11 Απρ 2017

Δυο κόσμοι που συγκρούονται κι οφείλουν να συγκρούονται

Στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή υπάρχουν 2 κόσμοι. Ο ένας είναι ο κόσμος των καπιταλιστών και της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που υποσχέθηκε να σταματήσει τις διώξεις σε βάρος αγωνιστών. Έτσι σήμερα διώκονται:

9 φοιτητές της Πολυτεχνικής στην Ξάνθη για τη συνδικαλιστική τους δράση,

2 καθηγητές στη Σάμο για τις αντιφασιστικές τους ενέργειες,

350 αγωνιστές ενάντια στην εξόρυξη χρυσού στη Χαλκιδική,

35 μέλη του ΠΑΜΕ για διοργάνωση κινητοποίησης το 2013,

ο δήμαρχος Πατρών, Πελετίδης, για την άρνηση του να “συμμορφωθεί” στις επιταγές των ναζί της Χ.Α.,

3 αγωνιστές στα Χανιά για συμμετοχή σε διαδήλωση το 2013,

12 φοιτητές του Φυσικού στο Ηράκλειο για διαμαρτυρία στην Πρυτανεία τους το 2011,

4 αγωνιστές για τη δράση τους ενάντια στα αντίτιμα στα ΜΜΜ στην Αθήνα,

ο συνδικαλιστής Μανουσαρίδης Η. για την άσκηση του συνδικαλιστικού του δικαιώματος,

2 μέλη της ΟΚΔΕ στα Χανιά για προεκλογική αφισσοκόλληση το 2014,

15 αγρότες για τη συμμετοχή τους σε κινητοποίηση, σε μπλοκο αγροτών το 2013,

ο Αργυρίου Ν., μέλος της Επιτροπής Αλληλεγγύης Στρατευμένων που ανέδειξε καψόνια στο στρατό,

κι άλλοι πολλοί, που δύσκολα να τους καλύψουμε σε ένα άρθρο, καθώς η λίστα αυξάνει καθημερινά.

Αυτός είναι ο κόσμος της συντήρησης, των αυταπατών, των προεκλογικών υποσχέσεων, της αστικής νομιμότητας και αστικής δημοκρατίας, των συμφερόντων των λίγων, των αστών, της υποταγής στο ξένο κεφάλαιο, των εκτελέσεων, των φυλακίσεων, των πολέμων, της καταδίκης αγωνιστών, της καταδίκης αυτών που αντιστέκονται στην κλοπή της ζωής μας.

Ο άλλος κόσμος είμαστε εμείς που έχουμε συμφέρον από τους συλλογικούς μας αγώνες, που το τελευταίο διάστημα νιώθουμε την ήττα στο πετσί μας, νιώθουμε πως δεν υπάρχει διέξοδος, νιώθουμε πως το σύστημα, ο καπιταλισμός-ιμπεριαλισμός είναι παντοδύναμος, πως έχουν αποτύχει όλες οι εναλλακτικές μας. Όλες; Όχι, ένας λαός (και όχι μόνος του) αντιστέκεται και συνεχίζει να αντιστέκεται στον καπιταλιστή. Έτσι ο δεύτερος αυτός κόσμος τις τελευταίες μέρες, μετά από καιρό αδράνειας δείχνει:

τον αγώνα των εργαζομένων της ΣΚΟΤ, ενάντια στην εκ περιτροπής εργασία, ζητώντας σταθερή δουλειά για όλους,

τον αγώνα των εργαζομένων της Victus (θυγατρική από κοινού Vodafone & Wind) που “ξεκίνησαν μαζικές κινητοποιήσεις και απεργίες διαρκείας που για αρκετές μέρες νέκρωσαν το κτήριο της εταιρείας στην Παλλήνη”,

την απεργία των εργαζομένων της Vodafone στις 4/4 για παύση απολύσεων, συλλογική σύμβαση εργασίας, κλπ,

την απεργία των εργαζομένων του εστιατορίου της ΑΣΠΑΙΤΕ στις 3/4 για να κερδίσουν τα δεδουλευμένα τους,

τη συλλογική διαμαρτυρία των εργαζομένων στο “105,5 Στο Κόκκινο”, που κέρδισε την ανάκληση απόλυσης,

τη διπλή απεργία των εργαζομένων της ΙΝΜΑΙΝΤ, που κέρδισε την καταβολή των δεδουλευμένων και την ανάκληση των μετέπειτα εκδικητικών απολύσεων,

την άρνηση υπογραφής των συμβάσεων από τους εργαζομένους της πολυεθνικής H&M σε μια σειρά πόλεων, που κέρδισαν την “επανεξέταση του ζητήματος” από την εταιρεία.

Μέσα σε μια εποχή που η πίστη πως τίποτα δεν κινείται και πως η συλλογική λύση δε φέρνει αποτέλεσμα, σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα οι εργαζόμενοι δείχνουν πως όχι μόνο συλλογικά μπορούν να κατορθώσουν να ικανοποιηθούν τα αιτήματά τους, αλλά και καθιστούν σαφές, μετά από καιρό, πως είναι παρόντες• πως ήρθε η ώρα να φουντώσουν πάλι οι αγώνες. Και ενώ στιγμή ας μην πιστέψουμε πως αν μείνουν εδώ τα πράγματα τότε έχει καλώς, ωστόσο σίγουρα οι αγώνες αυτοί δείχνουν πως υπάρχει τόσο η δυνατότητα νίκης όσο και η διάθεση να “ανασκουμπωθούμε” και να αρχίσουμε τους αγώνες ενάντια σε κάθε νέο μέτρο ή παλιό, ενάντια σε κάθε προσπάθεια κλοπής των δικαιωμάτων μας και της άρνησης κάλυψης των αναγκών μας.

Σε μια περίοδο νηνεμίας κι άπνοιας, βρέθηκε το οξυγόνο να ανάψει μια σπίθα. Είναι στο χέρι μας να ανάψουμε ολόκληρη φλόγα, να ανασάνει επιτέλους αυτός ο λαός.

Δημήτρης Χατζηκωνσταντίνου

Δεν υπάρχουν σχόλια: