24 Ιαν 2017

Ένας άνθρωπος χρήσιμος για τον λαό.

Είναι κάποιοι άνθρωποι που σε στιγματίζουν από τον πρώτο κιόλας καιρό που τους γνωρίζεις. Τους κρατάς στο μυαλό σου για το χαρακτήρα τους και τη στάση τους, για το πνεύμα που έχουν δείξει. Ο Γρηγόρης όμως κέρδιζε και την καρδιά σου γιατί εκτός από το πολιτικό φορτίο που κουβαλούσε (και ήταν αρκετά βαρύ) είχε και χαρακτήρα αγνό, καλοσυνάτο και αστείρευτη νεανικότητα και χιούμορ.

Ο Γρηγόρης ήταν απλός, τα έκανε όλα απλά όταν στα εξηγούσε, ήταν λαϊκός και σε αυτό φαντάζομαι έπαιξε ρόλο η καταγωγή του και οι απόψεις του, ήταν από αυτούς τους ανθρώπους που πήγαινες για να σου εξηγήσει τις απορίες, συγκροτημένος πολιτικά με οξύ πνεύμα και στο λόγο και στα κείμενά του. Κάλος μάγειρας και καμωνόταν πως πιο παλιά έκανε τις καλύτερες φάρσες στους συντρόφους του. Η βαθιά λαϊκότητα του σε τίποτα δεν πήγαινε πίσω το πολιτικό του κριτήριο. Με το ζόρι έβγαλε το δημοτικό κατά τα λεγόμενα του και όμως ήταν τρομερός στο να απλοποιεί τους κλασικούς και να σου εξηγεί το ζήτημα της συγκρότησης της εργατικής τάξης και της πρωταρχικής συσσώρευσης.

Ο Γρήγορης ήταν βαθιά διεθνιστής, γνώριζε αρκετά για τα επαναστατικά κινήματα του παρελθόντος και ακόμα πιο πολλά για τα κόμματα και τις ομάδες όπου υπάρχουν σήμερα στο εξωτερικό. Τον Γρηγόρη επίσης τον ήξεραν και πολλοί σύντροφοι από το εξωτερικό. Πάντα είχε ιδιαιτέρους δεσμούς με του Τούρκους αγωνιστές και ιδιαίτερη ευαισθησία για τα θέματά τους και αυτό του αναγνωριζόταν, δεν μάσαγε τα λόγια του και όταν έκανε κριτική πάντα τον λάμβαναν υπόψη τους.

Ο Γρηγόρης είχε άποψη σταθερή και προοδευτική, όπως επίσης είχε σπάνιο ήθος, γι’αυτο και ήταν αγαπητός σε όσους τον ήξεραν πέραν του ΚΚΕ (μ-λ).

Να διδαχτούμε από το πνεύμα του Γρηγόρη. Το να είσαι αφιερωμένος ολόπλευρα στη λαϊκή υπόθεση δεν είναι εύκολο πράγμα, αυτό μπορεί να το καταλάβει κάποιος εύκολα στους σημερινούς καιρούς που η αποστράτευση και η απογοήτευση κερδίζουν έδαφος. Ο Γρηγόρης αφιέρωσε τη ζωή του ως το τέλος της στην υπόθεση του κομμουνιστικού κινήματος, ακόμα και όταν είχε καταβληθεί τόσο που να μην μπορεί να βγει από το σπίτι, συνέχισε να γράφει και να συζητάει, από αυτό το πνεύμα της ανιδιοτέλειας να διδαχθούμε. Όπως επίσης και από την διεθνιστική αλληλεγγύη που τον διακατείχε και της οποίας ήταν υπέρμαχος. Να διδαχτούμε από την αμέριστη αγάπη του για την εργατική τάξη και την εμπιστοσύνη του στον λαό μας και ειδικότερα στη νεολαία, με την οποία πάντα είχε ιδιαίτερη σχέση (αιώνιο παιδί ήταν άλλωστε). Όλα αυτά ο Γρηγόρης τα αντανακλούσε πάνω σου, πάνω σε όποιον τον γνώριζε και αυτό είναι που τον έκανε έναν άνθρωπο χρήσιμο για τον λαό και τους αγώνες του.

Γεια σου ρε Γρηγόρη θα μου λείψεις πολύ.

Δημήτρης Γαγγάδης

Δεν υπάρχουν σχόλια: