31 Ιαν 2017

Αποχαιρετισμός στο Γιάννη…

Τελικά ίσως έχουν δίκιο για το κακό «όνομα» του Γενάρη.

Πριν μερικές μέρες και ενώ ήταν έτοιμος να μπει στο δεύτερο σχήμα θεραπείας στην πολύ σύντομη πάλη του με τον καρκίνο, πέθανε αναπάντεχα ο συναγωνιστής Γιάννης Ζαρκαδής. Ίσως έτσι βέβαια να υπόφερε και λιγότερο από την προδιαγραμμένη -λόγω βουβής και ύπουλης επέκτασης- πορεία της αρρώστιας…

Ο Γιάννης ήταν από τους συνοδοιπόρους και συναγωνιστές μας στο Οικονομικό τμήμα της τότε ΝΟΕ στη Θεσσαλονίκη. Συμμετείχε στο σχήμα των αγωνιστικών κινήσεων όλα τα χρόνια της σχολής και έδινε πάντα παρόν στα καλέσματα του δρόμου.

Πάντα με τις ενστάσεις του για το… μακροχρόνιο των στοχεύσεων μας, να αναζητά πιο «ρεαλιστικές» απαντήσεις, ωστόσο παρόν με την γκρίνια του σε κάθε κάλεσμα.

Μετά την αποφοίτηση οι πολιτικοί μας δρόμοι απόκλιναν και όπως πολλοί άλλοι προσπάθησε να βρει τις απαντήσεις που γύρευε στο γνωστό πρόσφατο πολιτικό «ρεαλισμό», και φυσικά είμαι σίγουρος ότι θα είχε βγάλει ήδη τα πολιτικά του συμπεράσματα…

Παιδί εργατικής οικογένειας μεταναστών και βασανισμένων ανθρώπων που γύρισαν στον τόπο τους από τις ανθυγιεινές κακουχίες που συνάντησαν στην ξενιτιά ( τι άλλο, Γερμανία) ο Γιάννης ήταν η επιτομή της ταξικότητας, του λαϊκού ανθρώπου, του «έξω καρδιά» που δεν έχανε ποτέ του το χαμόγελο. Η στόφα του ανθρώπου που αντιμέτωπος με άνισες και δύσκολες καταστάσεις «ψήνεται» πως όλα αντιμετωπίζονται… «Παρέλαση» έκαναν οι γνωστοί του από το νοσοκομείο κατά τη διάρκεια της πρώτης νοσηλείας.

Ενημερωμένος από συγγενή του τον πήρα τηλέφωνο την μέρα του Αηγιαννού για το «χρόνια πολλά» και προβληματίστηκα μήπως είχα λάθος ενημέρωση καθώς μου απάντησε ένα Γιάννης γελαστός σα να μη συμβαίνει και τίποτα…

Ίσως με το έξω καρδιά ήλπιζε πως θα έκανε πίσω η αρρώστια αλλά…

Στο πρόσωπο του, στο πρόσωπο τόσων λαϊκών ανθρώπων που συμβάδισαν μαζί μας και δεν βρήκαν τις απαντήσεις που επιθυμούσαν στο χρόνο που ήθελαν, αποδίδουμε έναν χαιρετισμό και στα χρόνια της τόσο άγονης και πέτρινης νεανικής μας πολιτικοποίησης. Της δεκαετίας του 80. Κρατάμε όμως εκείνο το χαμόγελο του λαϊκού ανθρώπου ακόμα και μπροστά στην άνιση των άνισων μαχών, να μας συνοδεύει…

Δημήτρης Μάνος

Δεν υπάρχουν σχόλια: