16 Μαΐ 2017

Φρένο στην επίθεση του κεφαλαίου μπορεί να επιβάλει μόνο η λαϊκή πάλη

4,15 δισ. είναι το κόστος του νέου πακέτου αντιλαϊκών μέτρων μαζί με δεκάδες αντιδραστικές αντιμεταρρυθμίσεις που φέρνει σε ψήφιση η κυβέρνηση στη Βουλή τις επόμενες μέρες. Μέτρα και αντιμεταρρυθμίσεις με σαφές ταξικό πρόσημο υπέρ του κεφαλαίου και με στόχο το παραπέρα ξεζούμισμα της εργατικής τάξης και ευρύτερα του κόσμου της δουλειάς και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων.

Ξεχωρίζουν η απελευθέρωση των μαζικών απολύσεων σαν πρώτο βήμα σ’ αυτή τη φάση ολοκλήρωσης της αποδιάρθρωσης των εργασιακών δικαιωμάτων, παράλληλα με επιπλέον εμπόδια στο δικαίωμα στην απεργία. Εννοείται ότι η αντιδραστική συζήτηση και η μεθόδευση της επίθεσης στα εργασιακά όχι μόνο δεν έκλεισε, αλλά θα συνεχιστεί στην επόμενη αξιολόγηση. Ξεχωρίζουν επίσης, από την άποψη της δραστικής οικονομικής αφαίμαξης των φτωχότερων λαϊκών στρωμάτων, η νέα μείωση κατά 18% των συντάξεων και η νέα φοροληστεία με τη μείωση του αφορολόγητου που αφαιρεί έναν μισθό ετησίως από εργαζόμενους και άλλη μια σύνταξη από συνταξιούχους.

Η κατάργηση της κυριακάτικης αργίας και το ξεπούλημα των λιγνιτικών μονάδων της ΔΕΗ είναι επίσης σπουδαία δώρα σε ντόπιους και ξένους κεφαλαιοκράτες–επενδυτές που το σύνολο του πολιτικού προσωπικού και οι θεσμοί θα συνεχίσουν να κάνουν τα πάντα για να προσελκύσουν τις επενδύσεις τους, ιδιαίτερα σ’ ό,τι αφορά το ξεπούλημα του πλούτου της χώρας.

Μικρή σημασία έχει αν όλα αυτά τα μέτρα ωμής επίθεσης του κεφαλαίου με πάτρωνες Ε.Ε. και Δ.Ν.Τ. τα πούμε 3ο ή 4ο μνημόνιο ή όπως αλλιώς. Γιατί, ανεξάρτητα τι θα πράξει στην πορεία το Δ.Ν.Τ. και ανεξάρτητα πώς θα εξελιχθεί η διελκυστίνδα για το χρέος κυρίως μεταξύ ΗΠΑ-Γερμανίας, ένα πράγμα είναι σίγουρο: πως η επίθεση του κεφαλαίου σ’ όλο το φάσμα των εργατολαϊκών δικαιωμάτων εδράζεται στη βάση ταξικών συσχετισμών στη χώρα μας και διεθνώς. Οι αρνητικοί συσχετισμοί για την εργατική τάξη και το λαό διαμορφώθηκαν σε μια πορεία χρόνων υποχώρησης της ταξικής επαναστατικής κατεύθυνσης στο εργατικό–λαϊκό κίνημα. Αντίστοιχα, είναι θέμα μιας πορείας αγώνων, αντιστάσεων και συνεχών συγκρούσεων με τον ταξικό αντίπαλο για να κυριαρχήσει εκ νέου ο ταξικός επαναστατικός προσανατολισμός στη λαϊκή πάλη, να μπουν τα πράγματα σε άλλη βάση και ν’ ανοίξουν ξανά ελπιδοφόρες προοπτικές για τις λαϊκές δυνάμεις.

Τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας με πρόσχημα το χρέος και με τη μορφή των μνημονίων οι «θεσμοί» του καπιταλιστικού–ιμπεριαλιστικού συστήματος Ε.Ε. – Ε.Κ.Τ.- Δ.Ν.Τ. πατρονάρισαν την ωμή επίθεση του κεφαλαίου, το βάθεμα της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και τη συνολική προσαρμογή της χώρας από κάθε άποψη στο πλαίσιο που απαιτούν οι «θεσμοί» του συστήματος. Κάτι τέτοιο θα συνεχίσουν να πράττουν όσο και εφόσον το ντόπιο πολιτικό σύστημα αδυνατεί να προσαρμόζεται στο κλίμα και στους ανέμους της εποχής, ανεξάρτητα από την υποτιθέμενη λήξη των μνημονίων. Η ίδια η Ε.Ε. διαθέτει, σύμφωνα με ιδιαίτερες προβλέψεις για χώρες που μπήκαν σε μνημόνια, μηχανισμούς E.S.M. – Ε.Κ.Τ. κ.λπ. και προτίθεται να τους εξελίξει κιόλας για να λειτουργήσει και χωρίς την τεχνογνωσία του Δ.Ν.Τ. Αντίστοιχα, και πέρα από τις κόντρες Ε.Ε.- Δ.Ν.Τ. (δηλαδή ΗΠΑ-Γερμανίας), είναι αλήθεια πως οι ΗΠΑ, όπως είπε και στην πρόσφατη συνέντευξή του στο «Βήμα της Κυριακής» 7/5 ο πρέσβης τους, όντως ενδιαφέρονται για τη σταθερότητα του αστικού καθεστώτος σε μια κρίσιμη για τα συμφέροντά τους χώρα, στην οποία, όπως επίσης είπε, «επενδύουν εδώ και 70 χρόνια».

Οι κάθε λογής ιμπεριαλιστές θέλουν σταθερότητα και όσο το δυνατόν ενισχυμένη την ιδιαίτερη επιρροή τους στη χώρα και όρος γι’ αυτό είναι η ενίσχυση της ντόπιας πλουτοκρατίας και του πολιτικού της συστήματος σε βάρος της εργατικής τάξης και των λαϊκών δυνάμεων. Μ’ αυτή την έννοια, τα μνημόνια και η επιτροπεία της χώρας και του λαού της όχι μόνο δεν τελειώνουν, όπως άθλια και ύπουλα πανηγυρίζει ο Τσίπρας και η κυβέρνησή του, μα συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.

Η ντόπια αστική τάξη αξιοποιεί την παραπέρα ενίσχυση της θέσης της σε βάρος του κόσμου της δουλειάς και αναβαθμίζει ταυτόχρονα την ιμπεριαλιστική εξάρτηση της χώρας σ’ όλα τα επίπεδα προκειμένου να διεκδικήσει ξανά ρόλο στην περιοχή. Έτσι, φτάνει να διαμορφώσει όχι μόνο τις πιο ληστρικές βλέψεις σε βάρος του εργαζόμενου λαού, αλλά ταυτόχρονα και τις πιο τυχοδιωκτικές και επικίνδυνες για το λαό, με εμπλοκή στα πολεμικά σχέδια του ιμπεριαλισμού (δες ενεργειακές βλέψεις, αγωγούς κ.λπ.). Όχι μόνο λοιπόν μνημόνια διαρκείας περιμένουν τον εργαζόμενο λαό τα επόμενα χρόνια, μα και μεγάλοι κίνδυνοι με βάση την πολιτική της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης στο πλαίσιο των άγριων ιμπεριαλιστικών συγκρούσεων στην περιοχή.

Εκείνο επομένως που πρέπει να ψάξουμε στα άθλια ψέματα περί αντιμέτρων και τους πανηγυρισμούς του Τσίπρα και της κυβέρνησης περί εξόδου από τα μνημόνια, είναι το πού στοχεύουν, πέρα από τον προφανή αποπροσανατολισμό του λαού μπροστά στην ψήφιση του νέου βάρβαρου αντιλαϊκού πακέτου μέτρων. Γιατί προφανώς όχι μόνο δεν βγαίνουμε ως χώρα από τα μνημόνια και την επιτροπεία, μα, αντίθετα, και η ιμπεριαλιστική εξάρτηση βαθαίνει και η επίθεση του κεφαλαίου είναι αυτό που έχει μπει σε σταθερές ράγες και θα κάνει τη ζωή των εργαζομένων αφόρητη σε βάθος χρόνου.

Η κοροϊδία των αντιμέτρων δεν βρίσκεται απλά στην αναλογία με τα ψεύδη των «ισοδύναμων» ή του «παράλληλου προγράμματος». Μέσα από την άθλια κοροϊδία, τη φιλολογία για έξοδο από την επιτροπεία των μνημονίων και την όντως λυτρωτική για το ντόπιο σύστημα ρύθμιση του χρέους, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ, έχοντας τη στήριξη βασικών ιμπεριαλιστικών κέντρων (ιδιαίτερα των ΗΠΑ), θέλει να στήσει το αφήγημά της για το επόμενο διάστημα με στόχο και την υπηρέτηση της αντιλαϊκής επίθεσης του κεφαλαίου και την όσο το δυνατό μακρύτερη παραμονή της στην εξουσία. Η κοροϊδία των αντιμέτρων βρίσκεται στο γεγονός πως ενώ με τα μέτρα αθόρυβα καταργούνται ή συρρικνώνονται μια σειρά κοινωνικά επιδόματα και φοροαπαλλαγές, με τα αντίμετρα θορυβώδικα διαφημίζεται.

Όμως, και στα αντίμετρα κρύβονται πολιτικές ευνόησης των επιχειρήσεων και των οικονομικά ισχυρών, με μειώσεις φορολογικών συντελεστών που ελάχιστα έως καθόλου αφορούν τα φτωχά στρώματα που φοροληστεύονται με ψηλό ΦΠΑ, τον ΕΝΦΙΑ και τώρα ωμά με τη μείωση του αφορολόγητου. Άλλωστε η όλη συζήτηση για την ανάγκη φοροελαφρύνσεων, που ενισχύεται ιδιαίτερα από τη Ν.Δ. του Μητσοτάκη και απ’ όλο το πολιτικό προσωπικό, αναφέρεται πάντα στις επιχειρήσεις για τη διαμόρφωση ευνοϊκού επενδυτικού κλίματος για τους κεφαλαιοκράτες. Όμως το πιο εξοργιστικό είναι πως τα λεγόμενα αντίμετρα έρχονται να καλύψουν και να εξωραΐσουν μάλιστα την ουσιαστική δέσμευση της κυβέρνησης για αιματηρά για το λαό πλεονάσματα πάνω από 3,5% από σήμερα μέχρι και το 2021.

Ήδη βέβαια το προκλητικό παραμύθι ξεφτίζει, μια και φαίνεται όχι μόνο το περιεχόμενο των αντιμέτρων μα και το γεγονός πως είναι αδιευκρίνιστο μέχρι πού πρέπει να φτάσουν τα πλεονάσματα (εννοείται πάνω από 3,5%) για να εφαρμοστεί το σύνολο των αντιμέτρων και ποια από αυτά θα πρωτοεφαρμοστούν αν και όταν.

Αντίστοιχη είναι και η κοροϊδία για τη ρύθμιση του χρέους, που από το «δεν ψηφίζουμε μέτρα χωρίς αυτήν» φτάσαμε τώρα στο «δεν εφαρμόζουμε μέτρα χωρίς αυτήν». Όπως και να έχει, η όποια ρύθμιση χρόνων αποπληρωμής, μεταβιβάσεων ή όποια άλλη θα έχει να κάνει με την εξομάλυνση και διασφάλιση της δυνατότητας αποπληρωμής μέσα σ’ ένα πλαίσιο συνεχούς και επιδεινούμενης αφαίμαξης του λαού.

Παρά τις κόντρες για τις συγκεκριμένες ρυθμίσεις του χρέους και το χρόνο που αυτές θα γίνουν, η απαίτηση για τη λεηλασία του εργαζόμενου λαού και του πλούτου της χώρας δεν μπαίνει σε αμφισβήτηση από καμιά πλευρά. Αντίθετα, όλοι σ’ αυτό το ζήτημα είναι σαφείς και ξεκάθαροι. Καμία ρύθμιση λοιπόν του χρέους, καμία τυπική έξοδος από τα μνημόνια -ακόμα και αν υπάρξουν- δεν θα απαλύνει τη δυσβάσταχτη κατάσταση της ζωής των εργαζομένων. Κανένα αντίμετρο επίσης δεν θα αντιμετωπίσει τη σφοδρότητα της επίθεσης, όπως δεν την αντιμετώπισαν ούτε τα «ισοδύναμα» ούτε το «παράλληλο πρόγραμμα». Ο αγώνας για την ανατροπή αυτής της πολιτικής πρέπει να γίνει καθημερινή υπόθεση του κάθε νεολαίου και εργαζόμενου και μέσα απ’ αυτόν τον αγώνα θα παραχθούν σε μια πορεία οι προϋποθέσεις για την προοπτική της εργατικής τάξης, που είναι η μόνη πραγματική ελπιδοφόρα προοπτική για όλο τον κόσμο της δουλειάς.

Προλεταριακή Σημαία - http://www.kkeml.gr/

Δεν υπάρχουν σχόλια: