13 Φεβ 2017

Θέσεις του ΚΚΕ για την Βάρκιζα: Μαζί με τα «νερά» και το «μωρό»

Στις θέσεις του ΚΚΕ για την Συμφωνία της Βάρκιζας (που δημοσιεύτηκε στον Κυριακάτικο Ριζοσπάστη ανήμερα στο κλείσιμο 72 χρόνων από τότε) κοντά στις σωστές εκτιμήσεις για την υποταγή του ένοπλου στον κοινοβουλευτικό αγώνα, για την διαφυγή από την ανάληψη και εγκαθίδρυση της εργατικής (θα πείραζε λαϊκής;) εξουσίας υπάρχει και η ακόλουθη θέση: Το Κόμμα μας ήταν ιδεολογικά - πολιτικά ανέτοιμο για να διαμορφώσει τέτοιες εξελίξεις. Το στάδιο της αστικοδημοκρατικής επανάστασης, που είχε χαράξει η 6η Ολομέλεια της ΚΕ, το Γενάρη του 1934 (και επικύρωσε λίγο αργότερα το 5ο Συνέδριο του ΚΚΕ), αποτέλεσε τη βάση πάνω στην οποία προσαρμόστηκε η στρατηγική του «αντιφασιστικού μετώπου», που υιοθέτησε το 6ο Συνέδριο του ΚΚΕ (8) (Δεκέμβρη 1935), σύμφωνα με τις αποφάσεις του 7ου Συνεδρίου της ΚΔ (Ιούλης - Αύγουστος 1935.

Επειδή αρκετοί λιγότερο ή περισσότερο υποψιασμένοι από τους χώρους της αριστεράς «διολισθαίνουν» σε αντίστοιχες θέσεις, χρειάζεται να γίνουν κάποιες αναγκαίες διασαφηνίσεις:

Το αστικοδημοκρατικό στάδιο της επανάστασης δεν αποτελεί ούτε εφεύρεση της τότε ηγεσίας του ΚΚΕ το 1934 (παραλείπεται το όνομα του Ζαχαριάδη) ούτε της Τρίτης Διεθνούς. Ως στάδιο της ενιαίας επαναστατικής διαδικασίας υπάρχει ακόμα και στο κομμουνιστικό μανιφέστο όταν οι Μαρξ- Ένγκελς «ιχνηλατούν» τα καθήκοντα της προλεταριακής επανάστασης στη Γερμανία από τη σκοπιά των ανεκπλήρωτων κοινωνικών και εθνικών καθηκόντων και σταδίων της πρωσικής περιόδου. Υπήρχε και στο μπολσεβίκικο πρόγραμμα (Επανάσταση του Φλεβάρη και ανατροπή του Τσάρου) και φυσικά ανεπτυγμένο ως ιδιαίτερο στάδιο με κύρια δύναμη ανατροπής την αγροτιά στη «Νέα Δημοκρατία» του Μάο. Δεν εμποδίστηκαν από αυτό το «στάδιο» οι κομμουνιστές να ολοκληρώσουν την επανάσταση και να πάρουν την εξουσία συντρίβοντας τον παλιό κρατικό μηχανισμό.

Το πρόβλημα δηλαδή δεν ήταν πόσο «καθαρός» ήταν ο στόχος σε σχέση με τη μετάβαση στο σοσιαλισμό -«καθαρές» επαναστάσεις δεν υπάρχουν- αλλά πόσο ήταν πολιτικά αποφασισμένο, ιδεολογικά ώριμο και οργανωτικά προετοιμασμένο να καθοδηγήσει τις μάζες προς αυτή την κατεύθυνση το προλεταριακό επιτελείο, δηλαδή απλά το κόμμα.

Στη χώρα μας το καθήκον της ολοκλήρωσης της αστικοδημοκρατικής επανάστασης, δηλαδή για να το πούμε με άλλη γλώσσα της καθοδήγησης του λαϊκοδημοκρατικού κινήματος να πάρει την εξουσία και να αποδεσμεύσει τη χώρα από την διπλή κατάρα ντόπιας αστικής τάξης και ιμπεριαλιστών «προστατών», ήταν στην πραγματικότητα αυτό που αφέθηκε να το λύσουν οι πολιτικές συμφωνίες. Και οι κυβερνήσεις «εθνικής ενότητας». Και όχι πόσο κοντά θα ήταν μια τέτοια πολιτική λύση στη σοσιαλιστική μετάβαση (που θα ήταν στον έναν ή στον άλλο βαθμό).

Οι ιδεολογικές ακροβασίες του Ζαχαριάδη της τελευταίας στιγμής, όταν χάνονταν ο αγώνας μέσα στη χώρα και φυσικά συνειδητοποιούνταν από τα «σήματα» που στέλνονταν μετά τα γεγονότα του Βερολίνου κ.λπ. ότι η ρήξη με τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό ήταν αναπόφευκτη για το υπό διαμόρφωση σοσιαλιστικό στρατόπεδο, να επικαλείται την σοσιαλιστική επανάσταση και στο πέρασμα στο σοσιαλισμό δεν οδήγησαν φυσικά πουθενά. Βέβαια θα μπορούσε να πει κανείς ότι αυτές οι θέσεις -διαπιστώσεις θα μπορούσαν να γίνουν πιο νωρίς και να ανακατευθυνθεί ο ένοπλος αγώνας ώστε από μοχλός πίεσης πολιτικών λύσεων να μετατραπεί σε μοχλό κατάληψης της εξουσίας. Αλλά τι λόγο είχε το ΚΚΕ να στενέψει την κοινωνική και εθνική του βάση που έτσι και αλλιώς είχε κατακτήσει ακριβώς με την γραμμή του ‘34, τη συμμετοχή στον πόλεμο της Αλβανίας και την εθνική αντίσταση, τη γραμμή των αντιφασιστικών μετώπων που τελείως μηχανικά κριτικάρεται στην ίδια απόφαση; Εμπόδισε μήπως αυτή η γραμμή το Αλβανικό, το Γιουγκοσλαβικό ή το Κινέζικο κόμμα (ανεξάρτητα από την παραπέρα πορεία και μετεξέλιξη τους) να πάρουν την εξουσία και να κηρύξουν αργότερα την σοσιαλιστική επανάσταση;

Ούτε πάλι η… φιγούρα του σοσιαλισμού σε προγράμματα κομμάτων όπως το Γαλλικό ή και το Ιταλικό τα διέσωσε από τις ρεφορμιστικές αυταπάτες και τις τάσεις συμβιβασμού με την αστική «τους» τάξη.

Αυτού του είδους η «καθαρότητα» δεν έχει καμία σχέση με την πραγματική επαναστατική στάση αρχών που λέει ότι ανεξάρτητα από όσα στάδια χρειαστεί να διέλθει μία επαναστατική διαδικασία τα δύο βασικά επίδικα θα είναι δύο: Η καταστροφή και το γκρέμισμα του παλιού κρατικού μηχανισμού, η διατήρηση της προλεταριακής-εργατικής ηγεμονίας.

Αυτού του είδους η ψεύτικη και κάλπικη «καθαρότητα» αποτελεί το φύλλο συκής για να κρυφτεί η ουσιαστική και καταθλιπτική υποταγή του σημερινού ΚΚΕ στις κοινοβουλευτικές πρακτικές και στους σημερινούς ταξικούς συσχετισμούς, στη χρήση των όποιων αγώνων ως χαρτί πολιτικής διαβούλευσης, στην εξώθηση των πραγματικών αγώνων και των απαραίτητων σταδίων αναμέτρησης με το σύστημα της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης στο θολό «μέλλον» μιας λαϊκής εξουσίας. Ενώ το καθήκον της αντιμετώπισης της καταθλιπτικής ενίσχυσης της σημερινής εξουσίας και της διάλυσης του εργατικού κινήματος απλά «προσπερνιέται».

ΔΜ

7 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

About SYRIZA's victory at Greek parlementiary elections
http://lesmaterialistes.com/english/cpmlm-declaration-67-about-syriza-s-victory-greek-parlementiary-elections

Greece, victim of the inter-imperialist contradictions
http://lesmaterialistes.com/english/cpf-mlm-declaration-72-greece-victim-inter-imperialist-contradictions

Ανώνυμος είπε...

Ο αγώνας δεν χανόταν στη χώρα όταν διατυπώθηκαν οι δήθεν "ακροβασίες".Μόλις είχε κερδηθεί η μάχη του Γράμμου. Επίσης, τα "γεγονότα του Βερολίνου" δεν είχαν κάποιο ιδιαίτερο αντίκτυπο.Ήδη στην 1η συνδιάσκεψη που ίδρυσε την Κομινφόρμ (Οκτώβρης 1947) είχαν "κραχτεί" τα ΚΚΙταλίας και ΚΚΓαλλίας για το γεγονός ότι δεν είχαν έρθει σε ρήξη. Εκτός κι αν η μομφή από το ΔΜ δεν είναι προς ολόκληρο το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, αλλά μόνο προς το ΚΚΕ.Όμως και προς το ΚΚΕ να είναι η μομφή, ακόμα και τη χειρότερη εκδοχή να πάρεις περί "καθυστέρησης ανακατεύθυνσης", η 3η Ολομέλεια (πάλι 1947), ή η τοποθέτηση Πορφυρογένη στο συνέδριο του ΚΚΓ περί κυβέρνησης, μιλούσε ξεκάθαρα.
Ζ

Ανώνυμος είπε...

Ε τότε το ΚΚΕ αντέδρασε έγκαιρα . Δύο χρόνια μετά τη Βάρκιζα και ένα μετά την επίθεση στο Λιτόχωρο ΔΜ

Ανώνυμος είπε...

... Όσο για τον αγώνα που χάνονταν ο σχολιάζων έχει δίκιο θα μπορούσε να γραφτεί "που κινδύνευε να χαθεί" είχε προηγηθεί η επιτυχία στο Γράμμο που πανικόβαλε τα αστικά επιτελεία όμως η εσπεσμεύνη αλλαγή θέσης έκρυβε την ανάγκη να διανυθούν αποστάσεις που από στρατηγική άποψη δεν είχαν διανυθεί αναμένοντας κάποιο "σήμα" . Δεν είναι μόνο αυτές οι ακροβασίες. Οι πολιτικές . Αλλά και οι γεωπολιτικές . Έχουμε την ταλάντωση ανάμεσα στη θεωρία των δύο πόλων και στη σωβινιστική θέση για την Β Ήπειρο κλπ ΔΜ

Ανώνυμος είπε...

Παρακολουθωντας συζητησεις σε φιλοκκε μπλογκ, μου φαινεται οτι το κκε θεωρει απαρχη του "οπορτουνισμου " και της "αντεπαναστασης ", την πολιτικη της ΚΔ για λαικα μετωπα και γενικοτερα πολιτικες συνεργασιες. Θεωρει οτι η Κ Δ "θεωρητικοποιησε " λαθεμενα τους σωστους (ευτυχως!) "ελιγμους " της ΕΣΣΔ (συμφωνο μολοτοφ— ριμπεντορφ και αντιχιτλερικη συμμαχια). Θεωρει οτι ο οπορτουνισμος αυτος συνεχιστηκε με τη διαλυση της Κ Δ.
Εξισωνει τις πολιτικες συνεργασιες μεσα στο "εθνικιστικο " ΕΑΜ, οπου το κκε ειχε την απολυτη ηγεμονια και ειχε κατω απο ελεγχο τα μικροαστικα κομματα με τα οποια συνεργαζοταν, με την πολιτικη "συνεργασιων " μετα την απελευθερωση οπου κυριαρχουσαν οι αγγλοαμερικανοι και οι προστατευομενοι τους.
Η χρουτσωφικη γραμμη "ειρηνικης συνυπαρξης " και ταξικης συνεργασιας ,που στην ελλαδα εκφραστηκε με συνεργασια με την ΕΚ και το ΠΑΣΟΚ, θεωρειται συνεχεια του εθνικιστικου ΕΑΜ και της οπορτουνιστικης Γ ΚΔ! Δεν φταιει δηλαδη η ηγεσια φλωρακη για τη ρεφορμιστικη γραμμη της "αλλαγης ". Αυτο ηταν το κ. κινημα τουλαχιστον απο το 1934! (Εχω την εντυπωση οτι και το θεατρικο "ομπιντα "—κακοκαρδισμα, που θεωρει τον ζαχαριαδη "εθνικο κομμουνιστη " εκφραζει αυτη τη γραμμη.)
Λαθος και οι λαικες δημοκρατιες. Τις θεωρει προδρομο του χρουτσωφικου "παλαικου κρατους ". Τοσο διαλεκτικη σκεψη! Εδω εχουμε αιωνιες αξιες, ανεξαρτητως χρονου χωρου και συσχετισμων!

Το κκε εκανε μια κινηση στη σωστη κατευθυνση με το να μιλησει εστω και θολα για το 20ο συνεδριο και την καπιταλιστικη στροφη. Ομως σαν κομμουνιστικο κομμα που υποτιθεται ειναι, πως αντισταθηκε; Ποιοι αντισταθηκαν; Αν θελει να λεγεται κομ κομμα δεν πρεπει να τοποθετηθει πανω σ αυτη την αντισταση, που υπηρξε και να συνεχισει απο εκει που αυτη σταματησε;
Σωστη κινηση η αποκατασταση του ζαχαριαδη, αλλα ο ζαχαριαδης εξοντωθηκε γιατι αυτο ηθελε ο φλωρακης. Θυτης και θυμα— χρουτσωφικη αντεπανασταση και επανασταση— ολοι μαζι;
Προδοτης ο γκορμπατζωφ ,αλλα η παπαρηγα; που παρεμεινε φερεφωνο του μεχρι τελους;
Γ




Ανώνυμος είπε...

Insurrection or Protracted People's War. The Revolt in Greece December 2008

Ανώνυμος είπε...

Insurrection or Protracted People's War. Maoist analysis of The Revolt in Greece of December 2008

http://lesmaterialistes.com/contre-informations/insurrection-ou-guerre-populaire-prolongee-lumiere-revolte-grecque