5 Ιαν 2017

ΕΛΠΕ: Μπροστά στη διεκδίκηση νέας ΣΣΕ

Σε φάση προετοιμασίας για την υπογραφή νέας επιχειρησιακής συλλογικής σύμβασης εργασίας βρίσκονται οι εργαζόμενοι στα ΕΛΠΕ, αφού λήγει η τρέχουσα, τριετής ΣΣΕ στο τέλος του 2016. Μετά και την πρόσφατη συνεδρίαση του Γενικού Συμβουλίου του πανελλαδικού σωματείου (ενδιάμεσο όργανο, με καταστατική αρμοδιότητα για ορισμένα ζητήματα που συνήθως αφορούν τη Γενική Συνέλευση), το προεδρείο που προέκυψε από τις τελευταίες εκλογές και παρέμεινε ίδιο για τρίτη συνεχόμενη τριετία, ανέλαβε τη διαπραγμάτευση με την εταιρία από τη νέα χρονιά και υπό το χρονικό όριο της τρίμηνης μετενέργειας που ορίστηκε με τα πρώτα μνημόνια.

Το πλαίσιο που έχει διαμορφωθεί ενόψει της νέας ΣΣΕ βασικά ορίστηκε με τις προηγούμενες συμβάσεις 2011-13 και 2014-16, με τις οποίες μια σειρά από κατακτήσεις αφαιρέθηκαν, είτε «μόνιμα» είτε «προσωρινά», ενώ παράλληλα η διοίκηση προωθούσε πολιτικές που χειροτέρεψαν σημαντικά τους όρους δουλειάς (μειώσεις προσωπικού μέσω προγραμμάτων εθελούσιας και ελαχιστοποίησης των προσλήψεων, διεύρυνση της εργολαβοποίησης, εντατικοποίηση κ.ά.). Σημαντική στιγμή υπήρξε η έκρηξη της 9ης Μάη 2015, η οποία κόστισε τη ζωή σε 3 εργαζόμενους των ΕΛΠΕ και έναν εργαζόμενο εργολαβικής εταιρίας, και η οποία αποτέλεσε και την αφορμή για αλλαγές στα κορυφαία στελέχη της διοίκησης της εταιρείας.

Σε αυτήν την πρώτη φάση, το κλίμα που καλλιεργήθηκε όλο το προηγούμενο διάστημα και έχει κυριαρχήσει είναι αυτό της λεγόμενης «εργασιακής ειρήνης». Σε μια γενική πολιτική αντίληψη «κοινών συμφερόντων» εργαζομένων και εργοδοσίας και με τη νέα διοίκηση να παρουσιάζεται διαφορετική από τις προηγούμενες (χωρίς όμως να έχει αλλάξει στο παραμικρό τις κεντρικές κατευθύνσεις) το προεδρείο, κύρια, αλλά και στο σύνολό τους οι υπόλοιπες παρατάξεις, θέτουν ένα σύνολο αιτημάτων που ναι μεν είναι προς τη βελτίωση διαφόρων οικονομικών ζητημάτων, μπαίνουν όμως χωρίς ουσιαστική τοποθέτηση και αντίστοιχη προετοιμασία για τον τρόπο που μπορούν να κερδηθούν αυτά τα ζητήματα. Η συχνή αναφορά στα «κέρδη-ρεκόρ», η λογική της «επιστροφής στα παλιά» (εμφανίζοντας ως «προσωρινές υποχωρήσεις» τις κατακτήσεις που θυσιάστηκαν στο βωμό της κρίσης, με τον ίδιο τρόπο που έγινε σε πολλούς εργασιακούς χώρους όπου είχε κατοχυρωθεί ένα καλύτερο επίπεδο) και η λογική της ανάθεσης εν λευκώ στους «ειδικούς» της συνδικαλιστικής ηγεσίας, στρώνουν το έδαφος για επανάληψη του σκηνικού του 2014. Τότε, η σύμβαση (που, ουσιαστικά, τέθηκε προς «έγκριση» στους εργαζόμενους με όρους εκβιασμού) υπογράφτηκε με πρόσθετες υποχωρήσεις και μετά από μηδαμινές κινητοποιήσεις.

Απέναντι σε αυτές τις λογικές, οι εργαζόμενοι πρέπει να κινηθούν έχοντας καθαρό ότι ο πραγματικός συσχετισμός είναι αυτός που καθορίζει αν, τι και πόσο κερδίζεται ή χάνεται σε τέτοιες κομβικές φάσεις όπως είναι η υπογραφή ΣΣΕ. Συσχετισμός που αλλάζει συνεχώς προς το χειρότερο και εκφράζεται σε όλα τα επίπεδα. Είναι, λοιπόν, ανάγκη να κατοχυρωθεί η πλήρης ανεξαρτησία των αποδοχών κάθε είδους από τα οικονομικά αποτελέσματα της εταιρίας, είτε αυτά είναι κέρδη είτε είναι ζημιές είτε οποιοσδήποτε άλλος στόχος. Είναι ανάγκη να καταργηθούν οι διαχωρισμοί των νεοπροσλαμβανόμενων, που τώρα παίρνουν το 60% και το 80% του μισθού για τον πρώτο και το δεύτερο χρόνο στη δουλειά. Είναι ανάγκη να αυξηθούν τα ποσά των μισθολογικών κλιμακίων. Είναι ανάγκη οι ίδιοι οι εργαζόμενοι να αποκτήσουν λόγο και ρόλο στην αντιπαράθεση με την εργοδοσία, και γνωρίζοντας τις απαιτήσεις ενός αγώνα που βάζει πραγματικά διεκδικητικούς στόχους, προκειμένου αυτή η μάχη και να δοθεί με τους καλύτερους όρους και να βελτιώσει τη συγκρότηση των εργαζομένων ώστε να αντιμετωπίσουν από καλύτερη θέση και τα υπόλοιπα ζητήματα (ασφάλειας, εντατικοποίησης, μείωσης προσωπικού κ.ά.). Ζητήματα που μπορεί να μην αποτελούν αντικείμενο της συλλογικής σύμβασης, αλλά δεν παύουν να ορίζονται στη βάση του συσχετισμού.

Αυτή τη λογική παλεύει η Πρωτοβουλία Αγώνα στα ΕΛΠΕ, τόσο σε καθημερινή βάση όσο και με την παρέμβαση του εκπροσώπου της στο Γενικό Συμβούλιο. Υπερασπίζεται την πραγματικά δημοκρατική λειτουργία του σωματείου, σε πολιτικές βάσεις που μπορούν να προωθήσουν τη συλλογική δράση και να ενισχύσουν την πλευρά των εργαζομένων απέναντι στην εργοδοσία και τις αντιλήψεις που προωθεί, με την πλειοψηφία του ΔΣ του σωματείου να τις αναπαράγει. Μια πλειοψηφία που, με τη χρόνια κυριαρχία της (στην οποία συνεχίζουν να συμβάλλουν συνδικαλιστές που πρόσκεινται στο ΣΥΡΙΖΑ παρέχοντας κι ένα δήθεν αριστερό άλλοθι) έχει οδηγήσει σε χειροτέρευση τόσο των όρων δουλειάς και αμοιβής όσο και των όρων αντίστασης και διεκδίκησης.

Η ανατροπή των συσχετισμών που επέτρεψαν αυτή τη χειροτέρευση σίγουρα δεν είναι απλή υπόθεση, παραμένει όμως αναγκαία. Η διεκδίκηση νέας ΣΣΕ πρέπει να αξιοποιηθεί σε αυτή την κατεύθυνση, γνωρίζοντας ότι τα δεδομένα που διαμορφώνονται σε τέτοιου μεγέθους και σημασίας χώρους έχουν γενικότερη σημασία για τη θέση όλων των εργαζομένων στη χώρα.

Δεν υπάρχουν σχόλια: