24 Απρ 2017

Οι εργαζόμενοι στην πρώτη γραμμή ενάντια στα μέτρα

Η άρχουσα τάξη της χώρας και η κυβέρνηση, για λογαριασμό της, αγωνιούν για το κλείσιμο της αξιολόγησης μέσα στο θολό τοπίο που δημιουργούν οι διεθνείς εξελίξεις και ιδιαίτερα αυτές που αφορούν τις ΗΠΑ, την ΕΕ -με επίκεντρο τη Γερμανία- και τον μεταξύ τους ανταγωνισμό. Η αγωνία της κυβέρνησης είναι τέτοια που με κάθε ευκαιρία δηλώνει, ακόμα πιο έντονα όσο περνάει ο καιρός, την προθυμία της να ψηφίσει και να υλοποιήσει ολοένα και πιο αποτρόπαια μέτρα, αρκεί να «πάρει κάτι» που θα της επιτρέψει να διαχειριστεί το πολιτικό της κόστος. Αν λοιπόν η κυβέρνηση ψάχνει τον τρόπο να σταθεί αντάξια των απαιτήσεων και των προσδοκιών του ιμπεριαλισμού και του ντόπιου κεφαλαίου, οι εργαζόμενοι πρέπει να βρουν τον δρόμο της αγωνιστικής απάντησης που θα μπλοκάρει την προώθηση των νέων μέτρων. Μέτρα που, σε κάθε τους πτυχή, φέρνουν τεράστια βάρη στον ήδη εξαθλιωμένο εργαζόμενο λαό.

Η μείωση του αφορολόγητου δεν σημαίνει απλά «διεύρυνση της φορολογικής βάσης», όπως διατείνεται η κυβερνητική προπαγάνδα, σε μια προσπάθεια να εμφανιστεί έως και «δίκαιη». Σημαίνει φορολογική επιβάρυνση εκατοντάδων ευρώ τον χρόνο για όλους τους εργαζόμενους, είτε βρίσκονται κάτω είτε πάνω από το σημερινό αφορολόγητο, ακόμα κι αν συνοδευτεί από μια μικρή μείωση του χαμηλού φορολογικού συντελεστή.

Η μείωση των συντάξεων που δίνονται ήδη (οι νέες συντάξεις έχουν μειωθεί με τον νόμο Κατρούγκαλου) κόβει ένα σημαντικό μέρος του εισοδήματος των λαϊκών οικογενειών. Ακόμα και σε επίσημα στατιστικά καταγράφεται αυτό που γνωρίζουν όλοι: ότι οι συντάξεις είναι που συγκρατούν την φτώχεια και αποτελούν κρίσιμο μέσο επιβίωσης. Ειδικά με τα δεδομένα των τραγικών μισθών, της τεράστιας ανεργίας και μάλιστα μεγάλης διάρκειας και της μηδαμινής κάλυψης των ανέργων και συνολικά του λαού, η μείωση των συντάξεων χτυπά το ίδιο το δικαίωμα στη ζωή και των συνταξιούχων και των οικογενειών που ζουν από αυτές.

Η κατεύθυνση των ιδιωτικοποιήσεων, με την περίπτωση της ΔΕΗ να αποδεικνύει ακόμα πιο καθαρά ότι όχι μόνο δεν είναι μια «παρεμπιπτόντως» πτυχή των μνημονίων αλλά έχει κεντρικό χαρακτήρα, μεταξύ άλλων χτυπάει χιλιάδες εργαζόμενους και τις όποιες κατακτήσεις έχουν διατηρήσει. Κατακτήσεις που αποτελούν αναφορά για ολόκληρους κλάδους και συνολικά για όλους τους εργαζόμενους. Σε αυτήν την κατεύθυνση, η απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα και, πέρα από το «μακροπρόθεσμο» ορίζοντα εμπέδωσης της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, αφορά άμεσα όλους τους εργαζόμενους, ειδικά σε μαζικούς χώρους (όπως είναι τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, οι τράπεζες κ.ά.).

Ιδιαίτερη βαρύτητα τόσο άμεσα όσο και σε βάθος χρόνου έχουν και οι υπόλοιπες αλλαγές στα εργασιακά, των οποίων η στόχευση, παρά τη θολούρα που διατηρεί η κυβέρνηση, είναι ξεκάθαρη: το σύστημα θέλει να χτυπήσει κάθε κατοχύρωση και να βγάλει στην «παρανομία» κάθε προσπάθεια συλλογικής οργάνωσης και δράσης των εργαζομένων. Ο δήθεν «εκσυγχρονισμός» του συνδικαλιστικού νόμου, το χτύπημα του δικαιώματος στην απεργία, η νομιμοποίηση των χειρότερων μορφών εργοδοτικής τρομοκρατίας και εκδίκησης, όπως είναι το λοκάουτ (ανταπεργία), γεμίζουν με νέα όπλα τη φαρέτρα των εργοδοτών απέναντι στους εργαζόμενους. Ακριβώς γιατί το σύστημα γνωρίζει ότι ο μαζικός, αποφασιστικός αγώνας των ίδιων των εργαζομένων είναι ο μόνος που μπορεί να ανατρέψει τους μαύρους σχεδιασμούς του.

Το ίδιο γνωρίζει και η συνδικαλιστική ηγεσία, η οποία με την προδοτική για τα συμφέροντα των εργαζομένων στάση της υπονομεύει ακριβώς αυτόν τον δρόμο. Η ΓΣΕΕ παζαρεύει με τους εργοδότες αλλά και απ’ ευθείας με τα «μεγάλα αφεντικά» σε ΔΝΤ και ΕΕ την αναγνώριση του θεσμικού της ρόλου στο πλευρό του συστήματος. Από κοντά και σε εφαρμογή της ίδιας λογικής και πρακτικής, οι ηγεσίες σε ομοσπονδίες, εργατικά κέντρα αλλά και στα περισσότερα πρωτοβάθμια σωματεία φροντίζουν από τη μια να μην κάνουν τίποτα για την οργάνωση της αντίστασης των χιλιάδων εργαζομένων που υποτίθεται πως εκπροσωπούν και από την άλλη να επιβάλουν μαζικά την ηττοπάθεια και την υποταγή. Ακόμα κι όταν κινούνται, το κάνουν στη βάση της συνδιαλλαγής, καλλιεργώντας τη λογική της ανάθεσης και μόνο στον βαθμό που δεν θα προκαλέσουν πρόβλημα στην προώθηση της αντεργατικής πολιτικής. Προκαλούν έτσι ακόμα μεγαλύτερη σύγχυση και απογοήτευση στους εργαζόμενους, αναπαράγοντας τη διαλυτική κατάσταση που επικρατεί.

Το ίδιο αποτέλεσμα έχει και η στάση των δυνάμεων που αναφέρονται στο κίνημα αλλά δεσμεύονται στην εκλογικίστικη και κοινοβουλευτική λογική τους. Συμβολικές κινήσεις «εντυπωσιασμού», «παρεμβάσεις» και «συναντήσεις» των «ειδικών» με τους διάφορους κυβερνητικούς και κρατικούς παράγοντες, περιχαρακωμένες «κινητοποιήσεις» και ανταγωνισμός συλλογής «σφραγίδων» σωματείων κρατάνε τους εργαζόμενους στο περιθώριο και αμαυρώνουν τα συλλογικά όργανα ως πραγματικά εργαλεία πάλης και διεκδίκησης. Καλλιεργούν εξίσου τη λογική της ανάθεσης και ο μόνος ρόλος που αναγνωρίζουν για τον κόσμο της δουλειάς είναι αυτός του χειροκροτητή και του ψηφοφόρου στις -όποιες- εκλογές, που «έρχονται σύντομα».

Η πραγματική όμως δύναμη των εργαζομένων βρίσκεται στον δικό τους αγώνα. Στη συγκρότησή τους, στην εκδήλωση εστιών αντίστασης, στην ανάπτυξη Μετώπου Αντίστασης ενάντια στα νέα μέτρα. Απαλλαγμένοι από εκλογικές αυταπάτες, ξεπερνώντας ξεπουλημένες ηγεσίες και διαλυτικές λογικές, αξιοποιώντας κάθε δυνατότητα συλλογικής οργάνωσης, στηριζόμενοι στις δικές τους δυνάμεις, οι εργαζόμενοι είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να ανατρέψει την αντιλαϊκή πολιτική. Αυτή είναι η πραγματικότητα που πρέπει να αναδειχτεί όσο το δυνατό πιο πλατιά και πιο αποφασιστικά από τις δυνάμεις της Ταξικής Πορείας και όλων όσοι θέλουν να υπηρετήσουν τα εργατικά συμφέροντα.

Προλεταριακή Σημαία

Δεν υπάρχουν σχόλια: