18 Φεβ 2017

Τα στερνά (θα πρέπει να) τιμούν τα πρώτα - Για τον Πάνο Δημητρίου

Τη Πέμπτη 2 του Φλεβάρη πέθανε ο Πάνος Δημητρίου. Για τον θανόντα ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας έκανε την παρακάτω δήλωση: «Ο Πάνος Δημητρίου υπήρξε πρωτοπόρα και εμβληματική μορφή της ανανεωτικής Αριστεράς, θα τον θυμόμαστε πάντοτε με αγάπη και σεβασμό». Τη μέρα της κηδείας του, ο μόνος επικήδειος που εκφωνήθηκε ήταν αυτός του επιστήθιου φίλου του Μίλτου Πολύβιου, που ανάμεσα στα άλλα ανέφερε: «Ο Πάνος έζησε το Μάη του ’36, την παρανομία της 4ης Αυγούστου, το κολαστήριο της μεταξικής Ασφάλειας, την εξορία στη Φολέγανδρο, το κάτεργο της Ακροναυπλίας, την Κατοχή, την Αντίσταση, την παρανομία του Εμφυλίου, το Δημοκρατικό Στρατό, την προσφυγιά, τον αντιζαχαριαδικό αγώνα, το πογκρόμ της Τασκένδης, την επέμβαση των λεγόμενων αδελφών κομμάτων στα εσωτερικά του ΚΚΕ, τη διάσπαση του ’68, το ΚΚΕεσωτερικού, την ΕΑΡ, το Συνασπισμό, τη Δημοκρατική Αριστερά και δεν πέρασε αβρόχοις ποσί αυτά τα ποτάμια».

Ασφαλώς μια ζωή που διαρκεί εκατό συναπτά έτη και από τη νεανική σου ηλικία εντάσσεσαι στο κομμουνιστικό κίνημα δεν περνά με λίγες δοκιμασίες και ούτε τα φουσκωμένα ποτάμια που συναντά κανείς στο διάβα του τα περνά «αβρόχοις ποσί». Όμως λέγεται, και σωστά λέγεται, για όλους τους ανθρώπους ισχύει -και πολύ περισσότερο για τους κομμουνιστές- ότι τα στερνά τιμούν τα πρώτα, και ο Πάνος Δημητρίου, κατά τη γνώμη μου, δεν μπόρεσε να το τηρήσει αυτό στη ζωή του. Και δεν αναφέρομαι στα στερνά στερνά, αλλά σ’ αυτά που ξεκινούν με τον …αντιζαχαριαδικό του αγώνα και μετά.

Ανέφερε ο Μίλτος Πολυβίου τον αντιζαχαριαδικό του αγώνα και οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι σ’ αυτόν τον αγώνα διέπρεψε, πρωτοστάτησε κι επέδειξε τη μεγαλύτερη δυνατή αποφασιστικότητα και μαχητικότητα. Ανέφερε επίσης το πογκρόμ της Τασκένδης και είναι απορίας άξιο γιατί πρέπει να γνωρίζουμε ποιος το προκάλεσε και ποιος υπέστη τις διώξεις, την καταστολή από τις αστυνομικές δυνάμεις της Σοβιετικής Ένωσης και γνώρισε μάλιστα την εξορία. Ασφαλώς ήταν αρκετοί έλληνες κομμουνιστές, ναι, ζαχαριαδικοί, αλλά και ο ίδιος ο Ζαχαριάδης, που δεν μπόρεσε να γυρίσει πίσω από το Σοργκούτ της Σιβηρίας, ούτε σε μια πόλη της Ρωσίας, μήτε στην Ελλάδα.

Τις επεμβάσεις των αδελφών κομμάτων τις επεδίωκαν ο Π. Δημητρίου, ο Δ. Παρτσαλίδης και όλη η γνωστή κομπανία του ΚΚΕ(εσωτερικού). Απλώς το 1968, με την επέμβαση των Σοβιετικών στην τότε Τσεχοσλοβακία, διαφώνησαν και υιοθέτησαν ανοιχτά ευρωρεβιζιονιστικές θέσεις οι επωνομαζόμενοι ως… ανανεωτές δηλ. ΚΚΕ [γραφείο εσωτερικού] και το άλλο μέρος του ΚΚΕ [γραφείο εξωτερικού]. Σε όλα τα παραπάνω πρωτοστατεί ο Π. Δημητρίου ως υψηλόβαθμο στέλεχος, και ασφαλώς για τους κομμουνιστές που επιμένουν στον επαναστατικό αγώνα όλα αυτά ως μακρόσυρτα στερνά δεν τιμούν τα πρώτα τού επαναστάτη, του κομμουνιστή, του αγωνιστή Πάνου Δημητρίου. Και το πλέον αξιοπερίεργο όλων αυτών που επιδόθηκαν με τόσο μεγάλο πάθος στον αντιζαχαριαδικό αγώνα είναι ότι κάνανε πράγματα που ήταν τόσο... ζαχαριαδικά που ούτε και ο ίδιος ο Ζαχαριάδης θα τα κατάφερνε.

Παρ' όλα αυτά η πολυετής παρουσία του στο κίνημα έχει να διδάξει πολλά, ως δασκάλου, και από την καλή και από την ανάποδη. Το σημαντικότερο βέβαια είναι ότι το πισωγύρισμα της ανθρώπινης σκέψης και των κινημάτων είναι συνυφασμένα με την πρόοδο της ίδιας της σκέψης και την άνοδο των ίδιων των κινημάτων, ως ενότητα αντιθέτων. Και απ’ αυτήν την ενότητα των αντιθέτων, σήμερα αυτών-αύριο των άλλων, δεν ξεμπερδεύεις έτσι κι αλλιώς.

Στέλιος Αγκούτογλου

Δεν υπάρχουν σχόλια: