9 Δεκ 2016

ΜΠΡΕΧΤ: «ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΤΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΑΣ» από 15/12 αποκλειστικά στο ΑΛΚΥΟΝΙΣ*

«ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΤΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΑΣ»
«Die Tage der Commune»

ΘΕAΤΡΙΚΟ ΕΡΓΟ του ΜΠΕΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ
Σκηνοθεσία των Hubert Kreuz, Kurt Veth

 

ΑΠΟ ΤΗ NEW STAR
από 15 Δεκεμβρίου στους ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ

ΜΕ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΟΥ HANNS EISLER

ΕΝΑ ΕΠΙΚΟ ΛΑΪΚΟ ΕΡΓΟ,
ΕΝΑ ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΔΟΚΙΜΙΟ, ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

ΟΛΑ Ή ΤΙΠΟΤΑ, ΟΛΟΙ ΜΑΣ Ή ΚΑΝΕΙΣ! ΜΟΝΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙΣ ΝΑ ΣΩΘΕΙΣ.
ΟΠΛΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΠΑΡΑ ΔΕΣΜΑ. ΟΛΑ Ή ΤΙΠΟΤΑ, ΟΛΟΙ ΜΑΣ Ή ΚΑΝΕΙΣ!


«ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΤΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΑΣ»
«Die Tage der Commune»
Ασπρόμαυρη, Γαλλία, 17/4/1966, Διάρκεια 107΄
ΣΕΝΑΡΙΟ: Bertolt Brecht (θεατρικό)
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Manfred Wekwerth, Joachim Tenschert
ΜΟΥΣΙΚΗ: Hanns Eisler
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Werner Schramm, Fritz Angermann, Habbo Lolling, Lothar Möckel
ΣΚΗΝΟΓΡΑΦΟΣ-ΣΚΗΝΙΚΑ: Karl von Appen
ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΟΘΟΝΗ: Kurt Veth, Hubert Kreuz
ΗΧΟΣ Eberhard Leschin, Helmut Schlafke
ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ: Erich Biedermann
ΜΟΝΤΑΖ Bettina Beissert
ΒΟΗΘΟΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ: Margret Wolfshohl, Alexander Stillmark


Ρόλοι/Ηθοποιοί:
  • Madame Cabet: Gisela May
  • Jean Cabet: Hilmar Thate
  • “Papa”: Wolf Kaiser
  • Coeo: Peter Kalisch
  • Babette Cherron: Angelica Domröse
  • Francois Faure: Manfred Karge
  • Pierre Langevin: Raimund Schelcher
  • Rigault: Ekkehard Schall
  • Valrin: Günter Naumann
  • Thiers/Bismarck: Martin Flörchinger
  • Jules Fabre: Willi Schwabe
Υπόθεση
Το πρώτο μέρος του έργου του Μπρεχτ αναφέρεται στην εθνοφρουρά του Παρισιού και στην υπεράσπιση των κανονιών της Εθνοφρουράς από το στρατό, υπεράσπιση που γίνεται από τις γυναίκες. Το δεύτερο μέρος είναι γραμμένο μετά την εξέγερση και αναφέρεται στις δύο πρώτες μέρες, 18 και 19 Μάρτη 1871.
Γιατί ηττήθηκε η Παρισινή Κομμούνα; Ίσως ο Μπρεχτ δεν δίνει την απάντηση. Δίνει όμως την πολυφωνία της επανάστασης. Φταίει η αναποφασιστικότητα για επίθεση; Υποστήριξε την τακτική υποχωρήσεων, στη μπουρζουαζία. Γιατί δεν εφαρμόστηκε η τακτική: τρομοκρατία στην τρομοκρατία; Γιατί επεκράτησε η «γενναιοφροσύνη»; Πώς γράφεται η ελευθερία; Με αίμα ή με μελάνι; Ποιος φοβόταν τον εμφύλιο, η ηγεσία ή οι μάζες; Αντεκδίκηση ή συγνώμη; Υπάρχει κι άλλη ελευθερία από την ελευθερία να πολεμάς όσους σε καταπιέζουν; Μήπως ένας επαναστατικός μηχανισμός που καταπιέζει τους άλλους, θα καταπιέσει κάποια μέρα και τους δικούς του; Μήπως το γέρας της Κομμούνας θα είναι: «Να πουν κάποτε για την Κομμούνα: αυτή έκαψε τη γκιλοτίνα»; Μήπως στη γραμμή της Κομμούνας μπήκαν τυχοδιώκτες; Μπορεί να κόψουμε μια μηλιά για να φτιάσουμε οδόφραγμα; Τι θα κάνει η Κομμούνα μ' αυτούς που στρατολόγησε βίαια ο Θιέρσος; Μήπως καθυστέρησε η επίθεση στις 18 Μαρτίου;
Μ' αυτήν την πολυφωνία ο Μπρεχτ κάνει ένα επικό λαϊκό έργο, ένα θεατρικό δοκίμιο προλεταριακής επανάστασης...

ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΤΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΑΣ
Ο Μπρεχτ έγραψε το ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΤΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΑΣ το 1948-1949, είχε πρόσφατα φύγει από τις Η.Π.Α. για την Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας. Η κυβέρνηση όμως της Ανατολικής Γερμανίας απαγόρευσε το έργο.
Η πρώτη παράγωγη του έργου έγινε από την θεατρική εταιρία του Μπρεχτ The Berliner Ensemble στο Chemnitz (Karl-Marx-Stadt) το 1956 και η μουσική γράφτηκε από τον σπουδαίο ριζοσπαστικό συνθέτη Hanns Eisler.
Το έργο παρουσιάζει ένα πανόραμα της ζωής στην Κομμούνα. Είναι ένας κόσμος με τον οποίο μπορούμε να ταυτιστούμε και να αναγνωρίσουμε, ένας κόσμος εργατικών συνοικιών στην οδό Pigalle, ο Papa και ο Coco, η Babette και η Geneviève, η Madame Cabet και ο γιός της Jean. Μαζί παλεύουν και προσπαθούν να μάθουν πώς να ξανασκεφτούν την ζωή σε μια αληθινά δημοκρατική κοινωνία. Είναι αυτοί οι άνθρωποι που στο τέλος θα καταλήξουν να αγωνίζονται και να πεθαίνουν στους δρόμους του Παρισιού. Ο Μπρεχτ θέλει να καταλάβει ο θεατής τις πολιτικές και τις οικονομικές δυνάμεις στον χώρο της εργασίας που διαμορφώνουν τις ζωές των ανθρώπων. Προβάλει σκηνές με τους πολιτικούς αρχηγούς της Γαλλίας και της Γερμανίας, του Διοικητή της Τράπεζας της Γαλλίας, δυνάμεις που στις μέρες μας αποκαλούμε παγκόσμιο Καπιταλισμό και που ραδιουργούν για να καταστρέψουν τους κατοίκους του Παρισιού. Ο Μπρεχτ προτρέπει τον θεατή να αναρωτηθεί και να βρει τρόπους για να αλλάξει τον κόσμο αντιμέτωπος με αυτά που θεωρεί ως αδύνατες πιθανότητες.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΜΠΕΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ
Γερμανός δραματουργός, λιμπρετίστας, συγγραφέας, ποιητής, θεωρητικός του θεάτρου και σκηνοθέτης. Το έργο του, πάνω από δεκατρείς χιλιάδες σελίδες, περιλαμβάνει θεατρικά έργα, ποιήματα, πεζά, θεωρητικά κείμενα για το θέατρο, τον κινηματογράφο, την τέχνη, τη λογοτεχνία, μελέτες, σχόλια, σημειώσεις, ημερολόγια. Ο Μπρεχτ γεννήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου του 1898 στο Άουγκσμπουργκ της Βαυαρίας. Μαθητής ακόμη στο γυμνάσιο (1908- 1916) δημοσιεύει τα πρώτα του κείμενα, ποιήματα και διηγήσεις, στο περιοδικό του σχολείου του και στην τοπική εφημερίδα. Το 1917, γράφεται στο τμήμα λογοτεχνίας της Φιλοσοφικής σχολής του Πανεπιστημίου Λούντβιχ Μαξιμίλιαν του Μονάχου, όπου παρακολουθεί σχεδόν αποκλειστικά τα μαθήματα του Αρτουρ Κούτσερ, θεατρολόγου και φίλου του Φρανκ Βέντεκιντ.
Γράφει ποιήματα και θεατρικά κείμενα. Το «Εγκόλπιο Ευσέβιας» είναι η πρώτη του ποιητική συλλογή και θα ακολουθήσουν και άλλες, ενώ η ανατρεπτικότητά του και η συμβολή του στο παγκόσμιο θέατρο θα τον κάνουν να ονομαστεί ως ένας από τους μεγαλύτερους θεατρικούς συγγραφείς και δραματουργούς όλων των εποχών. Την ίδια στιγμή, ο Μπρεχτ ενδιαφέρεται και για την πολιτική και την κοινωνική κατάσταση και δίνει μια έντονη πολιτική χροιά στα κείμενά του. «Ο πόλεμος με ξεσήκωσε», γράφει ο ίδιος. Έτσι λοιπόν, το 1918 μία πολιτική αναταραχή στη Βαυαρία θα εμπνεύσει το «Βάαλ», το πρώτο του θεατρικό έργο. Παράλληλα, βρίσκει μεγάλη έλξη στην κομμουνιστική θεωρία: «Ήμουν είκοσι ετών όταν είδα τη λάμψη της μεγάλης πυρκαγιάς της Ρώσικης Επανάστασης», σημειώνει με ενθουσιασμό, και από τον επόμενο χρόνο ξεκινά τη συστηματική του επαφή με τον κομμουνισμό.
Το 1922 παντρεύεται την τραγουδίστρια της όπερας Μαριάν Ζοφ. Ένα χρόνο
αργότερα θα αρχίσει να φοιτά στην Μαρξιστική Εργατική Σχολή, όπου μελέτησε διαλεκτικό υλισμό και έπιασε και την πρώτη του δουλειά ως βοηθός σκηνοθέτη στο Θέατρο του Βερολίνου. Η άνοδος του ναζισμού στη Γερμανία, το 1933, θα τον αναγκάσει να αυτοεξοριστεί.
Τα έργα του και τα γραπτά του απαγορεύονται στη Γερμανία. Οι παραστάσεις διακόπτονται από την αστυνομία. Μέσω Πράγας και Βιέννης θα βρεθεί στη Δανία, τη Φιλανδία και από κει μέσω Ρωσίας στις ΗΠΑ. «Η πνευματική απομόνωση εδώ είναι τρομακτική» γράφει ο ίδιος για το διάστημα που έζησε στην Αμερική. Μετά το τέλος του πολέμου θα επιστρέψει για να εγκατασταθεί στη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας μαζί με τη δεύτερη γυναίκα του και γυναίκα της ζωής του που τόσα χρόνια τον ακολούθησε στην εξορία, Χέλενε Βάιγκελ.
Ο Μπέρτολτ Μπρεχτ έκανε μία από τις μεγαλύτερες τομές στο σύγχρονο θέατρο καθώς επιχείρησε να το απομακρύνει από τις μέχρι τότε συμβάσεις του θεάτρου της ψευδαίσθησης. Ο ίδιος διατύπωσε και εφάρμοσε στα έργα του τη θεωρία του «επικού θεάτρου» και εισήγαγε την τεχνική της αποστασιοποίησης, υπενθυμίζοντας διαρκώς στον θεατή την ιστορική διάσταση των όσων συντελούνται στη σκηνή. Αυτή η δραματική φόρμα σχετιζόταν με παρόμοιες μοντερνιστικές καινοτομίες της εποχής, όπως τα μυθιστορήματα του Τζέιμς Τζόις, το ιδεολογικό μοντάζ του Αϊζενστάιν, το κυβιστικό «κολλάζ» που εισήγαγε ο Πικάσο στη ζωγραφική. Όμως, αντίθετα με πολλές avant-garde καλλιτεχνικές προσεγγίσεις, ο Μπρεχτ δεν είχε σκοπό να καταρρίψει την έννοια της τέχνης αλλά ήθελε να της δώσει μια νέα λειτουργία, μια νέα διάσταση, μια νέα κοινωνική χρήση. Τα έργα του είναι επαναστατικά και αντιεξουσιαστικά.
Η πρώτη μεγάλη επιτυχία θα έρθει με τη διασκευή της «Όπερας των ζητιάνων». Διασκευασμένη ως «Η Όπερα της Πεντάρας» σε στίχους του Μπέρτολτ Μπρεχτ και μουσική του Κουρτ Βάιλ, θα αποτελέσει μια «γροθιά» στην αστική τάξη του Βερολίνου και προκάλεσε τεράστια αίσθηση στην παγκόσμια σκηνή μιούζικαλ. Στη διάρκεια του πολέμου τα έργα του είχαν έντονη αντιμιλιταριστική χροιά. Με το αντι-πολεμικό έργο του «Ταμπούρλα μες τη Νύχτα» (1922) θα κερδίσει το Βραβείο Κλάιστ. Η μεγάλη αλλαγή θα συντελεστεί κατά τη διάρκεια της εξορίας όταν και θα γράψει τα σημαντικότερα έργα του. Η Μαρξιστική φιλοσοφία και η κομουνιστική θεωρία θα τον επηρεάσουν καθοριστικά. Θα στραφεί και θα υπηρετήσει το «διδακτικό και ανθρωπιστικό» θέατρο. «Η δουλειά του Μπρεχτ είναι η πιο σημαντική και πιο πρωτότυπη στην ευρωπαϊκή δραματουργία από την εποχή του Ίμπσεν και του Στρίνμπεργκ» θα γράψει ο Ρέιμοντ Ουίλιαμς. Η επίδραση του έργου του ήταν μεγάλη σε πάρα πολλούς θεατρικούς συγγραφείς και σκηνοθέτες, ώστε να μιλάμε καθαρά για «μπρεχτική παράδοση» που περιλαμβάνει καλλιτέχνες όπως: Ντάριο Φο, Τζόαν Λίτλγουντ, Πίτερ Μπρουκ, Πίτερ Βάις, Πίνα Μπάους, Τόνι Κούσνερ και Κάριλ Τσώρτσιλ. Ταυτόχρονα, οι θεωρίες του και οι τεχνικές του έχουν επηρεάσει και σκηνοθέτες όπως: Ζαν-Λυκ Γκοντάρ, Λίντσεϊ Άντερσον, Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ, Τζόζεφ Λόουζι, Ναγκίσα Οσίμα, Λαρς Φον Τρίερ και Χαλ Χάρτλεϊ.
Ο Μπρεχτ πέθανε το 1956 αφήνοντας πίσω μια τεράστια πνευματική και καλλιτεχνική κληρονομιά και ένα ανεπανάληπτο επαναστατικό πνεύμα, που εμπνέει ακόμα.

HANNS EISLER
Ο Χανς Άισλερ γεννήθηκε το 1898 στη Λειψία αλλά μεγάλωσε στη Βιέννη. Στηδιάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου ο Άισλερ πολέμησε στην πρώτη γραμμή και τραυματίστηκε πολλές φορές. Στην επιστροφή του στη Βιέννη σπούδαςε μουσική δίπλα στον μεγάλο Arnold Schoenberg. Ο Άισλερ ήταν ο πρώτος από τους οπαδούς του Schoenberg που συνέθεσε μουσικό κομμάτι με την πρωτοποριακή τεχνική του δασκάλου του. Το 1925 ο Άισλερ μετακόμισε στο Βερολίνο, όπου έβριθε από πρωτοποριακά κινήματα στις τέχνες και στην πολιτική. Εκεί έγινε μέλος του Κομμουνιστικού κόμματος της Γερμανίας και το 1928 δίδασκε μουσική στο Μαρξιστικό Εργατικό Σχολείο. Η μουσική του σιγά σιγά στρεφόταν όλο και περισσότερο σε πολιτικά θέματα και περισσότερο λαϊκά σε στυλ, με επιρροές από την τζαζ και το καμπαρέ. Την ίδια στιγμή, γνώρισε τον Μπέρτολτ Μπρεχτ και άρχισαν μια συνεργασία, μια και ένιωθαν ότι είχαν παρόμοια πολιτικά οράματα και καλλιτεχνικές αναζητήσεις. Η συνεργασία τους θα συνεχιζόταν για μια ζωή. Ο Άισλερ έγραψε μουσική για πολλά θεατρικά του Μπρεχτ, όπως The Decision (1930), The Mother (1932) and Schweik in the Second World War (1957).
Με τον Μπρεχτ συνεργάστηκαν επίσης στη δημιουργία τραγουδιών διαμαρτυρίας στα ταραχώδη χρόνια των αρχών του 1930. Το «Τραγούδι της αλληλεγγύης» έγινε διάσημος αγωνιστικός ύμνος που τον τραγουδούσαν στις πορείες και τις δημόσιες συγκεντρώσεις σε όλη την Ευρώπη και η μπαλάντα Ballad of Paragraph 218 ήταν το πρώτο τραγούδι που διαμαρτυρήθηκε ποτέ ενάντια στους νόμους που απαγορεύουν την έκτρωση. Τα τραγούδια των Μπρεχτ-Άισλερ αυτής της περιόδου μιλάνε για τη ζωή των απλών ανθρώπων, των χαμηλών κοινωνικών τάξεων, ανέργων, ιερόδουλων, φτωχών εργατών, που είναι μπλεγμένοι σε ένα φαύλο κύκλο περιθωρίου χωρίς ελπίδα για δικαιοσύνη. Το 1932 έγραψε και τη μουσική της ταινίας Kuhle Wampe, η οποία απαγορεύτηκε από τους Ναζί το 1933. Με τους Ναζί στην εξουσία, ο Άισλερ εγκατέλειψε τη χώρα και πήγε στη Μόσχα και αργότερα στην Αμερική. Στη Νέα Υόρκη δίδαξε μουσική σύνθεση τον Νέο Σχολείο και έγραψε πειραματική μουσική δωματίου και μουσική για ντοκιμαντέρ. Επίσης, στο Χόλλυγουντ συνέθεσε μουσικά κινηματογραφικά θέματα για μεγάλες παραγωγές όπως HANGMEN ALSO DIE! και NONE BUT THE LONELY HEART, που προτάθηκαν για Όσκαρ μουσικής. Το 1947 επιστρέφει στη σύνθεση με τη μέθοδο του μέντορά του Schoenberg και το έργο του «Fourteen Ways of Describing the Rain», αφιερωμένο στον δάσκαλό του, θεωρείται αριστούργημα του είδους.
Μέσα σε αυτή και την επόμενη δεκαετία συνέχισε να συνθέτει συμφωνίες, μελοποιώντας, ανάμεσα στα άλλα, κείμενα του Μπρεχτ ή και του Γκαίτε, και καθιερώθηκε ως ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Γερμανούς συνθέτες.
Την εποχή του Μακαρθισμού όμως ο Άισλερ βρέθηκε στο «μάτι του κυκλώνα», καθώς μπήκε στη μαύρη λίστα του Χόλιγουντ, πέρασε από ανακρίσεις, κατηγορήθηκε για ότι φτιάχνει «μουσική Καρλ Μαρξ» και ότι ήταν σοβιετικός κατάσκοπος. Υποστηρικτές του στον αγώνα του αυτό, ήταν ο Τσάρλι Τσάπλιν, ο Ιγκόρ Στραβίνσκι και ο Άαρον Μπέρνσταϊν, που οργάνωσαν συναυλίες για να συγκεντρώσουν χρήματα για την νομική του υποστήριξη. Όμως τελικά ο Άισλερ απελάθηκε το 1948. Τότε, επέστρεψε στη Γερμανία και εγκαταστάθηκε στην Ανατολική Γερμανία. Εκεί συνέθεσε τον εθνικό ύμνο για τη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας, μουσική για καμπαρέ, θέατρο, κινηματογράφο και τηλεόραση. Την ίδια εποχή συνθέτει μουσική για το Φάουστ, μια νέα, πρωτοποριακή εκδοχή της όπερας, που προκάλεσε και έφερε αντιδράσεις. Απογοητευμένος ο Άισλερ δεν εγκατέλειψε την όπερα και το έργο δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.
Ο Άισλερ όλα αυτά τα χρόνια δεν σταμάτησε να συνεργάζεται με τον φίλο του, Μπρεχτ, μέχρι και θάνατο του Μπρεχτ, το 1956. Ο Άισλερ ποτέ δεν συνήλθε εντελώς από το χαμό του αγαπημένου του φίλου. Πέθανε το 1962 και κείτεται πολύ κοντά εκεί που βρίσκεται και ο τάφος του Μπρεχτ.

GIZELA MAY
Η σπουδαία ηθοποιός και τραγουδίστρια Γκίζελα Μάι ενθουσίασε το κοινό ως πρωταγωνίστρια του «Μάνα Κουράγιο» του Μπρεχτ και ως ερμηνεύτρια γαλλικών σανσόν. Έζησε την καταστροφή του πολέμου κρυμμένη σε υπόγεια. Σε παλιότερη συνέντευξη στην DW είχε πει: «Πιστεύαμε ότι θα βρίσκαμε εναλλακτική σε έναν καπιταλισμό που θεωρούσαμε ότι προκαλεί διαρκώς πολέμους».
Η Γκίζελα Μάι τάχθηκε ανοιχτά υπέρ του σοσιαλισμού αλλά και της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Εκεί έγινε γνωστή ως πρέσβειρα του σανσόν. Στη Δυτική Γερμανία ήταν περισσότερο γνωστή με το προσωνύμιο «σοσιαλιστικό αηδόνι». Το 1994 είχε πει στην DW ότι θεωρούσε πάντα τον χωρισμό της Γερμανίας με το Τείχος του Βερολίνου «άσχημη αναγκαιότητα».
Έκανε την πρεμιέρα της ως ηθοποιός έργων του Μπέρτολτ Μπρεχτ το 1959 στο θέατρο Piccolo Teatro του Μιλάνου. Μία εμφάνιση που έμελλε να σημαδέψει τη ζωή της. Ως ερμηνεύτρια τραγουδιών του Μπρεχτ και του Κουρτ Βάιλ έγινε διάσημη διεθνώς. Έκανε περιοδείες σε Ευρώπη, ΗΠΑ, Καναδά και Αυστραλία και αναδείχθηκε σε κορυφαία εκπρόσωπο του πολιτικού τραγουδιού.
Ο σημαντικότερος θεατρικός της ρόλος είναι στο «Μάνα Κουράγιο» του Μπέρτολτ Μπρεχτ.
Εκτός από κλασικούς ρόλους όμως, η Γκίζελα Μάι δεν δίστασε να ενσαρκώσει και καθαρά ψυχαγωγικούς χαρακτήρες. Για παράδειγμα, έλαμψε τη δεκαετία του 1970 στο τότε Μητροπολιτικό Θέατρο του ανατολικού Βερολίνου ως πρωταγωνίστρια του μιούζικαλ «Hello, Dolly!».
Η Γκίζελα Μάι σημείωσε επιτυχίες μπροστά στον τηλεοπτικό φακό κυρίως μετά την επανένωση των δύο Γερμανίων. Διάσημη έγινε με τον ρόλο της στη γερμανική αστυνομική σειρά «Adelheid und Ihre Mörder» («Η Άντελχαϊντ και οι δολοφόνοι της»), όπου υποδυόταν επί 14 χρόνια τη μητέρα της πρωταγωνίστριας.
Έκανε περιοδείες σε Ευρώπη, ΗΠΑ, Καναδά και Αυστραλία και αναδείχθηκε σε κορυφαία εκπρόσωπο του πολιτικού τραγουδιού.
Η Γκιζέλα Μάι τραγούδησε και τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη

ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ
Οι βασικοί χαρακτήρες είναι φανταστικά πρόσωπα, αλλά πολλοί από τους ήρωες του έργου είναι αληθινές ιστορικές φυσιογνωμίες:

Madame Cabet -ΜΑΝΤΑΜ ΚΑΜΠΕ: ράφτρα

Jean Cabet- ΖΑΝ ΚΑΜΠΕ: νέος εργάτης, ο γιός της.

Papa-ΓΚΟΥΛ: Εθνοφρουρός στα πενήντα του.

Coco – ΚΟΚΟ: φίλος του

Geneviève Guéricault-ΖΑΝΕΒΙΕΒ ΓΚΕΡΙΚΟ: νεαρή δασκάλα.

Pierre Langevin: εργάτης,εκπρόσωπος της Κομμούνας

Babette Cherron-ΜΠΑΜΠΕΤ ΣΕΡΟΝ: ράφτρα, φίλη του ΖΑΝ ΚΑΜΠΕ

François Faure- ΦΡΑΝΣΟΥΑ ΦΟΡ, πρώην σπουδαστής, Εθνοφρουρός

Phillipe Faure-ΦΙΛΙΠ ΦΟΡ: αδερφός του, φούρναρης, πλέον στον στρατό.

Adolphe Thiers (1797–1877) Πολιτικός και ιστορικός, όταν η Γαλλική κυβέρνηση αναγκάστηκε να παραδοθεί το 1871 ο Thiers εκλέχτηκε επικεφαλής της προσωρινής κυβέρνησης. Στις 18/3 μια μεγάλη εξέγερση ξεκίνησε στο Παρίσι, όταν έδωσε διαταγή στον στρατό να μετακινήσει μερικές εκατοντάδες κανόνια που ήταν στην δικαιοδοσία της Εθνοφρουράς της Γαλλίας. Ο Thiers απομάκρυνε την κυβέρνηση του και τα στρατεύματα στις Βερσαλλίες. Στις 26/3 οι Παριζιάνοι εξέλεξαν την Παρισινή Κομμούνα, ο Thiers θεωρήθηκε υπεύθυνος για την «Ματωμένη Βδομάδα», για την σφαγή των υποστηρικτών της Κομμούνας.

Jules Favre (1809 – 1880) Γάλλος πολιτικός. Μετά την εδραίωση της Τρίτης Δημοκρατίας τον Σεπτέμβριο του 1870, ο Favre έγινε ένας από τους αρχηγούς της οπορτουνιστικής φατρίας των ρεπουμπλικάνων. Σαν υπουργός εξωτερικών είχε αναλάβει τις διαπραγματεύσεις για ειρήνη με την νικήτρια Γερμανία, χωρίς ιδιαίτερο διπλωματικό ταλέντο, ο Βίσμαρκ έθετε τους όρους, αποχώρησε από το υπουργείο στις 2/8/1871.

Eugène Varlin (1839 - 1871) βιβλιοδέτης, αρχηγός της Διεθνούς, μέλος της Κομμούνας, αγωνίστηκε στα οδοφράγματα κατά την διάρκεια της Ματωμένης Βδομάδας και προσπάθησε να αποτρέψει την εκτέλεση των ομήρων στην οδό Haxo. Αιχμαλωτίστηκε στις 28/5 και εκτελέστηκε φωνάζοντας “Vive la République! Vive la Commune!

Charles Delesclusze (1809 – 1871) Ριζοσπαστικός Γάλλος δημοσιογράφος, ένθερμος υποστηρικτής της δημοκρατίας. Εξορίστηκε και φυλακίστηκε πολλές φορές για τα γραπτά του. Στην πολιορκία του Παρισιού αγωνίστηκε με τόλμη, εκλέχτηκε το 1871 στο Εθνικό Κοινοβούλιο και έγινε μέλος της Κομμούνας. Σκοτώθηκε στα οδοφράγματα, υπερασπιζόμενος την Κομμούνα στις 25/5/1871

Francis Jourde (1843 - 1893) – Λογιστής, μέλος της Κομμούνας του 5ου διαμερίσματος, μέλος της οικονομικής κοινότητας, συντάκτης του διατάγματος για την αναβολή στην πληρωμή των οφειλών, του Ενικού Ενεχυροδανειστηρίου και για τις συντάξεις των χήρων των πεσόντων της Εθνοφρουράς. Καταδικάστηκε σε απέλαση στην Νέα Καληδονία, απέδρασε μαζί με τον Grousset και τον Rochefort .

Charles Beslay (1795 -??) Μηχανικός, στενός φίλος και οπαδός του Proudhon. Βιομήχανος έκανε πολλές προσπάθειες να σχηματίσει οργανώσεις ανάμεσα στους εργαζομένους του, ήταν ο πρώτος αστός που συμμετείχε στην Διεθνή Ένωση Εργατών ( IWA) (1864–1876),γνωστή και σαν Πρώτη Διεθνή. Γηραιότερος στην Κομμούνα, εκλέχτηκε αντιπρόσωπος από το 6ο διαμέρισμα. Στην οικονομική επιτροπή διασφάλιζε ότι τα χρήματα της Τράπεζας της Γαλλίας δεν θα πειραχτούν. Αθωώθηκε από όλες τις κατηγορίες εναντίον του μετά την πτώση της Κομμούνας, αργότερα ασπάστηκε τον «Φιλελεύθερο Σοσιαλισμό»

Charles Amouroux (1847 - 1885) Πιλοποιός, μέλος της Διεθνούς, μέλος της Κομμούνας αντιπρόσωπος του 4ου διαμερίσματος, μέλος τη επιτροπής των εξωτερικών σχέσεων, αιχμαλωτίστηκε στην Ματωμένη Βδομάδα, και καταδικάστηκε σε απέλαση. Στην Νέα Καλυδωνία υπηρέτησε εθελοντικά στους Γάλλους που ήταν αναγκασμένοι να πολεμούν τους αυτόχθονες επαναστάτες.

Augustin Avrial (1840 - 1904) Μηχανικός, μέλος της Διεθνούς, μέλος της Κομμούνας, αντιπρόσωπος του 11ου διαμερίσματος. Διέπρεψε στα οδοφράγματα της Ματωμένης Βδομάδας. Καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο. Εφευρέτης μια ραπτομηχανής το 1892, σοσιαλιστής ακτιβιστής μέχρι τον θάνατο του.

Raoul Rigault (1846 - 1871) Σπουδαστής, δημοσιογράφος, μέλος της Κομμούνας για το 8ο διαμέρισμα. Υπεύθυνος για να την απόφαση εκτέλεσης των ομήρων που έπιασε η Κομμούνα. Συνελήφθηκε στις 24/5 και εκτελέστηκε αμέσως. Ήταν σκληροπυρηνικός και μέλος της Επιτροπής Δημόσιας Ασφάλειας που υποστήριζε την βία για την υπεράσπιση της Κομμούνας. Ήξερε τι θα κάνει η κυβέρνηση των Βερσαλλιών. Θα μπορούσε να εκτελέσει τον καλύτερό του φίλο αν το έκρινε απαραίτητο.

Gabriel Ranvier (1828 – 1879) – ζωγράφος πορσελάνης, οπαδός του ριζοσπάστικού αριστερού ακτιβιστή Louis-Auguste Blanqui, ο οποίος σύμφωνα με πολλούς ενέπνευσε την Κομμούνα. Ήταν διοικητής τάγματος της Εθοφρουράς κατά την πολιορκία του Παρισιού , πήρε μέρος στην εξέγερση που οδήγησε στην Κομμούνα. Έγινε μέλος της Κομμούνας εκπροσωπώντας το 20ο διαμέρισμα και μέλος της Επιτροπής για την Δημόσια Ασφάλεια. Αγωνίστηκε στην Ματωμένη Βδομάδα και μετά φυγαδεύτηκε στο Λονδίνο αλλά παρέμεινε αφοσιωμένος σοσιαλιστής. Καταδικάστηκε σε εξορία και σε θάνατο ερήμην του αλλά κατάφερε να γυρίσει στο Παρίσι το 1879 όπου και πέθανε τον ίδιο χρόνο.
August Vermorel (1841 - 1871) Ριζοσπαστικός, σοσιαλιστής και δημοσιογράφος, φυλακίστηκε πολλές φορές για αποδοκιμασία της κυβέρνησης. Στην ανατροπή της Δεύτερης Αυτοκρατορίας το 1870 αφέθηκε ελεύθερος και πήρε ενεργό μέρος στην Κομμούνα. Λέγεται πως είχε ένα προαίσθημα της ήττας. Τραυματίστηκε σοβαρά στα οδοφράγματα, αιχμαλωτίστηκε και μεταφέρθηκε στις Βερσαλλίες όπου και πέθανε.

Jean-Baptiste Chardon (1839 – 1898) Λεβητοποιός για τις σιδηροδρομικές γραμμές, απολύθηκε λόγω επαναστατικών ιδεών και φυλακίστηκε για παρακίνηση ενάντια στην κυβέρνηση. Έγινε μέλος της Διεθνούς και πολέμησε στην Εθνοφρουρά για την ανατροπή της κυβέρνησης Εθνικής Άμυνας. Εκλέχτηκε αντιπρόσωπος του 13ου διαμερίσματος. Μέλος της Επιτροπής Πολέμου και Ασφάλειας, μετά την Κομμούνα φυγαδεύτηκε στην Ελβετία και καταδικάστηκε σε θάνατο ερήμην του. Δούλεψε σαν μηχανικός και ταξίδεψε στην Αίγυπτο, την Κούβα την Αιτή όπου έγινε εστιάτορας, αργότερα επέστρεψε στην Γαλλία.

Henry Champy (1846 – 1902) Κατασκευαστής μαχαιροπίρουνων, υπηρέτησε στην Εθνική Φρουρά υπερασπίζοντας το Παρίσι εναντίον της Πρωσίας. Αντιπρόσωπος του 10ου διαμερίσματος, μέλος της Επιτροπής για τις προμήθειες, μετά το τέλος της Κομμούνας καταδικάστηκε σε εξορία στην Νέα Καληδονία, με την αμνηστία του 1880 επέστρεψε στην Γαλλία και συνέχισε το παλιό του επάγγελμα και στη συνέχεια έγινε χρυσοχόος . Πρόεδρος της οργάνωσης Φίλων της Κομμούνας του Παρισιού του 1871, Les Amis de la Commune de Paris 1871,συμετείχε στο Επαναστατικό Σοσιαλιστικό Εργατικό κόμμα του Jean Allemane.

Louis Augustin Rogeard (1820 - 1896) Σπούδασε στο École normale supérieure de Paris, αρνήθηκε το δίπλωμα του γιατί δεν ήθελε να ορκιστεί πίστη στον Ναπολέοντα τον 3ο. Αυτοδίδακτος, έκανε την εφημερίδα La Rive Gauche που σατίριζε την Δεύτερη Αυτοκρατορία. Εξορίστηκε και επέστρεψε στην Γαλλία το 1870 όταν ανακηρύχτηκε η Δημοκρατία. Αντιπρόσωπος του 6ου διαμερίσματος, αλλά παρατήθηκε κρίνοντας τον αριθμό ψηφοφόρων του μη επαρκή. Μετά την Ματωμένη Βδομάδα κατέφερε να διαφύγει από την χώρα, καταδικάστηκε ερήμην, δεν γύρισε με την αμνηστία αλλά συνέχισε να κάνει μαθήματα σαν δάσκαλος στο εξωτερικό.

Antoine Arnaud (1831 - 1885) Υπάλληλος στους σιδηρόδρομους και μέλος της Διεθνούς Ένωσης Εργατών ( IWA) , γνωστή και ως Πρώτη Διεθνής που στόχευε στο να ενώσει μια ποικιλία διαφορετικών αριστερών σοσιαλιστών, κομμουνιστών, αναρχικών και εργατικών συνδικάτων. ‘Ήταν οπαδός του ριζοσπαστικού πολιτικού στοχαστή Auguste Blanqui . Ο Arnaud ήταν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της Εθνοφρουράς και κατά συνέπεια εκλεγμένος αντιπρόσωπος της Κομμούνας του 3ου διαμερίσματος, μέλος της Επιτροπής Εξωτερικών Σχέσεων και στην Επιτροπή των Δημοσίων Έργων και αργότερα στην Επιτροπή Δημόσιας Ασφάλειας. Αγωνίστηκε στα οδοφράγματα, μετά την ήττα της Κομμούνας ο Arnaud μετανάστευσε στο Βερολίνο και από εκεί στην Μ.Βρετανία. Επέστρεψε σην Γαλλία μετά την αμνηστεία του 1880.

Paul Rastoul (1835 – 1875) Γιατρός, πολέμησε στην Εθνοφρουρά κατά την πολιορκία του Παρισιού όπου φρόντιζε τους τραυματίες. Εκλέχτηκε αντιπρόσωπος της Κομμούνας του 10ου διαμερίσματος. Ήταν υπεύθυνος για τις δημόσιες υπηρεσίες και Γενικός Επιθεωρητής στα νοσοκομεία. Ψήφησε ενάντια στην δημιουργία Επιτροπής για την Δημόσια Ασφάλεια. Μετά την Ματωμένη Βδομάδα, εξορίστηκε στην Ν.Καληδονία.

Jules Valles (1832 - 1885) Επαναστατικός συγγραφέας και δημοσιογράφος, ήταν αντιπρόσωπος του 11ου διαμερίσματος. Η εφημερίδα του Le Cri du People είχε την μεγαλύτερη επιτυχία από τις εφημερίδες της Κομμόυνας. Καταδικάστηκε σε θάνατο ερήμην, το διήγημα του Le Révolté αναφέρεται στις εμπειρίες του εκείνης της περιόδου.60.000 άνθρωποι τον συνόδεψαν στην τελευταία κατοικία του στο κοιμητήριο Père LaChaise.

Alfred Billioray (1841-1877), καλλιτέχνης, διαγράφηκε από την Κομμόυνα και υπηρέτησε στην Επιτροπή Δημόσιας Αφάλειας. Πέθανε σε εξορία στην Ν.Καληδονία.
Clovis Joseph Dupont (1830 – 1902) υφαντής, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της Εθνοφρουράς, εκλέχτηκε αντιπρόσωπος του 3ου διαμερίσματος, στην Επιτροπή για την Εργασία. Μετά το τέλος της Κομμούνας καταδικάστηκε σε 20 χρόνια καταναγκαστικών έργων στην Ν. Καληδονία και επέστρεψε στην Γαλλία μετά την αμνηστία του 1880.

Albert Theisz (1839 – 1881) τεχνητής του ορείχαλκου και μέλος της Διεθνούς, οργάνωσε την απεργία των τεχνιτών στον κλάδο του στο Παρίσι το 1867 και φυλακίστηκε. Απελευθερώθηκε το 1870, εκλέχτηκε σαν επαναστατικός σοσιαλιστής στο εθνικό κοινοβούλιο. Ως αντιπρόσωπος της Κομμούνας υπηρέτησε στην Επιτροπή Εργασίας, Βιομηχανίας και Εμπορίου και σαν Διευθυντής Ταχυδρομίου. Αγωνίστηκε στα οδοφράγματα κατά την διάρκεια της Ματωμένης Βδομάδας, μετά φυγαδεύτηκε στο Λονδίνο, όπου ασχολήθηκε ξανά με την τέχνη του και με τις δραστηριότητες του Γενικού Συμβουλίου της Διεθνούς. Επέστρεψε στο Παρίσι μετά την αμνηστία του 1880.

Jacques Louis Durand (1817 – 1871) τσαγκάρης και ακτιβιστής στην ένωση των εμπόρων .Μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της Εθνοφρουράς, αντιπρόσωπος του 2ου διαμερίσματος. Υπηρέτησε στην Επιτροπή Δικαιοσύνης και ψήφησε για την Επιτροπή Δημόσιας Ασφάλειας. Σκοτώθηκε από τον Γαλλικό στρατό στην Ματωμένη Βδομάδα.

Otto von Bismark (1815 – 1898),συντηρητικός Γερμανός πολιτικός άντρας που κυριαρχούσε στις Ευρωπαϊκές σχέσεις στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Είχε μια εντελώς επιθετική και κυρίαρχη προσωπικότητα. Ένωσε πολλά γερμανικά κρατίδια σε μια ισχυρή Γερμανική Αυτοκρατορία κάτω από την αρχηγεία της Πρωσίας. Δεν εμπιστευόταν την δημοκρατία και αποφάσιζε με μια δυνατή, άρτια καταρτισμένη γραφειοκρατία και την ισχύ των γαιοκτημόνων αριστοκρατών. Όταν ο Ναπολέων ο 3ος ξεκίνησε τον πόλεμο Γαλλίας – Πρωσίας το 1870, η Γερμανία με τον μηχανοκίνητο στρατό κέρδιζε μια, μία τις μάχες και σύντομα έφτασε στις πύλες του Παρισιού. Ουσιαστικά ο Bismark δεν ήθελε να κάνει εχθρό του την Γαλλία. Μοιραζόταν με τον Adophe Thiers το μίσος του για τον Σοσιαλισμό. Το 1878 εγκαθίδρυσε τους Αντι-Σοσιαλιστικούς Νόμους. Σοσιαλιστικές οργανώσεις και συγκεντρώσεις απαγορεύτηκαν όπως και η διακίνηση της λογοτεχνίας σοσιαλιστών. Όμως το κίνημα κέρδιζε υποστηρικτές. Οι γνωστοί Σοσιαλδημοκράτες Wilhelm Liebknecht και August Bebel είχαν έδρες στην Reichstag. Πρέπει πάντως να σημειωθεί πως εγκαινίασε το μοντέρνο κράτος ευημερίας, εισάγοντας συντάξεις μεγάλης ηλικίας, ασφάλεια ατυχήματος, ιατρική περίθαλψη και επιδόματα ανεργίας , εν μέρει για να περιορίσει την επιρροή των Σοσιαλιστών.

Παίζουν επίσης:
Guy Suitry – Ο αρραβωνιαστικός της Geneviève Guéricault, υπολοχαγός .Ένας πληγωμένος στρατιώτης του Ιππικού, μια πληγωμένη γυναίκα. Ένας μεγαλόσωμος κύριος. Μία γυναίκα από το 11ο διαμέρισμα. Ένας παπάς , Προκουράτορας της Αρχιεπισκοπής στο Παρίσι. Η γυναίκα του φούρναρη. Ο σερβιτόρος. Στρατιώτες. Δυο παιδιά. Έξι δήμαρχοι. Εφημεριδοπώλες. Διοικητής της Τράπεζας της Γαλλίας. Αντιπρόσωποι της Κομμούνας. Μια γραμματέας. Ένας εθνοφρουρός. Άντρες, γυναίκες και παιδιά.

ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΕΡΓΟ:

1. ΑΠΟΦΑΣΗ
Βλέποντας ανήμποροι πώς είμαστε
Νόμους ενάντιά μας χαλκεύετε.
Δε σκύβουμε όμως άλλο το κεφάλι
Γιατί μας πρέπει η λευτεριά.
Ξέροντας ότι στρέφετε ενάντιά μας
Τα φονικά σας όπλα, τα κανόνια
Χίλιες φορές ο θάνατος
Απ' τη μιζέρια την αιώνια.
Βλέποντας πως γευόμαστε την πείνα,
Δεν την μπορούμε άλλο την κλεψιά,
Μακριά απ' τους φούρνους μας κρατάτε,
Ασπρο ψωμί η πείνα μας ζητά.
Ξέροντας ότι στρέφετε ενάντιά μας
Τα φονικά σας όπλα, τα κανόνια
Χίλιες φορές ο θάνατος
Απ' τη μιζέρια την αιώνια.
Βλέποντας να υψώνετε παλάτια
και στέγη πουθενά για μας
Απόφαση να γίνουνε δικά μας!
Οι τρώγλες περίσσεψαν για μας.
Ξέροντας ότι στρέφετε ενάντιά μας
Τα φονικά σας όπλα, τα κανόνια
Χίλιες φορές ο θάνατος
Απ' τη μιζέρια την αιώνια.
Βλέποντας, να περισσεύει κάρβουνο,
χωρίς φωτιά παγώνουμε εμείς.
Απόφαση, το κάνουμε δικό μας
να ζεσταθεί το κόκαλό μας.
Ξέροντας ότι στρέφετε ενάντιά μας
τα φονικά σας όπλα, τα κανόνια
Χίλιες φορές ο θάνατος
Απ' τη μιζέρια την αιώνια.
Βλέποντας πως καθόλου δεν μπορείτε
να δώστε μεροδούλι ανθρωπιάς
Θα κάνουμε δικά μας τα εργοστάσια
Είναι αρκετό αυτό για μας.
Ξέροντας ότι στρέφετε ενάντιά μας
τα φονικά σας όπλα, τα κανόνια
Χίλιες φορές ο θάνατος
Απ' την μιζέρια την αιώνια.
Βλέποντας πως η Κυβέρνηση αυτή
Τα όσα μας τάζει δεν τηρεί,
Απόφαση να χτίσουμε καλή
Ζωή, που εμείς θα κυβερνάμε.
Κι αφού η μόνη γλώσσα που ακούτε
Είναι η βουή των κανονιών μας
Τότε εμείς γυρνάμε καταπάνω σας
Των πυροβόλων μας τη μπούκα.

2.
Σκλάβε, τη λευτεριά ποιος θα σου τη δώσει;
Από το βάθος της αβύσσου
Μόνο οι σύντροφοι σου θα σε βγάλουν
Αυτοί θα ακούσουν τον καημό σου.
Τη λευτεριά σκλάβοι θα σου την δώσουν.
Όλα ή τίποτα, όλοι μας ή κανείς!
Μόνος δεν θα μπορέσεις να σωθείς.
Όπλα καλύτερα παρά δεσμά.
Όλα ή τίποτα, όλοι μας ή κανείς!
Την πείνα, ποιος θα θρέψει, πεινασμένε;
Έλα σε μας, το μερδικό σου,
να πάρεις του ψωμιού που σου ανήκει:
Μείς θα σου δείχνουμε το δρόμο.
Στους πεινασμένους θα ‘βρεις το φαΐ σου.
Όλα ή τίποτα, όλοι μας ή κανείς!
Μόνος δεν θα μπορέσεις να σωθείς.
Όπλα καλύτερα παρά δεσμά.
Όλα ή τίποτα, όλοι μας ή κανείς!
Εκδίκηση από ποιόν θα πάρεις θύμα;
Έλα σε μας τυραννισμένε,
Ενώσου στις γραμμές των πληγωμένων
Εμείς οι αδύναμοι σύντροφοι,
Εκδίκηση να πάρουμε μπορούμε.
Όλα ή τίποτα, όλοι μας ή κανείς!
Μόνος δεν θα μπορέσεις να σωθείς.
Όπλα καλύτερα παρά δεσμά.
Όλα ή τίποτα, όλοι μας ή κανείς!
Φτωχέ, ποιος θα μπορέσει να τολμήσει;
Συ, που η μιζέρια γονατίζει,
Έλα μαζί, με τους πολλούς ενώσου,
Που θέλουν μέσα απ’ τα δεινά τους
Τη λευτεριά για πάντα ν’ αποχτήσουν.

Όλα ή τίποτα, όλοι μας ή κανείς!
Μόνος δεν θα μπορέσεις να σωθείς.
Όπλα καλύτερα παρά δεσμά.
Όλα ή τίποτα, όλοι μας ή κανείς!


ΑΠΟΣΠΑΣΜΑTA ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΙΑΛΟΓΟΥΣ:

ΦΑΒΡ: Μα θα γίνουμε, εν πλήρει δεκάτω ενάτω αιώνι, ένα έθνος χωρικών;

ΘΙΕΡΣΟΣ: Βασίζομαι ακριβώς στους χωρικούς. Είναι το στήριγμα της ησυχίας. Τι είναι γι' αυτούς η Λωραίνη; Δεν ξέρουν ούτε πού βρίσκεται. Μα πρέπει να πάρετε τουλάχιστον ένα ποτήρι νερό.

ΦΑΒΡ: Είναι απολύτως απαραίτητο; Αυτό είναι το ερώτημα που θέτω.

ΘΙΕΡΣΟΣ: Ακόμα κι η πιο μικρή γουλιά νερό, κι αυτή είναι μια ευχαρίστηση της ζωής. Τίποτα δεν αξίζει όσο το να καταπίνεις... Πού είμαστε; Α ναι! Και το άλλο είναι αναγκαίο. Απολύτως αναγκαίο. Το τίμημα για την τάξη...

ΦΑΒΡ: Αυτοί οι εθνοφρουροί! Είναι η πληγή της Γαλλίας. Πάνω στον πατριωτισμό μας κάμαμε τη θυσία να εξοπλίσουμε τον όχλο εναντίον των Πρώσων και τώρα κρατάει τα όπλα... για να τα χρησιμοποιήσει εναντίον μας. Ναι, όλα αυτά είναι σωστά. Αλλ' από μια άλλη πλευρά δεν μπορεί κανείς να πει ότι δεν υπερασπίζονται το Παρίσι και συνελόντι ειπείν πόλεμο έχουμε;

ΘΙΕΡΣΟΣ: Αγαπητέ μου Φαβρ τι πάει να πει αυτό το: Παρίσι; Αυτοί μιλάνε για το Παρίσι σα να πρόκειται για ιερό χώρο, που προτιμούν να το παραδώσουν στις φλόγες παρά να το αφήσουν στον εχθρό. Ξεχνούν ότι αποτελείται από υλικές αξίες. Και το ξεχνούν γιατί δεν έχουν τίποτα δικό τους. Ο συρφετός είναι διατεθειμένος να τα τινάξει όλα στον αέρα. Και μα το ναι! Δεν είναι δικό του. Ξελαρυγγιάζεται να ζητάει πετρέλαιο, αλλά για την εξουσία, για μας, το Παρίσι δεν είναι ένα σύμβολο, είναι η ιδιοκτησία μας. Το να το κάψεις δε σημαίνει ότι το υπερασπίζεσαι!...
………………

ΛΑΝΖΕΒΕΝ: Παραπονιέστε που δεν υπάρχουν χρήματα για τα μαθητικά συσσίτια. Ξέρετε πόσα έφερε χθες ο Μπεσλέ από την Τράπεζα μ' ένα θριαμβευτικό ύφος, για να φτιάσουμε τα οδοφράγματα;! Έντεκα χιλιάδες τριακόσια φράγκα. Τι λάθη κάνουμε! Τι λάθη έχουμε κάνει! Φυσικά κι έπρεπε να βαδίσουμε χωρίς καθυστέρηση εναντίον των Βερσαλλιών από τις 18 Μαρτίου. Αν είχαμε τον καιρό βέβαια. Αλλά, η ώρα του λαού είναι μία. Αλίμονο αν δεν είναι τότε επί ποδός, έτοιμος να χτυπήσει, πάνοπλος.

ΖΕΝΕΒΙΕΒ: Μα ποιος λαός; Απόψε ήθελα να πάω στο κονσέρτο που δίναν στον Κεραμεικό, για τα νοσοκομεία. Περιμέναμε μερικές εκατοντάδες θεατές, κι ήρθαν δέκα χιλιάδες. Έμεινα μπλοκαρισμένη μέσα σ' αυτό το πλήθος χωρίς να βλέπω τίποτα. Ε, κανείς δε βρήκε ούτε μια λέξη να παραπονεθεί.
………………

ΛΑΝΖΕΒΕΝ: Δεν υπάρχει κανείς. Είναι όλοι στα οδοφράγματα. Ο Ντελεκλύζ σκοτώθηκε στην πλατεία του Σατώ - ντ' Ω. Ο Βερμοράλ είναι πληγωμένος, ο Βαρλέν πολεμάει στην οδό Λαφαγιέτ. Γίνεται τέτοιο μακελειό στο σταθμό του Βορρά που οι γυναίκες τρέχουν στο δρόμο, χαστουκίζουν τους αξιωματικούς και πάνε από μόνες τους και στήνονται στον τοίχο.
………….

Slide Show NEW STAR ΜΠΕΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ- ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΤΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΑΣ



Google photo του "ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΤΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΑΣ"
https://photos.google.com/

*τις επόμενες μέρες θα δημοσιεύσουμε μια σειρά κειμένων σχετικών με τη παρισινή κομμούνα που μας έστειλαν από την Αλκυονίδα και τους ευχαριστούμε.
Τα κείμενα είναι:

ΕΥΓΕΝΙΟΣ ΠΟΤΙΕ: Ο ποιητής του Ύμνου της Διεθνούς

Πρώτη διακήρυξη του Γενικού Συμβουλίου της Διεθνούς Ένωσης Εργατών για το γαλλοπρωσικό πόλεμο

➤Συνέντευξη του Καρλ Μαρξ στον Ρ. Λάντορ για την Παρισινή Κομμούνα, Λονδίνο, 3 Ιουλίου 1871

Ιστορικό των γεγονότων

Τέχνη και Παρισινή Κομμούνα

Δεν υπάρχουν σχόλια: