13 Σεπ 2017

Ο Νερούδα για τον Στάλιν μέσα από ένα ποίημα



Μέσα σε τρία δωμάτια του αρχαίου Κρεμλίνου ζει ένας άνδρας με το όνομα Ιωσήφ Στάλιν.
Το φως σβήνει αργά στο δωμάτιό του.
Ο κόσμος και η χώρα του δεν τον αφήνουν να ξεκουραστεί.
Άλλοι ήρωες έδωσαν ζωή σε μια χώρα. Πέρα από αυτό, ο ίδιος κατάφερε να κατανοήσει, να χτίσει και να προστατεύσει τη δική του.
Η αχανής χώρα, λοιπόν, είναι κομμάτι του εαυτού του και δεν μπορεί (ο ίδιος) να ξεκουραστεί, γιατί δεν μπορεί κι η ίδια.
Σε άλλους καιρούς, χιόνι και μπαρούτι τον βρήκαν να αναμετριέται με τους παλιούς ληστές που εύχονταν (όπως και τώρα) να αναβιώσουν τον κόμπο και τη δυστυχία, την αγωνία των δουλοπάροικων, τον αδρανή πόνο εκατομμυρίων φτωχών.
Ήταν ενάντια στους Ρανγκλς  (Wrangel: αξιωματικός του Ρωσικού Αυτοκρατορικού Στρατού) και τους Ντενίκιν (Denikin: αντιστράτηγος του Ρωσικού Αυτοκρατορικού Στρατού) που είχαν σταλεί από τη Δύση για να «προστατεύσουν τον πολιτισμό».
Εκεί είχαν ξεμπροστιαστεί, αυτοί οι υπερασπιστές των δημίων, και μέσα από μεγάλη εδάφη της ΕΣΣΔ, ο Στάλιν δούλευε νύχτα μέρα.
Αλλά, αργότερα σ’ ένα κύμα πολέμου ήρθαν οι Γερμανοί καθοδηγούμενοι από τον Τσάμπερλεν (Chamberlain: πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου).
Ο Στάλιν τους αντιμετώπισε σε όλα τα μέτωπα, σε όλα τα υποχωρήματά τους, σε όλα τα προχωρήματα και μέχρι το Βερολίνο σαν μια θύελλα λαού έφτασαν οι γιοι του, φέρνοντας μεγάλη ειρήνη  στη Ρωσία.

Ο Μολότοφ και ο Βοροσίλωφ είναι εκεί, τους βλέπω με τους άλλους, τους υψηλόβαθμους στρατηγούς, τους ακούραστους.
Σταθεροί σαν χιονισμένες βελανιδιές.
Κανείς τους δεν έχει παλάτια.
Κανείς τους δεν έχει στρατιές σκλάβων.
Κανείς δεν έγινε πλούσιος απ’ τον πόλεμο, πουλώντας αίμα.
Κανείς τους, σαν το παγώνι, δεν ταξιδεύει στο Ρίο Ντε Τζανέιρο ή την Μπογκοτά να προστάξει τιποτένιους σατράπηδες, αιματοβαμμένους βασανιστές.
Κανείς τους δεν έχει διακόσιες σουίτες, κανείς τους δεν κατέχει μερίδιο σε βιομηχανίες εξοπλισμών, μα όλοι τους έχουν μερίδιο στη χαρά και στην οικοδόμηση αυτής της τεράστιας χώρας, όπου ακούγεται ο ερχομός της αυγής μετά τη νύχτα του θανάτου.
Είπαν «σύντροφε» στον κόσμο.
Έκαναν τον ξυλουργό βασιλιά.
Καμία καμήλα δεν θα περάσει απ’ το μάτι αυτής της βελόνας.
Καθάρισαν τα χωριά.
Μοίρασαν τη  γη.
Ανύψωσαν τον δούλο
Εξάλειψαν τον ζητιάνο.
Εξολόθρευσαν το κακό.
Έφεραν φως στο βαθύ σκοτάδι.

ΥΓ1: Το ποίημα βρήκαμε και μεταφράσαμε σε εφημερίδα της Επαναστατικής Οργάνωσης Εργασίας (ΗΠΑ).

ΥΓ2: Είναι ανάγκη, στους σκοτεινούς καιρούς που ζούμε, με το κεφάλαιο να παίρνει την ιστορική του ρεβάνς, αφοπλίζοντας παράλληλα τους λαούς πολιτικά και ιδεολογικά, φοβούμενο την οργάνωση και την αντίστασή τους απέναντί του, να αποκαταστήσουμε με κάθε τρόπο την ιστορική αλήθεια, όχι τόσο για το χθες, όσο για το σήμερα. Αποτελεί καθήκον κάθε προοδευτικού, αριστερού ανθρώπου να αντιπαρατεθεί με την αντικομμουνιστική υστερία που έχει εξαπολύσει με μανία το σύστημα το τελευταίο διάστημα, θέλοντας όχι μόνο να βλάψει το ίδιο το κομμουνιστικό κίνημα, μα συνολικά τους λαούς και τα "εγκλήματά" τους, δηλαδή τους αγώνες τους.

Κ.Α.

Πηγή: http://exoumepartyedo.blogspot.gr/2017/09/blog-post.html

Δεν υπάρχουν σχόλια: