7 Ιαν 2017

Αποχαιρετισμός στον Μιχάλη Σπυριδάκη

Δήλωση του Στέλιου Αγκούτογλου

Πέθανε το βράδυ της Πέμπτης 5 Ιανουαρίου ο Μιχάλης Σπυριδάκης στέλεχος του ΚΚΕ, πρόεδρος της Επιτροπής για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη Θεσσαλονίκης (ΕΔΥΕΘ), αγωνιστής του αντιδικτατορικού και αντιπολεμικού κινήματος. Σε δήλωση του για τον θάνατο του ο Στέλιος Αγκούτογλου, μέλος του ΚΚΕ(μ-λ) αναφέρει:

“Με τον Μιχάλη Σπυριδάκη γνωρίστηκα στα χρόνια της μεταπολίτευσης. Σ’ αυτά τα χρόνια δεν μεσολάβησαν λίγα πολιτικά γεγονότα και μάλιστα σημαντικές ιστορικές εξελίξεις, που σημάδεψαν την χώρα μας, τα Βαλκάνια και τον κόσμο ολάκερο. Οι αγώνες που προέκυψαν απ’ όλα αυτά τα τεκταινόμενα μας βρήκαν στους δρόμους, σε ογκώδεις λαϊκές διαδηλώσεις και σε μεγάλες πορείες διαμαρτυρίας. Ιδιαίτερα ο αντιπολεμικός, αντιιμπεριαλιστικός, αντιαμερικάνικος, αντι-ΝΑΤΟικός αγώνας ήταν αυτός που μας ένωνε και συσπείρωνε πλήθη λαού.

Ξεχωριστή θέση σ’ αυτούς τους αγώνες καταλαμβάνει ο πόλεμος στην πρώην Γιουγκοσλαβία και σε όλα αυτά η ψυχή, το πνεύμα και η αγωνιστική διάθεση του σ. Μιχάλη ενέπνεε. Ακούραστος και απόλυτα αφοσιωμένος στην υπόθεση του λαού μας και των λαών της Βαλκανικής και του κόσμου ολάκερου, έδινε ότι καλύτερο μπορούσε να προσφέρει. Θα οργάνωνε τις αποστολές στην δοκιμαζόμενη Γιουγκοσλαβία, για να προμηθεύσει με αναγκαία φάρμακα, τρόφιμα, ρουχισμό και ότι άλλο απαιτούσε η προσφυγιά των γιουγκοσλάβων στην ίδια τους τη χώρα, γιατί αυτή διαιρέθηκε από τους ιμπεριαλιστές και τους ντόπιους λακέδες τους.

Αυτός ήταν ο Μιχάλης από πάντα. Από τα χρόνια της φασιστικής δικτατορίας, που δεν δίστασε να συμμετάσχει στην οργανωμένη πάλη του λαού μας, πληρώνοντας ακριβό τίμημα με τις διώξεις που υπέστη. Συλλαμβάνεται και φυλακίζεται από την χούντα των συνταγματαρχών και στο Γεντί Κουλέ τα βασανιστήρια είναι στην ημερήσια διάταξη.

Για όλα αυτά δεν είχε πρόβλημα ο Μιχάλης να αναφερθεί και να τα εξιστορήσει. Διακρινόταν όμως πάντα από μια πηγαία σεμνότητα και από μια ταπεινότητα, που δεν είχε τίποτα να ζηλέψει απ’ αυτήν η υπερηφάνεια ενός ανθρώπου του λαού, ενός πραγματικού λαϊκού αγωνιστή. Γι' αυτό όπου και αν βρίσκονταν όπου και να δρούσε ο Μιχάλης γίνονταν αγαπητός απ’ όλους. Και εγώ μαζί του τόσο πριν όσο στη διάρκεια, αλλά και μετά τον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία πορεύτηκα και δώσαμε με όλους τους συναγωνιστές και συναγωνίστριες τον αγώνα το καλό.

Καλό κατευόδιο σύντροφε Μιχάλη!»

8 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Πολύ ωραία αποχαιρετιστήρια δήλωση · ας ενωθούν οργανωτικά όλοι οι αγωνιστές κομμουνιστές.

Ανώνυμος είπε...

Από νωρίς εντάχθηκε στην οργανωμένη πάλη. Από το 1962, που βρίσκεται στην Αθήνα για να σπουδάσει στην Οδοντιατρική Σχολή, αρχίζει η πολιτική και συνδικαλιστική του δράση. Εκλέγεται μέλος του Γραφείου Σπουδάζουσας της ΕΔΑ.
Το Νοέμβρη του 1966, γίνεται μέλος του Κόμματος. Η δικτατορία του 1967 τον βρίσκει στη Θεσσαλονίκη, όπου διαφεύγει τη σύλληψη και περνά αμέσως στην παρανομία.
Στην κρίση του Κόμματος το 1968, βρισκόμενος φυλακισμένος στον Κορυδαλλό, συντάσσεται με το Κόμμα, KKE, και τις αποφάσεις της 12ης ευρείας Ολομέλειάς του.
Από το 9ο Συνέδριο του Κόμματος, το 1973, έως και το 15ο Συνέδριο, το 1996, εκλέγεται μέλος της Κεντρικής Επιτροπής.
ην περίοδο των αντεπαναστατικών ανατροπών και της διάσπασης του ΚΚΕ, 1989 - 1991, υπερασπίστηκε το χαρακτήρα και τους στόχους του Κόμματος, ενάντια στη διαλυτική προσπάθεια του οπορτουνισμού.

Δούλεψε ως γιατρός του ΕΣΥ για πολλά χρόνια στο Κέντρο Υγείας του Λαγκαδά.

Ανώνυμος είπε...

O σ.Μιχ. Σπυριδάκης ζει !
Ζήτω το ΚΚΕ !

Ανώνυμος είπε...

Τιμη στις συλλογηκοτητες με μελοι σαν τον Μιχαλη και τον Στελιο. ΜΑΝΩΛΗΣ

Αντίσταση στις γειτονιές είπε...

Άραγε θα μπορούσε κάποιος να πάει σε ένα μπλογκ του ΚΚΕ και να αναφωνήσει ζήτω το ΚΚΕ(μ-λ) στα σχόλιά του; Ακόμη και κάτω από ένα κείμενο τιμής σαν και αυτό; Μάλλον όχι! Τουλάχιστον σεβαστείτε ορισμένοι το στέλεχός σας. Εμείς το τιμούμε και το σεβόμαστε. Αναφέρομαι και σε σχόλια που δε τα περνάω γιατί ξεφεύγουν πολύ. Δεν τιμούν κανένα.

Ανώνυμος είπε...


«Ριζοσπάστης» Τετάρτης 8 Ιούνη 2011,σελίδα 45 (Ρεπορτάζ)
τίτλος :
Απαράδεκτη επίθεση

«...Χτες, γύρω στις 8.30 το βράδυ, ομάδα «αγανακτισμένων» προέβη σε μια απαράδεκτη επίθεση σε βάρος μελών του ΚΚΕ(μ-λ) που βρίσκονταν στο χώρο με τραπεζάκι για να μοιράσουν υλικό στον κόσμο. Συγκεκριμένα, περίπου 10 άτομα έφτασαν μπροστά στο τραπέζι που έχουν στήσει εδώ και μέρες οι τελευταίοι, τούς επιτέθηκαν, έριξαν τους καφέδες και τα υλικά τους και απαίτησαν να φύγουν από το χώρο, στη λογική ότι δεν πρέπει να υπάρχουν κόμματα στο Σύνταγμα, λογική αντιδραστική και επικίνδυνη....»

http://www.rizospastis.gr/story.do?id=6289485

Ανώνυμος είπε...

Όσο ζεις μαθαίνεις. Πάντως, η καλή ανακοίνωση του «Ριζοσπάστη» για το συγκεκριμένο γεγονός, καλή γιατί ήταν πολιτικά σωστή κι όχι γιατί αφορά τους διαχειριστές του blog “Αντίσταση στις γειτονιές» ή τον αρθρογράφο, ήρθε γιατί βρεθήκαμε αλληλοϋποστηριζόμενοι, και αυτό ήταν σωστό, στο δικαίωμα να υπάρχουμε στις πλατείες με διαφορετικές απόψεις. Αντίστοιχη καταγγελία έβγαλε και ο χώρος του ΚΚΕ (μ-λ) (που υπέστη ότι υπέστη, τη δοκιμασία) όταν μέλη του ΚΚΕ κα της ΚΝΕ εκδιώχθηκαν με αντίστοιχη αντιδραστική-φασιστική λογική. Η διαφορά είναι ότι ο μικρός (χωρίς εισαγωγικά, γιατί κανείς δεν πρέπει να έχει κόμπλεξ για το ύψος του) κάθισε θαρραλέα και της «έφαγε» αλλά ο «μεγάλος» (με εισαγωγικά) αποφάσισε να φύγει. Όσο ζεις μαθαίνεις και όσο ζεις μπορεί και να αλλάξουν τα πράγματα.

Ένας καλοπροαίρετος σύντροφος
ΥΓ. Το ξαναστέλνω χωρίς να ξέρω τον λόγο. Η αν-επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά.

Αντίσταση στις γειτονιές είπε...

Αν διάβαζες σύντροφέ μου λίγο πιο πάνω από το πλαίσιο όπου γράφουμε τα σχόλια θα μάθαινες το λόγο.

Και με την ευκαιρία να πω ότι ο τύπος, συγκεκριμένος και γνωστός, επιμένει να βάζει τα ίδια και τα ίδια σχόλιά του, με προσβολές σε μας, στο ΚΚΕ αλλά και ...στην ΟΑΚΚΕ, σε διάφορες αναρτήσεις, έχει γαϊδουρινή υπομονή, αλλά μάλλον δεν έχει καταλάβει με τι μουλάρι έχει μπλέξει!!! Οπότε τα σχόλια θα είναι σε κατάσταση ελέγχου για όσο χρειαστεί ακόμη.