12 Ιουλ 2017

Όχι! Δε μπορούμε όλοι μαζί!

Πόσο εύκολο είναι τελικά τραγούδια που κάποτε ακουγόταν στις πλατείες του αγώνα, που μας κυνηγούσαν όταν τα ακούγαμε, που ήταν παράνομα -και όχι απαραίτητα και μόνο επί χούντας- με και για τα οποία κάποτε δίναμε μάχες τώρα να γίνονται τραγούδια του συμβιβασμού και της υποταγής;

Πόσο εύκολο είναι να μας χλευάζουν η εξουσία αυτού του τόπου και τα τσιράκια τους τραγουδώντας τα τραγούδια που κάποτε ήταν δικά μας και με τα οποία τρόμαζαν;

Πολύ εύκολο απ' ότι φαίνεται. Και η ευκολία στηρίζεται σ' ένα... απλό πράγμα! Στηρίζεται σε μια αριστερά που συμβιβάστηκε με το σύστημα, σε μια αριστερά που στη θέση της εργατικής τάξης και του λαού, μετέτρεψε τους διανοούμενους και τους καλλιτέχνες, τα μεσαία στρώματα, σε "υποκείμενο και πρωτοπορία" της επανάστασης. Στηρίζεται στην έλλειψη κινήματος που να γεμίζει τις πλατείες με κόσμο, που να συγκρούεται με το σύστημα και να μην οδηγείται στην απάτη της κάλπης. Στηρίζεται στην απουσία κομμουνιστικού κινήματος. Στην ήττα του!

Όχι δε φταίνε οι καλλιτέχνες που κάποτε τρέχαν στις πλατείες και τους κυνηγούσαν για τα τραγούδια τους που τώρα γίναν τσιράκια αυτών που τους κυνηγούσαν. Τότε "πούλαγε" η αριστερά, το εργατικό και το κομμουνιστικό κίνημα σήμερα πουλάει ο συμβιβασμός και η υποταγή. Τι να κάνουν και αυτοί;

Άλλοι και άλλα πράγματα φταίνε. Και όταν τους και τα ξεπετάξει ο λαός μας, η εργατική μας τάξη, η νεολαία μας τότε και αυτά τα τραγούδια που τώρα τραγουδιούνται ανούσια και χαζοχαρούμενα στις αρένες αλληλοσφαγής των xfactor και στα γήπεδα της υποταγής θα αποκτήσουν ξανά το νόημά τους και θα τραγουδιούνται με τις γροθιές ψηλά στους δρόμους, τις πλατείες, τα εργοστάσια, στα σχολειά και τις σχολές του αγώνα και της επανάστασης!

Δε μπορούμε λοιπόν όλοι μαζί γιατί ούτε τα κάναμε, ούτε τα κάνουμε, ούτε τα φάγαμε, ούτε τα τρώμε όλοι μαζί. Δεν είμαστε εξουσία όλοι μαζί, δεν αποφασίζουμε όλοι μαζί. Δε μπορούμε όλοι μαζί με αυτούς που μας δαγκώνουν και μας ξεσκίζουν και μετά γλείφουν τις πληγές μας για να μας απαλύνουν το πόνο. Δεν είμαστε όλοι μαζί με αυτούς που με τέτοιες "πρωτοβουλίες αλληλεγγύης" και συναυλίες μας λένε να αποδεχτούμε τη πραγματικότητα της υποταγής και της εξαθλίωσης, με αυτούς που κραυγάζουν "βάστα ΔΝΤ" και λυσάνε όταν κλείνουν οι δρόμοι με τις διαδηλώσεις, και να λέμε δόξα το θεό που μας πετάνε και κανένα ψίχουλο αυτοί που μας παίρνουν το καρβέλι και τη ζωή.

Είμαστε μαζί με την εργατιά, το λαό και τη νεολαία που όλοι μαζί θα ξανακαταλάβουν το νόημα αυτών των τραγουδιών, που θα ξαναδώσουν πραγματικό νόημα αγώνα και αλληλεγγύης στο γέμισμα των πλατειών και των γηπέδων, που θα τους πάρει πίσω ξανά το καρβέλι και την εξουσία. Που θα τους κόψουν την ειρωνεία και το χαμόγελο της νίκης, θα τους ξανατρομάξουν και θα τους αναγκάσουν να ξαναβγάλουν αυτά τα τραγούδια στη παρανομία.


Δεν υπάρχουν σχόλια: