6 Μαρ 2018

Για το ζήτημα της Ανεξαρτησίας (με αφορμή το διάλογο στα πλαίσια της ΛΑΪΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ-ΑΑΣ)

Μάης του 2016
Στα πλαίσια του διαλόγου που διεξάγεται στο εσωτερικό της ΛΑΪΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ-ΑΑΣ, από την πλευρά των συντρόφων του Μ-Λ ΚΚΕ -ανάμεσα σε άλλα- άνοιξε και το ζήτημα για το αν θα πρέπει να καλούμε το λαό μας στην πάλη για «ανεξαρτησία» ή, όπως υποστηρίζουν οι σύντροφοι, για «εθνική ανεξαρτησία». Με πιο πρόσφατη αναφορά στο ζήτημα από τον σ. Δ. Κοντοφάκα ο οποίος, αφού στο κείμενό του (εδώ) απαντάει στην υποτιθέμενη πρόταση πολιτικής συνεργασίας που έχει το ΚΚΕ(μ-λ) προς τις άλλες δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, στο τέλος αναφέρεται στον «ακρωτηριασμό της εθνικής ανεξαρτησίας» που επιχειρείται στα πλαίσια της ΛΑΪΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ-ΑΑΣ και πάλι από το ΚΚΕ(μ-λ). Ανάλογες αναφορές υπάρχουν και σε άλλα κείμενα - πιο ολοκληρωμένα, θα λέγαμε, στο ζήτημα αναφέρεται ο σ. Σ. Σταυρίδης στο κείμενό του «Για το αίτημα της εθνικής ανεξαρτησίας».

Αυτό που κάνει εντύπωση από την πλευρά των συντρόφων είναι ότι παρουσιάζουν το ζήτημα με τέτοιο τρόπο (και αναλόγως δομούν την απάντησή τους) σαν να μπαίνει περίπου για πρώτη φορά από την πλευρά του ΚΚΕ(μ-λ), σαν να μην έχει ξανασυζητηθεί τα προηγούμενα χρόνια στα πλαίσια της ΛΑΪΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ-ΑΑΣ και, κυρίως, σαν να μην υπάρχουν αρκετά κείμενά της -προκηρύξεις, ανακοινώσεις, κοινές εισηγήσεις σε εκδηλώσεις, κ.λπ.- όπου η «Ανεξαρτησία» αναφέρεται είτε σε τίτλους, είτε στο σώμα των κειμένων, είτε στη συνθηματολογία που καταλήγουν, χωρίς τον προσδιορισμό «Εθνική»! Και όχι μόνο σε κείμενα της ΛΑΪΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ-ΑΑΣ  αλλά και σε κείμενα της Εκλογικής Συνεργασίας των δύο οργανώσεων (ενδεικτικά εδώ και εδώ) . Μια απλή αναζήτηση στα αντίστοιχα ιστολόγια φτάνει για να …πείσει και τον πιο δύσπιστο.

Σε κάθε συνεργασία, κάθε οργάνωση και κάθε αγωνιστής που συμμετέχει σε αυτή έχει κάθε δικαίωμα να θέτει όποιο ζήτημα θεωρεί σημαντικό και να επιχειρηματολογεί για ποιο λόγο θα πρέπει η άποψή του να γίνει κτήμα της συνεργασίας. Αυτό που δεν είναι κατανοητό είναι γιατί εγκαλείται το ΚΚΕ(μ-λ) ότι θέτει για πρώτη φορά (και) το συγκεκριμένο ζήτημα, με την επίκληση μάλιστα και των συμφωνημένων από το 2013 (Ιδρυτική Διακήρυξη) αλλά με αγνόηση (γιατί για άγνοια μάλλον δεν μπορούμε να μιλάμε) των κεκτημένων, με πλήρη συμφωνία -φανταζόμαστε- και των συντρόφων, όλα τα υπόλοιπα χρόνια μέχρι σήμερα.

Θα πρέπει, λοιπόν, αντί να εγκαλούν οι σύντροφοι το ΚΚΕ(μ-λ) περίπου για νεολογισμό που στραβοκοιτά προς άλλες κατευθύνσεις, ας μας εξηγήσουν οι ίδιοι γιατί μετά από τέσσερα και κάτι χρόνια θέτουν θέμα αλλαγής των σχετικών κατευθύνσεων και συνθημάτων της ΛΑΪΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ-ΑΑΣ. Και φυσικά να το συζητήσουμε!

Όσο για το ΚΚΕ(μ-λ), το ζήτημα «Εθνική Ανεξαρτησία» ή «Ανεξαρτησία» δεν είναι καινούργιο. Το απασχόλησε, για συγκεκριμένους λόγους, αρκετά χρόνια πριν, το συζήτησε εσωτερικά και δημόσια (και στα πλαίσια της ΛΑΪΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ-ΑΑΣ) και κατέληξε στη δεύτερη άποψη για τους λόγους που εξηγούνται στα αποσπάσματα των κειμένων που ακολουθούν. Τα πρώτα είναι αποσπάσματα από εσωτερικό κείμενο της Οργάνωσης του 2013 και τα δεύτερα από κείμενο που δημοσιεύτηκε το 2012 και αποτέλεσε ένα από τα βασικά κείμενα που συζητήθηκαν στην 8η Συνδιάσκεψή του το 2015 όπου υιοθετήθηκε οριστικά ο όρος «Ανεξαρτησία».

ΝΕΑ ΦΑΣΗ, ΝΕΕΣ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ, ΝΕΕΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ (αρχές 2013)

«Με βάση τα όσα έχουμε εκτιμήσει και αποκρυσταλλώσει για τον χαρακτήρα της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας για τη θέση της χώρας στο παγκόσμιο καπιταλιστικό - ιμπεριαλιστικό σύστημα, για τα χαρακτηριστικά της μεγαλοαστικής τάξης, η πάλη πρέπει να έχει σαν στρατηγικό στόχο την ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ. Με τις δύο αυτές στοχεύσεις, που η πρώτη ανοίγει το δρόμο για την δεύτερη και η δεύτερη με τη σειρά της κατοχυρώνει την πρώτη συνοψίζουμε την στρατηγική μας κατεύθυνση ώστε η εργατολαϊκή συμμαχία να εξασφαλίσει τη δυνατότητα στις λαϊκές μάζες να είναι αφέντες στον τόπο τους χωρίς προστάτες, εξαρτήσεις, βάσεις και έξω από συνασπισμούς. Ταυτόχρονα αναδεικνύει αυτό που επίσης έχουμε καταγράψει σαν επιδίωξη, αυτή η εργατολαϊκή συμμαχία να εξασφαλίσει γρήγορο πέρασμα στο σοσιαλισμό.

Υπ’ αυτό το πρίσμα οι αγώνες που θα ξεσπούν στο έδαφος του καπιταλισμού για την ανατροπή της επίθεσης, των μνημονίων, για την ειρήνη, ενάντια στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, για την δημοκρατία, για το ψωμί, τη δουλειά, ενάντια στην ανεργία έχουν διπλό στόχο να συγκροτήσουν την εργατική τάξη και τις ευρύτερες λαϊκές δυνάμεις, να σφυρηλατήσουν αυτή την εργατολαϊκή συμμαχία και να προετοιμάσουν το έδαφος για την αναμέτρηση, τη σύγκρουση, την επανάσταση.

Αυτή η στρατηγική κατεύθυνση, χωρίς άλματα στο κενό και απογειώσεις είναι ο ορίζοντας της πάλης της εργατικής τάξης και των σύμμαχων στρωμάτων στη φάση που ξανοίγεται μπροστά μας. Είναι ο μόνος δρόμος που φωτίζει την καθημερινή πάλη, τούς καθημερινούς αγώνες.

Ας διευκρινίσουμε ότι με τον στόχο της ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ (δεν έχουμε θέμα να συνυπογράψουμε και την ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ) φυσικά και δεν εννοούμε ότι η εργατική τάξη σε συμμαχία με κομμάτια της αστικής τάξης διαμορφώνει ένα στάδιο όπου ολοκληρώνεται το έθνος ή ολοκληρώνεται η καπιταλιστική ανάπτυξη που η μεγαλοαστική τάξη ως εξαρτημένη και κομπραδόρικη εγκατέλειψε στην αρχή. Με την κατεύθυνση της ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ υπηρετούμε την μια απ’ τη διπλή στόχευση της επαναστατικής ανατροπής. Απ’ την άλλη, δεν μπορούμε να αποκλείσουμε στις διάφορες καμπές της ταξικής πάλης, η εργατική τάξη ως ηγέτιδα δύναμη (όπως έγινε στο παρελθόν του κινήματος) να χρησιμοποιήσει στοιχεία της εθνικής συνείδησης προκειμένου να διευρύνει τη συμμαχία που θα θέλει να προωθήσει. Ούτε βεβαίως είναι της ώρας να κάνουμε συγκεκριμένη εκτίμηση (δεν μπορούμε) αν η επαναστατική ανατροπή (που δεν μπορεί να έχει στοιχεία εθνικής ολοκλήρωσης) μπορεί να συνοδεύεται από στοιχεία εθνικής χειραφέτησης τα οποία ήταν καταπιεσμένα όλη την προηγούμενη φάση. Εν πάση περιπτώσει, η διπλή στρατηγική στόχευση (σαν καταρχήν προσανατολισμός) έχει κυρίως την έννοια της προετοιμασίας των λαϊκών δυνάμεων και της εργατικής τάξης ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΔΥΟ ΕΧΘΡΟΥΣ που θα έχει να αντιμετωπίσει η επανάσταση με βάση τα όσα εκτιμάμε και βλέπουμε σήμερα.

Έχουμε, είχαμε και θα έχουμε αντιρρήσεις αρχειακές στις κατευθύνσεις (πολλών πλευρών) ότι ο δικός μας εχθρός είναι «εδώ» που με τις κοντόθωρες λογικές τους (μικροαστική λογική ευκολίας) επικεντρώνουν αποκλειστικά στην εξουσία της ντόπιας άρχουσας τάξης, στους μηχανισμούς της. Δεν βλέπουν ότι πίσω και πάνω από τους κατασταλτικούς μηχανισμούς και πίσω απ’ τον «εθνικό» στρατό που θα κληθεί να αντιμετωπίσει την επανάσταση, αν δεν το κατορθώσουν, θα έρθουν τα big boys από τις βάσεις και την αμερικάνικη πρεσβεία να υπενθυμίσουν ενάντια σε ποιους επίσης πρέπει να στραφεί η επαναστατική οργή και προετοιμασία. Όταν οι μπολσεβίκοι μπήκαν στα χειμερινά ανάκτορα σηματοδότησαν την διαδικασία κατάληψης της πολιτικής εξουσίας. Σε χώρες σαν τη δική μας δεν είναι έτσι. Ο λαός έχει να αντιμετωπίσει απανωτά κέντρα εξουσίας όχι αφού πάρει την εξουσία (αυτό μπορεί να συμβεί και αλλού) αλλά ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΠΑΡΕΙ!»
.....

»Εφόσον παραμένουμε χώρα εξαρτημένη και μάλιστα με την εξάρτηση να βαθαίνει, παλεύουμε για ανεξαρτησία. Και εφόσον είμαστε χώρα καπιταλιστική παλεύουμε για το σοσιαλισμό. Η ανεξαρτησία δεν χαρίζεται, αλλά κατακτιέται, και όχι βοηθητικά για λογαριασμό της άρχουσας τάξης προκειμένου να κυριαρχεί χωρίς δεσμά, αλλά για να μπορέσει η εργατολαϊκή συμμαχία να προχωρήσει στην κοινωνική απελευθέρωση όντας αφέντης στον τόπο της, στη χώρα της, στα όρια που η εθνική συγκρότηση και «ολοκλήρωση» (ημιτελής) έχει διαμορφώσει. Συνεπώς θα είναι μια πολιτική πραγματικότητα και θα προκύψει μετά την ανατροπή της άρχουσας τάξης και που θα κόψει όλα τα δεσμά της εξάρτησης που θα κατοχυρωθεί θεσμικά και που θα την υπερασπίζεται ο επαναστατικός και οπλισμένος λαός».


Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΔΡΟΜΟΣ (Οκτώβρης 2012)

«Έτσι όπως έχουν τα πράγματα είναι γεγονός ότι το αντικαπιταλιστικό και το αντιιμπεριαλιστικό περιεχόμενο της πάλης και του κινήματος δεν έρχονται σε διάσταση, σε αντίθεση, δεν ξεχωρίζονται απόλυτα. Αυτή μας η προσέγγιση που φυσικά δεν είναι καινούρια είναι απόρροια της εξάρτησης της χώρας και της άρχουσας τάξης από τους ιμπεριαλιστές.

Μια εξάρτηση που φυσικά και δεν εμπόδισε την Ελλάδα να «αναπτυχθεί» σαν καπιταλιστική χώρα μέσης ανάπτυξης όπως λέγαμε, αλλά που προφανώς καθόριζε τα όρια, το βάθος και τις ιδιομορφίες αυτής της ανάπτυξης.

Μια Ελλάδα χωρισμένη σε τάξεις, με διογκωμένα μεσοστρώματα και μέχρι πρόσφατα με αρκετά αναπτυγμένο αγροτικό τομέα. Μια Ελλάδα που η «ανάπτυξή» της προάγονταν με άμεση και στενή κρατική εποπτεία και επίβλεψη, μιας και το κράτος υπήρξε και θα συνεχίσει να είναι ο βασικός δίαυλος μέσα από τον οποίο πέρναγε η εξάρτηση, χωρίς να είναι βέβαια ο μόνος.

Μια εξάρτηση, που όπως έχει εξελιχθεί η χώρα, ιδιαίτερα μετά την ένταξη στην ΕΕ, απόκτησε πολυπλόκαμη και δαιδαλώδη εμπλοκή στο εσωτερικό. Με αποτέλεσμα να βάλει τη σφραγίδα της όχι μόνο στα προφανή (πολιτικές πιέσεις, στρατιωτική εμπλοκή σε μηχανισμούς) αλλά και στα πιο «δεύτερα» και «αφανή» της κοινωνικής διαστρωμάτωσης, κατορθώνοντας να απλώσει την επιρροή της όχι μόνο στη μεγαλοαστική τάξη (κορφή της πυραμίδας) αλλά και σε μια σειρά ακόμη μεσοστρώματα που -ακριβώς λόγω της ισχυροποίησής τους- αποτέλεσαν ισχυρά στηρίγματα της εξάρτησης κυρίως από την ΕΕ και δευτερευόντως από τους Αμερικάνους.

Δεν παραγνωρίζουμε τα ρήγματα και τις ρωγμές που εμφανίζονται και θα εμφανίζονται στα διάφορα βάθρα της εξάρτησης. Δεν υποτιμάμε, πολύ περισσότερο στις μέρες μας, τις αντιθέσεις που μπορεί να προκύψουν ανάμεσα σε τμήματα της άρχουσας τάξης και του ιμπεριαλισμού.

Θεωρούμε ότι αυτές τις αντιθέσεις πρέπει και μπορεί να τις αξιοποιήσει το κίνημα. Με μία προϋπόθεση: να υπάρχει σαν τέτοιο με καθαρό ταξικό προσανατολισμό. Όμως η εξάρτηση που βιώνουμε, αφού διανύσαμε και τόσες δεκαετίες μετά την αμερικανοκίνητη δικτατορία, διαμόρφωσε ένα στάτους όπου η διεθνής άγρια καπιταλιστική επίθεση και η απόπειρα επιβολής της και στη χώρα έρχεται γάντι στις επιδιώξεις της άρχουσας τάξης. Γι’ αυτό και φαντάζει όλο και πιο απομακρυσμένο το ενδεχόμενο, οι στόχοι της εξόδου από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, το κλείσιμο των βάσεων, να παίρνουν τακτικά χαρακτηριστικά και μη μας θολώνουν τον ορίζοντα οι όποιες τακτικές κινήσεις των έξω ή των μέσα που περισσότερο γίνονται στο όνομα των εκβιασμών.»
.......


»Εμείς, λοιπόν, «αγαπάμε», «ενδιαφερόμαστε» γι’ αυτό που εννοούμε πατρίδα, απαραβίαστο συνόρων, κυριαρχικά δικαιώματα. Σαφώς θέλουμε να δίνουμε σ’ αυτά ταξικό και πολιτικό περιεχόμενο από την σκοπιά των καταπιεσμένων και των εκμεταλλευόμενων. Πώς είναι δυνατόν να θέλουμε ένα καλύτερο μέλλον για το λαό, μια σημαντική βελτίωση της θέσης της εργατικής τάξης, μιαν άλλη ανακατανομή του πλούτου και να παρουσιαζόμαστε «αδιάφοροι» και «ουδέτεροι» για το χώρο που μας πέφτει, κατά πως λέμε. Ας μην ξεχνάμε ότι πιστεύουμε στη δυνατότητα επανάστασης σε μια χώρα. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να βρεθεί ο λαός και η εργατική τάξη σε μια φάση της επανάστασης, να έχει ως μοναδικό της «χτήμα» αυτό τον τόπο, τον αέρα του, τη γη του, το υπέδαφός της, τις θάλασσές της. Δυστυχώς, η λεγόμενη «διεθνής επανάσταση» μπορεί να αργήσει ή να μην είναι τόσο «ανοιχτοχέρα» για να παραχωρήσει ένα άλλο «οικόπεδο» στο λαό αυτό για να ζήσει.

Φυσικά και ενδιαφερόμαστε έμπρακτα και για τις άλλες πατρίδες. Φυσικά και είμαστε αλληλέγγυοι και διεθνιστές και δεν θέλουμε να καταστρέφονται οι πατρίδες των «άλλων» για να «ευημερεί» ο δικός μας τόπος. Φυσικά και δεν θέλουμε να καταληστεύεται ο τόπος μας, φυσικά και είμαστε ενάντια σε συρρίκνωση, σε μπακλαβαδοποίηση του τόπου μας από ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις ή από τυχοδιωκτικές πολεμικές ενέργειες, είτε ξεκινάνε από το εσωτερικό είτε προέρχονται από το εξωτερικό. Ούτε να γίνεται ορμητήριο. Επειδή, λοιπόν, ενδιαφερόμαστε γι’ αυτόν τον τόπο θέλουμε να αλλάξουν οι παραγωγικές σχέσεις και οι κοινωνικές σχέσεις γενικότερα σ’ αυτόν. Γι’ αυτό και δεν ενδιαφερόμαστε να οικοδομήσουμε πατριωτικό κίνημα αλλά πολιτικό-ταξικό. Το πατριωτικό κίνημα, έτσι όπως έχει καταγραφεί, ακόμα και αν δεν παίρνει ανοιχτά εθνικιστική και σοβινιστική θέση, αποτελεί κίνημα σωτηρίας στα ίδια πάνω κάτω καπιταλιστικά πλαίσια (πιο ανθρώπινο, πιο φιλικό). Υπ’ αυτό το πρίσμα θέλουμε τη χώρα μας ανεξάρτητη για να έχουμε σαν λαός και κυρίως σαν εργατική τάξη, τη δυνατότητα να οικοδομήσουμε τις νέες παραγωγικές και κοινωνικές σχέσεις ανατρέποντας τις προηγούμενες. Απ’ την άλλη, θέλουμε άλλες σχέσεις για να παραμείνει η χώρα ανεξάρτητη. Το σύνθημα της εθνικής ανεξαρτησίας το έχουμε γενικά στο «ρεπερτόριο» χωρίς να το έχουμε προμετωπίδα. Έστω με αδυναμίες και χωρίς να διευκρινίζει το σύνθημα το κοινωνικό και ταξικό περιεχόμενό του, δεν έχουμε πρόβλημα να το εμφανίζουμε. Πρέπει όμως να ξεκαθαρίσουμε ότι ο αγώνας για μας δεν είναι «εθνικοανεξαρτησιακός». Θέλουμε, λοιπόν, πατρίδα ανεξάρτητη, με άλλο καθεστώς και άλλη σημαία. Δεν παλεύουμε για συντήρηση και αναπαραγωγή της σημερινής «πατρίδας», ούτε θα αρνηθούμε ότι η σημερινή σημαία έχει ταυτιστεί με μια σειρά αντιδραστικά, φασιστικά, τυχοδιωκτικά και ταυτόχρονα υποτελή χαρακτηριστικά.»
.....

»Και σ’ αυτή την προσέγγιση που έχουμε, δεν έχουμε κάνει και ούτε πρέπει να κάνουμε το λάθος του εφησυχασμού και της απολυτοποίησης. Πρέπει να παρακολουθούμε όσο μπορούμε καλύτερα, συνεχόμενα και βαθύτερα τις ανατροπές που φέρνει στον κοινωνικό ιστό όλη αυτή η επίθεση του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού. Έχουμε κάθε υποχρέωση να μελετάμε τις αντιθέσεις που εκφράζονται στη χώρα μας, στην περιοχή και διεθνώς, χωρίς να παραγνωρίζουμε καμία.

Το να εθελοτυφλούμε στη μεγάλη όξυνση της αντίθεσης που παρατηρείται μεταξύ του ιμπεριαλισμού και των λαών, είναι σαν να αυτοκτονούμε και να απομονωνόμαστε από τη μεγάλη μάζα του λαού. Αν η αντίθεση αυτή δεν είχε οξυνθεί ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια και αν η ΕΕ δεν είχε ταυτιστεί στα μάτια των πλατιών μαζών με μια λυκοσυμμαχία που ρουφάει αίμα, δεν θα έβρισκαν τόσα πατήματα και ερείσματα μια σειρά εθνικοπατριωτικές απόψεις και πρακτικές που ακριβώς αυτή την αντίθεση εκμεταλλεύονται για να στρέψουν τα πράγματα σε ανώδυνες κατευθύνσεις κάθε άλλο παρά αντιιμπεριαλιστικές.»

Δεν είναι καθόλου σωστό να προσπερνάμε την όξυνση της αντίθεσης ιμπεριαλισμού-λαών επειδή οξύνθηκε ταυτόχρονα η αντίθεση κεφάλαιο-εργασία. Ούτε πρέπει να αγνοούμε την όξυνση των αντιφάσεων και των αντιθέσεων στο πλαίσιο της μεγαλοαστικής τάξης και των άλλων μεσαίων αστικών στρωμάτων με μερίδες των ιμπεριαλιστών και με διάφορες διασταυρώσεις. Αντιθέσεις και αντιφάσεις που οδηγούν ή μπορούν να οδηγήσουν και αυτές σε ανακατατάξεις και αναστατώσεις στα πλαίσια του αστικού συστήματος διακυβέρνησης. Δεν σημαίνει ότι, επειδή η Ελλάδα δεν είναι προτεκτοράτο ή υπό ξένη στρατιωτική κατοχή, οι σχέσεις ντόπιων αστών και ντόπιου κεφαλαίου είναι αρμονικές με τον ιμπεριαλισμό, όταν αυτός επεμβαίνει με όλα τα μέσα στη χώρα μας, και με το ξένο κεφάλαιο που έχει την οπτική να μετατρέψει τη χώρα σε νεκροταφείο.

Το ότι η εξάρτηση επέτρεψε μια «ανάπτυξη» του καπιταλισμού στην Ελλάδα και οδήγησε με τους γνωστούς τρόπους στην «ισχυρή» Ελλάδα του Σημίτη, δεν σημαίνει ότι στις νέες συνθήκες που διαμορφώνονται πρέπει να πάψουμε να βλέπουμε όλες τις δραματικές συνέπειες που θα φορτωθεί προοπτικά η χώρα και ο λαός. Ούτε να ξεχνάμε ότι θα τις φορτωθεί σαν βαρίδια η όποια επαναστατική προσπάθεια με κορμό την εργατική τάξη.

Το ότι βιώνουμε μια τρομακτική όξυνση όλων των αντιθέσεων και αντιφάσεων του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού δεν υπάρχει θέμα. Το ότι η πολιτική ήττας, υποχώρησης και εγκατάλειψης του λαού που ακολουθούσε και ακολουθεί η Αριστερά «μας» δεν οδηγεί σε λύση των αντιθέσεων αυτών υπέρ του λαού και σε βάρος των εχθρών του λαού, δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ευκαιριακά.

Είτε συνεχίσουμε και μπούμε στη συζήτηση περί κύριας και βασικής αντίθεσης είτε μείνουμε σ’ αυτά που έχουμε, θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι την πρωτοβουλία για την όξυνση όλων αυτών των αντιθέσεων την έχει κατά βάση το σύστημα. Γι αυτό και με την όξυνση αυτή μέχρι στιγμής βγαίνουν νικητές οι άλλοι πόλοι των αντιθέσεων και όχι ο λαός και η εργατική τάξη.

Αναγνωρίζουμε, λοιπόν, την ύπαρξη πατρίδας και το απαραβίαστο των συνόρων, αλλά δεν οικοδομούμε πατριωτικό κίνημα. Αναγνωρίζουμε και προσβλέπουμε σε μια Ελλάδα ανεξάρτητη, αλλά δεν οικοδομούμε εθνικοανεξαρτησιακό κίνημα. Ανάλογα παλεύουμε και διακηρύσσουμε την ειρήνη και την εναντίωσή μας στον πόλεμο. Δεν οικοδομούμε πασιφιστικό κίνημα, δεν μπερδευόμαστε για το ποιος τροφοδοτεί τους πολέμους, τη βία. Και θα κάνουμε ό,τι περνάει απ’ το χέρι μας να ξεσηκωθεί ο λαός υπέρ της ειρήνης και κατά του πολέμου. Και θα κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας ώστε μέσα σ’ αυτή την πάλη και όσο είναι ζωντανή να οικοδομηθεί μια κομμουνιστική ταξική αντίληψη. Αν θέλουμε να περάσει το κίνημά μας σε άλλη φάση, πρέπει να οχυρωθεί όχι μόνο απέναντι στον κύριο εχθρό που είναι από τα δεξιά, αλλά να κοιτάζεται που και που στον καθρέφτη μήπως και περνάει «αριστερίστικες» ιώσεις».

1 σχόλιο:

  1. Ανώνυμος6/3/18, 8:53 μ.μ.

    Οπως ένα αιώνα πριν, στις παραμονές του α΄ππ, οι ρεφορμιστές - σοσιαλδημοκράτες θα πάνε με την αστική "τους" τάξη για να υπερασπιστούν τάχα την δική τους πατρίδα, και οι κομμουνιστές θα μείνουν πιστοί στο σύνθημα : "προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε".

    Οι χρυσαυγίτες ξεκίνησαν ήδη να δημιουργούν κλίμα, εναντια στην επιθετικότητα της τουρκίας. Οσοι θέλουν ας τους ακολουθήσουν. Ο Θεοδωράκης, η κοε, το αρδην (πρώην ρήξη), η κωνσταντοπούλου, κάποιοι από την ΛΑΕ ακολουθούν. Ολοι αυτοί αγαπουν τόσο πολύ την πατρίδα, που θέλουν να την κάνουν Συρία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Tο blog στηρίζει μεν το ΚΚΕ(μ-λ) αλλά δεν αποτελεί επίσημο ιστολόγιό του. Ότι δεν φέρει υπογραφή ή δεν παραπέμπει σε κάποιο σύνδεσμο αποτελεί άποψη του διαχειριστή που το ανέβασε.

Δημοσιεύουμε κείμενα οργανώσεων, σχημάτων, συλλογικοτήτων, άρθρα επώνυμα που στέλνουν φίλοι, συναγωνιστές και σύντροφοι με τα οποία δεν είναι απαραίτητο να συμφωνεί ούτε το blog. Στόχος μας είναι η προβολή αγώνων, κινήσεων, δράσεων και απόψεων που θεωρούμε ότι μπορεί να προάγουν τις αντιστάσεις και τους αγώνες του λαού ή βοηθάνε στο διάλογο για την υπόθεση του λαϊκού κινήματος και της αριστεράς, ιδιαίτερα του κομμουνιστικού κινήματος. Και αυτό χωρίς να κρύβουμε ποιοι είμαστε παριστάνοντας τους αντικειμενικούς και ανεξάρτητους.

Παρά την αρχική μας επιλογή, για ελεύθερα σχόλια ώστε να διευκολύνονται οι συζητήσεις αναγκαστήκαμε να βάλουμε τον έλεγχο γιατί έχουν αυξηθεί από τη μια τα spam και από την άλλη αυτοί που άλλη δουλειά δεν έχουν από το να περιφέρονται και να βρίζουν ασύστολα. Θα προσπαθούμε να τα δημοσιεύουμε όσο το δυνατόν γρηγορότερα.

Αν κάποιος γράψει σχόλιο και δεν το δει μετά από κάποιο εύλογο διάστημα μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μας στο e-mail: antigeitonies@gmail.com