6 Ιουλ 2017

5 Ιούλη 2015, η ταφόπλακα στους λαϊκούς αγώνες και τις λαϊκές προσδοκίες!

Δύο χρόνια μετά πολλοί μνημονεύουν το δημοψήφισμα. Εξακολουθούν να το χαρακτηρίζουν ως ίσως τη μεγαλύτερη στιγμή της πάλης του λαού ενάντια στην επίθεση που υφίσταται εδώ και δέκα χρόνια. Εδώ αναρωτιέται κανείς γιατί να μην είναι η 5η του Μάη του '10, οι μεγάλες απεργιακές συγκεντρώσεις του καλοκαιριού του '11 κατά τη διάρκεια του ξεσηκωμού "των πλατειών, η 12η του Φλεβάρη του '12. Εφόσον μιλάμε για τα τελευταία χρόνια, γιατί να είναι σημαντική μια δημοψηφισματική διαδικασία, πολύ περισσότερο από τις κινητοποιήσεις που συμμετείχαν εκατομμύρια κόσμου και που έδωσαν σοβαρές μάχες με τις δυνάμεις καταστολής και που δημιούργησαν σοβαρό πρόβλημα στο αστικό πολιτικό σύστημα;





Είναι απλό. Γιατί ακόμη δε λένε να βγάλουν τα συμπεράσματά τους. Γιατί αν ακυρώσουν τη κοινοβουλευτική τους λογική θα πρέπει πολύ στα σοβαρά να ρίξουν ευθύνες στους εαυτούς τους γιατί "μετασχημάτισαν" το όχι του Τσίπρα και έστειλαν χιλιάδες κόσμου σε συγκεντρώσεις με αυτόν κεντρικό ομιλητή και φυσικά σε μια κάλπη που το αποτέλεσμά της ήταν εκ των προτέρων γνωστό. Μνημόνιο θα έβγαινε έτσι κι αλλιώς από αυτή τη κάλπη! Όπως και λαός απογοητευμένος και συμβιβασμένος με τη πραγματικότητα που του επιβάλουν.

Δύο χρόνια τώρα το δημοψήφισμα, όπως και οι μέρες πριν από αυτό, περιγράφονται σαν ένταση της ταξικής πάλης, των εργατών, όλων των εργαζόμενων, της νεολαίας, των πάντων ενάντια στις μνημονιακές πολιτικές, ενάντια στο ευρώ, την Ε.Ε..

Τι σόι ένταση της ταξικής πάλης ήταν αυτή με πρωτοβουλία της κυβέρνησης, με κυρίαρχο πρωταγωνιστή τον πρωθυπουργό και με τη μορφή ενός δημοκρατικοφανούς θεσμού του αστικού πολιτικού συστήματος και, όπως αναγκαστικά και οι ίδιοι αναγνωρίζουν, χωρίς ποτέ να εμφανιστεί η οποιαδήποτε οργανωτική μορφή λαϊκής και εργατικής πάλης;

Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, με δεδομένη την συνθηκολόγηση της κυβέρνησης στα κελεύσματα των ιμπεριαλιστών, όχι μόνο δεν δυνάμωσε τη λαϊκή θέληση, δεν τη μετέτρεψε σε αγώνα αποφασιστικό από τη μεριά των εργαζόμενων, αλλά έσπειρε μαζικά το σπόρο της απογοήτευσης, της αποστράτευσης, της ιδιώτευσης.

Το δημοψήφισμα ήταν το τέλος των "αντιφατικών" προσδοκιών και της ανάθεσης των ελπίδων σε μια "αριστερή κυβέρνηση" που ερήμην του λαού θα διαπραγματευόταν με τους ιμπεριαλιστές όχι μόνο της Ε.Ε. αλλά και του ΔΝΤ, της ΕΚΤ και του ESM και όλων όσων αυτοί οι οργανισμοί εκπροσωπούν για το μέλλον του. Είναι το τέλος των αυταπατών που έσπειραν αυτοί που πριν το δημοψήφισμα στήριζαν, θέτοντας τις βάσεις για τις μετέπειτα εξελίξεις, τη κυβέρνηση είτε από μέσα με τη συμμετοχή τους σε αυτή, είτε δια της συμμετοχής τους σε συριζαίικες συγκεντρώσεις στήριξης - δήθεν πίεσης - της κυβέρνησης στις διαπραγματεύσεις λοιδορώντας, έως και καταγγέλλοντας, εμάς που παρεμβαίναμε φωνάζοντας ότι η διαπραγμάτευση σημαίνει υποταγή. Είναι το τέλος κάθε πρότασης κοινοβουλευτικού δρόμου ανεξαρτήτως επαναστατικού πρόσημου!

Ο λαός επέλεξε το δρόμο της ρήξης αρκετά χρόνια πριν. Μόνο που δεν τον επέλεξαν οι δυνάμεις που ορκιζόντουσαν σε αυτή τη ρήξη και στην ένταση της κρίσης του συστήματος. Που όταν ο λαός ήταν στους απεργιακούς και άλλους δρόμους, γκρέμιζε κυβερνήσεις και διέλυε κόμματα αυτοί εξακολουθούσαν να κραυγάζουν κάτω η κυβέρνηση ή να τον καλούν σε διόρθωση της ψήφου του, ακόμη και τότε που με τη ψήφο του δεν επέτρεψε το σχηματισμό κυβέρνησης!!! Γιατί αν και τα μπλοκ τους ήταν μικρά στο "μέτωπο" του ΟΧΙ, όπως οι ίδιοι παραδέχονται πλέον, παρ' όλα αυτά έπαιξαν πρωτοπόρο ρόλο στην ένταση των αυταπατών! Αυτό που επέλεξαν από το ΚΚΕ (με την εντός, εκτός και επί τα αυτά θέση του) έως και την πιο ...ξεκάθαρη εξωκοινοβουλευτική αριστερά (του τριπλού ΌΧΙ!) ήταν να εντείνουν τις κάλπικες αυταπάτες στο λαό. Να τον στείλουν στη αγκαλιά του συστήματος νομιμοποιώντας ένα στημένο δημοψήφισμα και να αποδεχθεί ότι τελικά δε γίνεται αλλιώς.  Και το μόνο που ξέρουν ν' απαντούν, κουνώντας το δάχτυλο στο ΚΚΕ(μ-λ) και στο Μ-Λ ΚΚΕ που καλούσαν σε αποχή, είναι ότι η ενδεχόμενη επικράτηση του ΝΑΙ θα ...απογοήτευε περισσότερο το κόσμο, θα οδηγούσε το κίνημα σε χειρότερες καταστάσεις απ' ότι είναι σήμερα(!!!) Για να καταλήξουν σε πιο αριστερές, ταξικές και επαναστατικές προτάσεις μια από τα ίδια. Και μόνο η βαρετή πλέον επίκληση της προδοσίας Τσίπρα αυτό αποδεικνύει. Προτάσεις που το λαό τον έχουν πρωταγωνιστή στη ....κερκίδα του Survivor της Αριστεράς!

Δεν υπάρχουν σχόλια: