8 Μαρ 2017

Στη γυναίκα ανήκει το μισό του ουρανού και πρέπει να το κατακτήσει

Γιατί άραγε καθιερώθηκε η 8 Μάρτη ως μέρα της γυναίκας και τι σημαίνει;
Στις 8 Μάρτη του 1857 στην Ν. Υόρκη των Η.Π.Α. χιλιάδες εργάτριες σε εργοστάσια υφαντουργίας και ιματισμού οργάνωσαν μεγάλη απεργία και διαδήλωση διεκδικώντας μείωση της εργάσιμης μέρας-που έφτανε τις 14 ώρες- και ίση αμοιβή με τους άντρες συναδέλφους τους. Η αστυνομία επιτέθηκε στην διαδήλωση πνίγοντας την στο αίμα, ενώ υπήρξαν μέχρι και θάνατοι διαδηλωτριών. Αυτή λοιπόν είναι η 8 Μάρτη, όχι άλλη μια ευκαιρία για τις εταιρίες να πουλήσουν μια πλαστική εικόνα του «ωραίου φύλου», αλλά μια μέρα που η γυναίκα βγήκε μπροστά για να διεκδικήσει καλύτερους όρους δουλειάς και ζωής.

Ποια είναι όμως η θέση της γυναίκας σήμερα;
Προφανώς η θέση της εξαρτάται από το πόσο ανεπτυγμένη είναι η χώρα στη οποία βρίσκεται. Σίγουρα η γυναίκα περιορίζεται από τη θρησκεία, το κράτος και τις υπάρχουσες προκαταλήψεις σε βάρος της και σε περιοχές που μαίνεται ο πόλεμος έχει να αντιμετωπίσει και την εξαθλίωση της ίδιας και της οικογένειας της. Μπορεί να φαίνεται ότι στις ανεπτυγμένες καπιταλιστικά χώρες η θέση της γυναίκας είναι βελτιωμένη παρόλα αυτά η καταπίεση που βιώνει εμφανίζεται με πιο «υπόγειους» τρόπους. Η γυναίκα από πολύ μικρή πρέπει να συμμορφωθεί σε πρότυπα που την θέλουν είτε σεξουαλικό αντικείμενο είτε «δούλα και κυρά». Κατά κύριο λόγο η γυναίκα είτε πρόκειται για διαφημίσεις που προορίζονται για αντρικό κοινό είτε για γυναικείο παρουσιάζεται σαν μια κούκλα με κατασκευασμένη σεξουαλικότητα που έχει χρέος να δείχνει πάντα όμορφη. Μπροστά στα αμέτρητα προβλήματα που αντιμετωπίζει, η λύση που της πλασάρεται είναι να εγκλωβιστεί σε μια φούσκα και να γίνει ένα καταναλωτικό ον που βρίσκει την ευτυχία σε προϊόντα καλλυντικών. Είναι τουλάχιστον ειρωνεία το πώς μπορεί η διαφήμιση μιας εταιρίας να προβάλει ένα αψεγάδιαστο και δυναμικό πρότυπο γυναίκας για την προώθηση ενός προϊόντος την ίδια στιγμή που στα εργοστάσια αυτής δουλεύουν εργάτριες κάτω από άθλιες συνθήκες.

Μπορεί άραγε η γυναίκα να θεωρηθεί ισότιμη σε ένα σύστημα που εξορισμού στηρίζεται στην προώθηση της εκμετάλλευσης άνθρωπου από άνθρωπο;

Όπως με τόσες άλλες αντιθέσεις, ο καπιταλισμός έχει συμφέρον να διατηρεί την ανισοτιμία εξαιτίας του φύλου προκειμένου να εντείνει την εκμετάλλευση και των δύο φύλων. Αρκεί μόνο να κοιτάξουμε τα ποσοστά ανεργίας που είναι περισσότερα στις γυναίκες από ότι στους άντρες και το πώς η ίδια η κρίση έπληξε το γυναικείο δυναμικό. Δεν είναι τυχαίο επίσης που σε περιόδους κρίσης τα περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας αυξάνονται. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αποτελεί το δικαίωμα της γυναίκας στη μητρότητα που ανέκαθεν τιθόταν υπό αμφισβήτηση από τον εργοδότη, πόσο μάλλον τώρα που με την καταστρατήγηση της σχετικής νομοθεσίας στα πλαίσια των επιθέσεων στα ασφαλιστικά και εργασιακά δικαιώματα όλων των εργαζομένων αντιμετωπίζεται ως χάσιμο χρόνου και χρήματος.

Αρκετά λάθος απόψεις που προωθούνται σήμερα από χώρους της αυτονομίας/αναρχίας και της αριστεράς είναι αυτές που ξεκόβουν την γυναικεία καταπίεση από τα ταξικά αίτια αυτής. Απόψεις που κυριάρχησαν στα πλαίσια του γυναικείου κινήματος από την δεκαετία του ΄60 και μετά. Αναδεικνύουν ως κυρίαρχο αντίπαλο την πατριαρχική αντίληψη που αποκτά υλική υπόσταση στο πρόσωπο κάθε άντρα και όχι το σύστημα που γεννά την πατριαρχεία. Εχθρός σταματά να είναι το καπιταλιστικό σύστημα αλλά ο άντρας κάτι που κατ επέκταση σημαίνει ότι πρέπει να τον βλέπει σαν αντίπαλο σε όλες τις διεκδικήσεις της. Με την ίδια λογική όμως η κάθε πληττόμενη κοινωνική ομάδα θα έπρεπε να ενδιαφέρεται για τα δικά της προβλήματα, για παράδειγμα οι μετανάστες μόνο για τα προβλήματα των μεταναστών ή οι μαύροι μόνο για τα δικαιώματα των μαύρων.

Άλλωστε οι γυναίκες δεν αποτελούν στρώμα με ενιαία συμφέροντα. Μπορεί όλες οι γυναίκες να υφίστανται διακρίσεις ωστόσο ανάλογα με την κοινωνική τάξη που ανήκει η καθεμία διαφέρει και το πού βλέπει τη λύση του προβλήματος. Πόσο πρέπει να χαρούμε για την εκλογή γυναίκας σε θέσεις εξουσίας για παράδειγμα, όταν η πολιτικές απόψεις που προασπίζει καταπιέζουν ακόμη περισσότερο τις γυναίκες και εντείνουν τις διακρίσεις μεταξύ των δύο φύλων; Για παράδειγμα, δεν έχουν τα ίδια συμφέροντα η Μπακογιάννη με την εργολαβική καθαρίστρια που κατεβαίνει σε απεργία γιατί δεν έχει να ταΐσει τα παιδιά της.

Ήταν εν τέλει η γυναίκα ποτέ σε καλύτερη θέση στο παρελθόν;
Ιστορικά μπορούμε να βρούμε παράδειγμα οπού η γυναικεία καταπίεση αμβλύνθηκε μέσα από την ενεργή πάλη κάθε γυναίκας στην προσπάθεια για μια άλλη κοινωνία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το ότι από το 1917 και με την κατάληψη της εξουσίας στην Ρωσία για την σοσιαλιστική οικοδόμηση, πάρθηκαν αμέσως νόμοι που διασφάλιζαν ίσα δικαιώματα στην εργασία, στην κοινωνική ζωή, στην εκπαίδευση, αποδέσμευσαν την γυναίκα από τον «παραδοσιακό» ρόλο της στο σπίτι. Στην Ελλάδα είναι αξιοσημείωτη η γυναικεία συμβολή και η δύναμη που επέδειξαν οι αντάρτισσες στο αντάρτικο όπως και αξιοσημείωτος είναι ο σεβασμός και η συντροφικότητα που επικρατούσε μεταξύ των δυο φύλων εκείνη την περίοδο λόγω της από κοινού δίκαιης πάλης.

Κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα σε αξιοπρεπή αντιμετώπιση, δικαίωμα σε δουλεία με δικαιώματα ανεξαρτήτως φύλου, φυλής, θρησκείας ή έθνους. Η γυναίκα πρέπει και μπορεί να επαναπροσδιορίσει τη σχέση της με τον εαυτό της και με το άλλο φύλο μόνο μέσα από την συμμετοχή της στο κίνημα.

http://www.agonistikeskiniseis.org/

Δεν υπάρχουν σχόλια: