25 Ιαν 2017

Για τον Γρηγόρη Κωνσταντόπουλο

«Ο κομμουνιστής είναι καλός άνθρωπος»

Αυτό μεταξύ άλλων μου είπε την τελευταία φορά που συναντηθήκαμε. Βέβαια ο Γρηγόρης ανήκε σε μια γενιά που οι κομμουνιστές εκτός του ότι ήταν καλοί άνθρωποι δόθηκαν στην υπόθεση του κινήματος με έναν τρόπο που το δικό μας μυαλό -των νεότερων- δεν μπορεί να το χωρέσει. Βέβαια θα πείτε ότι κάθε κομμουνιστής όπως και κάθε άνθρωπος είναι γέννημα θρέμμα της εποχής του. Η αφοσίωση ωστόσο στην υπόθεση του κινήματος που έδειξε ο Γρηγόρης ήταν ιδιαίτερη ακόμα και για τους κομμουνιστές της γενιάς του, θύμιζε περισσότερο την αφοσίωση που επέδειξε η προηγούμενη γενιά από αυτόν, η γενιά της αντίστασης, του εμφυλίου. Ένα δόσιμο που ήταν πέρα για πέρα βασισμένο στην καθαρή σκέψη, στην σοβαρή πολιτική εκτίμηση, στη διαλεχτική αντίληψη των πραγμάτων, στην αγάπη για τον άνθρωπο.

Μια σκέψη που τον βοήθησε να κρατήσει μια σταθερή στάση σε περίεργες καμπές του παγκόσμιου και ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος και να αποτελέσει έναν από τους πρωτεργάτες για τη διατήρηση της μαρξιστικής - λενινιστικής άποψης στη χώρα μας. Είναι πολύ δύσκολο να κρατήσεις μια τέτοια στάση όταν είσαι στη δύνη των εξελίξεων. Όπως ήταν η στροφή που σημειώθηκε στη Σοβιετική Ένωση και επηρέασε το παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα ή και στην Ελλάδα τη δεκαετία του ‘80 με το ΠΑΣΟΚ όπου σχεδόν σύσσωμη η αριστερά παραδόθηκε στο «σοσιαλισμό που θα ερχόταν με το Παπανδρέου». Τους νεότερους μια πολύ μικρή γεύση αυτής της δυσκολίας (με διαφορετική ένταση και διαφορετικές αναλογίες) μας έδωσε η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία και το ρεύμα που για λίγο χρονικό διάστημα δημιούργησε τόσο ευρύτερα στην κοινωνία όσο και στους κόλπους της αριστεράς.

Και πάντα όλα αυτά ο Γρηγόρης να τα υπερασπίζεται με θάρρος, με αποφασιστικότητα, με σεβασμό προς το συνομιλητή - γι’ αυτό και όπως φαίνεται ήταν τόσο αγαπητός από όλες τις οργανώσεις του εξωκοινοβουλίου και όχι μόνο. Και ενώ είχε αυτό το μεγαλείο σαν άνθρωπος και όλο αυτό τον πλούτο ήταν ταυτόχρονα τόσο απλός και οικείος. Τόσο σημαντικό αυτό το στοιχείο στις μέρες μας που σε αριστερούς περισσεύει ο παραγοντισμός και ο εγωκεντρισμός. Η προσέγγισή του ιδιαίτερη, με χιούμορ και σοβαρή κουβέντα ταυτόχρονα, πάντα με ενδιαφέρον για τον άλλο, ακόμα και όταν ήταν σε δύσκολη κατάσταση με τη δύσπνοια που τον ταλαιπωρούσε. Ήταν πάντα αισιόδοξος. Μια αισιοδοξία που παρά τα προβλήματα υγείας του, του έδινε αμέριστο πάθος για τη ζωή. Μια αισιοδοξία η οποία πήγαζε από αυτό που τον συγκινούσε περισσότερο στη ζωή, από τον άνθρωπο. Νομίζω ότι ο Γρηγόρης μπορεί να συγκαταλεχθεί στους κομμουνιστές που τους εκφράζει ο Χικμέτ απόλυτα μέσα από τον παρακάτω στίχο: «για μένα το λοιπόν το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει, είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουν».

Αντικατόπτριζε ξεκάθαρα αυτό που λέμε ότι ο κομμουνιστής είναι καλός άνθρωπος, είναι καλή καρδιά. Μια καρδιά που παρά το ότι ήταν τόσο αδύναμη τελευταία, (τόσο αδύναμη που άλλος δεν θα ξεμυτούσε καν από το σπίτι του), πήγε μέχρι τη Γερμανία για να υπερασπιστεί τους Τούρκους αγωνιστές. Κάτι τέτοιες στιγμές σκέπτομαι πως η εμπλοκή με τη αριστερά αξίζει όσο χίλια διαμάντια όταν έχεις την ευκαιρία να γνωρίσεις το μεγαλείο, το μυαλό και την ψυχή τέτοιων ανθρώπων. Ας με συγχωρήσουν οι σύντροφοι που βάδισαν μαζί του τόσα χρόνια που παίρνω την πρωτοβουλία και γράφω έστω αυτά τα λίγα λόγια. Αλλά ο Γρηγόρης τέτοιος άνθρωπος ήταν, σε έκανε να αισθάνεσαι κοντά του ακόμα και αν τον γνώριζες λίγο καιρό.

Κρυσταλλία Βιτούλα

Δεν υπάρχουν σχόλια: