15 Φεβ 2017

Σκέψεις για το πώς θα ξεφύγουμε από την κόλαση

Των Κάλι Ακούνο και Νταγκ Νόρμπεργκ *

Την ημέρα της ορκωμοσίας παρατηρήσαμε μια έκρηξη οργής της αντιπολίτευσης προς τον Τραμπ τόσο από παραδοσιακούς ακτιβιστές όσο και από συντηρητικά άτομα. Σε πολλές περιπτώσεις η αντίδραση ήταν χωρίς προηγούμενο και ειδικά σε μια μέρα όπου περισσεύει η πατριωτική και σοβινιστική υπερβολή και στην οποία παραδοσιακά οι νέοι πρόεδροι απευθύνονται στις καρδιές και την δημοκρατική ενότητα και όπου, ενώ όλοι γνωρίζουν πόσο ψεύτικα είναι όλα αυτά, δαγκώνουν τα χείλη τους και ελπίζουν για το καλύτερο. Η αντιπολίτευση που αναζητά έκφραση είναι πλατιά και έχει βαθύ χαρακτήρα. Όμως σχεδόν όλες οι εκφράσεις της καταφεύγουν στις παραδοσιακές μεθόδους της ρεφορμιστικής διαμαρτυρίας ενώ ταυτόχρονα εκατομμύρια άνθρωποι στις ΗΠΑ και τον κόσμο συζητούν και αντιπαρατίθενται για το πώς θα καταφέρουν να επιβιώσουν και να αντισταθούν στο αναδυόμενο καθεστώς Τραμπ, την άνοδο του δεξιού λαϊκισμό και το λευκό εθνικισμό του “Πρώτα η Αμερική”.

Με δεδομένες τις πολιτικές Τραμπ και το πως αναρριχήθηκε στην εξουσία είναι της μόδας οι συγκρίσεις με τον Χίτλερ. Μερικές απ΄ αυτές τις συγκρίσεις είναι σαγηνευτικές. Μερικές είναι στρατηγικά και τακτικά διδακτικές για το τι μέλλει γενέσθαι. Όμως, ενώ οι περισσότεροι ακτιβιστές εστιάζουν στο πως και το γιατί της κατάληψης της προεδρίας από τον Τραμπ ή σχετικά με το χαρακτήρα του αναδυόμενου νέο-συντηρητισμού, λίγοι ασχολούνται με την ίδια την κρίση. Ούτε για το τι πρακτικά σημαίνει η κρίση ούτε για το πότε, που και πως η Αριστερά και τα λαϊκά κινήματα θα μπορέσουν να παρέμβουν για να φέρουν τα επιθυμητά αποτελέσματα.

Η εν λόγω κρίση είναι κρίση του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος το οποίο έχει μπει σε μια βαθιά οικονομική και οικολογική ανισορροπία, κοινωνική αστάθεια, ενδο-ιμπεριαλιστική κόντρα, με μαζικές εκτοπίσεις, αυξημένα δεινά και αχαλίνωτη σφαγή τέτοια που ο κόσμος έχει να δει από τη δεκαετία του ΄30. Η κρίση έχει τις ρίζες της στις ενδογενείς αντιθέσεις του καπιταλιστικού συστήματος, όπως η τάση για πτώση του μέσου ποσοστού κέρδους, η ανάγκη για συνεχή επέκταση, η ανισόμετρη ανάπτυξη και οι οικολογικές επιπτώσεις, για να αναφέρουμε ορισμένες. Η “Μεγάλη Ύφεση” του 1930 οδήγησε στον δεύτερο μεγάλο ενδο-ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Η διαδικασία της “δημιουργικής καταστροφής”, που ο πόλεμος προκάλεσε, έδωσε τέλος στην ύφεση και οδήγησε σε μια νέα εποχή το ιμπεριαλιστικό σύστημα την εποχή της αμερικάνικης ηγεμονίας.

Τα πρώτα είκοσι χρόνια της παγκόσμιας κυριαρχίας των ΗΠΑ ήταν ίσως η μεγαλύτερη περίοδος σταθερής καπιταλιστικής ανάπτυξης στα περισσότερα από τετρακόσια χρόνια ζωής του απάνθρωπου καπιταλιστικού συστήματος. Αυτή η εξαιρετική περίοδος από τα μέσα της δεκαετίας του 1940 μέχρι τα μέσα αυτής του 1960 ήταν το αποτέλεσμα μιας πετυχημένης εφαρμογής παγκόσμιων ρυθμιστικών εργαλείων που δημιουργήθηκαν από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό με σκοπό την αύξηση της συσσώρευσης κεφαλαίου σε διεθνές επίπεδο, μέσω της διαμεσολάβησης στις ενδο-ιμπεριαλιστικές διαμάχες, την καταστολή και διαφθορά των εθνικό-απελευθερωτικών και κομμουνιστικών κινημάτων και την πολιτική αποτροπής των σοσιαλιστικών κρατών στο πλαίσιο του Ψυχρού πολέμου. Τα βασικά εργαλεία στο οικονομικό πεδίο ήταν οι θεσμοί του Μπρέτον Γουντς, δηλαδή η Παγκόσμια τράπεζα, το ΔΝΤ η Γενική Συμφωνία για τους Δασμούς και το Εμπόριο (GATT) και ο διάδοχος της, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου. Οι μεγάλες πρωτοβουλίες επανακεφαλαιοποίησης, όπως το Σχέδιο Μάρσαλ, βοήθησαν στην ανοικοδόμηση των οικονομιών της Δύσης μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στο πολιτικό πεδίο τα βασικά εργαλεία ήταν ο ΟΗΕ, η Ευρωπαϊκή Ένωση (πρώην ΕΟΚ) και μια σειρά περιφερειακών εργαλείων όπως ο Οργανισμός Αμερικανικών Κρατών. Όλα υποστηριζόμενα από το ΝΑΤΟ.

Ξεκινώντας από τη δεκαετία του 70 και στην προσπάθεια του να επανακτήσει την κερδοφορία του το κεφάλαιο απέρριψε σταδιακά την κεινσιανή στρατηγική που είχε υιοθετηθεί από τη δεκαετία του 30, και υιοθέτησε σταδιακά μια κανιβαλιστική στρατηγική που εστίαζε στην ιδιωτικοποίηση δημόσιας περιουσίας, την καταστροφή των εργατικών οργανώσεων και της κοινωνικής αλληλεγγύης, την εμπορευματοποίηση όσων κοινωνικών διαδικασιών, δράσεων και ανταλλαγών μπορούσαν να εξαργυρωθούν και την επίκληση των συμβολικών και ψεύτικων παγίδων της δυτικής αστικής δημοκρατίας. Αυτή νέα στρατηγική καπιταλιστικής συσσώρευσης ονομάστηκε “νεο-φιλελευθερισμός”. Ο νεο-φιλελευθερισμός υιοθετήθηκε απόλυτα από το δολοφονικό καθεστώς Πινοσέτ στη Χιλή. Επιβλήθηκε κατόπιν σε ολόκληρο τον κόσμο όταν έγινε η επίσημη στρατηγική, απέκτησε ιδεολογικό πλαίσιο και έγινε επίσημη κρατική στρατηγική επί Ρέιγκαν στη δεκαετία του 80. Διεθνώς εφαρμόστηκε μέσω του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας οι οποίοι επέβαλαν νεο-φιλελεύθερα “προγράμματα δομικών προσαρμογών” σε όλες τις χώρες που υπέφεραν από την κρίση χρέους της δεκαετίας του 80.

Όπως γνωρίζουμε από την ιστορία τίποτε δεν μένει στατικό. Η νεο-φιλελεύθερη στρατηγική καπιταλιστικής συσσώρευσης και ταξική παλινόρθωση άρχισε να χάνει την ορμή της και την πολιτική της συνοχή στα τέλη της δεκαετίας του 90. Ο κατακερματισμός ξεκίνησε από την ασιατική οικονομική κρίση και το σκάσιμο της φούσκας της πληροφορικής. Παρά τα τεράστια κέρδη που αποκόμισε η διεθνής καπιταλιστική τάξη, αυτά που κέρδισε η εργατική τάξη ήταν μόνο σοκ, δέος και εξαθλίωση. Η εργατική τάξη παγκοσμίως γινότανε όλο και φτωχότερη καθώς η διεθνής αστική τάξη έσφιγγε συνέχεια τη βίδα προσπαθώντας να αποκομίσει όλο και περισσότερα κέρδη. Αυτό έδωσε ώθηση σε διάφορα αποσχιστικά πολιτικά κινήματα, όπως το κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης και κρατικές προσπάθειες μεταρρυθμίσεων στη Βενεζουέλα, το Εκουαδόρ, τη Νικαράγουα και αλλού.

Και τότε η αμερικάνικη ιμπεριαλιστική επέκταση έγειρε τη ζυγαριά. Η εισβολή και κατοχή του Αφγανιστάν (2001) και του Ιράκ (2003) ζόρισε τα οικονομικά αποθέματα της αμερικάνικης κυβέρνησης, αδυνάτισε τη στρατιωτική της ικανότητα και ελάττωσε την αξιοπιστία των ΗΠΑ. Αδυνάτισε επίσης τις χρηματιστηριακές αγορές παγκοσμίως πράγμα που οδήγησε σε ακόμη σκληρότερα οικονομικά μέτρα σε χώρες όπως Αργεντινή, Ουρουγουάη, Μιανμάρ και στην απομύζηση διεθνών οικονομικών οργανισμών στη διάρκεια της κατάρρευσης της στεγαστικής φούσκας το 2007-2008, κλπ. Το σκάσιμο της στεγαστικής φούσκας έπιασε στον ύπνο την κυβέρνηση των ΗΠΑ και τις δυνάμεις του διεθνούς κεφαλαίου με αποτέλεσμα την λεγόμενη “Μεγάλη Ύφεση” και την εικονική ανάκαμψη που ζούμε σήμερα.

Όπως και να το δει κανείς το παγκόσμιο σύστημα οδηγείται σε ακόμη μια παγκόσμια καταστροφή, αλλά σε ανώτερο επίπεδο με δεδομένο το βάθος της κρίσης και την τάση “επέκταση ή θάνατος” που εκφράζει ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής. Το αποτέλεσμα; Με δεδομένο το σημερινό συσχετισμό δυνάμεων παγκοσμίως, ή θα οδηγηθούμε σε έναν ενδο-ιμπεριαλιστικό πόλεμο μαζικής καταστροφής και την ανάδειξη μιας νέας ηγεμονίας, ή ο παγκόσμιος πόλεμος δεν θα έχει νικητές αλλά σαν αποτέλεσμα θα υπάρξει μια δυστοπική βαρβαρότητα, κατάρρευση του “πολιτισμού” και αφανισμό του ανθρώπινου είδους όπως πολλοί προδικάζουν.

Πρέπει να αναρωτηθούμε. Δεν υπάρχουν άλλες επιλογές;. Αλλες δυνατότητες; Κι αν υπάρχουν τι πρέπει να κάνουμε για να το πετύχουμε;

Πρέπει να ξεκινήσουμε με μια πλήρη κατανόηση πως το “φιλελεύθερο” κέντρο του παγκόσμιου συστήματος έχει εξαντληθεί, έχει χρεοκοπήσει και δεν έχει άμυνες. Η αντίσταση εξαπλώνεται και μόλις αρχίζει και αποκτά επαναστατική φαντασία ώστε να θέσει επί τάπητος το ζήτημα της επαναστατικής οργάνωσης και της στρατηγικής εστίασης. Τα σχετικώς αυθόρμητα, αντανακλαστικά και κυρίως ρεφορμιστικά κινήματα που βλέπουμε στη Βόρεια Αμερική και Ευρώπη, από την κεντρο-αριστερά και τη δεξιά ενάντια στην κυρίαρχη νεο-φιλελεύθερη τάξη πραγμάτων δείχνουν πως υπάρχει τεράστιο δυναμικό για αλλαγή. Όμως η αλλαγή θα έχει ουσία και χρησιμότητα για την ανθρωπότητα αν αυτό που θα αντικαταστήσει τον σημερινό ανήθικο και άδικο κόσμο έχει πράγματι χειραφετικά χαρακτηριστικά. Το αυθόρμητο δεν θα μας πάει μακριά, ούτε οι φιλελεύθεροι, οι κεντριστές ή οι αναδυόμενες δυνάμεις της δεξιάς. Χρειάζεται μια επαναστατική δύναμη η οποία ακόμη δεν έχει γεννηθεί.

Υποστηρίζουμε πως η σωτηρία της ανθρώπινης κοινότητας βασίζεται σε μας, την επαναστατική αριστερά και τα λαϊκά κινήματα. Πρέπει να βρούμε τρόπους να συμπορευτούμε και να ενώσουμε τις κατακερματισμένες μας δυνάμεις και να οικοδομήσουμε μια επαναστατική, αντι-ηγεμονική δύναμη.

Μερικά από τα βασικά ζητήματα που έχουν να αντιμετωπίσουν οι επαναστατικές δυνάμεις είναι πώς θα συνενωθούν οι αναπτυσσόμενοι αντικαπιταλιστικοί και αντι-ιμπεριαλιστικοί αγώνες. Πώς θα δυναμώσουν και θα παλέψουν οι επαναστατικές πολιτικές δυνάμεις. Και ποιος θα είναι ο στρατηγικός τους στόχος. Καθώς αυτές οι δυνάμεις θα δυναμώνουν και θα αγωνίζονται για το πολιτικό και στρατηγικό ξεκαθάρισμα θα πρέπει να αντιμετωπίσουν και να νικήσουν τους δαίμονες που για εκατοντάδες χρόνια έχουν αδυνατίσει τις επαναστατικές δυνάμεις. Εσωτερική δημοκρατία, ιεραρχία, σεξισμός, πατριαρχία, ετεροφυλία, Ευρωκεντρισμός, αποικιοκρατία, λευκή υπεροχή, ξενοφοβία, διαχωρισμός πνευματικής/χειρωνακτικής δουλειάς, εκλογικά “κολλήματα”, οικονομισμός, ρεβιζιονισμός και ρεφορμισμός. Αν και όλα αυτά τα ζητήματα έχουν την ίδια βαρύτητα, τα τρία τελευταία έχουν ιδιαίτερη σημασία στο σημερινό αμερικάνικο πλαίσιο, επειδή αν η αντιμετώπιση τους δεν γίνει σωστά θα έχει σαν αποτέλεσμα την υποταγή των αναδυόμενων κινημάτων στις δυνάμεις και την ατζέντα του φιλελεύθερου τμήματος του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, το Δημοκρατικό Κόμμα.

Έτσι το ερώτημα του πώς θα παίξουμε πρωταγωνιστικό ρόλο στο κίνημα αντίστασης και θα το μετατρέψουμε σε επαναστατικό είναι εκ των ουκ άνευ. Η ορθόδοξη αριστερά σε τέτοιες περιπτώσεις καλεί σε “λαϊκά”, “ενωμένα”, ή “εθνικά” μέτωπα για την αντιμετώπιση του φασισμού. Όμως αυτά τα καλέσματα σπάνια υπολογίζουν την ανισότητα ή την πολιτική ισοτιμία αυτών που “ενώνονται” και συνήθως αγνοούν ή συγχέουν τις διαφορές ανάμεσα στην θεμελιώδη ενότητα που απαιτείται σε στρατηγικού τύπου συμμαχίες και στην προσωρινή ή περιορισμένη ενότητα των τακτικών συμμαχιών. Τα ενωμένα μέτωπα (όπου όλα τα μέρη συμφωνούν να υποτάξουν ή να αναβάλουν τα “δευτερεύοντα ζητήματα”) εξαπολύουν μαζικές εκστρατείες αντίστασης ενάντια σε δεξιές δικτατορίες ή φασιστικά καθεστώτα. Όμως στάθηκαν τραγικά ανεπαρκή ως τώρα στα ζητήματα κοινωνικού μετασχηματισμού. Είναι επομένως απαραίτητα για άμυνα αλλά ανεπαρκή για την στρατηγική προώθηση ενός επαναστατικού προγράμματος.

Στην καλύτερη περίπτωση τα “ενωμένα μέτωπα” είναι εργαλεία επιστροφής στην προηγούμενη κατάσταση που στην περίπτωση μας είναι η νεο-φιλελεύθερη καπιταλιστική – ιμπεριαλιστική τάξη πραγμάτων η οποία έχει κυριαρχήσει στην αμερικάνικη πολιτική οικονομία από τη δεκαετία του 80. Η αποτυχία της προκάλεσε το κενό που έφερε τον Τραμπ και την ανάδυση του λευκού εθνικισμού και του νεοφασισμού. Η αναστήλωση της αποτυχημένης νεο-φιλελεύθερης τάξης δεν αποτελεί λύση. Ούτε αποτελεί λύση η παλινόρθωση του κράτους πρόνοιας ή της σοσιαλδημοκρατίας, καθώς δεν αποτελούν παρά μια άλλη στρατηγική μεγιστοποίησης των κερδών, κατευνασμού και αποδυνάμωσης της εργατικής τάξης κι όχι κοινωνική απελευθέρωση.

Πολλές από τις σημερινές φιλελεύθερες, προοδευτικές και αριστερόστροφες απόψεις για το πώς θα αντισταθούμε στον Τραμπ και τους νεο-συντηρητικούς αντανακλούν τα όρια αυτής της “ενιαιομετωπικής” προσέγγισης. Πολλοί, όπως ο Σάντερς και ο Νέιντερ, προβάλουν έναν συνδυασμό αριστερής-δεξιάς ενότητας. Άλλοι, όπως η Νάνσι Πελόζι, λένε “η χώρα μπορεί να αντέξει την εκλογή Τραμπ”, ότι πρέπει να πάρουμε μια ανάσα, και πως οι Δημοκρατικοί κάνουν το έργο του Κυρίου.

Άλλοι δημοκρατικοί δημοσιογράφοι προβάλουν έναν “μη παρεμβατικό” λαϊκίστικο λόγο με βασικό εκφραστή την Politico, στην οποία βασική αντίληψη είναι “ας αφήσουμε την κυβέρνηση να καταρρεύσει και μετά παίρνουμε την εξουσία”. Λένε σε κύριο άρθρο: “Το πιο πιθανό αποτέλεσμα αυτής της Ρεπουμπλικανικής κυβέρνησης θα είναι η αποτυχία, πράγμα τρομερό για τη χώρα αλλά πολύ βολικό για το Δημοκρατικό Κόμμα. Γι΄ αυτό ακολουθήστε αυτή την τακτική, αποστασιοποιηθείτε από τα αποτελέσματα, περιμένετε να καταρρεύσει η κυβέρνηση και μετά θα ξαναπάρετε την εξουσία”. Είναι η παλιά παλαβή αυταπάτη του δημοκρατικού εκκρεμούς, όμως με έναν περιορισμό. “Αυτό θα είναι κακό για τη χώρα και όπως πάνε τα πράγματα μπορεί να οδηγηθούμε σε τρομερές τραγωδίες, κάτι τέτοιο είναι πιθανό, όμως αν υπολογίσουμε με πολιτικό τρόπο, οι Δημοκρατικοί θα πρέπει κατά καιρούς να ισορροπούν ανάμεσα στα πολιτικά τους συμφέροντα και τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής. Έτσι αν σου δοθεί μια ευκαιρία να παζαρέψεις με το καθεστώς Τραμπ για να αποφευχθεί μια ανθρωπιστική καταστροφή μπορεί να υποχωρήσεις σε κάτι δευτερεύον πχ στο σύστημα υγείας του Ομπάμα και να εμποδίσεις έτσι την εξαθλίωση εκατομμυρίων πολιτών. Το κλίμα είναι ένα άλλο ζήτημα όπου αξίζει να παζαρέψεις – να υπάρξει δηλ. διακομματική κάλυψη ώστε να μετριαστεί η ζημία που θα προκύψει από την εφαρμογή της ατζέντας Τραμπ. Διαφορετικά, αν ακολουθηθεί το πολιτικό συμφέρον δεν θα πρέπει να υπάρξει καμία συνεργασία”.

Τέτοιες απόψεις προωθούνται από φιλελεύθερες Δημοκρατικές προσωπικότητες και αντιγράφονται από ρεφορμιστές καριέρας με σκοπό να συγκρατήσουν τα πιο προνομιούχα “μεσαία στρώματα” στην ατζέντα τους και να φιμώσουν τους πιο ριζοσπαστικούς και απαιτητικούς ακτιβιστές και επικριτές. Μ΄ άλλα λόγια οι Δημοκρατικοί θα πρέπει να μην ανακατευτούν στις πρωτοβουλίες Τραμπ, ώστε το εκκρεμές να στραφεί στο Δημοκρατικό κόμμα. Πολλούς βέβαια - “δυστυχώς” - θα τους πατήσει το λεωφορείο “για το κοινό καλό”.

Αυτοί οι ισχυρισμοί απευθύνονται στη ρεφορμιστική αριστερά, ή οποία είναι συνηθισμένη να παίζει το μόνο-θεματικό παιχνίδι σε στιλ ΜΚΟ, και που θα βοηθήσει ώστε ζητήματα όπως η αστυνομική βία, οι φυλακές, η κακή εκπαίδευση, η ανεπαρκής περίθαλψη, η κακή στέγαση, η ενδοοικογενειακή βία, οι παρακολουθήσεις, τα καρφώματα, τα δικαιώματα των ζώων, η ομοφοβία, η κλιματική αλλαγή, η ισλαμοφοβία, ο αντιφασισμός, κλπ να τα “πατήσει το λεωφορείο για το κοινό καλό” και έτσι να μην χαλάσει η “στρατηγική” της αντίστροφης κίνησης του εκκρεμούς.

Όμως όλοι γνωρίζουμε τις απόψεις των εκατομμυρίων που ιστορικά αλλά και τώρα “ρίχνονται στις ρόδες του λεωφορείου”, παρ΄ όλο που αυτές τις απόψεις τις αρνούνται, τις απορρίπτουν, τις επικρίνουν ως διχαστικές ή ακόμη και ποινικοποιούνται. Πολλοί ακτιβιστές παρασύρονται εύκολα από τέτοιους ισχυρισμούς λόγω εν μέρει της πολύχρονης ρεφορμιστικής τους δραστηριότητας αλλά και της επίκλησης των “ενωμένων μετώπων ”. Σε εποχές μεγάλης καπιταλιστικής κρίσης η συστημική καταστολή οδηγεί πολλούς στον αμυντισμό και στην απόρριψη προσπαθειών για επαναστατική διέξοδο. Γι αυτό είναι κρίσιμο να εξετάσουμε αυτές τις “ρεαλιστικές” μανούβρες από την σκοπιά αυτών που θα τους πατήσει το λεωφορείο.

Πρέπει να αντιταχτούμε στη στενότητα της προσέγγισης για “ενωμένο μέτωπο” και να οικοδομήσουμε μια πολιτική δύναμη και ένα κοινωνικό κίνημα που θα στοχεύει στην κοινωνική και οικονομική χειραφέτηση κι όχι απλά στην παλινόρθωση των “παλιών καλών κακών ημερών” της εποχής Ομπάμα ή των δεκαετιών του 50 και του 60. Αυτό πρέπει να οικοδομηθεί από τη πλατιά μάζα της εργατικής τάξης σε όλες τις διαφορετικότητες της (εθνοτικές, φυλετικές, εθνικές, πνευματικές, κλπ) να υπηρετεί τα γενικά της συμφέροντα και να είναι μια προσπάθεια αυτο-οργανωμένη και αυτοδιοικούμενη. Δεν εννοούμε εδώ ένα είδος συνδικάτου τύπου AFL-CIO που είναι στενό και μονολιθικό, και που θα εκπροσωπεί τον παλιό ιδεατό λευκό, ετερόφυλο, άνδρα βιομηχανικό εργάτη. Η εργατική τάξη περικλείει όλους όσους είναι δομικά αποστερημένοι από τα μέσα παραγωγής και οι οποίοι εξαρτώνται από την πώληση της εργατικής τους δύναμης ή του σώματός τους για να επιβιώσουν. Αυτή περιλαμβάνει τους πάντες από εργαζόμενους στους υπολογιστές μέχρι εργάτες του σεξ, από δασκάλους και χαμηλόμισθους γιατρούς μέχρι εργάτες γης, από φυλακισμένους μέχρι ανέργους, μέχρι τη μεγάλη μάζα της “γκρίζας εργασίας” που δουλεύουν σαν υπηρετικό προσωπικό, στην επισκευή σπιτιών και αυτοκινήτων, σαν παρασκευαστές τροφίμων και άλλους. Με δεδομένη την αυξημένη αυτοματοποίηση της παραγωγής αυτή η δύναμη πρέπει να καλέσει και να οργανώσει ένα απελευθερωτικό πρόγραμμα που να βασίζεται στην απο-αποικιοποίηση της γης και των συστημάτων γνώσης, τη δημοκρατικοποίηση των παραγωγικών δυνάμεων, την πλήρη αυτοματοποίηση των παραγωγικών δυνάμεων, την απο-ανθρακοποίηση της οικονομίας, τον πλήρη εκδημοκρατισμό των αγορών και μια αναγεννητική κοινωνική τάξη που να βασίζεται σε μηδέν σκουπίδια και την αποκατάσταση της βιόσφαιρας.

Αυτό δεν είναι ένα όραμα και ένα πρόγραμμα που θα μπορεί να προωθηθεί από ένα στενό “ενωμένο” ή “λαϊκό” μέτωπο και τα περίπλοκα ταξικά συμφέροντα που τέτοιες συμμαχίες αντιπροσωπεύουν. Με δεδομένο το επείγον του πράγματος, ιδιαίτερα από οικολογικής πλευράς, τα γενικά συμφέροντα της εργατικής τάξης δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν από τις φιλελεύθερες αστικές δυνάμεις, οι οποίες ιστορικά έχουν την τάση να κυριαρχούν στα λαϊκά και ενιαία μέτωπα μέσω της θέσης τους και των δυνατοτήτων τους και που συχνά δουλεύουν υπέρ της διάλυσης και συσκότισης των πολιτικών της πάλης για κοινωνική (ταξική, εθνική, φυλετική, σεξουαλική) απελευθέρωση ώστε να διατηρήσουν τη θέση τους και να συνεχίσουν την αστική κυριαρχία.

Το κλειδί της κατανόησης και δράσης με επαναστατικό τρόπο σε μια περίοδο βαθιάς κοινωνικής αστάθειας και αναταραχής είναι η συσπείρωση δυνάμεων σε μια κατεύθυνση χειραφέτησης με ταυτόχρονη πλατιά ενότητα για άμυνα απέναντι σε σοβαρές απειλές και επιθέσεις. Ο κατακερματισμός των δυνάμεων και η κοινωνική ηγεμόνευση σημαίνουν ότι υπάρχει έδαφος για παρεμβάσεις από υποδεέστερες κοινωνικές δυνάμεις. Αυτό που μας λείπει είναι η οργάνωση, οι πόροι και η πρωτοβουλία να παρέμβουμε με σταθερό και αποφασιστικό τρόπο. Όμως δεν ζούμε σε κανονικούς καιρούς κι έτσι μπορούμε να βρούμε και να δημιουργήσουμε ευκαιρίες για να πάρουμε την πρωτοβουλία. Ο καπιταλισμός οδηγεί την ανθρωπότητα στον αφανισμό. Ο Τραμπ, το Κόμμα του Τσαγιού, οι νεο-συντηρητικοί και οι νεοφασιστικές δυνάμεις σε όλο τον κόσμο είναι η αντανάκλαση αυτής της δυναμικής της κατάρρευσης. Η κατάσταση απαιτεί εμείς, τα Αριστερά και Λαϊκά Κινήματα, να αρθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Αν και προφανώς δύσκολο, η ιστορία μας διδάσκει πως μπορούμε. Ας κάνουμε αυτήν την περίοδο την πιο φωτεινή της ανθρώπινης ιστορίας.
Μπορούμε! Πρέπει! Θα το κάνουμε!

Κάλι Ακούνο

Νταγκ Νόρμπεργκ
• Ο Νταγκ Νόρμπεργκ είναι μέλος αντικαπιταλιστικών κινημάτων και κινηματογραφιστής με έδρα το Σαν Φραντσίσκο που δουλεύει στα πλαίσια της Collision Course Video Productions. Ο Κάλι Ακούνο είναι διευθυντής στα εκπαιδευτικά προγράμματα του Δικτύου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στις ΗΠΑ και μέλος του Malcolm X Grassroots Movement. Συνδέεται με την πολιτική οργάνωση Freedom Road Socialist Organization και δραστηριοποιείται ως ηγετικό στέλεχος στην πρωτοβουλία Cooperation Jackson. Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο προσωπικό μπλογκ του Ακούνο navigatingthestorm (εδώ), στις 23/1/2017. Η αναδημοσίευση από τις Αντιγειτονιές, εκτεταμένων αποσπασμάτων από το άρθρο δεν σημαίνει οπωσδήποτε πως συμφωνούμε με όλα όσα διατυπώνονται σε αυτό. Σκοπός η ενημέρωση για την συζήτηση που διεξάγεται στο εσωτερικό των κινημάτων στις ΗΠΑ αναφορικά με την πρόσφατη αλλαγή φρουράς στον Λευκό Οίκο. Την μετάφραση έκανε ο Α.Λ.

Δεν υπάρχουν σχόλια: