4 Ιαν 2017

Θεσσαλονίκη: Οι μουσικοί του δρόμου δικαιωθήκαμε;

Ένας συνάδελφος μουσικός προσήχθη για επαιτεία στη Θεσσαλονίκη. Μετά από αυτό το περιστατικό και πολλά άλλα παρόμοια περιστατικά όχλησης από τις αστυνομικές αρχές, ο Σύλλογος Μουσικών Βορείου Ελλάδας κάλεσε τον κλάδο μας σε μια συμβολική «κατάληψη» από τον Λευκό Πύργο μέχρι το Μακεδονία Παλλάς, στις 11/12. Εκεί συγκεντρώθηκαν όντως κάθε λογής μουσικοί και άλλοι καλλιτέχνες που ασκούσαν την τέχνη τους, για να διαμαρτυρηθούν.

Μετά την πετυχημένη κινητοποίηση, η Αστυνομία αποτάθηκε στο Γενικό Εισαγγελέα, ο οποίος γνωμάτευσε ότι δεν προκύπτει κανένα αδίκημα. Στη συνέχεια, ενημερώθηκαν γραπτώς οι αστυνομικοί διευθυντές, ώστε να μην προχωρούν σε διώξεις καλλιτεχνών του δρόμου.
Αυτό δεν ήταν ένα τυχαίο περιστατικό. Στα πλαίσια της φασιστικοποίησης της δημόσιας ζωής που είναι απαραίτητη για να υπάρχει κλίμα τρομοκρατίας και να φιμώνεται όποιος τολμά να εκφράζει αντίθετη άποψη από την κυρίαρχη, θύματα είναι και οι μουσικοί που παίζουν στον δρόμο. Αντιμετώπιζαν εκδιώξεις, παρενοχλήσεις, «συστάσεις» και προσαγωγές.
ΔΕΝ είμαστε επαίτες!

Η σύνδεση του καλλιτέχνη που ασκεί την τέχνη του ελεύθερα στον δρόμο με την επαιτεία είναι τουλάχιστον προσβλητική, γιατί είναι συνδεδεμένη με την απόλυτη εξαθλίωση και με κυκλώματα εκμετάλλευσης του ανθρώπινου πόνου. Όπως γράφει και ο Δημήτρης Ζερβουδάκης, «Η αλληλεγγύη που δείχνει ο κόσμος αφήνοντας ένα νόμισμα ως ανταπόδοση στο καπέλο ενός καλλιτέχνη του δρόμου, δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να θεωρείται επαιτεία. Αποτελεί μια καθαρή αναγνώριση και ανταπόδοση προς τον καλλιτέχνη, για την πολιτιστική προσφορά του, για τον χρόνο και τον κόπο του. Δεν αποτελεί κατάληψη Δημόσιου χώρου (αστεία πράγματα). Τέλος, η πράξη αυτή καθεαυτή δεν μπορεί να έχει κανενός είδους οικονομικής ανταπόδοσης σε φορείς, όπως η ληστρική ΑΕΠΙ [...]».

Ο Δήμος έσπευσε να δηλώσει την αλληλεγγύη του στους μουσικούς σε ένα ρεσιτάλ υποκρισίας. Η αντιδήμαρχος πολιτισμού, μεταξύ άλλων, δήλωσε «Ως Διοίκηση, πιστεύουμε στην χωρίς όρια και χωρίς ταμπέλες ελεύθερη καλλιτεχνική έκφραση», προφανώς εννοώντας και χωρίς πληρωμή και χωρίς ωράρια και χωρίς ασφάλιση. Όντας επαγγελματίας μουσικός εδώ και χρόνια, έχω βρεθεί πολλές φορές αντιμέτωπη με τη νοοτροπία, ότι ο καλλιτέχνης ζει από το χειροκρότημα, η οποία κλείνει το μάτι στη ματαιοδοξία που υποτίθεται διέπει τον χώρο μας.

Δεν βγαίνουμε στο δρόμο από άποψη, ούτε για να δώσουμε στην πόλη αέρα «ευρωπαϊκό». Βγαίνουμε γιατί μας μαστίζει η ανεργία και γιατί δεν έχουμε πρόσβαση στον κόσμο μέσα σε πλαίσια που θα μας χωράνε. Ακόμα και αν προσωρινά σταματήσουν να μας διώκουν, η ανεργία και η φτώχεια από την οποία υποφέρει ολόκληρη η κοινωνία δεν θα πάψει. Τα μουσικά σχολεία υποφέρουν από ελλείψεις, τα δημοτικά ωδεία κλείνουν, τα θέατρα υποβαθμίζονται, ο κόσμος της τέχνης πεινάει. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Το πρόβλημα είναι συνολικό και ο αγώνας για δουλειά και ζωή πρέπει να συνεχιστεί και να συνδεθεί με την υπόλοιπη κοινωνία, αν θέλουμε να δικαιωθούμε εξ ολοκλήρου.

Μαριάννα Β.

Προλεταριακή Σημαία

Δεν υπάρχουν σχόλια: