26 Ιαν 2017

CIA: ΓΙΑΤΙ ΤΩΡΑ ΟΙ «ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ»;

Διαβάζουμε στον τύπο: Τις σοβιετικές προσπάθειες για τη δημιουργία μιας «Δημοκρατίας της Μακεδονίας», στην οποία θα περιλαμβάνονταν η Θεσσαλονίκη, η Καβάλα και η Αλεξανδρούπολη, φέρνει στο φως ένα έγγραφο της CIA που χρονολογείται από τη δεκαετία του 1950 και αποχαρακτηρίστηκε και δημοσιοποιήθηκε πρόσφατα.

Το εν λόγω έγγραφο, που φέρει ημερομηνία 22 Αυγούστου 1950, αναφέρεται στην σύσταση μιας «σοβιετικά χορηγούμενης επιτροπής», με σκοπό την οργάνωση συγχρονισμένων εξεγέρσεων σε εδάφη της Μακεδονίας που ανήκουν στην Ελλάδα και τη Γιουγκοσλαβία, με απώτερο στόχο τη δημιουργία μιας ενιαίας «Δημοκρατίας της Μακεδονίας».

Η Επιτροπή είχε το όνομα «Ελευθερώστε τη Μακεδονία» και στόχος της ήταν να πάρει τα λιμάνια της Θεσσαλονίκης, της Καβάλας και της Αλεξανδρούπολης, στο όνομα της «Δημοκρατίας της Μακεδονίας».

Η συγκεκριμένη επιτροπή είχε ήδη δυνάμεις τόσο στην Ελλάδα, όσο και σε Γιουγκοσλαβία και Βουλγαρία. Ειδικότερα, στην Ελλάδα είχε μονάδες οπλισμένες με αυτόματα όπλα και όλμους, κυρίως στην περιοχή της Θεσσαλονίκης, στη Γιουγκοσλαβία μονάδες παρτιζάνων, δύναμης 20.000 ανδρών, οπλισμένες με ελαφρά όπλα, κυρίως στο Μόσταρ και στο Ράμπροβο, ενώ στη Βουλγαρία είχε δυνάμεις του τακτικού στρατού ισχύος μεραρχίας, μαζί με πυροβολικό, στην περιοχή του Νευροκοπίου.

Να σημειωθεί ότι οι δυνάμεις σε Βουλγαρία και Γιουγκοσλαβία ήταν υπό τη διοίκηση πρώην αξιωματικών του γερμανικού στρατού. Επικεφαλής του κινήματος στην Ελλάδα ήταν κάποιος με το όνομα Hypatilis, ενώ τη γενική εποπτεία της Επιτροπής είχε ο Σοβιετικός πρέσβης στη Γιουγκοσλαβία.

Σε άλλο έγγραφο γίνεται αναφορά για τον σχεδιασμό ενός ενόπλου κινήματος κατά του Τίτο, στη Γιουγκοσλαβία, που θα λάμβανε όπλα από τη Βουλγαρία και το αρχηγείο του θα ήταν στα Σκόπια. Τη διεύθυνσή του θα ανελάμβαναν Γιουγκοσλάβοι που τάσσονταν υπέρ της Κομινφόρμ.
Είναι γνωστό πως τα «απόρρητα» έγγραφα αποχαρακτηρίζονται στην τριακονταετία. Στην περίπτωση μας η CIA αποδέχτηκε χρόνο αναμονής περί τα 70 χρόνια περίπου. Δεν είναι μόνο αυτό το περίεργο του πράγματος φυσικά.

Διόλου τυχαία δεν είναι η συγκυρία που επιλέγεται για τις «αποκαλύψεις». Είναι ορατή η ρώσικη παρουσία στις σημερινές εξελίξεις στα Βαλκάνια. Πιο κραυγαλέα σε Μολδαβία και Βουλγαρία, πιο σταθερή στην Σερβία-Μαυροβούνιο, πιο «συντηρητική» στη Ρουμανία. Και φυσικά οι μυστικές υπηρεσίες μπορούν να χρησιμοποιούν τις «σκιές» τους κατά το δοκούν για τη δημιουργία εντυπώσεων. Εκβιάζοντας ιστορικούς και… ανιστόρητους παραλληλισμούς.

Για την ουσία του πράγματος. Υπάρχει η τοποθέτηση του πλέον γνωστού «μακεδονολόγου» της δεξιάς, και ακόμα εν ζωή,  Μέρτζου που τόσο στο αντικομουνιστικό του πόνημα «Σβαρνούτ» όσο και στις εκπομπές που έκανε στην κρατική και δημοτική τηλεόραση τη δεκαετία του 90 -που είχε αναζωπυρωθεί το «μακεδονικό»- σχετικά με το ρόλο των Σοβιετικών και προσωπικά του Στάλιν. Αυτός θεώρησε ότι η πολιτική των σοβιετικών έβαζε φραγμό στα «αλυτρωτικά» κηρύγματα των γιουγκοσλάβων  και στις αποσχίσεις, καταλήγει δηλαδή στα εντελώς αντίθετα συμπεράσματα από αυτά των «μυστικών υπηρεσιών».

Τώρα πόσο ιστορικό στοιχείο είναι «κάποιος Ηyppalitis» (!) που αναλάμβανε να καθοδηγήσει το «κίνημα» απόσχισης στη Ελλάδα δεν είναι καθόλου άλλο ζήτημα. Όπως και η «εμπιστευτική» πληροφορία ότι τα δύο ένοπλα κινήματα σε Γιουγκοσλαβία και Βουλγαρία καθοδηγούσαν πρώην ταγματάρχες του γερμανικού στρατού!  Ποιοι ακριβώς;  Πως βρεθήκαν εκεί; Να και η ταύτιση κομμουνισμού – φασισμού. Ήδη λοιπόν τα μαύρα παπαγαλάκια του φασισμού και του αντικομμουνισμού έχουν αναλάβει δουλειά στο δυαδίκτυο: Ταύτιση με την πολιτική του «όπλου παρά πόδα» του ΚΚΕ της περιόδου εκείνης, ορθά εκτελέστηκε ο Μπελογιάννης ως αντεθνικώς δρών, συνεργάτες των Γερμανών(!)  κ.λπ.. Μιλούν και καταγγέλλουν δηλαδή οι απόγονοι των μαυροαγοριτών και συνεργατών του ναζισμού που αποτέλεσαν το βασικό κορμό του μεταεμφυλιακού κράτους (η μόνη χώρα που ουσιαστικά δεν διώχτηκαν αλλά… ανταμείφτηκαν).

Υπάρχουν βέβαια και πραγματικές «σκιές», ειδικά εκείνη την περίοδο στην πολιτική του Βουλγάρικου Κόμματος και του κράτους (πχ «Μακεδονία του Αιγαίου») που οφείλει η ιστορική ματιά του σημερινού αριστερού κινήματος (όσο συγκροτείται παράλληλα στα καθήκοντα της άμεσης και τρέχουσας κατάστασης) να δει να αξιολογήσει εκ νέου και να κριτικάρει.  Βασικά να κριτικαριστεί η αντικατάσταση πολιτικών διεθνιστικών σχέσεων (η Κομινφόρμ μάλλον ήταν μία αδύναμη μορφή για να μην πούμε κακέκτυπο  «διεθνούς» της περιόδου πριν τον πόλεμο) με κρατικίστικες πολιτικές και τακτικές. Πάντως από τον θάνατο του Στάλιν (1953) και μετά μάλλον η σοβιετική ηγεσία προσανατολίζεται σε πολιτικές κατευνασμού του… ιμπεριαλιστικού θηρίου. Μάλιστα γίνεται προσπάθεια να τα ξαναβρούν με τους Γιουγκοσλάβους σε αυτή τη βάση.  Είναι δηλαδή πολλά πολιτικά στοιχεία που δεν «κολλούν» στη συλλογιστική των «αποκαλύψεων» της CIA.

Όσο για το ΚΚΕ το κόμμα που δύο φορές πλήρωσε ακριβά τη διεθνιστική του θέση στο ζήτημα της Μακεδονίας είναι το ίδιο κόμμα που πλήρωσε πολύ ακριβά επίσης δύο φορές την αντικατοχική  εθνική του δράση απέναντι στη βουλγαροποίηση της Μακεδονίας: Μία στην πρώιμη εξέγερση του Δοξάτου που πνίγηκε στο αίμα (1941) και τη δεύτερη  φορά σε μία από τις πρώτες μεγάλες διαδηλώσεις (1943) στην κατεχόμενη Ευρώπη όταν αποτράπηκε η προσάρτηση της Κεντρικής και Ανατολικής Μακεδονίας στην Βουλγαρία μέσω της βουλγαρικής ζώνης κατοχής. Όταν τα παιδιά της Ελλάδας, οι νέοι Επονίτες έδιναν το αίμα τους στο Σύνταγμα η αποδράσασα από την χώρα κυβέρνηση του Κάϊρου  διαπραγματεύονταν με Εγγλέζους και μέσω των Εγγλέζων με τους Γερμανούς μεταπολεμικά  «κόψε – ράψε» στον κορμό της χώρας (όπως «τράμπες» με τα Δωδεκάνησα κλπ).
Τέτοιου είδους «αποκαλύψεις» απαιτούν από τη μία ανάλυση και αξιολόγηση σχετικά με το τι ανάγκες εξυπηρετούν στο σημερινό ιμπεριαλιστικό αλληλοσπαραγμό και ειδικά στην περιοχή των Βαλκανίων.

Από την άλλη απαιτούν να μπει στην πρώτη γραμμή η αντιπαράθεση με τον αντικομμουνισμό και η υπεράσπιση του ρόλου του αριστερού λαϊκοδημοκρατικού κινήματος που είχε κορμό του τους κομμουνιστές, σε μία περίοδο μεγάλης αντιδραστικής στροφής που επιδρά στις συνειδήσεις και του απλού κόσμου της δουλειάς και της νεολαίας. Κάτι τέτοιο δεν αποκλείει -αντίθετα έτσι δυναμώνει και ενισχύεται η υπεράσπιση του κομμουνιστικού κινήματος- αλλά επιβάλει την πιο τολμηρή και θαρρετή κριτική ματιά στην ματωμένη και  ηρωϊκή ιστορική του πορεία.

ΔΜ

Δεν υπάρχουν σχόλια: