26 Νοε 2017

Ας μιλήσουμε, σύντροφοι, για την Βενεζουέλα!


Ας μιλήσουμε, σύντροφοι, για την Βενεζουέλα!

Παρακολουθώντας τον διάλογο που αναπτύσσεται για την εκδήλωση του «Σήματος» με τον πρέσβη της Βενεζουέλας, παρατήρησα και εγώ ότι έχει εκτραπεί σε άλλα ζητήματα - όχι πάντως με δική μας ευθύνη. Παρακινούμενος, μάλιστα, από την έκκληση του σ. Α.Γ. να μιλήσουμε για την ουσία, νομίζω ότι όντως πρέπει να μιλήσουμε για την Βενεζουέλα.
Κάποιος αγωνιστής που παρακολουθεί «απ' έξω» την αντιπαράθεση, ίσως παραξενευτεί που ασχολούμαστε με ένα φαινομενικά «μακρινό ζήτημα». Κι όμως σε πολιτικό επίπεδο η Βενεζουέλα βρίσκεται πολύ κοντά μας. Βρίσκεται κοντά μας χρόνια τώρα, καθώς έγινε σημαία στα χέρια του ρεφορμισμού ως «υπαρκτό» κοινωνικό παράδειγμα της «ρεαλιστικής» αστικής συνδιαχείρισης. Προβλήθηκε ως μοντέλο του «σοσιαλισμού» του 21ου αιώνα, ως υπόδειγμα εγχειρήματος που τάχα έσπαγε το δίπολο κυβέρνηση-εξουσία.



Για τον χαρακτήρα των εξελίξεων στην Λατινική Αμερική

Οι εξελίξεις στην Λατινική Αμερική έχουν μεγάλη γεωπολιτική σημασία, καθώς η περιοχή αποτελεί για δεκαετίες την «πίσω αυλή» των ΗΠΑ. Η ολοκληρωτική κυριαρχία των Αμερικάνων ιμπεριαλιστών πάνω στις χώρες τις περιοχής ευθύνεται πρώτα και κύρια για την κοινωνική οπισθοδρόμηση που αντιμετωπίζει. Η Λατινική Αμερική έχει πλούσια κινηματική ιστορία και έχει αποτίσει βαρύ φόρο αίματος στο κομμουνιστικό κίνημα, καθώς μια σειρά επαναστατικά κινήματα καταπνίγηκαν από τις μυστικές υπηρεσίες των Αμερικάνων και τις χούντες που έστησαν. Ακόμα και σήμερα οι πλατείες γεμίζουν από συγγενείς αγνοούμενων-δολοφονημένων συνδικαλιστών και αριστερών, ενδεικτικό είναι το πρόσφατο παράδειγμα της Αγιοτζινάπα στο Μεξικό.

Η άνοδος του εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος, ειδικά μετά την επανάσταση στην Κούβα, έδωσε μεγάλη ώθηση στην ταξική πάλη, συνέπεσε όμως με την πολιτική ηγεμονία του ρεβιζιονισμού-ρεφορμισμού στο παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα. Είχαμε λοιπόν μια πολιτική περίοδο όπου συνυπήρξε η μορφή του Τσε με την στροφή του Κάστρο προς την ΕΣΣΔ του Χρουτσόφ, είχαμε το δήθεν πρωτόγνωρο πείραμα του Αλλιέντε δίπλα στο 40χρονο αντάρτικο των FARC. Υπήρξε και το ηρωικό παράδειγμα του ΚΚ Περού που στην περίοδο της πιο μεγάλης υποχώρησης κράτησε ψηλά την σημαία της επαναστατικής ανατροπής, του μαρξισμού-λενινισμού και του σοσιαλισμού - οι ηγέτες του πληρώνουν την περήφανη στάση τους με ισόβια απομόνωση. Δεν είναι λοιπόν περίεργο που σε κάθε χώρα της περιοχής υπάρχουν οργανωμένα λαϊκά κινήματα, με έντονη παρουσία της Αριστεράς σε όλες τις μορφές, και φτάνουν συχνά ειδήσεις για ξεσηκωμούς και εξεγέρσεις.

Ειδικά την περίοδο των τελευταίων 20 χρόνων, αναπτύχθηκε στην Λ. Αμερική ένας αέρας εναλλακτικής διαχείρισης στα πλαίσια του συστήματος. Πρέπει αρχικά να αναφερθούμε στο πλαίσιο των εξελίξεων αυτών. Πρώτα και κύρια οι εξελίξεις αυτές έχουν άμεση σχέση με τον στραγγαλισμό που επιβάλλει ο ιμπεριαλισμός όχι μόνο στους λαούς αλλά και στις αστικές τάξεις των χωρών αυτών. Στραγγαλισμός που δεν τις αφήνει ούτε να διευρύνουν την κερδοφορία τους, ούτε να σταθεροποιήσουν το εσωτερικό μέτωπο. Ταυτόχρονα, όπως συνέβη παντού στον κόσμο, η χρόνια κυριαρχία του ρεφορμισμού και οι συσχετισμοί που διαμορφώθηκαν μετά το '89 - '91, έχουν σε μεγάλου βαθμό απομακρύνει την άμεση επαναστατική απειλή, καθώς σε μια σειρά χώρες έχουν αποσυγκροτηθεί οι επαναστατικές δυνάμεις. Τρίτον, οι ντόπιες αστικές τάξεις έχουν ανάγκη να προχωρήσουν μια σειρά κοινωνικό-πολίτικους μετασχηματισμούς, που τα στρατιωτικά καθεστώτα «made in USA» αδυνατούσαν. Μετά από μια μακρόχρονη καταθλιπτική διακυβέρνηση από στρατηγούς, μια σειρά αστικές δυνάμεις θέλησαν να δοκιμάσουν τομές και εκσυγχρονισμούς, για όφελος της ντόπιας αστικής τάξης. Τέλος, οι εξελίξεις αυτές δεν μπορούν να αποκοπούν από την γενικευμένη καπιταλιστική-ιμπεριαλιστική κρίση και την διαδικασία για το ξαναμοίρασμα του κόσμου.

Χαρακτηριστικό ζήτημα με μεγάλο ειδικό βάρος είναι το ζήτημα των ιθαγενών πληθυσμών. Οι πληθυσμοί αυτοί, αποκομμένοι κοινωνικά και οικονομικά για δεκαετίες από το προσκήνιο, αποτέλεσαν κυρία δεξαμενή στρατολόγησης των αντάρτικων κινημάτων. Σήμερα αποτελούν εστίες αντίστασης και αντιπαράθεσης, ειδικά με τα ιμπεριαλιστικά σχέδια εξορύξεων, εκμετάλλευσης ξυλείας, κοιτασμάτων κτλ, με μεγάλη οικονομική σημασία. Το παράδειγμα του ιθαγενούς προέδρου Έβο Μοράλες στην Βολιβία, είναι χαρακτηριστικό. Αποτέλεσε ένα θαυμάσιο πείραμα της λεγόμενης "κοινωνίας των πολιτών", αφού έφερε στο κεντρικό πολιτικό προσκήνιο τους ξυπόλητους εκπροσώπους της αστικής τάξης, που αποδείχθηκε ότι μια χαρά μπορούν να ρίχνουν και αυτοί τα μεροκάματα, ψηφίζοντας αντεργατικά νομοσχέδια με ροζιασμένα χέρια. Η υποχώρηση του επαναστατικού εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος, «άφησε χώρο» σε απόψεις ενσωμάτωσης σε ένα σύστημα που αυτές οι μάζες πάντα αισθάνονταν ως ξένο και εχθρικό. Φυσικά, η πολιτική αυτή της ενσωμάτωσης έχει όρια, όπως αποδείχθηκε και στην Βολιβία.

Τέλος, δεν πρέπει να διαφεύγει από τον ορίζοντά μας το κρίσιμο ζήτημα της σύμπλεξης του ενδοϊμπεριαλιστικού ανταγωνισμού με τις επιδιώξεις των περιφερειακών δυνάμεων, με χαρακτηριστικό το παράδειγμα της Βραζιλίας. Η «αναπτυσσόμενη» οικονομία της Βραζιλίας προσπάθησε με τον «αριστερό» Λούλα να συνδυάσει την πολιτική της ενσωμάτωσης με το οικονομικό άνοιγμα στους Ευρωπαίους ή άλλους ιμπεριαλιστές, χωρίς να διαρρήξει τους δεσμούς με τις ΗΠΑ. Η πολιτική αυτή της Βραζιλίας «άνοιξε τον δρόμο» για μια σειρά αστικές δυνάμεις ώστε να συνεργαστούν κύρια με την ΕΕ, καθώς αυτή η επιλογή αποτελεί την λιγότερο προκλητική ενέργεια προς τις ΗΠΑ, ίσως ελπίζοντας σε κάποιου είδους ανοχή. 



Τα όρια της αστικής διαχείρισης και το σοσιαλιστικό όραμα

Μπορεί κάποιος να παρατηρήσει ότι με τις θέσεις «μέχρι εδώ» υπάρχει πολιτική συμφωνία μεταξύ των δύο οργανώσεων. Θα μου επιτραπεί να διαφωνήσω. Γιατί δεν φτάνει μονό να αναλύσεις το πλέγμα των αντιθέσεων που διαμορφώνουν μια περιοχή, εκεί ίσως συμφωνούμε σχεδόν απόλυτα. Αλλά να αντιλαμβάνεσαι και τον πόλο εκείνον που είναι ηγεμονικός. Και αυτός σε συνθήκες υποχώρησης του επαναστατικού κινήματος, όπως μπορεί να αποδειχθεί, δεν είναι η άνοδος του δημοκρατικού κινήματος, όπως διατείνονται οι σύντροφοι του Μ-Λ ΚΚΕ. Μάλιστα σε σχέση με την περίοδο του ’70 -’80 θα πρέπει να μιλήσουμε για υποχώρηση του κινήματος, που επέτρεψε στα καθεστώτα αυτά να ψάξουν άλλες λύσεις, ενώ παλιότερα οι κυβερνήσεις δεν μπορούσαν να σταθούν και τα πραξικοπήματα διαδέχονταν το ένα το άλλο. Δεν μπορούμε να διαπιστώσουμε άνοδο του επαναστατικού κινήματος που τάχα «υποχρέωσε» τις αστικές τάξεις να παραχωρήσουν δημοκρατικά δικαιώματα, αλλά περισσότερο την δυνατότητα των αστικών τάξεων να επιχειρήσουν μια διεύρυνση. Και για να υπενθυμίσουμε την ιστορία της περιοχής, μπορούμε να αναφέρουμε γεγονότα μεγάλης εμβέλειας, όπως πχ η σφαγή στην Πλατεία των Τριών Πολιτισμών στους Ολυμπιακούς αγώνες του Μεξικού. Υπό αυτό το πρίσμα, οι επαναστατικές εστίες όπως το ΚΚ Περού, ή το ένοπλο εγχείρημα των Ζαπατίστας (αποτελεί ένα άλλο, μεγάλο ζήτημα), αποτέλεσαν αναλαμπές ή μεταβάσεις στο νέο κύκλο, παρά συνέχιση του προηγούμενου. Με αυτή την έννοια το Μ-Λ ΚΚΕ με την ανάλυση του προσπερνά το χαμηλό επίπεδο του υποκειμενικού παράγοντα στην περιοχή, όπως και την ανυπαρξία μαζικών επαναστατικών κομμάτων.

Ή για να το πούμε πιο απλά: «Το περιεχόμενο των αλλαγών, η έκταση, το βάθος και η προοπτική τους θα καθοριστεί, τελικά, από το χαρακτήρα των δυνάμεων που θα ηγηθούν, από το αν θα παραμείνει ο έλεγχος του αγώνα των λαϊκών μαζών στα χέρια των εθνικών, αστικών δυνάμεων, όπως συμβαίνει τώρα, και θα περιοριστεί σε αυτά τα πλαίσια, ή θα περάσει κάτω από την ηγεσία των επαναστατικών δυνάμεων του κομμουνιστικού κινήματος και θα αποκτήσει ουσιαστικό, επαναστατικό περιεχόμενο, απολυτρώνοντας τους λαούς από τα δεσμά της ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας και της εσωτερικής αντίδρασης». (Αποφάσεις του 5ου Συνεδρίου του Μ-Λ ΚΚΕ, σελ. 19, Απρίλης 2013).» Το περιεχόμενο των αλλαγών έχει καθοριστεί σύντροφοι από την εκκίνησή τους λόγω της κατάστασης του κομμουνιστικού κινήματος και αυτό είναι κάτι που δεν μπορείτε να προσπερνάτε με "αν".

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, όπου οι λαοί ψάχνουν τον δικό τους δρόμο, και προσπαθούν να συγκεντρώσουν τις δικές τους δυνάμεις σε επαναστατική κατεύθυνση, δεν αρκεί μονάχα να εξετάζεται το πλαίσιο των διεθνών αντιθέσεων, αλλά και οι πολιτικοί όροι με τους όποιους οι λαοί παρεμβαίνουν μέσα σε αυτό το πλαίσιο. Μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα, μια μάλιστα να το αποδείξουμε, ότι η εναλλακτική αστική συνδιαχείριση έχει επιφέρει μια σειρά αρνητικές εξελίξεις στην περιοχή.

Ενδεικτικό παράδειγμα είναι ο αφοπλισμός των FARC. Και το αναφέρω για να καταδειχθεί και ο ρόλος που μπορεί να παίξει ένα καθεστώς σαν του Τσάβες. Χωρίς να προσπερνάμε το ότι η ηγεσία των FARC πάντα ήλπιζε σε κάποιου είδους «διευθέτηση» ή «ειρήνευση», αλλά και τις ενστάσεις που έχουμε για το αγροτικό πρόγραμμα των FARC, για τον «εστιασμό» κτλ. Μιλάμε για ένα λαμπρό λαϊκό ένοπλο κίνημα που έχει υποστεί φριχτή καταστολή, και άντεξε. Είναι γνωστός ο ρόλος των κυβερνήσεων Βενεζουέλας και Κούβας, στον αφοπλισμό του και την ενσωμάτωση που επιχειρείται, όπως γνωστή και η δήλωση του Τσάβες ότι «το αντάρτικο κίνημα είναι απολίθωμα άλλης εποχής». Βλέπουμε και σήμερα ποιος είναι απολίθωμα στην περιοχή, και ποια ιδεολογία έχει προσφέρει νίκες στους λαούς. Άραγε σύντροφοι πώς μπορούμε να κρίνουμε τον ρόλο της κυβέρνησης της Βενεζουέλας που πρωτοστάτησε στις ειρηνευτικές συνομιλίες, για την πορεία εξέλιξης του κινήματος στην Κολομβία; Βλέπουμε ήδη τα αποτελέσματα με το κύμα λευκής τρομοκρατίας που απλώνεται στην κολομβιανή ύπαιθρο.

Από κοντά και η περαιτέρω πορεία ενσωμάτωσης της Κούβας και ειδικά στο οικονομικό με τα ανοίγματα στις ΗΠΑ. Την επίσκεψη Ομπάμα, κτλ που ανακόπηκαν από την κυβέρνηση Τραμπ, αποτελούν όμως αρνητικό πολιτικό δεδομένο. Δεδομένο που προστίθεται στην περαιτέρω ανάπτυξη των καπιταλιστικών σχέσεων και στην ανάδυση νεοαστικών δυνάμεων. Αλλά και στο Μεξικό, η συμμετοχή του EZLN στις προεδρικές εκλογές με υποψήφιο, δυστυχώς δεν μπορεί να ερμηνευτεί με την πλευρά της πολιτικοποίησης του κινήματος, αλλά κυρίαρχα λόγω των αδιεξόδων και πιέσεων. Αναρωτιόμαστε λοιπόν τόσα χρόνια μετά το 2103 και με αυτά τα δεδομένα, αν το Μ-Λ ΚΚΕ συνεχίζει να αναρωτιέται.


Μεγαλύτερο όμως ζήτημα από όλα, είναι η ίδια η Βενεζουέλα. Θα πρέπει κάποια στιγμή να γίνει και στο ειδικό ζήτημα κάποια αποτίμηση, και από άλλες δυνάμεις. Τόσο από την πλευρά του ρεφορμισμού από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και την ΛΑΕ, που στήριξαν το εγχείρημα Τσάβες και αναφέρθηκαν σε αυτό ως διέξοδο σε μια σειρά κεντρικών πολιτικών τους κειμένων. Αλλά και από το ΚΚΕ, που ουσιαστικά στήριξε την επιλογή του ΚΚΒ να συνταχθεί με την κυβέρνηση. Υπάρχει, τέλος, ένα κρίσιμο ερώτημα που αφορά και τους συντρόφους του Μ-Λ ΚΚΕ. Αν με βάση τα λεχθέντα οι επαναστατικές κομμουνιστικές δυνάμεις σε μια κατάσταση όπως στη Βενεζουέλα πρέπει να στηρίξουν μια τέτοια κυβέρνηση, ή να ανοίξουν μέτωπο εναντίων της. Ερώτηση που δεν μπορεί να απαντηθεί απλώς με το γράμμα του Ζαχαριάδη και την στάση του ΚΚΕ στον ελληνοϊταλικό πόλεμο. Γιατί το ΚΚΕ πριν κηρυχτεί ο πόλεμος, υποκινούσε απεργίες ενάντια στο στρατιωτικό-φασιστικό καθεστώς και το αναγνώριζε ως τέτοιο.

Όταν λοιπόν η δήθεν αντιιμπεριαλιστική κυβέρνηση του Μαδούρο περικόπτει το λαϊκό εισόδημα, για να ρίξει στις πλάτες των εργαζομένων το βάρος της οικονομικής κρίσης και ειδικά της κρίσης στο πετρέλαιο, άραγε η εργατική τάξη πρέπει να δείξει «κατανόηση» για την ιμπεριαλιστική περικύκλωση; Και πόσο απέχει αυτή η άποψη από την σοσιαλιμπεριαλιστική προπαγάνδα των ρεβιζιονιστών, που παρουσίαζαν αγώνες των εργαζομένων στα ανατολικά κράτη ως κινήματα πρακτόρων, αποκρύβοντας την αντεργατική πολιτική των ρεβιζιονιστών; Δεν θυμόμαστε να έδειξε κάποια κατανόηση το μ-λ ρεύμα στην κυβέρνηση της Πολωνίας όταν σκάρωνε πραξικοπήματα, ακόμα και αν όλοι βλέπαμε ότι στο κίνημα εκείνο είχανε καταλάβει θέσεις η δεξιά, η εκκλησία, ηγεμόνευε ο Λεχ Βαλέσα κτλ. Και όμως, το μ-λ κίνημα εξηγούσε ότι είναι ευθύνη των κυβερνήσεων που οι εργάτες δεν πείθονται για τον ανύπαρκτο σοσιαλισμό της εποχής και παρασέρνονται από δεξιούς. Έτσι και σήμερα στην Βενεζουέλα, πρέπει να γίνει ένας απολογισμός εάν 20 χρόνια σοσιαλδημοκρατίας έφεραν την εργατική τάξη σε καλύτερη ή χειρότερη θέση να ασκεί ανεξάρτητη πολιτική και να έχει διεκδικήσεις. Σίγουρα σε αυτό το σημείο οι σύντροφοι του Μ-Λ ΚΚΕ θα πρέπει να αναρωτηθούν που μπορεί να οδηγήσει η εφαρμογή της ρεβιζιονιστικής «Θεωρίας των Τριών Κόσμων», και κατά πόσο αποδεικνύεται και στο παράδειγμα της Βενεζουέλας ότι μια χαρά αντικείμενο αποτελεί στα χέρια του κινέζικου ιμπεριαλισμού για την διείσδυση στην Λατινική Αμερική ή όπου αλλού, χρησιμοποιώντας την σύγχυση μεταξύ του μονόπατου αντιαμερικανισμού με του αντιιμπεριαλισμό. Ή στην σύγχυση μεταξύ μιας κυβέρνησης και του λαού της που απειλείται από τον ιμπεριαλισμό.

Σήμερα στην Βενεζουέλα, στην Συρία, στη Παλαιστίνη και σε κάθε χώρα που βρίσκεται υπό την ιμπεριαλιστική επέμβαση ή την απειλή της, πρέπει οι λαοί να οικοδομήσουν τον δικό τους δρόμο, να περιφρουρήσουν την πολιτική τους ανεξαρτησία. Αυτός είναι ο δρόμος για να αποτελέσουν ξανά οι κομμουνιστικές δυνάμεις πρωταγωνιστή των λαϊκών κινημάτων.

Η οικοδόμηση του σύγχρονου σοσιαλιστικού οράματος δεν χωράει μέσα στα πλαίσια της εναλλακτικής συνδιαχείρισης, των μεταβατικών προγραμμάτων και της επιδοματολογίας. Την στιγμή που χρεοκοπεί ένα από τα πιο προβεβλημένα εγχειρήματα του ρεφορμισμού δεν μπορούμε να μπερδεύουμε την στήριξη στον λαό της Βενεζουέλας ενάντια στην ιμπεριαλιστική επέμβαση, με την στήριξη στην κυβέρνηση της Βενεζουέλας η οποία προσπαθεί να εγκλωβίσει τις μάζες για να σταθεροποιήσει την αστική κυριαρχία. Δεν μπορούμε να συγχέουμε τον αντιιμπεριαλισμό και την διεθνιστική αλληλεγγύη, με τις διεθνείς σχέσεις μιας αστικής κυβέρνησης που χρεώνει τον λαό της και ξεπουλά τον πλούτο της χώρας στον κάθε υποτιθέμενο «καλό ιμπεριαλιστή». Δεν μπορούμε σήμερα να μπερδεύουμε την διπλωματία που ακολουθούσαν σοσιαλιστικά κράτη με κοινωνικοποιημένα τα μέσα παραγωγής και εθνική ενότητα οικοδομημένη σε εργατική ταξική βάση, με την διπλωματία του ”BRICS” που οδηγεί τον κάθε Μαδούρο να δηλώσει «ανοιχτός» σε διάλογο με τον Τραμπ - κίνηση αναζήτησης νέων συμβιβασμών.

Τι πρέπει να προβάλλουμε


Αυτό που πρέπει να προβάλλουν οι κομμουνιστικές δυνάμεις δεν είναι η πρεσβεία μιας κυβέρνησης που αποτελεί φυσικό σύμμαχο του ντόπιου ρεφορμισμού, χωρίς μάλιστα να ανοίγει εναντίον της καμία πολεμική και κριτική, δημιουργώντας σύγχυση στους αγωνιστές του κινήματος. Αυτό που πρέπει να προβληθεί είναι το κομμουνιστικό κίνημα στον κόσμο με τις ελπιδοφόρες πρωτοπόρες του δυνάμεις. Όπως για παράδειγμα στην Ινδία, όπου το ΚΚΙνδίας (Μαοϊκό), δίνει εδώ και δεκαετίες μια σημαντική ένοπλη επαναστατική πάλη, που το έχει φέρει στο στόχαστρο της πιο απεχθούς, βάρβαρης κρατικής καταστολής, με την ανοιχτή συμμετοχή των ξένων μυστικών υπηρεσιών. Οι Ινδοί κομμουνιστές, που κρατούν ψηλά την σημαία του μαρξισμού-λενινισμού, και έχουν δώσει εκατοντάδες ήρωες στον αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση και τον σοσιαλισμό, είναι καρφί στο μάτι του ρεφορμισμού γι’ αυτό και σπάνια αναφέρονται στις εφημερίδες και στα site των άλλων ριζοσπαστικών χώρων της νέας "αντικαπιταλιστικής αριστεράς" και της αναρχο-αυτονομίας, σε αντίθεση με το εγχείρημα Τσάβες που διαφημίστηκε ως πρωτοπόρο και ως όραμα για τους λαούς. Και την ίδια στιγμή που η κόκκινη σημαία ανέμισε κάτω από τα αποφασισμένα βήματα χιλιάδων κολασμένων, και οι κόκκινες ιδέες έστω και σε μια μακρινή χώρα απέκτησαν την θέση που τους αξίζει, εμείς δεν μπορούμε να αφήνουμε τους εκπρόσωπους της σοσιαλδημοκρατίας και μάλιστα «στο σπίτι μας», χωρίς πολεμική και κριτική.

Ορίστε, σύντροφοι, τι πρέπει να προβάλλουμε!

Κώστας Καμαρέτσος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Tο blog στηρίζει μεν το ΚΚΕ(μ-λ) αλλά δεν αποτελεί επίσημο ιστολόγιό του. Ότι δεν φέρει υπογραφή ή δεν παραπέμπει σε κάποιο σύνδεσμο αποτελεί άποψη του διαχειριστή που το ανέβασε.

Δημοσιεύουμε κείμενα οργανώσεων, σχημάτων, συλλογικοτήτων, άρθρα επώνυμα που στέλνουν φίλοι, συναγωνιστές και σύντροφοι με τα οποία δεν είναι απαραίτητο να συμφωνεί ούτε το blog. Στόχος μας είναι η προβολή αγώνων, κινήσεων, δράσεων και απόψεων που θεωρούμε ότι μπορεί να προάγουν τις αντιστάσεις και τους αγώνες του λαού ή βοηθάνε στο διάλογο για την υπόθεση του λαϊκού κινήματος και της αριστεράς, ιδιαίτερα του κομμουνιστικού κινήματος. Και αυτό χωρίς να κρύβουμε ποιοι είμαστε παριστάνοντας τους αντικειμενικούς και ανεξάρτητους.

Παρά την αρχική μας επιλογή, για ελεύθερα σχόλια ώστε να διευκολύνονται οι συζητήσεις αναγκαστήκαμε να βάλουμε τον έλεγχο γιατί έχουν αυξηθεί από τη μια τα spam και από την άλλη αυτοί που άλλη δουλειά δεν έχουν από το να περιφέρονται και να βρίζουν ασύστολα. Θα προσπαθούμε να τα δημοσιεύουμε όσο το δυνατόν γρηγορότερα.

Αν κάποιος γράψει σχόλιο και δεν το δει μετά από κάποιο εύλογο διάστημα μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μας στο e-mail: antigeitonies@gmail.com