22 Φεβ 2017

Να μην τους περιμένουμε!

Η δεύτερη αξιολόγηση πλησιάζει να καταλήξει σε νέα αντιλαϊκά μέτρα που θα επωμιστεί ο λαός και ιδιαίτερα οι εργαζόμενοι. Μέσα από ένα παζάρι αριθμών και λογιστικών εκτιμήσεων ανάμεσα στους διατλαντικούς ιμπεριαλιστές φάνηκαν ακόμη καθαρότερα σε όσους θέλουν να δουν την πραγματικότητα ορισμένα συμπεράσματα.

Πρώτα πρώτα ότι πρόκειται για μια πολιτική ανατιπαράθεση ανάμεσα στις ΗΠΑ και την ΕΕ -και κυρίως τη Γερμανία- που επέτεινε η “αταξία” που προκάλεσε η άνοδος Τραμπ. Οι εκθέσεις και οι οικονομικές προβλέψεις απλά έρχονται να καταγράψουν αυτήν την αντιπαράθεση και όχι να την καθορίσουν. Δεν στερούνται στοιχείων ούτε οικονομικών γνώσεων ο Τόμσεν και ο Σόιμπλε ώστε να μη συμφωνούν στις διαπιστώσεις τους σχετικά με τις οικονομικές δυνατότητες αυτής της χώρας. Οι διαφωνίες έχουν να κάνουν με την υπό διαμόρφωση νέα σχέση ανάμεσα σε ΕΕ-ΗΠΑ στο έδαφος μιας δομικής και εντεινόμενης κρίσης που μαστίζει συνολικά το καπιταλιστικό σύστημα και που αναζητιέται ο ρόλος κάθε ιμπεριαλιστή στα νέα δεδομένα που αυτή παράγει. Φαίνεται λοιπόν ότι η όποια αξιολόγηση θα καθρεφτίζει εν πολλοίς έναν πολιτικό συμβιβασμό που θα συνεχίσει να δοκιμάζεται.

Έπειτα έγινε ορατό στον καθένα ότι η κυβέρνηση -όπως άλλωστε και οι προηγούμενες- παρακολουθεί απλά τις εξελίξεις, μπαλαντζάροντας συνεχώς στην αναζήτηση στήριξης στις πλάτες πότε τους ενός και πότε του άλλου ιμπεριαλιστή. Ακριβώς γιατί αυτά είναι τα όρια αυτής της αστικής τάξης που όντας εξαρτημένη και πατώντας σε δύο βάρκες αγωνίζεται να επιβιώσει πότε γέρνοντας στη μια και πότε στην άλλη βάρκα. Ξέρει ότι ενώ δεν μπορεί να διαμορφώσει αυτή τα δεδομένα, όμως οφείλει να υπερασπιστεί τη θέση της που υποβαθμίζεται συνεχώς, ενώ οι γεωστρατηγικές μεταβολές που εξελίσσονται στην ευρύτερη περιοχή τής δημιουργούν επιπλέον πιέσεις. Καμιά κόκκινη γραμμή δεν υπάρχει γι’ αυτούς όσον αφορά το λαό και τους εργαζόμενους.

Τέλος, και φυσικά αυτό που εμάς και τους εργαζόμενους ενδιαφέρει περισσότερο, είναι ότι η επίθεση ιμπεριαλιστών και κυβέρνησης όχι μόνο δεν έχει πιάσει πάτο, αλλά οδηγείται σε νέα αντιλαϊκά και αντεργατικά επίπεδα, προγραμματισμένη από τα τώρα ώστε να δεσμεύει για δεκαετίες και τις επόμενες κυβερνήσεις. Επίθεση που δεν εξαντλείται σε αυτό που συνηθίσαμε να λέμε λιτότητα, πρόκειται για εξαθλίωση και φτωχοποίηση του συντριπτικού μέρους του λαού, αλλά αποβλέπει στην πλήρη κατάργηση των όποιων κατακτήσεων έχουν απομείνει.

Δεν συζητούν λοιπόν μόνο το πετσόκομμα των συντάξεων και των μισθών αλλά και την πλήρη απελευθέρωση των εργοδοτών να απολύουν, να διώκουν τις απεργίες, να επιβάλλουν την τρομοκρατία τους άμεσα ή έμμεσα μέσω της τεράστιας ανεργίας.

Πρόκειται λοιπόν για μια αξιολόγηση που θα βάλει ταφόπλακα στη δυνατότητα οι εργαζόμενοι να διεκδικούν δουλειά ακόμη και με όρους που υπήρχαν πριν από μερικά χρόνια, επί μνημονίων (απλήρωτη εργασία, πληρωμή με κουπόνια, χωρίς ασφάλιση, 100-200 ευρώ μηνιάτικο κ.λπ.), αλλά και απαγόρευση της δυνατότητάς τους να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους.

Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα οι όποιες σποραδικές αντιστάσεις δείχνουν αδύναμες. Οι ρεφορμιστικές λογικές που κυριάρχησαν εδώ και δεκαετίες μαζί με έναν εργατοπατερίστικο συνδικαλισμό που επιβλήθηκε δείχνουν σήμερα τα αποτελέσματά τους. Η κινηματική νηνεμία που έχει πνίξει την οργή που υπάρχει στα λαϊκά στρώματα γίνεται αποπνικτική. Οι διαπιστώσεις του ΔΝΤ για “κοινωνική κόπωση”, όπως διπλωματικά περιγράφεται η λαϊκή αγανάκτηση, αλλά και της ΕΕ για κοινωνικές εκρήξεις δεν γίνονται τυχαία. Ξέρουν ότι η καταπίεση γεννά αντίσταση και αυτό είναι που φοβούνται περισσότερο. Όπως επίσης γνωρίζουν ότι η σαπίλα του πολιτικού συστήματος έχει αποκαλυφθεί όχι μόνο σε χώρες σαν τη δικιά μας αλλά ακόμη και στους κυρίαρχους ιμπεριαλιστές και αυτό δημιουργεί μια απαξία προς όλους αυτούς τους σωτήρες: είναι κάτι που ενισχύει την κοινωνική πυριτιδαποθήκη με νέα εύφλεκτα υλικά. Γι’ αυτό φροντίζουν να ανέχονται ή και να προωθούν ανοικτά ή καλυμμένα φασιστικά μορφώματα ώστε να μη στραφεί η οργή σε ανατρεπτική κατεύθυνση.

Το ερώτημα λοιπόν που προκύπτει είναι αμείλικτο και εκκωφαντικό. Θα περιμένουμε να περάσουν κι άλλα αντιλαϊκά και αντεργατικά μέτρα, επαναπαυόμενοι στον ντετερμινισμό της εμφάνισης αντίστασης όπου εντείνεται η καταπίεση, ή θα συμβάλουμε να ορθωθεί απάντηση απέναντι στην επίθεση του κεφαλαίου τώρα; Αυτό σημαίνει ότι οι δυνάμεις που θέλουν να παλεύουν για τα συμφέροντα των εργαζόμενων οφείλουν να συγκροτήσουν κοινή δράση, υπερβαίνοντας τις διαφορές τους, χωρίς να τις συγκαλύπτουν, ορθώνοντας αντιστάσεις όπου μπορούν. Δεν χρειάζεται να περάσουν κι αυτά τα μέτρα για να συνειδητοποιηθεί η τραγική κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο κόσμος της εργασίας. Δεν χρειάζεται, για να αντισταθούμε τώρα κι όχι όταν ψηφίζονται τα μέτρα, να καταθέσουμε ο καθένας τη συνολική του πολιτική πλατφόρμα για να οικοδομήσουμε ένα μέτωπο αντίστασης απέναντι στην αντιλαϊκή πολιτική κυβέρνησης-ιμπεριαλιστών. Δεν πρέπει οδηγός στην πολιτική μας δράση ενάντια στις νέες περικοπές μισθών και συντάξεων να ’ναι οι εκλογικές συνεργασίες που θα μας φέρουν κοντύτερα σε ένα καλό εκλογικό αποτέλεσμα.

Για μας αλλά και για τη Λαϊκή Αντίσταση-ΑΑΣ γίνεται επιτακτική η ανάγκη να δοθούν αγωνιστικές απαντήσεις άμεσα απέναντι στα μέτρα που προετοιμάζουν με τη δεύτερη αξιολόγηση τόσο από τους αγρότες που βρίσκονται ήδη στους δρόμους όσο κι από τους εργαζόμενους και τη νεολαία.
Απέναντι στη συντονισμένη επίθεση του κεφαλαίου οφείλουμε να αντιτάξουμε τον δικό μας συντονισμό, πέρα από τις πολιτικές και τακτικές διαφοροποιήσεις που διατρέχουν τις οργανώσεις και τις συλλογικότητες του κινήματος. Η κοινή δράση με συγκεκριμένη στόχευση αποτελεί τη μόνη επίκαιρη απάντηση που μπορούμε να διαμορφώσουμε σήμερα χωρίς να επιδιώκονται καπελώματα και συγκυριακή απόκρυψη των διαφορών αυτών. Ας μην τους περιμένουμε ξανά, αλλά ας ετοιμαστούμε έγκαιρα.

Προλεταριακή Σημαία

Δεν υπάρχουν σχόλια: