6 Ιαν 2017

"Κοινωνική εργασία" έναντι χρεών ή "απλά" απόλυτη εκμετάλλευση;

Με βάση το νομοθετικό πλαίσιο περί ποινών όσων χρωστούν στο δημόσιο δίνεται η ..."δυνατότητα" σε όσους καταδικάζονται αντί να μπουν στη φυλακή να την αποφύγουν είτε έναντι κάποιου χρηματικού ποσού είτε με "κοινωνική εργασία", εάν και εφόσον συμφωνήσει σε αυτό και το δικαστήριο. Οι περιπτώσεις που "επιλέγεται" η "κοινωνική εργασία" τα τελευταία χρόνια αυξάνουν.

Τι σημαίνει "κοινωνική εργασία" όμως ιδιαίτερα σε μια κοινωνία καπιταλιστική όπου το ...κοινωνικό όραμα αυτών που την εξουσιάζουν είναι η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη εκμετάλλευση των εργαζόμενων, αν είναι δυνατόν ακόμη και τζάμπα; Είναι τελικά στ' αλήθεια προοδευτικό ένα μέτρο το οποίο έρχεται να τιμωρήσει, τη φτωχοποίηση ανθρώπων οι οποίοι, ιδιαίτερα λόγω της κρίσης - της επίθεσης στα εργατικά και μικρομεσαία στρώματα τα τελευταία χρόνια - και σε συνδυασμό με την αύξηση της κάθε είδους φορολόγησης αδυνατούν να πληρώσουν τις υποχρεώσεις τους στον συλλογικό καπιταλιστή; Μετατρέποντάς τους ουσιαστικά σε ενόχους επειδή δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν σε υποχρεώσεις που τους δημιουργεί το ίδιο το σύστημα ώστε να ικανοποιήσει τη μεταφορά του πλούτου προς τα πάνω και προς τα έξω;

Σύμφωνα με στοιχεία του υπουργείου δικαιοσύνης το  2014 και το 2015 παρείχαν "κοινωφελή εργασία" 1.589 άνθρωποι και 1.562 αντίστοιχα. Αν δούμε ότι από το 1998 μέχρι το 2009 επιβλήθηκε από τα δικαστήρια σε 1680 περιπτώσεις κατανοούμε ότι πλέον η αύξηση των ανθρώπων που καλούνται να δουλέψουν δωρεάν στο όνομα της κάλυψης των χρεών τους, είναι τεράστια και μάλλον θα συνεχίζει να αυξάνει. Μιλάμε πλέον για υπερδεκαπλάσια νούμερα σε ετήσια βάση.

Πως μοιράζονται οι ..."κοινωφελείς" ποινές; 100 έως 240 ώρες για ποινή μέχρι ένα χρόνο, 241 έως 480 ώρες για ποινή ένα έως δύο χρόνια, 481 έως 720 ώρες για ποινή από δύο έως τρία, 721 έως 960 ώρες για ποινή από τρία έως τέσσερα και 961 έως 1200 ώρες για ποινή από τέσσερα έως πέντε, ενώ ορίζεται όχι μεγαλύτερη από πέντε χρόνια διάρκεια για την εκτέλεση τους. Με λίγα λόγια, αν τις υπολογίσουμε με 8ωρο, οι ποινές αυτές κρατούν από 12 έως 150 εργάσιμες μέρες οι οποίες θεωρητικά μπορούν να μοιραστούν σε διάστημα το πολύ 5 χρόνων. Να σημειώσουμε εδώ ότι το αγαπημένο ευρωπαϊκό κεκτημένο της κυβέρνησης προβλέπει ως και 2400 ώρες!

Στη συντριπτική τους πλειοψηφία οι άνθρωποι αυτοί προσφέρουν τη δωρεάν εργασία τους στους δήμους. Είναι γνωστή άλλωστε η πρωτοπόρα δράση των δήμων στη κατάργηση κατακτημένων εργασιακών σχέσεων, δεν θα ήταν και σε αυτή τη περίπτωση; Είναι ένας τρόπος και αυτός να καλύπτουν τις ανάγκες τους αντί να κάνουν προσλήψεις.

Χαρακτηρίζονται ως "ωφελούμενοι", τους δημιουργούνται αισθήματα ενοχής, τους κάνουν να νοιώθουν έως και υποχρεωμένοι απέναντι στη "κοινωνία", αντιμετωπίζονται ως εργαζόμενοι υποκατώτατης κατηγορίας, καλούνται να κάνουν εργασίες με τις οποίες δεν είχαν καμιά σχέση πριν, κατά κανόνα δεν τους παρέχονται τα απαραίτητα εργαλεία και μέσα ασφαλείας της δουλειάς τους -εδώ δε προσφέρονται στους "κανονικούς" εργαζόμενους- και προφανώς δεν έχουν κανένα δικαίωμα σε ασφάλιση ή περίθαλψη ούτε καν σε περίπτωση ατυχήματος. Φυσικά ούτε συζήτηση για συμμετοχή σε σωματείο, για κινητοποίηση και διεκδίκηση, για απεργία πολύ περισσότερο που η "τυφλή δικαιοσύνη" τους περιμένει στη γωνία! Και το βασικότερο; Άνθρωποι που δεσμεύονται με αυτό το τρόπο πόσο ελεύθεροι είναι τελικά να αναζητήσουν τρόπους επιβίωσης, να προσπαθήσουν έστω να βρουν μια δουλειά που να τους δίνει κάποιο εισόδημα για να καλύπτουν όσο μπορούν τις πραγματικές ανάγκες για τη ζωή τους; Ουσιαστικά μιλάμε για κανονική σκλαβιά! Έστω και ..."ολίγων" ημερών! Με την οποία καλούνται να πληρώσουν οι ίδιοι τις πολιτικές φτωχοποίησής τους. Για χρέη που τους τα φόρεσε το σύστημα με το έτσι θέλω και κυρίως για έτσι μπορεί!

Η κατάσταση αυτή αναμένεται να πάρει μεγαλύτερες διαστάσεις. Άλλωστε και αυτή η ...κοινωνικά ευαίσθητη κυβέρνηση φρόντισε να βγάλει απόφαση το Σεπτέμβρη όπου οι "κοινωνικά εργαζόμενοι" τιμωρημένοι θα "προσφέρουν" τη τζάμπα δουλειά τους στις περιφέρειες, σε 250 δήμους και σε δομές στήριξης και (δήθεν) αλληλεγγύης (γηροκομεία, στέγες αστέγων, βοήθεια στο σπίτι, κ.λ.π). Σε ευαίσθητους χώρους δηλαδή που έχουν να κάνουν με άμεσες ανάγκες που αφορούν λαϊκά στρώματα, και που βοηθούν έτσι να γίνεται πιο εύπεπτη η τιμωρία! Και από τους άμεσους αποδέκτες της αλλά και από την υπόλοιπη κοινωνία.

Η απάντηση του κινήματος, της αριστεράς ποια μπορεί να είναι; Αποδοχή της πραγματικότητας έτσι όπως την επιβάλει το σύστημα, αποδοχή ότι η φτωχοποίηση και η φτώχεια είναι καταστάσεις  δεδομένες, ότι σε αυτές τις καταστάσεις εμπεριέχεται και η προσωπική ευθύνη έστω και ως ένα βαθμό,  και ότι πρέπει και εδώ να υπάρξουν προτάσεις διαχείρισης; Θα αναζητούνται τρόποι στα μουλωχτά για να απαλύνουν τον πόνο; Ή μήπως αυτή η υπόθεση να καταγγελθεί ως άλλο ένα χτύπημα, σοβαρό μάλιστα, σε ότι έχει απομείνει από εργατικά και λαϊκά δικαιώματα, από το δικαίωμα στην αξιοπρεπή ζωή τελικά;

Το σύστημα έχει τη δυνατότητα να βρίσκει διάφορους τρόπους εκμετάλλευσης των εργαζόμενων. Αυτή η περίπτωση είναι από τους χειρότερους για τους εργαζόμενους αν όχι ο χειρότερος. Τους τρόπους αυτούς μπορεί να τους εφαρμόζει γιατί δεν βρίσκει απέναντί του κάποιο εργατικό λαϊκό κίνημα που να αντιστέκεται στην εξαθλίωση του εργαζόμενου λαού, που να διεκδικεί τα δικαιώματά του, που να αναμετριέται με το σύστημα, να ανατρέπει πολιτικές και να επιβάλει άλλες προς όφελός του. Πάνω στην ανυπαρξία τέτοιου κινήματος πατά και φτωχοποιεί λαϊκά στρώματα, μειώνει μισθούς, καταργεί δικαιώματα, δημιουργεί χιλιάδες και εκατομμύρια ανέργους, δημιουργεί εργαζόμενους πολλών ταχυτήτων στους ίδιους χώρους δουλειάς. Έχει καταφέρει να αποσυγκροτήσει την εργατική τάξη σε όλα τα επίπεδα, μπόρεσε να πείσει σε μεγάλο βαθμό ότι οι εργαζόμενοι είναι ένοχοι για τα χάλια τους.

Η μόνη απάντηση η δική μας βρίσκεται στην αντίθετη κατεύθυνση. Σε αυτή της προσπάθειας για τη συγκρότηση της τάξης ξανά για τον εαυτό της, όπως και όλου του εργαζόμενου λαού. Στο να πεισθούν οι εργάτες και όλοι οι εργαζόμενοι ότι δεν φταίνε αυτοί για τη φτώχεια, ότι "κοινωνική εργασία", "εθελοντισμός" και όποια άλλη όμορφη έκφραση αποτελούν απλά την επικάλυψη της εκμετάλλευσης, ότι έχουν τη δυνατότητα να υπερασπισθούν τη ζωή τους και να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους, ότι ο πλούτος που παράγεται σε αυτή τη χώρα δεν ανήκει ούτε στο ντόπιο κεφάλαιο ούτε στους ιμπεριαλιστές πάτρωνές του. Ανήκει σε αυτούς και το μόνο που τους χρωστάνε είναι να τους διώξουν από πάνω τους. Χωρίς ένα τέτοιο κίνημα κάθε πρόταση, όσο καλή και να είναι, είναι απλά λόγια στον αέρα που τα λέμε έτσι για να παρηγοριόμαστε και για να λέμε ότι κάτι κάνουμε. Λόγια που μας οδηγούν σε κυβερνήσεις τύπου ΣΥΡΙΖΑ για να περνά πιο εύκολα η επίθεση. Έστω και προσωρινά!

Αφορμή γι' αυτό κείμενο υπήρξε ένα ανάλογο που δημοσιεύτηκε στο Unfollow και το οποίο αναδημοσίευσε το Lefteria. Από εκεί πήραμε τα στοιχεία που αναφέρουμε.   

Δεν υπάρχουν σχόλια: