7 Δεκ 2016

Όλοι μαζί… εναντίων όλων

Μια ιδιότυπη κατάρρευση των διαχωριστικών γραμμών μεταξύ δεξιάς και αριστεράς μοιάζει να έχει συντελεστεί. Αυτή η «κατάρρευση» δεν έχει τόσο σχέση με την πάγια απαίτηση των ηγεμόνων για ταξική ειρήνη στη βάση της δικής τους κυριαρχίας, για κατάργηση της ταξικής πάλης μέσω της ταξικής συνεργασίας. Ούτε σχετίζεται άμεσα με την επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα. Συνδέεται πρωτίστως με τη σύγχυση που προκάλεσε και προκαλεί η ήττα του παγκόσμιου επαναστατικού και κομμουνιστικού κινήματος. Μια ήττα ακόμη ανεξερεύνητη σχετικά με το χρόνο στον οποίο συντελέστηκε και με τις αιτίες που την προκάλεσε. Μια ήττα ωστόσο που συγκρότησε την τάξη των καπιταλιστών και αποσυνέθεσε πλήρως την εργατική τάξη και τις οργανώσεις της.

Το ξεθώριασμα των διαχωριστικών γραμμών έχει φυσικά ιστορία χρόνων. Εμφανίστηκε αρχικά με τον μανδύα ενός κακόμορφου «διεθνισμού» που, στο έδαφός του ιδεολογήματος της «παγκοσμιοποίησης», άρπαξε την ευκαιρία που του δόθηκε για να ξεμπερδέψει με τον αντιιμπεριαλιστικό αγώνα και να τον υποκαταστήσει με έναν γενικόλογο «αντικαπιταλισμό», όπου ο άνθρωπος θα είναι πάνω από τα κέρδη, να ξεμπερδέψει με την έννοια της εξάρτησης και της εθνικής ανεξαρτησίας σαν βασικές θέσεις πάλης για την κοινωνική απελευθέρωση στην Ελλάδα. Ευρέθηκαν αλλόκοτες έννοιες όπως η «αλληλεξάρτηση», αναγορεύτηκαν οι «μικροεθνικισμοί» σαν βασικός εχθρός για να αποσιωπηθεί ο ιμπεριαλιστικός εθνικισμός, ανακαλύφθηκαν «εξεγέρσεις» εκεί που υπήρχε μονάχα ιμπεριαλιστικός δάκτυλος (άποψη που χλευάστηκε σαν «συνωμοσιολογία»), ενώ συκοφαντήθηκαν πραγματικές λαϊκές εξεγέρσεις επειδή δεν «κόλλαγαν» στα θεωρητικά σχήματα της «παγκόσμιας επανάστασης». Μεγάλο τμήμα της αριστεράς, ακόμη και της εξωκοινοβουλευτικής, διολίσθησε στο βούρκο της ανοχής ή και της ανοιχτής υποστήριξης των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων. Στον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας το πρόβλημα ήταν ο εθνικιστής Μιλόσεβιτς, στη Λιβύη ο δικτάτορας Καντάφι, στην Ουκρανία ο υποτακτικός του Πούτιν Γιανουκόβιτς και οι «εθνικιστές ρωσόφιλοι» στα… πέριξ της πλατείας Μαιντάν (οι εντός της πλατείας εθνικιστές έγιναν πρόβλημα αργότερα, αλλά ήταν πλέον αργά). Την ίδια στιγμή έδιναν την υποστήριξή τους στις υποκινούμενες από τον ιμπεριαλισμό «λαϊκές εξεγέρσεις» από… διεθνιστικό καθήκον. Το facebook απέκτησε τη δύναμη Καλάσνικωφ, και ο αστικός κοινοβουλευτισμός, όπλο στα χέρια του λαού που ψηφίζει «αντισυστημικούς» και «αντιμνημόνια». Μεγάλο λάθος της αστικής τάξης να μας παραχωρήσει κοινοβούλια! Λάθος, που μετά από 200 χρόνια, θα το πληρώσει τώρα!

Σήμερα, η εκλογή Τραμπ στην Αμερική, όπως και πριν το Brexit, γκρέμισε πάλι τις διαχωριστικές γραμμές. Νίκησε ένας «φασίστας και εθνικιστής» αντιδρούν δεξιοί και αριστεροί. Ενώ άλλοι δεξιοί και αριστεροί αποφαίνονται, με ή χωρίς δόση χαιρεκακίας, ότι «ηττήθηκε η διεθνής ελίτ» και «εκδικήθηκαν οι πληβείοι». Αντίστοιχα, το Brexit γιορτάστηκε εξίσου, αν και σε ξεχωριστή γιορτή, από την αντιΕΕ δεξιά και την αντιΕΕ αριστερά σαν μεγάλη νίκη του λαού σαν να μην αφορούσε τον αγγλικό ιμπεριαλισμό που παρουσιάζεται σαν να είναι εξολοκλήρου «μένουμε Ευρώπη».

Ο «εθνικιστικός λαϊκισμός» καταγγέλλεται ή επευφημείται απ’ όλους, το ίδιο και η «παγκοσμιοποίηση». Όσο για την έννοια της «εθνικής ανεξαρτησίας», αυτή, αφού παραμορφωθεί σε αίτημα για «εθνική κυριαρχία» της αστικής τάξης… από το City του Λονδίνου, παρασημοφορείται με το εύσημο του εθνικισμού, ακόμη και με τον «σιδηρούν σταυρό» του ταγματασφαλίτη! Φυσικά, ο «τουρκικός επεκτατισμός» και η «λιγότερη Ελλάδα» εξοργίζει εξίσου όλους, χωρίς καν να επισημαίνεται ότι κανένας «τουρκικός επεκτατισμός» δεν μπορεί να σταθεί έξω και πέρα από τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, ως μοχλός των παγκόσμιων εξελίξεων.

Τα πράγματα δεν είναι «άσπρα-μαύρα», λένε. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι «γκρι». Προς τι λοιπόν οι διαμαρτυρίες απ’ όσους καμώνονται ότι βλέπουν τον κόσμο… έγχρωμα. Διαμαρτυρίες για τα χαμηλά αντιαμερικανικά αισθήματα του λαού με αφορμή την επίσκεψη Ομπάμα. Για τη μικρή συμμετοχή στις απεργίες. Για την εκλογική συμπεριφορά του λαού που… ψηφίζει μνημόνια! Ενώ είχαν καθαρό ότι ο ρεφορμιστής και… «έγχρωμος» Ομπάμα είναι προτιμότερος από τον «πολεμοχαρή» και… «κατάμαυρο» Μπους (πιο μισητός όλων βέβαια ο «εθνικιστής» Τραμπ). Ενώ είχαν καθαρό ότι καλύτερα τα ψίχουλα ελπίδας «Τσίπρα» παρά η μνημονιακή βεβαιότητα των Σαμαροβενιζελικών.

Δεν γίνεται όμως να δικαιώνονται όλοι, να βγαίνουν όλοι νικητές από τις εξελίξεις. Και η αιτία αυτής της περίεργης «διαταξικής και διαπαραταξιακής δικαίωσης» μονάχα ένα πράγμα μαρτυρά. Την παραχώρηση από την αριστερά όλου του πολιτικοϊδεολογικού πεδίου δράσης στον ιμπεριαλισμό και στο κεφάλαιο. Την αδυναμία χάραξης μιας αυτόνομης, ανεξάρτητης από το κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό πολιτικής κατεύθυνσης υπέρ των λαϊκών και εργατικών συμφερόντων. Είναι, εδώ και καιρό, οι πλούσιοι που μιλούν για τους φτωχούς, είναι ο ιμπεριαλισμός που μιλά για την ειρήνη, την παγκόσμια ασφάλεια και τα ανθρώπινα δικαιώματα, είναι οι καπιταλιστές που μιλούν για το δικαίωμα στην ευημερία και την εργασία. Στην αντίπερα όχθη, στις τάξεις της αριστεράς, επικρατεί αποδιοργάνωση. Η αποδιοργάνωση του «ηττημένου». Και η ήττα οδηγεί πάντα τους μικρόψυχους και τιποτένιους στη συστράτευση με τον «ισχυρό» εχθρό, στο βαθμό που δεν ήταν από πάντα σύμμαχός του.

Τα χειρότερα, πράγματι, βρίσκονται μπροστά μας. Αυτή είναι η αίσθηση που αυξάνεται σε όλο και περισσότερο κόσμο. Και μπορεί να ακούγεται αντιφατικό αλλά θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε τα χειρότερα με… αισιοδοξία. Με εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του λαού, χωρίς να μπερδευόμαστε από της σημερινές εκλογικές ή μη «επιλογές» του. Είτε στην Αμερική, είτε στην Αγγλία, είτε στην Ελλάδα.

Η ορατή πλέον αναποτελεσματικότητα αντιμετώπισης της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, ιδιαίτερα της κρίσης εντός της ευρωζώνης, παρά τα δυσβάσταχτα οικονομικά μέτρα που παίρνουν σχεδόν όλες οι κυβερνήσεις (με την ελληνική κυβέρνηση και ολιγαρχία να ακολουθεί ασθμαίνοντας και να επωμίζεται το μεγαλύτερο βάρος της κρίσης), οδηγεί σε έναν επαναπροσδιορισμό των «διεξόδων» που διαθέτει ο ιμπεριαλισμός. Ο κίνδυνος ενός γενικευμένου πολέμου γίνεται όλο και πιο ορατός. Γιατί τον οικονομικό τυχοδιωκτισμό ακολουθεί πάντα ένας πολιτικός τυχοδιωκτισμός. Κι ένας γενικευμένος ιμπεριαλιστικός πόλεμος δεν έχει ανάγκη από μυθεύματα περί «παγκοσμιοποίησης», έχει ανάγκη από «εθνικιστικούς μύθους».

Προλεταριακή Σημαία

Δεν υπάρχουν σχόλια: