26 Νοε 2016

Πέθανε ο Φιντέλ Κάστρο

Χθες βράδυ ο Ραούλ, αδερφός του Φιντέλ Κάστρο, ανακοίνωσε το θάνατο του ηγέτη της Κούβας. Είναι νωρίς για μια συνολική αποτίμηση του έργου του ηγέτη της επανάστασης που στο έμπα του 1959 με τη νίκη της συγκλόνισε το κόσμο και έδωσε ώθηση στα επαναστατικά κινήματα σε μια εποχή που ήδη διαφαινόταν τα πρώτα σημάδια της ήττας. Ενός ηγέτη που μέχρι και τη τελευταία στιγμή η ύπαρξή του ενοχλούσε τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και όχι μόνο. Άπειρες οι απόπειρες δολοφονίας του. Από την άλλη η πορεία που ακολούθησε η κουβανέζικη επανάσταση, με τη καθοδήγηση του Φιντέλ σηκώνει πολύ προβληματισμό και συζήτηση στα πλαίσια του κομμουνιστικού κινήματος. Μια συζήτηση που αφορά όχι το παρελθόν και το παρών μόνο αλλά κυρίως το μέλλον των επαναστάσεων.
Εδώ περιοριζόμαστε προς το παρών στην αναδημοσίευση ενός αποσπάσματος παλαιότερου άρθρου μας για τη κουβανέζικη επανάσταση:

Μετά από συνεχείς αγώνες και εξεγέρσεις πραγματοποιήθηκε η πρώτη επιχείρηση των ανταρτών του Φιντέλ Κάστρο στο στρατόπεδο της Μονκάδα στις 26 Ιουλίου 1953. Στόχος των λίγων επαναστατών ήταν να προκαλέσει λαϊκή εξέγερση ενάντια στη δικτατορία του Φουλχένσιο Μπατίστα. Η
προσπάθεια κατέληξε σε αποτυχία και στη σύλληψη του Κάστρο. Αυτό όμως δεν σήμανε το τέλος της επανάστασης, αλλά τη σπίθα που δημιούργησε τρία χρόνια αργότερα το μεγάλο επαναστατικό αγώνα που διήρκεσε μέχρι το 1959. Η μακροσκελής απολογία του Φιντέλ στη δίκη για τα γεγονότα της 26ης Ιουλίου μετατράπηκε σε πρόγραμμα πάλης του κουβανέζικου λαού:
«Οταν μιλάμε για το λαό, δεν εννοούμε τους βολεμένους, τα συντηρητικά στοιχεία του έθνους, που τους βολεύει κάθε καταπιεστικό καθεστώς, κάθε δικτατορία, κάθε δεσποτισμός, που προσκυνούν τον αφέντη μέχρι να χτυπήσει το μέτωπό τους στο πάτωμα. Οταν μιλάμε για πάλη, εννοούμε με τη λέξη "λαός" τις μεγάλες αλύτρωτες μάζες, προς τις οποίες όλοι προσφέρουν τις υπηρεσίες τους και όλοι εξαπατούν και προδίνουν, αυτές που ποθούν μια καλύτερη πατρίδα, πιο αξιοπρεπή και πιο δίκαιη ( ...) Σ' αυτό το λαό, που οι δρόμοι του είναι στρωμένοι με πέτρες άγχους, εξαπάτησης και ψεύτικων υποσχέσεων, εμείς δε θα του πούμε "Θα σου δώσουμε", αλλά: "Ορίστε, αγωνίσου τώρα με όλες σου τις δυνάμεις για να γίνει δική σου η λευτεριά και η ευτυχία!"» («Η επαναστατική Κούβα» σελ. 66). Και κατέληγε: «Καταδικάστε με, δεν πειράζει, η ιστορία θα με δικαιώσει».

Ο Κάστρο αποφυλακίζεται στα 1955 και πηγαίνει στο Μεξικό όπου οργανώνει τη νέα ομάδα στην οποία συμμετέχει και ο Τσε Γκεβάρα. Στα τέλη του 1956 μερικές δεκάδες επαναστάτες καταφθάνουν με το πλοίο «Γκράνμα» σε μια απόμερη παραλία της Κούβας. Ο αμερικανοστήριχτος στρατός του Μπατίστα όμως ήταν ενήμερος για την απόπειρα και η ομάδα του Φιντέλ αποδεκατίζεται. Οι λίγοι που
κατάφεραν να σωθούν καταφεύγουν στα βουνά της Σιέρα Μαέστρα και ξεκινούν νέο αντάρτικο με σημαντικές επιτυχίες. Στηριζόμενοι στους καταπιεσμένους κατοίκους της υπαίθρου κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα στρατό που αναπτυσσόταν συνεχώς και πετύχαινε νίκες. Σταδιακά απελευθέρωναν σημαντικές περιοχές του νησιού. Παράλληλα δημιουργήθηκε αντάρτικο μέσα στις μεγάλες πόλεις, με ισχυρή λαϊκή βάση και ένα δυνατό εργατικό και φοιτητικό κίνημα που με μεγάλες απεργίες και συγκεντρώσεις μπλόκαρε την οικονομική ζωή της χώρας (απεργίες στα εργοστάσια ζάχαρης) αλλά και συσπείρωνε όλο και περισσότερο λαό στις τάξεις του («Κίνημα της 26ης Ιούλη»). Μάλιστα μέσα σε λίγους μήνες έγινε και η πρώτη απόπειρα κατάληψης του Προεδρικού Μεγάρου. Ο ίδιος ο Φιντέλ περιγράφει χαρακτηριστικά τη δομή και τη λειτουργία του Κινήματος: « ...Οι γραμμές του είναι ανοιχτές σε όλους τους Κουβανούς που επιθυμούν ειλικρινά να δουν την αποκατάσταση της πολιτικής δημοκρατίας και την εισαγωγή της κοινωνικής δικαιοσύνης στην Κούβα. Η ηγεσία του είναι συλλογική και μυστική και απαρτίζεται από νέους ανθρώπους με ισχυρή θέληση που δεν είναι συνένοχοι του παρελθόντος ( ...) Νέοι και γέροι, άντρες και γυναίκες, εργάτες και αγρότες, φοιτητές και επαγγελματίες μπορούν να γίνουν μέλη των μαχητικών ομάδων του, των τμημάτων νεολαίας του, των μυστικών εργατικών πυρήνων του, των γυναικείων οργανώσεών του, των οικονομικών τμημάτων του και του μυστικού μηχανισμού διανομής σε όλη τη χώρα ( ...) Πάνω απ' όλα, αυτή πρέπει να είναι επανάσταση του λαού, με το αίμα του λαού και τον ιδρώτα του λαού» («Η επαναστατική Κούβα», σελ. 67).

Η νίκη της επανάστασης
Το 1958 η ζωή όλης σχεδόν της χώρας είχε παραλύσει. Ολόκληρη η επαρχία Οριέντε είχε απελευθερωθεί και ελεγχόταν από το στρατό του Ραούλ Κάστρο, αδερφού του Φιντέλ. Ο επαναστατικός στρατός ήταν έτοιμος για την τελική επίθεση. Η ομάδα του Τσε Γκεβάρα απελευθερώνει τη Σάντα Κλάρα το Δεκέμβρη του 1958 και η ομάδα του Φιντέλ Κάστρο
περικυκλώνει το Σαντιάγκο. Την 1η Ιανουαρίου του 1959 ο Τσε μπαίνει στη Σάντα Κλάρα και την επομένη στην Αβάνα. Σε λίγες μέρες ο Φιντέλ αναλαμβάνει την ηγεσία της επαναστατικής κυβέρνησης.
Από τα πρώτα μέτρα που πήρε η νέα κυβέρνηση ήταν η εθνικοποίηση των βασικών εταιρειών φυσικών πόρων και κοινής ωφέλειας (τράπεζες, τηλεπικοινωνίες, ηλεκτρισμός, πετρέλαιο) αλλά και πολλών εργοστασίων ζάχαρης. Σημαντικές όμως ήταν και οι προσπάθειες που έγιναν στον τομέα της παιδείας και της υγείας.
Οι Αμερικανοί πότε δεν δέχτηκαν μια επαναστατική κυβέρνηση μόλις 150 χιλιόμετρα από το έδαφός τους. Πολλές ήταν οι προσπάθειες για ανατροπή τους καθεστώτος αλλά και οι δολοφονικές απόπειρες εναντίον του Φιντέλ Κάστρο. Το οικονομικό εμπάργκο που επέβαλαν δεν στάθηκε ικανό να αναστρέψει την πορεία της χώρας.
Η πιο σοβαρή όμως προσπάθεια έγινε στις 16 Απρίλη του 1961 με την αποτυχημένη εισβολή κουβανών αντεπαναστατών από τις ΗΠΑ στον Κόλπο των Χοίρων, με την καθοδήγηση της ίδια της κυβέρνησης των ΗΠΑ.

Η επιλογή της ηγεσίας της χώρας να προσδεθεί στη ρεβιζιονιστική ΕΣΣΔ δημιούργησε επιπλέον αρνητικούς παράγοντες στην πορεία του κουβανικού εγχειρήματος και αυτό έγινε περισσότερο ορατό μετά την κατάρρευση του '89.
Ανεξάρτητα όμως από την πορεία του μετα-επαναστατικού καθεστώτος και τις επιλογές που έγιναν από την ηγεσία του, η πραγματοποίηση της κουβανέζικης επανάστασης αποτέλεσε σύμβολο ελπίδας για όλους τους λαούς της Λατινικής Αμερικής. Μέσα από τα επιτεύγματά της για το λαό της Κούβας εξακολουθεί να εμπνέει όλους τους λαούς για ένα καλύτερο και πιο δίκαιο μέλλον. Με τις παραλείψεις της και τα πισωγυρίσματά της διδάσκει τους επαναστάτες όλου του κόσμου ότι η επανάσταση δεν είναι μια στιγμή στην ιστορία, δεν τελειώνει με την κατάκτηση της εξουσίας από την αστική τάξη, αλλά πρέπει να εξακολουθεί να υφίσταται για πολλά χρόνια.



Hasta la victoria siempre!

14 σχόλια:

ΓΙΑΝΝΗΣ - ΕΠΑΡΧΙΑ είπε...

Καλήσπερα σας.
Με αφορμή τον θάνατο του μεγάλου επαναστάτη κομμουνιστή Φιντέλ Κάστρο,θα ήθελα να εκφράσω την απορία και την έκπληξη μου για το οτι δεν βγήκε μια ανακοίνωση μιας σειράς απο την οργάνωση του ΚΚΕ (μ-λ) και του ΜΛ ΚΚΕ.
Μου προξένησε μεγάλη εντύπωση αυτό,έτσι ώστε να μη γίνει η παραμικρή αναφορά..
Δεν ήταν λίγα τα επιτεύγματα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης σε πολλους τομείς μέχρι και σήμερα,της διεθνιστικής αλληλεγύης αλλα και του αντιιμπεριαλιστικού χαρακτήρα της και αν σκεφτεί κανείς οτι πριν την επανάσταση του 59 ήταν μια τριτοκοσμική χώρα.

Αντίσταση στις γειτονιές είπε...

Οι οργανώσεις είναι δύο και όχι μια. Άλλο το ΚΚΕ(μ-λ) και άλλο το Μ-Λ ΚΚΕ.
Όσο για την εκτίμησή μας για τον Κάστρο νομίζω ότι η τελευταία παράγραφος του κειμένου δίνει μια πρώτη "γεύση" για το τι εκτίμηση είχαμε για το καθεστώς της Κούβας και τον Κάστρο μετεπαναστατικά.
Επιφυλλασόμαστε για μια πιο ολοκληρωμένη τοποθέτηση.

Ανώνυμος είπε...

Ο σοσιαλισμός της Κούβας, μας αρέσει δε μας αρέσει, ήταν τόσο σοσιαλισμός όσο ήταν και των ανατολικοευρωπαϊκών χωρών. Το γεγονός ότι ήταν στο μάτι του κυκλώνα και ότι οι ΗΠΑ θέλανε να ξεκαθαρίσουν με το λαό της και την ηγεσία μια και καλή μπορεί να έσωζε τα προσχήματα ως προς τον αντιιμπεριαλισμό της, μπορεί να την ανάγκαζε να κρατάει κάποια στοιχεία "σοσιαλιστικά" (εκπαίδευση, υγεία αλλά και αυτά ως ένα βαθμό. Μη ξεχνάμε ότι γι' αυτά περηφανευόταν και οι ανατολικοευρωπαϊκές χώρες αλλά δεν εμπόδισαν τη γνωστή εξέλιξη). Καλό είναι λοιπόν να μη κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας.
Η υπό τον Φιντέλ Κάστρο ηγεσία του ΚΚ Κούβας ακολούθησε τα βήματα της ΕΣΣΔ, τη μετέτρεψε σε χώρα εξαρτημένη από αυτή, που μόνο στόχο είχε τη προμήθεια ζάχαρης της ΕΣΣΔ και των άλλων ανατολικοευρωπαϊκών χωρών χωρίς καμιά προσπάθεια ανάπτυξης της εγχώριας βιομηχανίας, πήρε και παίρνει μέτρα φιλελευθεροποίησης της οικονομίας, μέτρα που δείχνουν το δρόμο προς τον καπιταλισμό. Ελεύθερες οικονομικές ζώνες, απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, ιδιοκτησία σε μικρές επιχειρήσεις εμπορευματοοικονομικές σχέσεις. Ζητήματα που φάνηκαν από τις αρχές της δεκαετίας του '60 και οδήγησαν τον Τσε στη φυγή από τη Κούβα.
Όσο για τη δημοκρατία, μπορεί σε ένα σοσιαλιστικό κράτος να μην έχει καμιά σχέση με την αστική, μπορεί να έχει τελείως διαφορετική μορφή αλλά όταν κανείς βλέπει διαδοχή κυριολεκτικά από τον αδερφό στον αδερφό τότε για τι σόι κομμουνιστικό κόμμα μιλάμε;

Ανώνυμος είπε...

Για να μην λέμε και ο, τι θέλουμε, ο Ραούλ Κάστρο δεν είναι ο "αδερφός του Φιντέλ", είναι ένα από τα τρία ηγετικά στελέχη της επανάστασης που διαδραμάτισε όλα αυτά τα χρόνια σημαντικό ρόλο στην χώρα. Οπότε εγώ δεν βλέπω μια οικογενειακή διαδοχή, αλλά μάλλον ένα πρόβλημα διαδοχής από την παλιά γενιά στη νέα.

Για τα οικονομικά ζητήματα συμφωνώ με τον από πάνω.

ΓΙΑΝΝΗΣ - ΕΠΑΡΧΙΑ είπε...

Γνωρίζω οτι είναι δυο διαφορετικές οργανώσεις αν και μαοϊκες.Οπως και οτι το μπλογκ εκφράζει το ΚΚΕ (μ-λ).Απλά ήταν απορίας άξιον η απουσία αναφοράς.
Δεν είμαι προσωπολάτρης αν και δε θα μπορούσα να μην θαυμάσω το επαναστατικό πνεύμα του Φιντέλ.
Λάθη κ αδυναμίες υπήρξαν κ εχουν επισημανθεί και στις θέσεις του ΚΚΕ για το 19 συνέδριο,που ενδεχομένως να ενδυναμώσουν δυνάμεις που θα θέλουν την ανατροπή της κοινωνικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής.
Το οτι ηταν εξαρτώμενη οικονομικά απο την ΕΣΣΔ στοίχισε ειδικά μετά τις ανατροπές του 89 - 91.Η γνωμη μου ομως ειναι οτι παρά την ενδυνάμωση στοιχείων που εχθρεύονταν το Σοσιαλισμό μετά το 20 συνεδριο στην ΕΣΣΔ,τα λαθη περί παλλαϊκου κράτους και οχι δικτατορία του προλεταριάτου,την αποδυνάμωση του εργατικού - λαϊκου ελεγχου κ.α δεν απεμπολίστηκε ο σοσιαλιστικός χαρακτήρας και οι κατακτήσεις που απολάμβανε ο Σοβιετικός λαός που εδώ είναι άπαιστο όνειρο ακόμη και σήμερα.

Ανώνυμος είπε...

Γιαννη,
Οταν μιλαμε για την παλινορθωση του καπιταλισμου στις πρωην οσσιαλιστικες χωρες και τη μετατροπη των κομ. κομματων σε κομματα αναθεωρητικα, σοσιαλδημοκρατικα, αστικα στην ουσια δηλαδη, πρεπει να εχωμε συναισθηση για το μεγεθος της ανατροπης για την οποια μιλαμε.
Δεν προκειται απλα για καποια ˊˊλαθη και αδυναμιες που εχουν επισημανθει στο 19ο συνεδριοˊˊ και αντε τελειωσαμε και παμε παρακατω. Σκεψου τι ηταν το κομ. κινημα, το κομ στρατοπεδο το 1956 και τι απεμεινε απ αυτο μετα τη νεα γραμμη που εφαρμοστηκε απο το 20ο συνεδριο και μετα μεχρι το 1990.
Επισης οταν λεμε οτι σι χρουτσωφικοι παλινορθωσαν τον καπιταλισμο εννοουμε οτι πηραν την εξουσια για λογαριασμο μιας νεου τυπου αστικης ταξης που ειχε προκειψει μεσα απο τα σπλαχνα του σοσιαλιστικου καθεστωτος. Το γεγονος οτι δεν υπηρχε ατομικη ιδιοκτησια, δεν ηταν αρκετο απο μονο του να αποτρεψει την εμφανηση μιας νεου τυπου εκμεταλλευτριας και καταπιεστικης αστικης ταξης. Δεν υπηρχε ιδιοκτησια ,ομως οι επιχειρησεις αυτονομηθηκαν, καταργηθηκε ο κεντρικος σχεδιασμος, δημιουργηθηκε αναρχια στην παραγωγη, μπηκε
το κινητρο του κερδους των επιχειρησεων.
Αυτο ηταν καπιταλισμος στην ουσια αν και ονομαζονταν σοσιαλισμος. Σαν το ραπανακι, οπως λεγανε οι μαοικοι. απ εξω κοκκινο κι απο μεσα ασπρο.

Οι σοσιαλιστικες κατακτησεις δεν καταργηθηκαν απο τη μια στιγμη στην αλλη, ουτε οι κομμουνιστικες ιδεες σβηστηκαν απο τα μυαλα των ανθρωπων αμεσως την επομενη του 20ου συνεδριου. Αντιθετα χρειαστηκαν 35 ολοκληρα χρονια για να μπορεσουν οι νεοι αστοι να βγουν ανοικτα με το πραγματιμο τους προσωπο το 1990.
Το θεμα σημερα ειναι να δουμε το προβλημα σε ολη του την εκταση ωστε την επομενη φορα ο.λαος και οι κομμουνιστες να ειναι πολιτικα προετοιμασμενο. Αν καποιος ειναι πραγματικα κομουνιστης δεν μπορει να μιλαει απλα για λαθακια που τα επισημαναμε και τελειωσαμε. Αυτοι που για να συγκαλυψουν τις ευθυνες τους, επιμενουν να δημιουργουν συγχηση και αποπροσανατολισμο δεν βοηθανε το κ. κινημα.

Τωρα για τον Φιντελ Καστρο, η αποψη μου ειναι οτι η πραγματικοτητα δεν ειναι ασπρο η μαυρο. Επαναστατης η αντιδραστικος. Η ιστορια ειναι παντα πιο πολυπλοκη, αντιφατικη και διαλεκτικη.
Ξεκινησε μια επανασταση με αστικοδημοκρατικους στοχους αλλα μεσα στο πολιτικο κλιμα και τους συσχετισμους που υπηρχαν στο κοσμο το 1960 εγινε κομμουνιστης μετα το παρσιμο της εξουσιας. Καμμια σχεση με οτι ισχυει σημερα. Μπορουσε να αντιμετωπισει τους αμερικανους χωρις να στηριχτει στους χρουτσωφικους; Νομιζω μονο η εσσδ μπορουσε να τον προστατεψει. Μοιραια προσκοληθηκε στους χρουτσωφικους και μοιραια δεχτηκε και τον λεγομενο σοσιαλιστικο καταμερισμο, που σημαινε οτι η κουβα επρεπε να παραγει μονοκαλλιεργεια, οπως παντα, ζαχαρη.
Γ



ΓΙΑΝΝΗΣ - ΕΠΑΡΧΙΑ είπε...

Δεν θα διαφωνησω με την αναφορα σου για την Κουβα κ τον Φιντελ.

Τωρα σε οτι αφορα την αποφαση του 190υ συνεδριου η αναφορα μου εχει να κανει με τις αλλαγες στην Κουβα κ οχι για το 20ο συνεδριο στην ΕΣΣΔ.

Για την ΕΣΣΔ μετα το 20ο συνεδριο κ γενικοτερα για την σοσιαλιστικη οικοδομηση στην ΕΣΣΔ κ τα ανατολικα κρατη η κε του ΚΚΕ εχει κανει ολοκληρη μελετη απο το 180 συνεδριο κ εχει εκδωσει εκτιμησεις κ συμπερασματα.Καθε αλλο δουλεια του ποδαριου κ απλουστευση.

Θελω να καταδειξω οτι η Σοσιαλιστικη οικοδομηση στη Σοβιετικη ενωση κ στα αλλα σοσιαλιστικα κρατη στον 20ο αιωνα εδωσε πειρα,θετικη κ αρνητικη,συμπερασματα απο τις πρωτογνωρες κατακτησεις αλλα και τις αδυναμιες κ παρεκκλισεις ,που η μελετη τους ειναι σημερα προυποθεση για την επαναστατικη παλη του προλεταριατου.Κ αυτη την ιστορικη πειρα υπερασπιζομαι απενταντι στην αστικη ταξη κ τον οπορτουνισμο.
Να παραθεσω καποια στοχεια.

Για παραδειγμα,ακομη και στο Συνταγμα του 1977(που ειναι μια περιοδος που ηδη εχει επελθει οπορτουνιστικη στροφη στο ΚΚΣΕ κ υπαρχουν σοβαρα προβληματα στη στρατηγικη του κ στη σοσιαλιστικη οικοδομηση) στο αρθρο 104 κατοχυρωνοταν η μη επαγγελματικη ιδιοτητα του αντιπρωσοπου του σοβιετ κ ο αποκλεισμος καθε ιδιαιτερου υλικου προνομιου,επισης στο αρθρο 107 η υποχρεωση του βουλευτη στη λογοδοσια κ τη δυνατοτητα ανακλησησς του.
Το 1977 επισης τα σοβιετ των αντιπροσωπων ηταν πανω απο 50000.Σε αυτα εκλεγμενοι ηταν πανω απο 2.200.000 αντιπροσωποι,δηλαδη περιπου το 1% του πληθυσμου της Σοβιετικης Ενωσης.Στα οργανα λαικου ελεγχου που υπηρχαν στις παραγωγικες μοναδες,τις υπηρεσιες κ τα κολχοζ που εκλεγονταν καθε 2 χρονια απο τις συνελευσεις των εργαζομενων επαιρναν μερος περιπου 9,2 εκατομμυρια εργαζομενοι.Η κοινοβουλευτικη αστικη δημοκρατια μπροστα σε αυτα μοιαζει με αστειο..

Κ σιγουρα σε αυτη τη διαδικασια υπηρξαν κ αδυναμιες.Η διαδικασια της οικοδομησης γεννα συνεχως νεα προβληματα που αναζητουν νεες λυσεις,και εκει κρινεται η ικανοτητα της εργατικης εξουσιας,του ΚΚ πρωτα απο ολα,να καθοδηγει με βαση τις νομοτελειες,οπως επισης και να αναπτυσει την επαναστατικη θεωρια κ δραση στην παλη για την ανατροπη,για τη σοσιαλιστικη - κομμουνιστικη οικοδομηση,αντλωντας ωριμοτητα κ πειρα απο την πορεια της στον 20ο αιωνα και το πρωτο ιστορικο της εγχειρημα.

Unknown είπε...

Λυπάμαι πάρα πολύ που πέρασα από το ΜΛ ΚΚΕ.Περίμενα έστω μία μικρή αναφορά στον επαναστάτη Κάστρο.Το έχω ζήσει από μέσα όταν έθεσα το ζήτημα γιατί δεν κάνουμε καμία αναφορά στον Αρη,Τσέ και Φιντέλ.Μήπως γίνεται θελημένα?Μήπως γιατί δεν έχουμε το θάρος να ακολουθήσουμε τον δρόμο της επανάστασης? Οπως και να έχει λυπάμαι πολύ.Τσιριγώτη αποδείχθηκες πολύ μικρός , μόνο δηλώσεις χωρίς νόημα, μου αρέσει που διάβασες και την τέχνη του πολέμου.

Ανώνυμος είπε...

Μη βιάζεσαι ακόμη ο Λαϊκός Δρόμος δεν έχει κυκλοφορήσει.
Αλλά και πέρα από αυτό. Είσαι σίγουρος ότι ο Φιντέλ ακολούθησε το δρόμο της επανάστασης;

Ανώνυμος είπε...

Γιάννη ωραία όλα όσα λες. Το εννοώ. Παραβλέπουν όμως κάτι. Και αυτά είναι η πράξη και κυρίως οι εξελίξεις στη βάση, στην οικονομία. Εξελίξεις που ήταν σε βάρος της εργατικής τάξης, σε όφελος μερίδων που πήραν το πάνω χέρι, αυτών που ο χώρος μας ονόμασε Νέα Αστική Τάξη , και τέλος οδήγησαν στον ολοκληρωμένο καπιταλισμό.

Brunch είπε...

Αντε καλά ο Λαικός Δρόμος δεν κυκλοφόρησε στο site γιατί δεν κάνατε αναφορά.Ασε την τακτική την γνωρίζω. Κάποτε ο Νίτσε είπε "δεν λυπάμαι που μου είπες ψέματα αλλά λυπάμαι που δεν θα σε ξαναπιστέψω".Δεν πειράζει όμως, όταν έρθει η ώρα τότε θα αποδείξουμε ο κάθε ένας από εμάς τι πιστεύουμε.

Ανώνυμος είπε...

Ορισμένοι ή είστε ανενημέρωτοι, παρά το τι νομίζετε, ή απλά θέλετε να δημιουργείτε εντυπώσεις!
Ο τελευταίος Λαϊκός Δρόμος κυκλοφόρησε πριν τον θάνατο του Κάστρο και βρίσκεται ολόκληρος στην ιστοσελίδα του Μ-Λ ΚΚΕ, από σήμερα κυκλοφορεί ο νέος.

ΓΙΑΝΝΗΣ - ΕΠΑΡΧΙΑ είπε...

Αγαπητε ανωνυμε δε θα διαφωνησω μαζι σου.
Hταν εξελιξεις σε βαρος της εργατικης ταξης,που τις συνεπειες,τις πληρωνουν ακομη οι εργαζομενοι σε ολες εκεινες τις χωρες μα και αλλου οπως στην Κινα.
Απλα να πω οτι ο παγος εσπασε,ο δρομος χαραχτηκε,υπαρχει μια πειρα απο την πρωτη αποπειρα για την εφοδο στον ουρανο,υπαρχει μια σπορα κ να ευχηθω (αν κ με ευχολογια δε γινεται τιποτα) η επομενη εφοδος στον ουρανο να ειναι χωρις πισωγυρισματα μια κ υπαρχει η πρωτη εμπειρια.
Ευχαριστω.

περικλης είπε...

για να κάνεις την έφοδο στον ουρανό,πρέπει να πάρεις φόρα από την κόλαση,εάν δεν καούμε εμείς πως θα ανάψει το φώς στο σκοτάδι?