάδες να κατεβαίνουν στους δρόμους- τις τελευταίες δεκαετίες. Με αυτή την έννοια οι ΓΣΕΕ ΑΔΕΔΥ πέτυχαν το στόχο τους!
...........
Η συζήτηση για την απεργία στις 30/5 είχε και έχει πολλές πλευρές. Η κυριότερη βέβαια είναι ότι ανέδειξε για ακόμη μια φορά την αποσυγκρότηση και την οπισθοχώρηση του εργατικού λαϊκού κινήματος. Η εργατική τάξη και οι εργαζόμενες μάζες για ακόμα μια φορά δεν έδωσαν το «παρών». Η τρομοκρατία και ο φόβος στους χώρους δουλειάς ηγεμονεύουν και η όποια αγωνιστική διάθεση γεννιέται συνήθως μπλοκάρεται από τον υποταγμένο εργοδοτικό συνδικαλισμό ή το ρεφορμισμό.

Όλη αυτή η κατάσταση αντανακλάται και στο εργατικό κίνημα. Έκφρασή της είναι και η στάση αρκετών δυνάμεων της Αριστεράς και του α/α χώρου να παραιτηθούν από τη μάχη της απεργίας, με κάποιους πιο ανεκδιήγητους να προτιμούν να πάνε για μπάνιο παρά να απεργήσουν (βλ. Ροσινάντε). Για αρκετές δυνάμεις είναι σίγουρα πιο εύκολο να αποφύγουν την πραγματική σύγκρουση στους χώρους δουλειάς από το να τη δώσουν, με βάση την πίεση που νιώθουν από την επίθεση.  Όπως επίσης είναι πιο εύκολο για αρκετούς από αυτούς τους χώρους και με βάση τη μικροαστική αδημονία που τους διακατέχει και θέλουν εδώ και τώρα απαντήσεις στον δύσκολο και αρνητικό συσχετισμό που έχει διαμορφώσει η ταξική πάλη.

Σε αυτή τη βάση ψάχνονται και τα επιχειρήματα για την αναχώρηση και τη φυγοπονία επί της ουσίας από τα καθήκοντα που θέτει η πραγματικότητα στους χώρους εργασίας. Γράφει ο Π. Μαυροειδής σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε στο διαδίκτυο με τίτλο «Από τις απεργίες χωρίς απεργούς, στους απεργούς χωρίς απεργία (ή τα «ιερά δισκοπότηρα» των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ)»: Οι απεργίες αυτές των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ (με τη στήριξη με άλλο περιεχόμενο και συγκεντρώσεις από το ΠΑΜΕ) δεν έχουν καμία λογική κλιμάκωσης και απόσπασης καταχτήσεων, παρά μόνο συμβολικό και τελικά αδύναμο χαρακτήρα….

Εδώ γεννιέται για ακόμα μια φορά το εύλογο ερώτημα αν το ΠΑΜΕ, που έχει άλλο περιεχόμενο στις συγκεντρώσεις του, λειτουργεί προωθητικά και μάλιστα έχει λογική κλιμάκωσης. Μα, καλά, θα αναρωτηθούμε εμείς: Προς τι όλος αυτός ο εκστασιασμός μπροστά στο ΠΑΜΕ; Κλιμάκωσε τον αγώνα τη διετία ’10-12, κλιμάκωσε τον αγώνα στη Χαλυβουργία, στις απεργίες των εκπαιδευτικών, τον Δεκέμβρη του ’08; Ή όποτε συμμετείχε το έκανε για να σπείρει αυταπάτες, για να αναχωρήσει και να σπάσει την όποια αγωνιστική διάθεση εργαζομένων; Πόσες φορές ακούσαμε ότι οι απεργοί της τάδε εταιρίας ή του δείνα κλάδου γυρνάνε στις δουλειές τους με ψηλά το κεφάλι, από συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ για να δικαιολογήσουν τους αγώνες που έκλειναν.

Με ποιο πολιτικό κριτήριο λειτουργεί ο ακολουθητισμός κάποιων γύρω από το ΠΑΜΕ και από πότε το ΠΑΜΕ είναι ταξικός πόλος, ο οποίος μάλιστα κάνει και τομές σαν την απεργία στις 12 Γενάρη και αμφισβητεί ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ;  Όπως αναφέρει και η Σ. Κοιλάκου στο «ΠΡΙΝ» στο άρθρο της: Το μπλοκ της 12 Γενάρη, που αμφισβήτησε τις ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και απέδειξε πως μπορούμε χωρίς αυτούς, πρέπει να σηκώσει το γάντι και να δώσει αυτοπεποίθηση στους εργαζόμενους….

Μα, αλήθεια, αν το ΠΑΜΕ αμφισβητούσε στα αλήθεια τη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ, δεν θα το είχαμε καταλάβει τόσα χρόνια που ηγεμονεύει στο κίνημα; Δεν θα είχε απεμπλακεί από την αντίληψή τους, δεν θα οργάνωνε σε άλλη βάση τα σωματεία και σε άλλη κατεύθυνση;

Τομή λοιπόν για κάποιους η 12 Γενάρη. Γιατί, όπως λένε, έγινε από τα κάτω και αμφισβήτησε ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Η αλήθεια είναι όμως ότι η 12 Γενάρη ΔΕΝ έγινε από τα κάτω, καλέστηκε από την ΑΔΕΔΥ (με στάση εργασίας) και από το ΠΑΜΕ (με απεργία) και ως τις τελευταίες μέρες υπήρχε από όλες αυτές τις δυνάμεις η προσμονή να καλέσει και η ΓΣΕΕ σε απεργία. Δεν έγιναν συνελεύσεις στους χώρους δουλειάς και στα σωματεία. Ούτε σε αυτά που ελέγχει το ΠΑΜΕ ούτε και στα πρωτοβάθμια και δεν μπήκαν οι εργαζόμενοι (για ακόμα μια φορά) σε διαδικασία κίνησης.

Δεύτερη τομή είναι η κοινωνική συμμαχία των ΓΣΕΕ- ΑΔΕΔΥ. Στην οποία μάλιστα κάποιοι προσδίδουν και πιο μόνιμα χαρακτηριστικά. Αλήθεια, αυτά τα χαρακτηριστικά δεν τα έβλεπαν όλο το προηγούμενο διάστημα; Όταν η ΓΣΕΕ πήγε στην Ουάσινγκτον και όταν υπέγραφε τις τελευταίες κατάπτυστες συλλογικές συμβάσεις δεν κλονίστηκαν όλοι αυτοί που βλέπουν σήμερα τομές και τώρα ανακαλύπτουν το νέο «σχήμα» της κοινωνικής συμμαχίας;

Να τους ενημερώσουμε ότι η κοινωνική συμμαχία υλοποιείται δεκαετίες τώρα και στοχεύει στην ταξική ειρήνη, στον ταξικό συμβιβασμό και στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων του κεφαλαίου. Έτσι ήταν τα πράγματα στο εργατικό κίνημα για έναν πολύ απλό λόγο. Δεν υπήρχε συγκροτημένη ταξική επαναστατική γραμμή και οι όποιες λίγες μάχες δόθηκαν και μπορεί να κέρδισαν δόθηκαν επειδή οι εργαζόμενοι βγήκαν μπροστά υπό το βάρος της επίθεσης και είπαν φτάνει πια.

Η 30 του Μάη ήταν μια δύσκολη απεργία, που ανέδειξε για άλλη μια φορά τα προβλήματα του εργατικού κινήματος και της Αριστεράς. Κανείς δεν πρέπει να χαίρεται που η απεργία δεν ήταν μαζική, αλλά να προβληματίζεται για τα προβλήματα του κινήματος, πόσο μάλλον όταν εργαζόμενοι με ακόμη πιο δύσκολους όρους έδωσαν τη μάχη της απεργίας στον ιδιωτικό τομέα και μάλιστα είχαν και απειλές από την εργοδοσία (στην COSCO απειλήθηκαν από εργολάβο οι εργαζόμενοι που απεργούσαν για μηνήσεις και ότι θα υπάρξουν απεργοσπάστες που θα σπάσουν την απεργιακή περιφρούρηση). Και όταν αυτό που διαφαίνεται είναι καινούργια άγρια μέτρα για το λαό και τους εργαζόμενους…

Το πρώτο μέρος του άρθρου είναι δικό μας, το δεύτερο προέρχεται από την Προλεταριακή Σημαία. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Tο blog στηρίζει μεν το ΚΚΕ(μ-λ) αλλά δεν αποτελεί επίσημο ιστολόγιό του. Ότι δεν φέρει υπογραφή ή δεν παραπέμπει σε κάποιο σύνδεσμο αποτελεί άποψη του διαχειριστή που το ανέβασε.

Δημοσιεύουμε κείμενα οργανώσεων, σχημάτων, συλλογικοτήτων, άρθρα επώνυμα που στέλνουν φίλοι, συναγωνιστές και σύντροφοι με τα οποία δεν είναι απαραίτητο να συμφωνεί ούτε το blog. Στόχος μας είναι η προβολή αγώνων, κινήσεων, δράσεων και απόψεων που θεωρούμε ότι μπορεί να προάγουν τις αντιστάσεις και τους αγώνες του λαού ή βοηθάνε στο διάλογο για την υπόθεση του λαϊκού κινήματος και της αριστεράς, ιδιαίτερα του κομμουνιστικού κινήματος. Και αυτό χωρίς να κρύβουμε ποιοι είμαστε παριστάνοντας τους αντικειμενικούς και ανεξάρτητους.

Παρά την αρχική μας επιλογή, για ελεύθερα σχόλια ώστε να διευκολύνονται οι συζητήσεις αναγκαστήκαμε να βάλουμε τον έλεγχο γιατί έχουν αυξηθεί από τη μια τα spam και από την άλλη αυτοί που άλλη δουλειά δεν έχουν από το να περιφέρονται και να βρίζουν ασύστολα. Θα προσπαθούμε να τα δημοσιεύουμε όσο το δυνατόν γρηγορότερα.

Αν κάποιος γράψει σχόλιο και δεν το δει μετά από κάποιο εύλογο διάστημα μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μας στο e-mail: antigeitonies@gmail.com