26 Ιαν 2017

Για τον σύντροφο Γρηγόρη: Ένα πουγκί δεκάρες

Ανήκουμε σ’ εκείνη την τυχερή γενιά που, αν και δεν βίωσε τις θυελλώδεις εποχές, πρόλαβε να ζήσει μαζί σου αρκετά χρόνια. Να σε έχουμε δίπλα μας στην πάλη και τους αγώνες του λαού μας, στη ζωή και τη δράση της Οργάνωσής μας, στην προσωπική μας ζωή και καθημερινότητα.

Άφηνες μια πολύ ιδιαίτερη γεύση στους ανθρώπους που βρίσκονταν δίπλα σου. Είτε σε γνώριζαν για πρώτη φορά, είτε μοιράζονταν μαζί σου μια ακόμη κουβέντα από τις πολλές. Είχες μια απίστευτη ψυχραιμία απέναντι στις δύσκολες πολιτικές εξελίξεις, μια βαθιά γνώση των εργαλείων της ταξικής πάλης, πλεονεκτήματα που πήγαζαν από την αστείρευτη πίστη σου στις δυνάμεις του λαού μας και των λαών όλου του κόσμου. Φαινόταν στο βλέμμα σου, στις εκφράσεις σου, ήταν ξεκάθαρο στον οποιοδήποτε συνομιλητή σου από την πρώτη στιγμή. Και είχες τη γενναιοδωρία και την υπομονή να κουβεντιάζεις για ώρες και με κάθε σου φράση να δείχνεις τι σημαίνει πραγματικός κομμουνιστής, άνθρωπος του λαού.

Σε πηγαίναμε σπίτι, ύστερα από μια πολιτική εκδήλωση. Πρώτη φορά σε γνώριζα. Όταν φτάσαμε, είπες «μισό λεπτό, μη φύγετε». Γύρισες κρατώντας ένα υφασμάτινο πουγκί, κλεισμένο με ένα σκοινί. Μου το έδωσες και μου είπες «το βρήκα στο ραφτάδικο όταν πρωτομπήκα, σου το χαρίζω». Το άνοιξα και έκπληκτη είδα πως ήταν γεμάτο παλιές τρύπιες δεκάρες. Και ξέρεις, στα μάτια ενός παιδιού, ένα πουγκί γεμάτο δεκάρες είναι μεγάλος θησαυρός! Πως ήταν δυνατόν να μου χαρίζεις κάτι τέτοιο; Ήταν ο πρώτος θησαυρός που μου ‘δωσες γιατί, στα χρόνια που ακολούθησαν, μου ‘δωσες κι άλλους, πολλούς, όπως έδωσες σε όλους μας. Ύστερα από τόσα χρόνια, είναι ακόμα εκεί, σ’ ένα κουτί στο ράφι μου και τώρα μου χαμογελάει...

Φτωχύναμε, σύντροφέ μου… Είμαι σίγουρη ότι θα συνεχίσουμε να στεκόμαστε και να παλεύουμε, άλλωστε μας έχεις αφήσει -και εσύ- πολύ μεγάλη προίκα. Είμαι σίγουρη ότι ο λαός μας έχει μπροστά του να γράψει πολλές σημαντικές σελίδες στην ιστορία του κινήματος, δίκιο είχες. Παρ’ όλα αυτά, φτωχύναμε... Η Οργάνωσή μας, ο κάθε ένας από εμάς ξεχωριστά και πολύ περισσότερο το κομμουνιστικό κίνημα της χώρας μας. Είναι τα χαρακτηριστικά της εποχής μας, που δύσκολα ανδρώνουν κομμουνιστές με τη δική σου στόφα. Δυναμώνει τώρα κι άλλο το χρέος μας να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις ώστε να δημιουργηθούν οι νέες γόνιμες συνθήκες της δικής μας εποχής.
Αντίο, σύντροφέ μας… Δε θα σε ξεχάσουμε ποτέ. Θα είσαι ζωντανός σε κάθε μας βήμα. Θα φυλάξουμε τη φλόγα σου σαν θησαυρό. Όπως εκείνος που είναι κλεισμένος μέσα στο υφασμάτινο πουγκί…

Αντίο σύντροφέ μου…

Ειρήνη

Δεν υπάρχουν σχόλια: