27 Ιαν 2017

Σε πείσμα των καιρών, τα στερνά τίμησαν τα πρώτα! Αναφορά στον Γρηγόρη

Είναι ορισμένες καταστάσεις και ορισμένοι άνθρωποι που σου μένουν ανεξίτηλα χαραγμένοι στη διαμόρφωση των χαρακτηριστικών σου. Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που να σε κάνουν κάποιες φορές να αισθάνεσαι αντίγραφο του πρωτοτύπου. Φυσικά έχεις όλη τη δυνατότητα να προχωρήσεις πράγματα και πρόσωπα παραπέρα. Ο Γρηγόρης Κωνσταντόπουλος συγκαταλέγεται σ' αυτούς ακριβώς τους ανθρώπους.

Ελάχιστοι γνωρίζουν το παρατσούκλι “κούκος” με το οποίο αποκαλούσε τον εκλιπόντα ο αείμνηστος σύντροφος Βασίλης Κουζέλης, παλιός εκδότης της πρώτης περιόδου της Προλεταριακής Σημαίας, που με χαρά δέχθηκε να παραχωρήσει τυπικά και ουσιαστικά τα “δικαιώματά” του στον Γρηγόρη για την επανέκδοση της Π.Σ. τον Ιούλη του “μακρινού” 1982. Παλιός στρατιωτικός ο ίδιος, επέμενε σταθερά στην τήρηση των συνομωτικών κανόνων και στη χρήση δύσκολα αποκρυπτογραφούμενων ονομάτων. Μ' έναν τέτοιο τρόπο μιλούσε συχνά μαζί του ή ρωτούσε για νέα από τον “κούκο”.

Κάποτε συνάντησα - δε θυμάμαι αν ήταν σε προφορικό ή γραπτό λόγο - τη φράση “είναι εύκολο να γίνεις κομμουνιστής. Το ζήτημα είναι να πεθάνεις κομμουνιστής”. Ο σύντροφος Γρηγόρης περιλαμβάνεται στους “τυχερούς” που έμελλε να το πραγματώσουν. Ακλόνητος, σωστός ογκόλιθος είχε ένα μοναδικά αυθεντικό τρόπο αντιμετώπισης των πολιτικών αλλά και των φυσικών φαινομένων. Κάποιες φορές απόλυτα προβλέψιμος και κάποιες σχεδόν απρόβλεπτος μας δίδασκε σ' όλη του τη ζωή τον τρόπο προσέγγισης των καταστάσεων, πάντα απ' τη σκοπιά της εργατικής τάξης και των φτωχών λαικών μαζών.

Είχα την τύχη να συζητήσω μαζί του αλλά και με τον αξέχαστο σύντροφο Βασίλη Γεμιστό αμέσως μετά το Πολυτεχνείο του '82 εντασσόμενος στις γραμμές του ΚΚΕ(μ-λ). Αλλά και να τ' “ακούσω” κανονικά για κάποια λαθεμένη μου συμπεριφορά λίγα χρόνια μετά. Τα μετρημένα λόγια και το καταξιωμένο κύρος του δεν άφηναν περιθώριο πέρα απ' την αποδοχή.

Αλλά και σχετικά πιο πρόσφατα, στις συζητήσεις για τη συγκρότηση της Ταξικής Πορείας και το άγχος που τον διακατείχε για τα χαρακτηριστικά και τον προσανατολισμό της. “Πρέπει να βρούμε ένα όνομα που να συνάδει με τη σημερινή φάση του εργατικού κινήματος, τις αναγκαιότητες και τις δυνατότητες που υπάρχουν, αλλά και να εκφράζει τη λογική της διάρκειας, του δρόμου που έχουμε να βαδίσουμε”. Αυτό ήταν. Τα βαφτίσια δεν άργησαν.

“Μικρά” στιγμιότυπα ενός σπουδαίου συντρόφου. Οπωσδήποτε κάποιοι παλαιότεροι εμού γνωρίζουν πολύ περισσότερα πράγματα αναφορικά με το χαρακτήρα και τη βάση συγκρότησής του. Θεμέλια αναγκαία αλλά όπως έχει δείξει η εμπειρία όχι ικανά για τον τραχύ αλλά αναπότρεπτο δρόμο προς την πραγματική ζωή και ιστορία που έχουμε να βαδίσουμε.

Μερικοί άνθρωποι ακόμα και πεθαμένοι διδάσκουν για τα χαρακτηριστικά του “νέου ανθρώπου” της μελλοντικής ελπιδοφόρας κοινωνίας.

Ο “κούκος” πέταξε προς τη δική του “πορεία”...

Σ. Π.

Δεν υπάρχουν σχόλια: