23 Αυγ 2017

Αντικομμουνισμός και υπεράσπιση του κομμουνιστικού κινήματος

Δεν είναι τυχαία η ημερομηνία που επιλέχθηκε για να πραγματοποιηθεί το αντικομμουνιστικό συνέδριο στην Εσθονία. Είναι η επέτειος της υπογραφής του συμφώνου Μολότοφ - Ρίμπεντροπ. Του συμφώνου μη επίθεσης μεταξύ Γερμανίας και ΕΣΣΔ του 1939. Αυτή την ημερομηνία διάλεξαν οι ιμπεριαλιστές της Ε.Ε. για να τη χαρακτηρίσουν ως "Ημέρα Μνήμης για τα Θύματα του Σταλινισμού και του Ναζισμού". Μόνο που κάθε χρόνο αυτές και άλλες διεθνείς συναντήσεις επικεντρώνονται κατά κύριο λόγο στο κομμουνισμό. Και βέβαια προσπαθούν να διαγράψουν από τη μνήμη των λαών  τα γεγονότα που προηγήθηκαν και ανάγκασαν της ΕΣΣΔ και την ηγεσία της να προχωρήσουν σε αυτή τη συμφωνία. Όπως για παράδειγμα ότι σχεδόν ένα χρόνο πριν, τον Σεπτέμβρη του 1938 η Αγγλία, η Γαλλία, η Ιταλία και η Γερμανία με τις ευχές των ΗΠΑ υπέγραψαν τη συμφωνία του Μονάχου με την οποία χάριζαν τη Τσεχοσλοβακία στον Χίτλερ και κυρίως ήλπιζαν ότι αυτός θα στραφεί εναντίον της ΕΣΣΔ που τη θεωρούσαν βασικό τους εχθρό, σε αντίθεση με τη Γερμανία. Όπως και τις συνεχείς προσπάθειες του Στάλιν και της σοβιετικής ηγεσίας να έρθουν σε κάποιου είδους συμφωνία ώστε να συμμαχήσουν όλοι μαζί ενάντια στη ναζιστική Γερμανία. Η συμφωνία του Μονάχου ήταν μια προσπάθεια συνεννόησης των ιμπεριαλιστών κατά της ΕΣΣΔ. Η ιστορία όμως και οι βαθιές τους αντιθέσεις, ήταν άλλοι τελικά οι σχεδιασμοί του Χίτλερ, δεν οδήγησαν στην ευόδωση αυτών των προσπαθειών. Τα πράγματα ήρθαν αλλιώς, η ΕΣΣΔ κατανοούσε ότι θα έμενε μόνη της να αντιμετωπίσει τους ναζί και το σύμφωνο Μολότοφ - Ρίμπεντροπ της έδινε χρόνο προετοιμασίας. Ήταν ένα αναγκαίο βήμα για να αντιμετωπίσει όλα όσα θα ερχόντουσαν. Και που δεν άργησαν να έρθουν. Τα δε εγκλήματα του ναζισμού τα ξεχνούν για ένα και μόνο λόγο. Γιατί ήταν εγκλήματα δικά τους, εγκλήματα του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού κατά των εργατών, κατά των λαών.

Περίπου δύο χρόνια μετά τον Ιούνη του 1941 η Γερμανία επιτέθηκε στην ΕΣΣΔ. Αφέθηκε μόνη της ουσιαστικά να αντιμετωπίσει την έως τότε ισχυρότερη Γερμανία με την ελπίδα ότι θα έχανε τον πόλεμο. Οι ιμπεριαλιστές της δύσης ήλπιζαν ότι από τη μια θα χανόταν από προσώπου γης το πρώτο εργατικό - σοσιαλιστικό κράτος και από την άλλη θα αποδυναμωνόταν η Γερμανία ώστε να περάσουν στην αντεπίθεση και να ξεμπερδεύουν και με αυτή. Αλλά και εδώ η ιστορία έκανε τις δικές της επιλογές. Μιας και δεν είναι τα πάντα ελεγχόμενα!

Η ΕΣΣΔ, οι λαοί της μαζί με τους λαούς της Ευρώπης που αντιστάθηκαν -καθόλου τυχαία όπου υπήρχε μαζική λαϊκή αντίσταση πρωτοστάτες και ψυχή της ήταν οι κομμουνιστές- κατάφεραν τις αρχικές νίκες των ναζί να τις αντιστρέψουν. Τότε και μόνο τότε αποφάσισαν οι δυτικοί ιμπεριαλιστές να μπουν "δυναμικά" στο παιχνίδι του πολέμου όχι για να εξαφανίσουν τη ναζιστική Γερμανία αλλά για σώσουν ότι μπορούν από την καπιταλιστική Ευρώπη. Μια Ευρώπη που αν δεν είχε κατά ένα μέρος της καταληφθεί από τους Αμερικανούς, Άγγλους και κατά ένα τρόπο και Γάλλους ιμπεριαλιστές θα είχε άλλη εξέλιξη. Αν για παράδειγμα είχαν επιτρέψει να εξελιχθούν τα πολιτικά πράγματα ελεύθερα σε Ελλάδα, Ιταλία και Γαλλία ίσως η εικόνα του μοιρασμού μεταξύ ανατολής και δύσης να μην ίσχυε, όπως και αν δε χώριζαν τη Γερμανία στα δύο. Αυτού του είδους τις παρεμβάσεις κανείς δεν τις θυμάται πια. Δυστυχώς ούτε οι αριστεροί, πολλές φορές ούτε και κάποιοι που δηλώνουν ...κομμουνιστές! Οι πάντες ασχολούνται με την ανατολή ξεχνώντας τι έγινε στη δύση διαστρεβλώνοντας τα γεγονότα κατά πως τους βολεύει. Βασικός υπεύθυνος και πάλι για το μοίρασμα της Ευρώπης και του κόσμου όλου ήταν ο Στάλιν και η Σοβιετική Ένωση, όπως ήταν υπεύθυνος για την ενδυνάμωση της ναζιστικής Γερμανίας, όπως και για την έναρξη του πολέμου και για κάθε κακό της μοίρας μας. Το επιβεβαιώνει εξάλλου ο Τσόρτσιλ και οι ...χαρτοπετσέτες του! Η ΕΣΣΔ χάρισε για παράδειγμα την Ελλάδα για να κερδίσει τη Κίνα, μάλλον έπιασε κορόιδο τους ιμπεριαλιστές!!!

Δυστυχώς όμως για τους ιμπεριαλιστές η Μεγάλη Αντιφασιστική Νίκη χρεώθηκε στη πάλη των λαών με πρωτοπορία τους κομμουνιστές και με την ΕΣΣΔ του Στάλιν -και ότι αυτός εκπροσωπούσε- μπροστάρη. Η ήδη μεγάλη δυναμική του κομμουνιστικού κινήματος μεγάλωσε ακόμη περισσότερο και η νίκη αυτή πυροδότησε για χρόνια μετά μεγάλα επαναστατικά, εθνικοαπελευθερωτικά και εργατικά κινήματα. Στη Ασία, στη Λατινική Αμερική, στην Αφρική στην ίδια την Ευρώπη η απειλή κατά του ιμπεριαλισμού και του καπιταλισμού μεγάλωσε. Νιώσανε μεγάλη τη πίεση -την απειλή των εργατών και των λαών- και τους ανάγκασε σε κοινωνικά και δημοκρατικά ανοίγματα,  για δεκαετίες αναγκάστηκαν να καταπιούν το γεγονός ότι η ΕΣΣΔ και η πάλη των λαών ήταν αυτή που οδήγησε στη νίκη, μιας και ότι κι αν κάνανε δεν μπορούσαν να το βγάλουν από τα μυαλά των λαών.

Ο φόβος τους είναι ότι οι λαοί θα ξαναθυμηθούν. Θα ξανακαταλάβουν τη δύναμή τους και θα χρησιμοποιήσουν τη θετική και αρνητική εμπειρία τους των -πολύ λίγων ιστορικά και πολιτικά- περίπου 60 χρόνων νικηφόρων αγώνων τους. Αυτός τους ο φόβος τούς οδηγεί στη μεγάλη προσπάθεια απόκρυψης και διαστρέβλωσης της ιστορίας. Στη πραγματικότητα δεν εξισώνουν τη ναζιστική Γερμανία με την ΕΣΣΔ, συκοφαντούν την ΕΣΣΔ και το κομμουνιστικό κίνημα γιατί τους κατατρόμαξαν και τους τρομάζουν ακόμη! Παρά την ήττα του τελευταίου, παρά το ότι παρουσιάζονται αλαζονικά μπροστά στους λαούς! Παρά το ότι προσπαθούν να μας πείσουν ότι η ταξική πάλη, η πάλη των λαών, ο κομμουνισμός έχουν πεθάνει εδώ και χρόνια!

Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά. Αυτή των αριστερών και των κομμουνιστών με ή χωρίς εισαγωγικά. Σε πολλές εκδοχές και με κάμποσες παραλλαγές. Από τα διάφορα ρεύματα του τροτσκισμού μέχρι τους ευρωκομμουνιστές και τους δημοκράτες αριστερούς.  Αυτοί υπερασπίζονται δήθεν το κομμουνιστικό κίνημα αλλά πριν το κάνουν ρίχνουν ανάθεμα στον Στάλιν και στον Μάο υιοθετώντας κατά μέρος, όλη -ή και προσθέτοντας περισσότερα- την αστική προπαγάνδα. Μιλούν για την επανάσταση ή σα μια παγκόσμια (οπότε και ανέφικτη) διαδικασία ή σα να επρόκειτο για μια αναίμακτη μετάβαση που θα έρθει σα μια ομαλή εξέλιξη της κοινωνίας σε κάτι άλλο καλύτερο ελέω θεού και αστών. Αφαιρούν κάθε ιστορικό και πολιτικό πλαίσιο, αποκρύπτουν γεγονότα, διαστρεβλώνουν γεγονότα, δημιουργούν γεγονότα, διαστρεβλώνουν το ρόλο και τις απόψεις προσώπων πριν, κατά και μετά την επανάσταση. Το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτό του Τρότσκι. Μιλούν για δημοκρατία και απόψεις σαν να μην υπάρχουν τάξεις και ταξική πάλη στην ΕΕΣΔ, σα να είναι αυτές οι απόψεις στον αέρα και να μην έχουν κανένα κοινωνικό υπόβαθρο. Δεν τους ενδιαφέρει να δουν τι τελικά έφταιξε και πήγε στραβά το πράγμα ώστε η τεράστια αυτή εμπειρία των επαναστάσεων να γίνει καύσιμο για τους τωρινούς και μελλοντικούς αγώνες. Τους ενδιαφέρει, αυτοί οι αντι-προσωπολάτρες, να δικαιώσουν τη πολιτική προσώπων και ρευμάτων που δε πίστεψαν, αναχώρησαν και αντιτάχθηκαν στη προσπάθεια οικοδόμησης του σοσιαλισμού πρώτα στην ΕΣΣΔ και μετά σ΄ ένα μεγάλο μέρος του πλανήτη. Τη πολιτική προσώπων και ομάδων των οποίων οι απόψεις επικράτησαν τελικά στη Σοβιετική Ένωση και στο κομμουνιστικό κίνημα και μας οδήγησαν σε αυτό που ζούμε σήμερα. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι όλα αυτά τα ρεύματα ελάχιστα έως και καθόλου ασχολούνται με τη περίοδο μετά το '56, ιδιαίτερα με ζητήματα που αφορούν την εξέλιξη του σοσιαλισμού -κοινωνική, οικονομική και πολιτική- μέσα στην ίδια την ΕΣΣΔ. Άντε το πολύ πολύ να θυμηθούν τη Πράγα του '68 την οποία μάλιστα ορισμένοι θεωρούν ως κόμβο γέννησης του δικού τους ρεύματος (αυτού που στο πρόσωπο του Τσαουσέσκου έβλεπε τον μεγάλο ανανεωτή του σοσιαλισμού!). Αλλά και όταν ασχολούνται με τις εσωτερικές εξελίξεις στην ΕΣΣΔ πάλι το ανάθεμα στον Στάλιν το ρίχνουν. Και ας είναι οι επιλογές που έγιναν στην ΕΣΣΔ στη μετά το '56 περίοδό της στον αντίποδα αυτών που υποστήριζε ο Στάλιν και ότι αυτός εκπροσωπούσε.

Υπάρχει και η πλευρά αυτών που τελευταία "είδαν αλλιώς" την ιστορία αφού για δεκαετίες υπερθεμάτιζαν στη λεγόμενη αποσταλινοποίηση του κομμουνιστικού κινήματος και έβλεπαν ελπιδοφόρο σοσιαλισμό μέχρι και στα χρόνια του Γκορμπατσώφ. Που μετέτρεψαν το κομμουνιστικό κίνημα και την αριστερά (αυτή που σήμερα παριστάνουν ότι αρνούνται) σε ουρά των αστικών "προοδευτικών" δυνάμεων. Ούτε αυτοί, παρά τα περί του αντιθέτου λεγόμενά τους, βλέπουν στη πραγματικότητα ύπαρξη τάξεων μέσα στο σοσιαλισμό κατά συνέπεια και ταξικής πάλης. Όλα είχαν και έχουν να κάνουν με διαφορετικές απόψεις και στρεβλώσεις της θεωρίας -λες και η θεωρία είναι συνταγή- και με εσωτερικές συνωμοσίες. Η "αυτοκριτική" τους φτάνει μέχρι εκεί που δε θίγονται τα ιερά και όσια των επιλογών του πολιτικών τους προγόνων, αλλά και των ίδιων όταν μιλάμε για πιο πρόσφατα γεγονότα, γιατί αλλιώς θα έπρεπε να αυτοκαταργηθούν. Έχει όρια η κριτική τους γιατί αλλιώς δε θα μπορούν να δικαιολογήσουν και τις σημερινές πολιτικές, ιδεολογικές, κινηματικές πρακτικές και επιλογές τους. Πρακτικές και επιλογές υιοθέτησης έως και τροτσκιστικών απόψεων περί ταξικότητας, που ακυρώνουν σημαντικές επιλογές και αναλύσεις του κομμουνιστικού κινήματος και που στο πυρήνα τους δε διαφέρουν και πολύ από αυτά που υποστηρίζουν από τη δεκαετία του '50 και δώθε. Αυτοί και αν διαστρεβλώνουν τη "σταλινική" περίοδο του κομμουνιστικού κινήματος, μέχρι και τα γραπτά του Στάλιν!

Η υπεράσπιση του κομμουνιστικού κινήματος δε μπορεί να γίνει ούτε με τη πλήρη απόρριψη της ιστορίας του ούτε με νεόκοπα λιβανίσματα. Ούτε θα γίνει με "επιτυχίες" του τύπου αναγνώρισης από την Ε.Ε. και τους διοργανωτές των αντικομμουνιστικών συνεδρίων ότι υπάρχει και δημοκρατικό κομμουνιστικό κίνημα που διαχωρίζεται από τον ...σταλινισμό! Η πάλη των απόψεων στα πλαίσιά του, ιδιαίτερα στις χώρες που βρέθηκε στην εξουσία, αντανακλούσε τη πάλη των τάξεων και των κοινωνικών στρωμάτων που εξακολουθούσαν να υπάρχουν ή και πρωτοεμφανίστηκαν σε αυτές. Μια πάλη για την οποία είχαν ήδη μιλήσει ο Μαρξ, ο Ένγκελς και ο Λένιν, το συνειδητοποίησε η επαναστατική πτέρυγα του Μπολσεβίκικου κόμματος υπό τον Στάλιν -κάπως αργά όμως- και σε όλο το μεγαλείο της η κινέζικη υπό τον Μάο.

Το κομμουνιστικό κίνημα έδωσε το προηγούμενο αιώνα την απόδειξη ότι οι εργάτες, οι εργαζόμενοι λαοί μπορούν. Μπορούν να αντισταθούν και να διεκδικήσουν, μπορούν και να φτάσουν στη τελική αναμέτρηση και να ανατρέψουν αυτό το σύστημα. Ότι οι λαοί μπορούν να πετάξουν από πάνω τους τούς ιμπεριαλιστές και να διεκδικήσουν αυτά που θέλουν και δικαιούνται. Όταν στα πλαίσιά του επικρατούσαν οι απόψεις που ήθελαν του εργάτες και τους λαούς πρωταγωνιστές της πάλης τότε είχε νίκες. Όταν στα πλαίσιά του άρχισαν να επικρατούν απόψεις που έθεταν τους εργάτες και τους λαούς στην άκρη της ιστορίας τότε ηττήθηκε. Το ζητούμενο για μας σήμερα είναι το πως και το γιατί. Να μελετήσουμε την πραγματικότητα χωρίς ωραιοποιήσεις και χωρίς αποσιωπήσεις, χωρίς να την απομονώνουμε από την εποχή της και το διεθνές περιβάλλον της. Για να μπορέσουμε να "αντιγράψουμε" τα θετικά, να απορρίψουμε τα αρνητικά, να κριτικάρουμε τα λάθη, να δεχτούμε ή και να καταδικάσουμε γεγονότα ως σοβαρά και ανεξήγητα λάθη που οδήγησαν στην ήττα. Όχι για να τη διορθώσουμε αλλά για να την εκμεταλλευτούμε.

Αυτό όμως δε μπορεί να γίνει στο κενό. Ο καλύτερος τρόπος για να λυθούν και τα ζητήματα της ιστορίας είναι η πάλη. Ο αγώνας για να ξαναβγούν η εργατική τάξη και οι λαοί στο προσκήνιο. Όταν η εργατική τάξη ξανασυγκροτηθεί σε τάξη για τον εαυτό της και ξαναγίνει πρωταγωνιστής της ταξικής πάλης,  όταν οι λαοί αρχίσουν να διεκδικούν και πάλι το δικαίωμα στο καθορισμό του μέλλοντός τους, όταν το κομμουνιστικό κίνημα ανασυγκροτηθεί ξανά σε ταξική και επαναστατική βάση αξιοποιώντας την εμπειρία, αυτή που δεν υπήρχε τον προηγούμενο αιώνα, τότε θα ξεκαθαριστούν και τα ζητήματα της ιστορίας, τότε θα αναλάβει και ο καθένας τις ευθύνες του και θα διαλέξει πλευρά. Τότε θα ξεκαθαρίσει η ήρα από το στάρι!

1 σχόλιο:

Vassia Karabelias είπε...

Τίποτα δεν είναι τυχαίο..