18 Δεκ 2016

Ζούμε στην ομορφότερη χώρα του κόσμου! (Ή αλλιώς, «ούτε ρήξη ούτε υποταγή»)

Τελικά, κι αν κρίνουμε από την κυβερνητική ρητορική, μόνο στην Ελλάδα υπάρχει αέρας σταθερότητας και ρεύμα ανάπτυξης. Μόνο η Ελλάδα φαίνεται ότι βγαίνει από την κρίση, που απειλεί μια σειρά από χώρες της Ευρώπης, ιδίως του Νότου. Μόνο η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ξέρει να εφαρμόζει μνημόνιο με αντίκρισμα, «αναγκαίες» μεταρρυθμίσεις που «πιάνουν τόπο». Μόνο η ελληνική κυβέρνηση βαδίζει από επιτυχία σε επιτυχία, εισπράττοντας διαρκώς συγχαρητήρια από τους διεθνείς οργανισμούς. Απόδειξη, οι συνεχείς επισκέψεις σημαντικών πολιτικών προσωπικοτήτων (βασικά, μια επίσκεψη από την Αμερική), που σπεύδουν να συγχαρούν την κυβέρνηση που διδάσκει… δημοκρατία και ανάπτυξη!

Την ώρα που άλλοι ομόλογοι του Τσίπρα στην Ευρώπη, ο ένας μετά τον άλλον, παραιτούνται, ρίχνοντας τη χώρα τους στην αβεβαιότητα και την αστάθεια, εδώ επικρατεί μια τρομακτική σιγουριά και αισιοδοξία. Πιο δυνατός ο Τσίπρας από τον Κάμερον που παραιτήθηκε μετά το Brexit, πιο «δημοφιλής» ο Τσίπρας από τον αποχωρήσαντα Ολάντ του 5% στην Γαλλία, πιο «επιβλητικός» ο Τσίπρας από τον απερχόμενο Ομπάμα, που δεν κατάφερε να βάλει στον Οίκο τη διάδοχό του και, προσφάτως, πιο «όμορφος» ο Τσίπρας από τον Ρέντζι, που ήθελε «ΝΑΙ» αλλά του βγήκε «ΟΧΙ» και έφυγε, σε αντίθεση με τον Τσίπρα που ήθελε «ΟΧΙ» και το έκανε «ΝΑΙ» για να μείνει. Εδώ, οι ίδιες, αν όχι χειρότερες, πολιτικές που ρίχνουν πρωθυπουργούς και κυβερνήσεις εφαρμόζονται σαν μέτρα σταθεροποίησης της οικονομίας, που θα βγάλουν τη χώρα από το μνημόνιο για να τη βάλουν στις αγορές, που καταρρέουν. Κι η κυβέρνηση των Τσιπροκαμμένων διαλαλεί ανέμελα ότι δεν θα έχει τη μοίρα (αριστερή παρένθεση, το λένε!) των κυβερνήσεων των Παπανδρεο-Σαμαροβενιζελικών. Όπως το πάνε οι ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, δεν θα είναι μόνο η χώρα που θα διασωθεί από την πολιτική που εφαρμόζουν, αλλά και ολόκληρη η Ευρώπη! Άντε να βοηθήσουν και λίγο οι… Μερκελιστές, ώστε να διασωθεί μια Ευρώπη «παράγκα των λαών». Γιατί εκεί που είχαμε το Grexit, μοιάζει τώρα να είμαστε εμείς που μένουμε ενώ… οι άλλοι φεύγουν!

Βέβαια, παραδέχεται η κυβέρνηση ότι υπάρχει ακόμη φτώχεια παντού και άφθονη, αλλά είναι πλέον μια φτώχεια «γνωστή και αντιμετωπίσιμη». Το ίδιο ισχύει για την ανεργία, το προσφυγικό-μεταναστευτικό, τις γεωπολιτικές εντάσεις και διεκδικήσεις, τη διαφθορά, την κρατική καταστολή, τον φασισμό, τον ρατσισμό, την κοινωνική αναλγησία και βαρβαρότητα. Αλλά σε γενικές γραμμές, και κρίνοντας από τα παθήματα των άλλων Ευρωπαίων ηγετών, ζούμε στην… ομορφότερη χώρα του κόσμου, αφού έχουμε τον λαό στη γωνιά και μια αντιπολίτευση που υπόσχεται χειρότερες μέρες, χειρότερες μέρες που προωθεί ήδη μια αριστεροδεξιά κυβέρνηση.

Δεν έχει όριο η κυβερνητική προπαγάνδα να παρουσιάζει το μαύρο άσπρο, τα επόμενα βάρβαρα μέτρα σαν «κόκκινες γραμμές», τα επόμενα μνημόνια σαν επόμενες θετικές αξιολογήσεις, την ασυγκράτητη φτωχοποίηση σαν ανάπτυξη, τα απανωτά χτυπήματα που δέχεται από τους ιμπεριαλιστές στο πολιτικό, οικονομικό και γεωστρατηγικό πεδίο, σαν νίκες και επίδειξη πολιτισμού και σύνεσης απέναντι στους «βαρβάρους».

Μιλάει η κυβέρνηση για αύξηση των εσόδων του κράτους και συνεπώς για θετικές αξιολογήσεις και απομείωση ενός χρέους που διαρκώς αυξάνεται (γι’ αυτό και… απομείωση), ώστε να επαναληφθεί ο φαύλος κύκλος της… επιτυχίας των ιμπεριαλιστών και της εγχώριας κεφαλαιοκρατίας εις βάρος της κοινωνικής πλειοψηφίας.

Μιλάει η μεγαλοαστική τάξη, δια στόματος κυβέρνησης, για «διευθέτηση του χρέους» και εννοεί την ελπίδα απόσπασης για λογαριασμό της ενός μικρού κομματιού από τα ιμπεριαλιστικά υπερκέρδη, τη διευθέτηση και οριστική άρση των τελευταίων εργατικών κατακτήσεων και δικαιωμάτων. Μιλάει η αστική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ για «βιωσιμότητα του χρέους» και εννοεί τη βιωσιμότητα των κερδών των μεγάλων, ώστε να επωφεληθούν και τα μικρότερα αφεντικά, χωρίς να γνωρίζει ότι είναι «το μικρό ψάρι που, ενίοτε, τρώγεται από το μεγάλο». Κι ενώ κάνει «καλά τη βρώμικη δουλειά» και δέχεται συγχαρητήρια, χωρίς, μέχρι στιγμής, μεγάλες λαϊκές αντιδράσεις, σφίγγει διαρκώς η θηλιά γύρω από τον κυβερνητικό λαιμό και τον λαιμό της χώρας.

Το έχει η μοίρα να απαξιώνεται διαρκώς ο υποτακτικός, να μην αναγνωρίζονται οι προσπάθειές του, να απαιτούνται κι άλλα δείγματα υπακοής και, το χειρότερο, να αντιμετωπίζεται σαν αναλώσιμος, έτοιμος να αντικατασταθεί από άλλους πρόθυμους, όταν το απαιτούν οι συνθήκες. Κι αυτό ισχύει τόσο για μια άρχουσα τάξη που κυριαρχεί ελέω ιμπεριαλιστών, όσο και για έναν λαό που θεωρεί ότι θα διασωθεί λόγω της εύνοιας των «μεγάλων και ισχυρών».

«Ούτε ρήξη ούτε υποταγή» ήταν το κυβερνητικό σύνθημα σχετικά με τη διαπραγμάτευση, που λάνσαρε ο ΣΥΡΙΖΑ προεκλογικά για να αναδειχθεί ως κυβερνητική εξουσία. Πίστευε ότι διαφεύγει με «εξυπνάδες» από το πραγματικό επίδικο της εποχής μας. Ρήξη βεβαίως δεν υπήρξε, όπως είχε άλλωστε υποσχεθεί, αλλά η διαπραγμάτευση έγινε συνώνυμο της υποταγής. Είναι πλέον ορατό σε όλους ότι το δίλημμα ήταν και είναι: ή ρήξη ή υποταγή. Τρίτος δρόμος δεν υπάρχει.

Προλεταριακή Σημαία

Δεν υπάρχουν σχόλια: