9 Δεκ 2016

Πάτρα: Απεργία 8 Δεκέμβρη

Με δύο συγκεντρώσεις και πορείες πραγματοποιήθηκαν οι απεργιακές κινητοποιήσεις στην Πάτρα . Η μια ήταν αυτή του ΠΑΜΕ στην πλ. Γεωργίου και η άλλη μπροστά από το εργατικό κέντρο με τη συμμετοχή λιγοστών πρωτοβάθμιων σωματείων και δυνάμεις της αριστεράς.

Από την συγκέντρωση η διοίκηση του ΕΚΠ έλαμψε δια της απουσίας της μιας και το κάλεσμα της του ήταν για την συγκέντρωση της ΓΣΕΕ στην Αθήνα (!). Το ότι πήγαν με λεωφορεία μερικές δεκάδες δεν ήταν το κύριο πρόβλημα για τη συγκέντρωση στην Πάτρα.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν πως κανένας εργαζόμενος δεν γνώριζε εάν στην πόλη θα υπήρχε συγκέντρωση την ημέρα της απεργίας, πλην αυτής του ΠΑΜΕ. Το νομαρχιακό τμήμα της ΑΔΕΔΥ τελευταία στιγμή αποφάσισε να καλέσει σε συγκέντρωση μπροστά από το εργατικό κέντρο, το οποίο ήταν κλειδωμένο, για να μπορέσουν και αυτοί με τη σειρά τους να πουν πως κάτι έκαναν.

Μέτα από αυτή την ασυνεννοησία μπόρεσαν να συγκεντρωθούν μερικές εκατοντάδες με την συμμετοχή και των φοιτητικών συλλόγων, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του α/α χώρου που είχαν προσυγκέντρωση στο «παράρτημα». Παρόλα αυτά η μαζικότητα της πορείας ήταν μικρή για τα δεδομένα της πόλης, ενώ το όλο κλίμα παρέμεινε υποτονικό μέχρι το τέλος.

Η Λαϊκή Αντίσταση-ΑΑΣ μέσα σε αυτήν την κατάσταση πείρε την πρωτοβουλία και κάλεσε σε συγκέντρωση στο ΕΚΠ κόντρα στην απαράδεκτη στάση της διοίκησής του. Οι συναγωνιστές της Λαϊκής Αντίστασης- ΑΑΣ κάνοντας παρέμβαση με ανακοίνωση το προηγούμενο διάστημα στην πόλη καλούσαν τον κόσμο σε συγκέντρωση την Πέμπτη.







2 σχόλια:

kolokotronis είπε...

500 άτομα ήταν στη συγκέντρωση στο Εργατικό Κέντρο και ανάμεσά τους ελαχιστότατοι εργάτες και σε αυτό έχει δίκιο η πιο πάνω ανταπόκριση.
Όμως, μια βόλτα από την Πλ. Γεωργίου, όπου είχε απεργιακή συγκέντρωση το ΠΑΜΕ, θα έπειθε και τον πιο δύσπιστο, ότι όσοι εργάτες κατέβηκαν στην απεργία ήσαν εκεί. Λίγοι; Λίγοι. Πολλοί; Πολλοί. Όπως το αντιλαμβάνεται ο καθένας. Με το ΠΑΜΕ κατέβηκαν την Πάτρα 2.500 διαδηλωτές σε μια συγκέντρωση με ταξική σύνθεση και περιεχόμενο ομιλιών (η οδός Κορίνθου από την Γεωργίου μέχρι τα Δικαστήρια, με σχετικά καλή πυκνότητα, χωράει 2.000 άτομα και το ΠΑΜΕ, αυτήν την απόσταση την είχε υπερκαλύψει).
Και για να προλάβω: κανένας εφησυχασμός, καμιά αυτοϊκανοποίηση, έπρεπε να είναι 5.000 και 10.000 απεργοί, όμως αυτό δεν αλλάζει την πραγματικότητα, που ζήσαμε στην Πάτρα και όχι μόνο.
Το ερώτημα είναι: εσείς γιατί δεν ήσασταν εκεί; Μαζί με τους (όσους) εργάτες.
Μήπως γιατί δεν θα σας δινόταν το μικρόφωνο να χαιρετήσετε; Μα ούτε στο Εργατικό Κέντρο σας δίνεται!
Μήπως γιατί θα σας έδερνε η περιφρούρηση του ΠΑΜΕ; Αστεία πράγματα!
Μήπως γιατί διακατέχεστε από θεσμολαγνεία; Δεν το πιστεύω με τίποτα!
Ειδικά το Εργατικό Κέντρο της Πάτρας είναι από τα πλέον ξεπουλημένα πανελλαδικά και έχει αναδείξει κατά καιρούς μπουμπούκια, σαν τον Καραγεωργόπουλο, που τραμπούκιζε συνέδρους του ΠΑΜΕ στο προηγούμενο Συνέδριο της ΓΣΕΕ! Τι θέλετε με δαύτους;
Ταξικός πόλος στο εργατικό κίνημα υπάρχει, χτίζεται μέρα με τη μέρα με χίλια βάσανα και δυσκολίες, (το απέδειξε και η σημερινή ψηφοφορία στην ΠΝΟ για τη συνέχιση ή μη της απεργίας των ναυτεργατών) και η θέση σας είναι ΕΚΕΙ!
Είναι η ώρα να διαλλέξετε.
Και έχετε αργήσει, ήδη, πολύ...

Αντίσταση στις γειτονιές είπε...

Ας παραβλέψουμε τις διαφωνίες μας με τη ύπαρξη και συγκρότηση του ΠΑΜΕ όπως και με τις απόψεις του. Είσαι σίγουρος ότι αν αποφασίζαμε να συμμετέχουμε σε αυτό θα είμασταν καλοδεχούμενοι;

Είσαι σίγουρος ότι αν μέλη μας που παράλληλα είναι και μέλη σωματείων που ανήκουν στο ΠΑΜΕ συμμετείχαν στη συγκέντρωση μοιράζοντας Προλεταριακή Σημαία, προκήρυξη του ΚΚΕ(μ-λ), της Λαϊκής Αντίσασης ή της Ταξικής Πορείας, αν λέγαν την άποψή τους από κάτω αλλά και από τα μικρόφωνα (γιατί όχι;) θα μπορούσαν να το κάνουν; Η εμπειρία μας (και όχι μόνο η δική μας) πάντως άλλα λέει. Σύντροφοί μας που το επιχείρησαν στο παρελθόν τις επιθέσεις που δέχτηκαν, τα κατέβα κάτω ρε, ως και το ξύλο τα υποστήκαν στα σοβαρά και όχι στ' αστεία! Εδώ υπήρξε άρνηση να στηριχθούν σε περιπτώσεις απολύσεων από τα ...ταξικά σωματεία. (Οικοδόμοι, μέταλλο, τυπογράφοι).

Και αν το ΠΑΜΕ ήταν πραγματικά μέτωπο σωματείων, ομοσπονδιών, εργατικών κέντρων τότε οι συσχετισμοί που υπάρχουν σε αυτά γιατί δεν εκφράζονται και στα κεντρικά του όργανα; Τοπικά και πανελλαδικά;

Η ουσία είναι αλλού. Η εργατική τάξη είναι μια, ένα θα έπρεπε να είναι και το κίνημά της, τα συνδικαλιστικά της όργανα, ενιαίες θα έπρεπε να είναι οι διαδηλώσεις της. Η αλλαγή συσχετισμών δεν γίνονται με κομματικούς διαχωρισμούς τύπου ΠΑΜΕ (ΚΚΕ) και των διάφορων Συντονισμών (ΝΑΡ κά), ή των διάφορων "σωματείων βάσεων" (Αναρχία κά), που το μόνο που τελικά καταφέρνουν είναι να πολυδιασπούν το εργατικό κίνημα, να συρικνώνουν τις όποιες ταξικές φωνές και εν τέλει να αρνούνται να δώσουν τη μάχη κατά του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού αφήνοντάς τον ελεύθερο να αλωνίζει. Ο μόνος λόγος ύπαρξής τους είναι η αυτοεπιβεβαίωσή των κομματικών και άλλων φορέων, των ρευμάτων που εκπροσωπούν, και ελάχιστα νοιάζονται για τη μαζικοποίηση των σωματείων και τη μετατροπή τους σε πραγματικά όργανα πάλης των εργατών και όλων των εργαζόμενων. Και μη επικαλείστε τις δυσκολίες των καιρών, γιατί αυτή η λογική υπήρχε και υπάρχει δεκαετίες, ακόμη από τους καιρούς που οι δυσκολίες ήταν λιγότερες.