Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 30 ΜΑΗ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ
ΑΘΗΝΑ: ΠΑΤΗΣΙΩΝ ΚΑΙ ΧΑΛΚΟΚΟΝΔΥΛΗ 10:30 π.μ.

30 Νοε 2017

Γαλλία-Ελλάδα: σημειώσατε Βενεζουέλα

Γαλλία-Ελλάδα: σημειώσατε Βενεζουέλα 



Όταν κανείς εκφράζει μια άποψη, ειδικά όταν πρόκειται για μια συλλογικότητα, πρέπει να προσέχει να'χει μια συνέπεια σε κάθε θέμα που σχετίζεται με αυτή την άποψη. Όταν δηλαδή στην επίσημη ιστοσελίδα του Μ-Λ ΚΚΕ εκφράζεται μια έντονη κριτική προς την τοποθέτηση της αριστερής γαλλικής οργάνωσης OCML-VP, θα πρέπει να προσέχουν λοιπόν τόσο και σε ποιους προεκτείνουν αυτή τους την κριτική όσο και τι έχουν κάνει οι ίδιοι για να τηρήσουν μια συνέπεια κόντρα σε όσα κατηγορούν. Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή:

Η κριτική του Μ-Λ ΚΚΕ θα μπορούσαμε να πούμε πως χωρίζεται στην επιφάνεια και στη βάση της αντιπαράθεσης, χωρίς, σαφώς, να γίνεται εδώ υπαινιγμός για “επιφανειακή” κριτική εκ μέρους τους.
Στο διήμερο για τα 100 χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση, στο οποίο ήταν προσκεκλημένο και το γαλλικό OCML-VP, αυτό εξέφρασε μια άποψη που βρήκε όλους τους υπόλοιπους να διαφωνούν μέσα στην αίθουσα, και οργανώσεις και ανένταχτους αγωνιστές· ότι δηλαδή στην ΕΣΣΔ ήδη από το 1918 είχαν αρχίσει να “παίρνουν τα πάνω τους” τα κομμάτια της αστικής τάξης που αναδύονταν από τη γραφειοκρατία του νέου κρατικού μηχανισμού, έτσι στα τέλη της δεκαετίας του '20 και κατά τη δεκαετία του '30 η παλινόρθωση είχε βασικά διεκπεραιωθεί!!

Η επιφάνεια της κριτικής του Μ-Λ ΚΚΕ αφορά αυτήν ακριβώς την άποψη. Η βάση όμως της αντιπαράθεσης έχει βαθύτερα αίτια. Αφ'ενός υπάρχει η κατηγορία προς το ΚΚΕ (μ-λ) για αυτό το “μαγάρισμα” που διέπραξε προσκαλώντας τους Γάλλους συναγωνιστές σε μια τέτοια εκδήλωση. Υπήρχε μάλιστα η υπόνοια πως με αυτό τον τρόπο βρισκόμαστε πιο κοντά στις -όπως γράφτηκε- αναρχοτροτσκιστικές θέσεις του OCML-VP, παρά στων ιδίων. Αφ'ετέρου το Μ-Λ ΚΚΕ, τόσο σε παλιότερες τοποθετήσεις όσο και μέσα στην εκδήλωση, εμμένει στην άποψη πως αυτό που χρειάζεται στο σήμερα για το προχώρημα της εργατικής-λαϊκής υπόθεσης είναι να ενωθούν οι μαρξιστικές-λενινιστικές οργανώσεις στην Ελλάδα σε ένα νέο ενιαίο κομμουνιστικό κομματικό φορέα. Πολλές φορές έχει εκφραστεί η κριτική τους βασισμένη στο “γιατί δεν ενωνόμαστε, αφού συμφωνούμε στα περισσότερα”. Τι από τα δύο τελικά ισχύει;

Το ΚΚΕ (μ-λ) όμως απάντησε και στα δύο ζητήματα κι αυτό οφείλουν να το λάβουν υπ'όψιν τους:
Οι σύντροφοι του Μ-Λ ΚΚΕ οφείλουν να λάβουν περισσότερο υπ'όψιν όλες τις τοποθετήσεις καθ'όλο το διήμερο σχετικά με την άποψή μας για τη φλέγουσα δεκαετία του 1930 αλλά και με το ζήτημα της οικοδόμησης κόμματος. Το ΚΚΕ (μ-λ) στα επίσημα πολιτικά του κείμενα εκφράζει τελείως διαφορετική θέση από το OCML-VP για το πρώτο ζήτημα. Είναι μια θέση που παραμένει ίδια, καθώς ως τέτοια εκφράστηκε στο διήμερο. Δηλαδή πέραν της ρητής έκφρασης της διαφωνίας με τις απόψεις των Γάλλων στο διήμερο, τοποθετούμαστε πως η περίοδος όπου γ.γ. του ΚΚΣΕ ήταν ο Στάλιν, ήταν μια περίοδος οικοδόμησης του σοσιαλισμού, όχι μια περίοδος ανατροπής, την οποία τοποθετούμε αντ'αυτού στο 1956. Ξεκαθαρίζεται πως αυτή την περίοδο γίνεται ουσιαστικό βάθεμα του σοσιαλισμού, γίνεται ουσιαστική διεύρυνση του σοσιαλιστικού τρόπου παραγωγής, με επίκεντρο και διεκπεραιωτή το σοβιετικό λαό. Σίγουρα κάνουμε κριτική και σε ζητήματα όπως το Σύνταγμα του '36 ή την επίλυση ζητημάτων μέσω των μηχανισμών αντί για το λαό και την εργατική τάξη. Σε καμία περίπτωση όμως δε θεωρούμε αυτή την περίοδο, μια περίοδο που κυριαρχούσαν οι μηχανισμοί και η νέα αστική τάξη, παρ'όλο που η τελευταία άρχισε βασικά να αναδύεται τότε. Όσον αφορά στο δεύτερο, στο ζήτημα της οικοδόμησης κόμματος της εργατικής τάξης, ξανά αναφέραμε και πιστεύουμε πως η οικοδόμηση έχει μια διαλεκτική σχέση με τη φάση πολιτικής συγκρότησης που έχει ο λαός. Δεν είναι αμιγώς ένα ζήτημα των “από πάνω”, κι ενώ το Κόμμα δημιουργείται “από τα πάνω”, δεν μπορεί αυτό να είναι ανεξάρτητο και μακριά από τις διαδικασίες του λαού και της εργατικής τάξης και άσχετο με το επίπεδο συγκρότησής τους στην παρούσα φάση. Μια τέτοια λοιπόν αδυναμία των συντρόφων του Μ-Λ ΚΚΕ, είναι λογικό να τους  οδηγήσει και στην αντίληψη ότι η παλινόρθωση στην ΕΣΣΔ στηρίχτηκε και πραγματώθηκε κύρια στην πολιτική αντιπαράθεση εντός του ΚΚΣΕ, αφήνωντας στην απ'έξω τις όποιες κοινωνικές διεργασίες συντελέστηκαν.

Κι ενώ δεν μπορεί μια σοβαρή αντιπαράθεση εκ μέρους μας να κινείται έτσι ρηχά στην κατεύθυνση “τι μιλάτε εσείς, εσείς που καλέσατε τον πρέσβη της Βενεζουέλας”, τότε μάλλον είναι οφειλόμενη μια ουσίας συσχέτιση των δύο προσκλήσεων.

Ενώ δηλαδή το Μ-Λ ΚΚΕ και ο πολιτικός/πολιτιστικός χώρος Σήμα θεωρούν πως πρέπει να “ακούγεται και η άλλη μεριά”, δικαιολογώντας έτσι την κεντρική παρουσία του Φαρίντ Φερνάντες, τίθεται το ερώτημα: Ποια άλλη μεριά; Αυτή του αστικού κράτους της Βενεζουέλας; Τη λιγότερο κραταιά άποψη εντός των πλαισίων των ενδοαστικών ανταγωνισμών ΗΠΑ-Βενεζουέλας; Γιατί τέτοια είναι. Εκτός εάν για το Μ-Λ ΚΚΕ ισχύει το “ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου”. Γιατί μια τέτοια υπεραπλουστευτική λογική θα έπρεπε να μας οδηγήσει συνολικά σε τελείως διαφορετικά συμπεράσματα σχετικά με τους διεθνείς συσχετισμούς και με το δικό μας προσανατολισμό.

Και διατηρώντας το ερώτημα, δηλαδή ποια μεριά ακριβώς είναι αυτή η διαφορετική, ας κάνουμε μια συσχέτιση: Είναι το ίδιο το να προσκαλείς εκπρόσωπο αριστερής οργάνωσης (έστω με τα όποια σοβαρά προβληματικά και λανθασμένα χαρακτηριστικά στις απόψεις της) και το ίδιο να προσκαλείς εκπρόσωπο κράτους με αστική κυβέρνηση και εξουσία; Όχι ότι η πρόσκληση στο OCML-VP έγινε για να ακουστεί “η άλλη πλευρά”. Όμως στο εξίσου απλουστευτικό σχήμα που θέλει να είναι κανείς κριτικά υποστηρικτής του κράτους της Βενεζουέλας “αφού το στηρίζει κι ο λαός του” ή “αφού είναι αντιαμερικανιστές”, οι μόνες λογικές απαντήσεις είναι δύο: Η πρώτη είναι πως αν στηρίζαμε σε κάθε φάση της ιστορίας ό,τι υποστηρίζει ένας λαός, τότε είναι πολλά αυτά που θα πρέπει να αναθεωρήσει κάθε οργάνωση με αναφορά στο κομμουνιστικό κίνημα, ίσως και να... καταδικάσει τη δεκαετία του '30 στην ΕΣΣΔ. Η δεύτερη είναι πως αν βλέπαμε θετικά κριτικά κάθε αντιΝΑΤΟϊκή κίνηση, τότε θα πρέπει να κοιτάξουμε θετικά προς τα κράτη και τις κυβερνήσεις στη Μέση Ανατολή και την Αφρική, που μαίνονται από ΝΑΤΟϊκούς και ΝΑΤΟκινούμενους πολέμους, ίσως και προς τα κράτη που απαρτίζουν τους BRICS (δε συζητάμε για τους λαούς των εν λόγω περιοχών, αυτοί έχουν την αμέριστη αλληλεγγύη μας). Μήπως κάποιοι ξέχασαν τελείως τις υπαρκτές ενδοϊμπεριαλιστικές ή γενικότερα τις υπαρκτές ενδοαστικές αντιθέσεις; Μια τέτοια δικαιολόγηση των “καλών κεκτημένων” που έχει ο “αντιμπεριαλιστικός” ή ακόμη και “φιλολαϊκός” αγώνας του κράτους της Βενεζουέλας, θυμίζει λίγο και την τοποθέτηση της Αλέκας Παπαρήγα όταν πέθανε ο Χιούγκο Τσάβες, που ήθελε το κράτος της Βενεζουέλας “παρά τις όποιες αυταπάτες πως το σύστημα μπορεί να αλλάξει με αστική κυβέρνηση, προσέφερε πολλά στο λαό του”. Μια τέτοια τοποθέτηση βεβαίως αναιρεί πλήρως το για ποιους λόγους μπορεί να υπήρξε μια τέτοια “παροχή” προς το λαό της Βενεζουέλας όπως και πως κάθε αντιαμερικανισμός δεν είναι απαραίτητα αντιμπεριαλισμός.

Δημήτρης Χ.


Υ.Γ. Παραθέτω 3 κείμενα τα οποία περιέχουν στοιχεία και για το ζήτημα με το OCML-VP και για το ζήτημα με τον Φαρίντ Φερνάντες

http://www.m-lkke.gr/2017/11/21/9058/Me-epituxia-pragmatopoihthhke-to-Diethnistiko-dihmero-4-5-Noembrh-gia-ta-100-xronia-apo-th-Megalh-Oktwbrianh-Sosialistikh-Epanastash.html

https://antigeitonies.blogspot.gr/2017/11/blog-post_99.html

http://poreia.net/%CE%AC%CF%81%CE%B8%CF%81%CE%BF/%CF%83%CF%87%CE%B5%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CE%BC%CE%B5-%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CF%83%CF%87%CF%8C%CE%BB%CE%B9%CE%BF-%CF%83%CF%84%CE%B9%CF%82-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%B3%CE%B5%CE%B9%CF%84%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CE%AD%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%BC%CE%AF%CE%B1-%CE%B5%CE%BA%CE%B4%CE%AE%CE%BB%CF%89%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%83%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%

Δεν υπάρχουν σχόλια: