7 Δεκ 2016

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΕΝΑ ΤΡΑΓΙΚΟ ΓΕΓΟΝΟΣ

Ο θάνατος της 41χρονης μάνας δύο ανηλίκων παιδιών μετά από εγχείρηση ρουτίνας στο νοσοκομείο της Ζακύνθου πριν από λίγες μέρες ήρθε να προστεθεί σε μια σειρά ανάλογες περιπτώσεις, οι περισσότερες απ' τις οποίες συνήθως δεν βλέπουν το φως της δημοσιότητας. Σύμφωνα με την ειδησεογραφία και στο βαθμό που πρόκειται για ενδονοσοκομειακή-ενδοχειρουργική λοίμωξη, 250.000 περιπτώσεις ετησίως εμπίπτουν σ' αυτή την κατηγορία, με 5000 από αυτές πολύ σοβαρές και πάνω από 1000 θανατηφόρες! Τραγικό δείγμα της κατάστασης που επικρατεί στα νοσοκομεία της χώρας μας που την κατατάσσουν στην τελευταία θέση στην Ευρώπη.

Άλλοι τέσσερεις ασθενείς, παρ' όλο τον έλεγχο που διενεργήθηκε μετά το θανατηφόρο περιστατικό και απέβη «αρνητικός», εμφάνισαν μετά από εγχείρηση τα ίδια συμπτώματα, ενώ ένας απ' αυτούς χρειάστηκε να νοσηλευτεί στη μονάδα εντατικής θεραπείας του πανεπιστημιακού νοσοκομείου του Ρίο. Τα «ύποπτα» χειρουργεία έκλεισαν έως ότου κλιμάκιο του ΚΕΕΛΠΝΟ αποφανθεί περί του θέματος.

Μήπως ήταν η αναισθησία; Μήπως τα φάρμακα; Μήπως η αποστείρωση; Μήπως η απολύμανση; Μήπως, μήπως... Ερωτήματα που έρχονται στο μυαλό του καθένα αναζητώντας το φταίχτη. Ερωτήματα που έχουν όμως ένα βασικό χαρακτηριστικό, αφού βάζουν μπροστά το δέντρο και αδυνατούν επί της ουσίας να διακρίνουν το δάσος. Ούτε ο Άγιος Διονύσιος ούτε η Παναγία, ονόματα που φιγουράρουν στις επωνυμίες των δύο νοσοκομείων - Ζακύνθου και Ρίο - που επιλήφθηκαν του τραγικού περιστατικού, κατά την επί δεκαετίες αντιδραστική-καθεστωτική πρακτική να συμπεριλαμβάνονται θρησκευτικές λέξεις ή ονόματα Αγίων στην επωνυμία πολλών νοσοκομείων ακόμη και σχετικά καινούργιων, μπόρεσαν να «βάλουν το χέρι τους».

Προσπαθώντας να προσδιορίσουμε το δάσος, λοιπόν, θα θέταμε ως παραμέτρους την πολιτική της υποχρηματοδότησης που αφήνει το αποτύπωμά της στις κτηριακές και τεχνικές υποδομές, την σοβαρότατη λόγω λιτότητας και περικοπών έλλειψη υλικών απαραίτητων για την σωστή θεραπεία των ασθενών ακόμη και των πιο στοιχειωδών, την τρομακτική έλλειψη προσωπικού (στη συγκεκριμένη περίπτωση γιατρών και νοσηλευτών) που οδηγεί σε συνθήκες ακραίας εντατικοποίησης πλέον στα δημόσια νοσοκομεία με κίνδυνο ανθρώπινου λάθους, την καθημερινή πίεση «να βγει η δουλειά» χωρίς να λαμβάνονται τις περισσότερες φορές μέτρα υγιεινής και ασφάλειας για αρρώστους και προσωπικό.

Είναι γνωστό, εξάλλου, ότι λείπουν εκτός από κρεβάτια ΜΕΘ και χειρουργικά τραπέζια, με αποτέλεσμα πολλές φορές αντιπαραθέσεις μεταξύ των γιατρών για το ποιο περιστατικό θα προηγηθεί αλλά και σε ότι αφορά το χρόνο που πρέπει να μεσολαβεί για την σωστή προετοιμασία ασθενών και εργαζομένων ανάμεσα σε δύο χειρουργικές επεμβάσεις.

Ας μη προτρέξει κάποιος να στιγματίσει μόνο το «κακό» Δημόσιο αποθεώνοντας το «θεάρεστο» έργο της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, γιατί είναι γνωστά κι εκεί ανάλογα περιστατικά που οφείλονται απλά και μόνο στο κυνήγι του μέγιστου δυνατού κέρδους από πλευράς κεφαλαίου (κλινικαρχών). Αρκεί μονάχα να σκεφτεί πόσο βαθειά στην τσέπη βάζουν το χέρι τους όσοι από δυνατότητα ή από ανάγκη καταφεύγουν στη «συνδρομή» του με αντίστοιχα πολλές φορές τραγικά αποτελέσματα.

Για να επανέλθουμε, είναι γνωστή η «προτίμηση» των κατά καιρούς πορισμάτων-ελέγχων ανάλογων περιστατικών-και όχι μόνο-στην εξατομίκευση των ευθυνών. Πρόκειται για προσφιλή μέθοδο που αφήνει στο απυρόβλητο το συνολικό πλαίσιο λειτουργίας ενός συστήματος για να καταλογίσει ευθύνες σε συγκεκριμένο(α) πρόσωπο(α). Η πολιτική πλευρά εξαφανίζεται, όταν δεν υποβαθμίζεται στην καλύτερη περίπτωση. Με τον τρόπο αυτό μια άκρως επικίνδυνη και καθημερινή πλέον λειτουργία του υγειονομικού συστήματος, αποτέλεσμα επιβολής των ορέξεων κουαρτέτου, κεφαλαίου και κυβερνήσεων εμφανίζεται ως εξαίρεση και όχι ως κανόνας.

Δεν είμαστε εμείς που θα αποκλείσουμε το ενδεχόμενο ανθρώπινου λάθους (αμέλεια). Όμως δύσκολα μπορούν να μας πείσουν οι κρατούντες ότι όλες αυτές οι περιπτώσεις που καταγράφουν τα δικά τους στατιστικά δεδομένα εντάσσονται στη σφαίρα του «ατόμου» και όχι του συστήματος. Ενός κοινωνικοοικονομικού συστήματος που λογαριάζει τους εργαζόμενους ως αναλώσιμα και που επιστρέφει όλο και λιγότερη απ' την κλεμμένη τους δουλειά μέσα απ' τη δημόσια περίθαλψη. Με όλο και περισσότερη τραγική κατάληξη.

Άλλωστε υπάρχουν και τα άλλα στοιχεία, αυτά που λένε ότι λείπουν χιλιάδες κλίνες και δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενοι, υποδομές και υλικά σε πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια περίθαλψη. Αυτά που κανένα κρατικό πόρισμα δε θα κατονομάσει. Αυτά που με την πάλη του πρέπει να διεκδικήσει ο λαός. Για να μη θρηνούμε αθώα θύματα.

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

ΣΩΣΤΟ αλλα τα νουμερα μου φαινοναι υπερβολικα-1000 νεκροι.Ας ακουσουμε καποιον σχετικο. ΜΑΜΩΛΗΣ

Ανώνυμος είπε...

Στην εποχή μας τίποτα δεν είναι υπερβολικό. Όσοι έχουμε εμπλακεί με συγγενείς και φίλους στα νοσοκομεία τα τελευταία χρόνια έχουμε ζήσει την αγωνία μη και κολλήσει ο άρρωστός μας καμιά ενδονοσοκομειακή λοίμωξη που πολλές φορές φτάνει να είναι μεγαλύτερη από την αγωνία για την ίδια την ασθένεια που τον οδήγησε στο να νοσηλευθεί.