30 Δεκ 2016

Η σύναξη των «εξαπατημένων»

Με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου της Ν. Βαλαβάνη «Τρίτο Μνημόνιο, η ανατροπή μιας ανατροπής», πραγματοποιήθηκε μία συγκέντρωση πρώην κομματικών και κυβερνητικών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ (Λαφαζάνης, Αλαβάνος, Γλέζος, Κωνσταντοπούλου, Βαρουφάκης, Μητρόπουλος, Λαπαβίτσας κ.ά.) αλλά και άλλων (Μπιτσάκης, Σκαμνάκης κ.ά.), με συντονιστή τον Π. Παπακωνσταντίνου. «Το πολυπληθές κοινό έφυγε από την εκδήλωση με ενισχυμένη την ελπίδα ότι η χθεσινή βραδιά θα έχει συνέχεια και ότι οι ριζοσπαστικές δυνάμεις που έσωσαν την τιμή της Αριστεράς από την ταπείνωση του περασμένου καλοκαιριού, μπορούν, παρά τις όποιες διαφορές τους, να βρουν το κοινό βάδισμα που θα τους επιτρέψει να πρωτοστατήσουν στην αναγέννηση της λαϊκής ελπίδας» μας πληροφορεί το ρεπορτάζ της iskra.

Σε μία περίοδο που κλιμακώνεται η επίθεση του συστήματος σε όλα τα επίπεδα, με όργανό του την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, ισοπεδώνοντας τη ζωή, τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις του εργαζόμενου λαού ενώ ταυτόχρονα οι ιμπεριαλιστές αλέθουν λαούς και χώρες και ο κίνδυνος του πολέμου απλώνεται όλο και περισσότερο, έχει μεγάλη σημασία η συγκέντρωση δυνάμεων που θα αντιπαλέψουν αυτές τις αντιδραστικές εξελίξεις. Για να μπουν στην ημερήσια διάταξη των εργατών και του λαού η οργάνωση, η αντίσταση, η διεκδίκηση, η ανατροπή της αντεργατικής- αντιλαϊκής επίθεσης. Με τη δημιουργία πραγματικών και όχι εικονικών όρων ανάπτυξης εργατικού – λαϊκού κινήματος, σπάζοντας έτσι το κλίμα της υποχώρησης και της απογοήτευσης που έχει επικρατήσει και εκδηλώθηκε ανάγλυφα στην απεργία της 8 Δεκέμβρη.

Η ανταπόκριση σε αυτή την επιτακτική ανάγκη δεν είναι εύκολη υπόθεση, καθώς μέσα στον χώρο που παρουσιάζεται ως Αριστερά, στην πλειοψηφική του πλευρά, κυριαρχεί η αντίληψη ότι τις πολιτικές εξελίξεις καθορίζουν οι κοινοβουλευτικές εκλογές και όλες τους οι κινήσεις εντάσσονται σε αυτό το «σχέδιο». Ακόμα και η όποια συμμετοχή σε κινηματικές διαδικασίες υποτάσσεται στην εκλογικίστικη λογική, με αποτέλεσμα να τις αποδυναμώνει. Στα πλαίσια αυτής της αντίληψης κινήθηκε και η παραπάνω σύναξη των «εξαπατημένων» του ΣΥΡΙΖΑ, που ουσιαστικά αποτέλεσε ένα εργαστήριο ζυμώσεων για τη δημιουργία ενός κοινού εκλογικού σχήματος. Η πραγματική έγνοια αυτών των στελεχών- παραγόντων είναι πώς θα μπορέσουν να έχουν μία επιτυχημένη εκλογική παρουσία στις επόμενες εκλογές –μπαίνοντας στην βουλή- καθώς μόνο έτσι μπορούν να αντιληφθούν την πολιτική τους ύπαρξη. Και καθώς ο χώρος αυτός είναι «ποτισμένος» με τις κοινοβουλευτικές αυταπάτες, τα στελέχη του γνωρίζουν ότι η μεγάλη παραμονή εκτός «νυμφώνος» θα τον συρρικνώνει συνεχώς.
Έχει, όμως, μεγάλη σημασία και η αντίληψη που έχουν οι ίδιοι για τον εαυτό τους, θεωρώντας ότι «έσωσαν την τιμή της Αριστεράς», το περασμένο καλοκαίρι, όταν εξαναγκάσθηκαν, από τον Τσίπρα, να αποχωρήσουν από τον ΣΥΡΙΖΑ, μετά την διάλυση της βουλής και την προκήρυξη των εκλογών του Σεπτεμβρίου. Αυτό αποκαλύπτει και πόσο ρηχή είναι η «ανάγκη ουσιαστικής αυτοκριτικής όλων των στελεχών της Αριστεράς που ανέλαβαν πρωταγωνιστικό ρόλο την προηγούμενη περίοδο», όπως είπε ο Π. Λαφαζάνης στην δική του τοποθέτηση, κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης. Καθώς «ουσιαστική αυτοκριτική» δεν αποτελούν ανέξοδες διακηρύξεις για «μια μεγάλη πολιτιστική επανάσταση» και «συμβολή της ριζοσπαστικής Αριστεράς στη δημιουργία ενός νέου ΕΑΜ, χωρίς νέο Λίβανο και νέα Βάρκιζα» αλλά ανατροπή όλου του πολιτικού- ιδεολογικού πλαισίου που οδήγησε αυτόν τον χώρο να γίνει κομμάτι της «κυβερνώσας Αριστεράς» και μέρος της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ. Όσο και αν ο Π. Λαφαζάνης «αισθάνεται την ανάγκη», όπως είπε, «να ζητήσει ένα μεγάλο συγνώμη για τις ευθύνες του ίδιου όπως και όλων όσων συμμετείχαν στο πείραμα του ΣΥΡΙΖΑ», το πολιτικό πλαίσιο της ΛΑΕ δεν αποτελεί παρά μία επανάληψη του «πειράματος», με μοναδική «τομή» το «εθνικό νόμισμα» εντός ΕΕ.
Είναι φανερό ότι αυτός ο χώρος δεν μπορεί να πείσει ότι μπορεί να αποτελέσει κάτι περισσότερο από έναν «συνεπή ΣΥΡΙΖΑ» και τα στελέχη του είναι υποχρεωμένα να καταφεύγουν στις «αυτοκριτικές» και τις «συγνώμες» μπας και μεταστρέψουν το κλίμα, με φτωχά, μέχρι σήμερα, αποτελέσματα. Άρα αυτό που απομένει είναι μία εκλογική συγκόλληση η οποία να διασώσει αυτό τον χώρο και τους παράγοντές του. Δύσκολο εγχείρημα, καθώς περισσεύουν οι αρχηγισμοί, τα καπελώματα, οι χειρισμοί και ο παραγοντισμός σε έναν χώρο που «έσωσε την τιμή της Αριστεράς» μέσα σε έναν κατακλυσμό αυταπατών και «διηγημάτων», που υπονόμευσαν το κύρος και τον σεβασμό της Αριστεράς στους εργαζόμενους και τον λαό.
Για το τέλος αφήσαμε την αναφορά σε μία ακόμη παρουσία στη βιβλιοπαρουσίαση, που μας έκανε εντύπωση, αυτή του επιτετραμμένου της ρώσικης πρεσβείας Βλαντίμιρ Μαϊστρένγκο. Η παρουσία ενός εκπροσώπου μίας ιμπεριαλιστικής δύναμης, που σήμερα παρεμβαίνει στρατιωτικά στην περιοχή και ιδιαίτερα στο μέτωπο της Συρίας, σε μία εκδήλωση της «ριζοσπαστικής αριστεράς», αποτελεί μία πρόκληση για όποιον στοιχειωδώς έχει αριστερά και αντιιμπεριαλιστικά αντανακλαστικά. Φαίνεται ότι ο χώρος αυτός έχει ανακαλύψει στον ρώσικο ιμπεριαλισμό τον προστάτη που έχει ανάγκη ο λαός και η χώρα για να ξεφύγουν από την «μέγγενη» της δύσης. Είναι και αυτό ακόμα μία αποκάλυψη για το πώς «διαβάζουν» τις εξελίξεις στον κόσμο, την αντίληψή τους για την διάταξη και τον ανταγωνισμό των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και ιδιαίτερα για την ευκολία τους να συνδέονται με τέτοιες δυνάμεις «εκμεταλλευόμενοι» τις αντιθέσεις τους – τρομάρα τους.
Η προσπάθεια των «εξαπατημένων» του ΣΥΡΙΖΑ να στήσουν, όλοι μαζί αλλά και με άλλους «πρόθυμους», ένα εκλογικό σχήμα «αντιμνημονιακής συσπείρωσης» με στόχο τις εκλογές αποτελεί ακόμα ένα εμπόδιο, σήμερα, για την ανάπτυξη του κινήματος. Καθώς θα εγκλωβίζει ένα δυναμικό σε νέες αυταπάτες, έξω από τις ανάγκες της ανασυγκρότησης του εργατικού- λαϊκού κινήματος, με ένα νέο εμπόριο «μετωπικής συμπόρευσης» που θα επιδιώκει να εξαργυρωθεί στις κάλπες. Για όποιους θέλουν πραγματικά να πρωτοστατήσουν στην «αναγέννηση της λαϊκής ελπίδας και δύναμης», τα μέτωπα της επίθεσης είναι ανοικτά και αναζητούν τις δυνάμεις εκείνες που θα αναλάβουν την ευθύνη να ανταποκριθούν στις ανάγκες των καιρών. Μία διαδικασία δύσκολη και επίπονη, χωρίς ευκολίες και παρακάμψεις, που έχουν γίνει «δεύτερη φύση» για έναν σημαντικό – αν όχι όλων – αριθμό παραγόντων της αριστεράς «μας». Και ακούγονται σαν κακόγουστη επανάληψη απόψεις ότι «η Αριστερά πρέπει να αναβαπτιστεί στη ριζοσπαστική ανατρεπτική της παράδοση, που ξεκινάει από τους Γιακωβίνους και φτάνει στις επαναστάσεις της νεώτερης εποχής» από τον Κ. Λαπαβίτσα, καθώς είναι ίδιες και απαράλλαχτες οι διατυπώσεις του Α. Αλαβάνου μία δεκαετία πριν, τότε που ξεκινούσε το «εγχείρημα» του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτός ο χώρος και αυτά τα στελέχη έχουν πάρει προ πολλού διαζύγιο από τις αγωνιστικές παραδόσεις της Αριστεράς και η μόνη παράδοση «ανατροπής» που έχουν, σαν πολιτικό φορτίο, είναι αυτή της ανατροπής του επαναστατικού χαρακτήρα της.

Προλεταριακή Σημαία

Δεν υπάρχουν σχόλια: