20 Απρ 2017

Πανελλαδική καμπάνια των Αγωνιστικών Κινήσεων σε ΑΕΙ-ΤΕΙ: «Η εντατικοποίηση δεν φέρνει γνώση, φέρνει απόγνωση»

Αυτό είναι το κεντρικό σύνθημα της καμπάνιας που εγκαινίασαν οι Αγωνιστικές Κινήσεις από το Μάρτιο σε όλες τις πόλεις και τις σχολές που δρουν. Η επιλογή του ζητήματος δεν έγινε τυχαία. Στους χώρους σπουδών διαμορφώνονται αφόρητες συνθήκες, που πλήττουν τη συντριπτική πλειοψηφία των φοιτητών. Καταλύτης υπήρξε η εφαρμογή του ψηφισμένου νόμου πλαίσιο του 2011, που ήρθε να συναντήσει την όξυνση της αντιλαϊκής επίθεσης των τελευταίων χρόνων και την πιεστική ανάγκη ντόπιου και ξένου κεφαλαίου να πειθαρχήσει και να ξεσκαρτάρει μία ώρα αρχύτερα τη σπουδάζουσα νεολαία της χώρας.

Αυτή η ταχύτατα διαμορφούμενη πραγματικότητα βρίσκει το φοιτητικό και σπουδαστικό κίνημα αποδιοργανωμένο και -με τους σημερινούς όρους- συντελεί παραπέρα στην αποδιοργάνωσή του. Συντηρείται ένας επικίνδυνος φαύλος κύκλος, που ενισχύεται από την απουσία κεντρικής αιχμής για το φοιτητικό κίνημα και τη δεξιά μετατόπιση των αριστερών δυνάμεων. Για τις Αγωνιστικές Κινήσεις, που αναφέρονται στην ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος στην κατεύθυνση της αντίστασης και της διεκδίκησης, είναι φανερό ότι απαιτείται συνειδητή και οργανωμένη ανάληψη πρωτοβουλίας για να σπάσει αυτό το κλίμα.

Η εντατικοποίηση των σπουδών, ως μία κρίσιμη πτυχή της επίθεσης στο φοιτητικό σώμα, εξελίσσεται με μεγάλη ποικιλία μορφών: απουσιολόγιο και υποχρεωτικές παρακολουθήσεις, συνεχή τεστάκια, εργασίες με προθεσμία, προαπαιτούμενα μαθήματα, συμπίεση εξεταστικών περιόδων ως και σε μία εβδομάδα (!), κατάργηση επαναληπτικών εξεταστικών για τους επί πτυχίω φοιτητές, ολιγομελή μαθήματα επιλογής για τους πιο «προχωρημένους» - και η λίστα δεν έχει τελειωμό. Όπως ορίζει ο νόμος Διαμαντοπούλου, όλα τα παραπάνω υπάγονται στους εσωτερικούς κανονισμούς λειτουργίας και επισφραγίζονται συνήθως με κάθε νέο πρόγραμμα σπουδών. Ως εκ τούτου, τα τελευταία χρόνια είναι σε εξέλιξη ένα πραγματικό κύμα αλλαγών των προγραμμάτων σπουδών σε όλες σχεδόν τις σχολές της χώρας.

Πρόκειται για ύπουλη επίθεση στα φοιτητικά δικαιώματα που περνάει κατακερματισμένα σε κάθε σχολή και ανάλογα με το τι εκτιμά το καθηγητικό κατεστημένο και το εκάστοτε υπουργείο Παιδείας ότι «είναι εφικτό να περάσει» χωρίς αντιδράσεις. Όσο πιο βαθιά και χρόνια είναι η αποδιοργάνωση του φοιτητικού συλλόγου της εκάστοτε σχολής, όσο πιο νεόκοπη είναι η σχολή αυτή (όσο πιο πρόσφατα έχει ιδρυθεί, αποφεύγοντας τις δεκαετίες συγκρότησης των συλλόγων) τόσο πιο πολλές και πιο «πρωτότυπες» μορφές εντατικοποίησης έχει να προβάλει κατά τα «ευρωπαϊκά πρότυπα».

Η «σχολειοποίηση» του πανεπιστημίου (όπως άλλωστε και η «αναβάθμιση» του λυκείου) λειτουργεί όχι μόνο ως εργαλείο ιδεολογικής εμπέδωσης του κοινωνικού μεσαίωνα αλλά και σαν ταξικό εμπόδιο για τη συντριπτική πλειοψηφία. Τη στιγμή που ένα τεράστιο μέρος της νεολαίας αντιμετωπίζει σοβαρά οικονομικά προβλήματα και δεκάδες χιλιάδες είναι εκείνοι που αναγκάζονται να δουλεύουν, το σύστημα διασφαλίζει ότι θα «πετάγονται εκτός παιχνιδιού» μέσα από την άνιση ατομική κούρσα που τους επιβάλλουν οι εντατικοί ρυθμοί σπουδών. Στόχος, η δραστική μείωση των αποφοίτων με σκοπό τη μαζική αποθάρρυνση της νεολαίας των φτωχότερων στρωμάτων από τη διεκδίκηση εργασίας με δικαιώματα.

Η ιδεολογική διάσταση της επίθεσης έχει βαρύνουσα σημασία. Σε αυτή τη διάσταση έρχεται να απαντήσει και μεγάλο μέρος της πανελλαδικής καμπάνιας με θεματικές αφίσες και συνθήματα όπως «κανένας ανταγωνισμός προς το συνάδελφο» και «σήμερα εντατικοποίηση στις σπουδές, αύριο πειθάρχηση στην εργασία, ελεγχόμενος για μια ζωή;». Αυτό συμβαίνει διότι για να αφομοιωθεί η νέα κατάσταση καλλιεργείται ο επιστημονισμός και η ατομική φιλοδοξία. Προάγεται ο αχαλίνωτος ανταγωνισμός μεταξύ των φοιτητών, η «ρουφιανιά» και ο κοινωνικός κανιβαλισμός, υψώνοντας εμπόδια στη συνειδητοποίηση του κοινού συμφέροντος των φοιτητών και βάζοντας τις ιδεολογικές βάσεις της πειθάρχησης στον αυριανό χώρο εργασίας. Ιδιαίτερα από το σύστημα προβάλλεται το ζήτημα της «γνώσης» και της απόκτησής της, το οποίο αναπαράγεται ως άλλοθι της κυρίαρχης πολιτικής από τα στόματα χιλιάδων νέων, παρότι πλήττονται άμεσα από την πολιτική αυτή.

Η καμπάνια των Αγωνιστικών Κινήσεων ανοίγει μια πολυεπίπεδη κόντρα με τις κατευθύνσεις του συστήματος στην εκπαίδευση. Μια κόντρα που αδυνατούν να σηκώσουν οι κυρίαρχες ρεφορμιστικές δυνάμεις (ΚΝΕ, ΕΑΑΚ) που επιδιώκουν να είναι «πρώτες στα μαθήματα, πρώτες στους αγώνες», να πάρουν «όλη τη γνώση» την οποία οραματίζονται ως «απελευθερωτική δύναμη» στον καπιταλισμό και σταθερά απευθύνουν βελτιωτικές προτάσεις πάνω στα νέα προγράμματα σπουδών που περνάνε στις σχολές.

Οι Αγωνιστικές Κινήσεις, συναισθανόμενες το βάρος της ευθύνης που τους αναλογεί με βάση την άποψή τους, δεν ατενίζουν μοιρολατρικά την κατάσταση περιμένοντας με έναν «αυτόματο» τρόπο τις αντιστάσεις να ξεσπάσουν. Παλεύουν από σήμερα να συμβάλουν στο ταχύτερο ξεπέρασμα της ιδεολογικής και πολιτικής αποδιοργάνωσης του φοιτητικού σώματος. Γι’ αυτό το λόγο, στρέφουν τα μάτια στον κόσμο που πλήττεται καθημερινά και του απευθύνονται πολύμορφα: με κεντρική προκήρυξη, με θεματικά αφισάκια, με διαδικτυακό βίντεο-σποτάκι, με πρωτοβουλίες κοινής δράσης και εξειδικευμένα υλικά κατά τόπους όπου υπάρχουν οι όροι και η επίθεση αναδεικνύει αιχμές.

Δεν υπάρχουν σχόλια: