14 Νοε 2016

Ο Τραμπ, πηδαλιούχος ενός σκάφους σε τρικυμίες αδιέξοδων. Διαφορετική ίσως πλεύση, κοινός ο καταραμένος προορισμός

Ή ο ανάδρομος Ερμής το τελευταίο διάστημα επηρεάζει τις διεθνείς εξελίξεις προς το αναπάντεχο ή κάτι άλλο συμβαίνει λιγότερο μεταφυσικό και προσαρμοσμένο στο βάλτωμα του ιστορικά πλέον παρά φύσιν καπιταλιστικού και ιμπεριαλιστικού συστήματος. Μετά λοιπόν το κακό ποδαρικό του απρόβλεπτου και νωθρότατου Brexit ακολούθησε η εμβρόντητη έκπληξη της ανάδειξης στην προεδρία του αλλόκοτου ακροδεξιού μεγιστάνα. Στερώντας παντελώς αυτή τη φορά τη δυνατότητα στους συνειδητά προσεδαφισμένους και συμβιβασμένους στη καπιταλιστική κτήση εκπρόσωπους της αριστεράς, να παιανίζουν εξωφρενικά περί επαναστατικών εφόδων των μαζών ενάντια στο κατεστημένο. Σε πείσμα των δημοσκοπήσεων (πλην των παραμονιάτικων), παρά την φαινομενική, ηχηρή και πλειοψηφική υποστήριξη της σκληροπυρηνικής ανθυποψήφιας από τα κέντρα εξουσίας αλλά και στην εξόφθαλμη υπονόμευση του συγκεκριμένου από διάφορες κατευθύνσεις, ακόμη και από τον ίδιο τον γραμματέα του κόμματος του, τελικά ο έσχατος πρώτευσε και θριάμβευσε. Το τι υποχθόνιο διαμείφτηκε (διότι κάτι τρανταχτό παρεμβλήθηκε) πιθανόν η ιστορία να το ξεσκεπάσει. Χλωμότατο είναι το επιχείρημα (και τα παρεμφερή του) πως όπως και στο Brexit υπήρξε αθρόα άγρα ψήφων λόγω των ξενοφοβικών ιαχών κατά των μεταναστών των οποίων η μαζική εισροή θα στερούσε θέσεις δουλειάς, κάτι παρόμοιο συνέβη και τώρα με τις αντιμεξικάνικες βολές του κροίσου. Σπέρνοντας εν συνεχεία ανησυχία σε οικονομικούς κύκλους, οδηγώντας σε σύγχυση αναλυτές, προκαλώντας αβεβαιότητα και αγωνία στις δυτικές κυβερνήσεις, επεκτείνοντας το προηγούμενα πολωτικό κλίμα στα όρια ενός κοινωνικού πρωτοφανέρωτου διχασμού και αμφισβήτησης, που θα κοπάσει όμως πρόωρα. Φτάνοντας στο σημείο ώστε ακόμη και ο πρωτοσύγκελος του μακρύ στρατιωτικού βραχίονα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού (του ΝΑΤΟ δηλαδή) Στόλτενμπεργκ να αναρωτιέται για την ομαλή τροχιά των πραγμάτων!!


Πως αποκωδικοποιείται αλήθεια αυτή η ανατροπή και τι σηματοδοτεί για την πορεία όχι μονάχα βέβαια της ίδιας της πιο φιλόδοξης και αφιονισμένης από δίψα για παγκόσμια κυριαρχία γκανγκστερικής και ανθρωποφάγας δύναμης, αλλά και ολάκερης της υφηλίου; Γιατί προφανώς η ετυμηγορία των ψηφοφόρων δεν ρυθμίζει την έκβαση της εκλογικής αναμέτρησης σε ένα πολίτευμα, όπου παρά τη ψευδέστατη προβολή του σαν η ισχυρότερη και εγκυρότερη δημοκρατία, χωλαίνει προκλητικά στη λειτουργία και αυτής της κορυφαίας δήθεν διαδικασίας της. Και εξαιτίας του καλπονοθευτικού και σκοτεινού ιδιώματος έμμεσης πρόκρισης του κατόχου του ύπατου αξιώματος από ένα τεκτονικής διαπλοκής εκλεκτορικό σώμα. Επίσης και από το όργιο της φαιδρότατης εκστρατείας που θεσμικά μεσολαβεί. Τέλος και από τις εκμαυλισμένες – αποχαυνωμένες συνειδήσεις σεβαστής μερίδας της κοινής γνώμης, η οποία καλείται συνδυαστικά να αποφανθεί μέσω πολιτειακού δημοψηφίσματος μέχρι και για την υποχρεωτική χρήση προφυλακτικών από τους πορνοστάρ!! Με λίγο περισσότερη γελοιότητα, αποσυντίθεσαι.

Ποιοι λοιπόν είναι οι παράγοντες που οδήγησαν ένα κράτος μεγαθήριο να υφίσταται τέτοιους τριγμούς; Ειδικά όταν έχει θεμελιώσει στέρεες δικλείδες ασφάλειας που εγγυώνται μια σχετικά ομαλή ροή διακυβέρνησης, διατήρηση των ισορροπιών, ελέγχου αυταρχικών συμπεριφορών (όχι φυσικά ενάντια των πληβείων) και γενικά ύπαρξης θεσμικών αντίβαρων σε οτιδήποτε παρεκκλίνει μιας μεσοσταθμικής διαχείρισης και θα ευνοούσε ακραίες επιδιώξεις. Δεν αρκεί να δικαιολογήσει αυτή την ανορθογραφία της καθιερωμένης μετάβασης η ταύτιση του νέου δεσπότη με την εξυπηρέτηση συμφερόντων μερίδων της άρχουσας τάξης που θίγουν ευνοημένες προγενέστερες. Ούτε εξυπακούεται και η εξαλλοσύνη της προσωπικότητας του Τραμπ, η οποία δεν συνάδει με το κύρος ενός «πλανητάρχη». Εδώ υπήρξαν εξίσου επιλήψιμοι προκάτοχοι, όπως ο Ρήγκαν και ο νεώτερος Μπους δίχως διαμαρτυρίες. Αλλά ακόμη και κάποιος ενδεχόμενος αναπροσανατολισμός της συνολικής πολιτικής (και στο εξωτερικό κυρίως μέρος της) ενός λογικού εύρους δεν εξηγεί αυτή την παραδοξότητα. Μην ξεχνάμε ότι ο ερχομός του Ομπάμα συνδυάστηκε με μία ανασκεύαση του γεωστρατηγικού σχεδιασμού των υπερατλαντικών, η οποία επιχείρησε τον (ανεπιτυχή) επαναπροσεταιρισμό των ευρωπαίων λυκοσυμμάχων , δίχως αξιοσημείωτες αναταράξεις.

Άρα που εστιάζεται τώρα το νεοπαγές αίτιο αυτού του φαινόμενου; ΜΑ ΑΚΡΙΒΩΣ ΣΤΟ ΚΡΑΥΓΑΛΕΟ ΑΔΙΑΧΩΡΗΤΟ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΣΑΝ ΟΙ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ ΔΟΚΙΜΑΣΜΕΝΕΣ ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΑΣΚΗΣΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ Η ΖΩΗΡΗ ΔΥΣΠΙΣΤΙΑ ΠΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΕΙ ΣΗΜΑΙΝΟΥΣΕΣ ΣΥΝΙΣΤΩΣΕΣ ΤΩΝ ΗΠΑ ΣΤΗΝ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ ΠΟΥ ΣΥΜΠΥΛΝΩΝΕΙ ΚΑΙ ΠΡΕΣΒΕΥΕΙ Ο ΝΕΟΣ ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ. Γιατί ομολογουμένως τα αμερικανικά γεράκια φτερούγισαν με μανία ανά τη γη επιδιώκοντας την κατά Β. Σαμαρά πολυπόθητη αναδιάταξη των δυνάμεων, έμπηξαν τα κοφτερά νύχια και ράμφη τους κατασπαράσσοντας αρκετούς λαούς. Αλλά η ουσιαστική λεία που αποκόμισαν ήταν πενιχρότατη, δυσανάλογα με το μέγεθος της καταστροφής που επέσυραν και το βαρύ κόστος για τις ΗΠΑ. Ούτε η ρώσικη αρκούδα απωθήθηκε και παγιδεύτηκε αποκαμωμένη και απομονωμένη στο στενό της (που ούτως ή άλλως και έτσι παραμένει αχανές) κλουβί. Τουναντίον θύμωσε, αντεπιτέθηκε και ο πυρηνικός της βρυχηθμός πάγωσε και αγκύλωσε μέχρι και τον ισοϋψή εχθρό της. Ταυτόχρονα μήτε οι έτεροι ιμπεριαλιστές της γηραιάς παρά τους οικονομικούς και ποικίλους λοιπούς εκβιασμούς αποδείχτηκαν πρόθυμες εταίρες και υποτάχτηκαν προσδεμένοι αναντίρρητα στο άρμα τους. Επιπρόσθετα αποθρασύνθηκαν μέχρι και τοπικοί ζηλωτές της επεκτατικότητας και αρπακτικότητας των ισχυρών και όρθωσαν σοβαρά εμπόδια στις βλέψεις τους. Μάλιστα ακόμη και εγκάθετα ανδρείκελα κοπής Αμπάντι ενίοτε αυθαδιάζουν.

Οπότε η ελέω οικονομικοπολιτικής και στρατιωτικοστρατηγικής υπεροχής επέλαση σε κρίσιμα μήκη και πλάτη της οικουμένης δεν απέδωσε καρπούς χορταστικούς. Η αλαζονική επιδίωξη για χάραγμα στον χάρτη της γης διευρυμένων και πιο υπάκουων ζωνών κηδεμονίας και καταλήστευσης αποδεικνύεται αιματηρότατη μεν και επίμοχθη προσπάθεια, μα και φρούδα. Σπαταλήθηκαν τεράστιοι πόροι, στρατεύτηκαν μηχανισμοί σε αυτή τη στείρα κατεύθυνση ,αναλώθηκε χρόνος πολύτιμος, διακινδυνεύτηκε και τρώθηκε η αυτοκρατορική αίγλη, δοκιμάστηκαν σκληρά συμμαχίες, υιοθετήθηκαν διάφορες τακτικές και η άδοξη αν όχι και ατιμωτική επιστροφή στο σημείο εκκίνησης καταδεικνύει την ασφυκτική στασιμότητα. Η φρενιασμένη επιθετικότητα πέραν της κατακόρυφης εκτόξευσης της πιθανότητας τα όχι εκατοντάδες αλλά μυριάδες πυρηνικά μανιτάρια να αφανίσουν εαυτούς μετά των αλλοφύλων, επισημαίνει αθέλητα σε κάθε παράτολμο βήμα τους την ισοοπλία και αποφασιστικότητα του βασικού μοσχοβίτικου αντίπαλου. ΑΡΑ ΚΑΤΙ ΡΙΖΙΚΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΠΡΕΠΕΙ ΑΠΕΓΝΩΣΜΕΝΑ ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΣΤΕΙ. Τι όμως;

Και ιδού ο νυμφίος Τραμπ (και στην κυριολεκτική έννοια του ακόμη) εν τω μέσω του τέλματος καταφθάνει. Υπόσχεται αναδίπλωση της άσκοπης επέλασης, εσωστρέφεια και έμφαση στην ανάπτυξη. Αναστήλωση του εθνικού γοήτρου και παραγωγική άνθιση της χώρας, εγκατάλειψη στη μοίρα τους των αχάριστων δυτικών και αποκατάσταση ειρηνικών σχέσεων με το Κρεμλίνο. Αγαλλίαση μήπως; Βαριά λόγια και αριστερίζοντα από έναν υπερσυντηρητικό, που δεν διστάζει στιγμή και με ωμότητα να ξεστομίζει την ρατσιστική του ρητορική. Όχι πως ο έγχρωμος Ομπάμα σήκωσε ψηλά τη σημαία του αντιρατσισμού και δικαίωσε τη αρχική του φήμη σαν οπαδός της. Διακηρύξεις που φαντάζουν παράξενες και σχιζοειδείς. Και είναι και δεν είναι.

Η αποκρυπτογράφηση τους κοντολογίς σημαίνουν τα παρακάτω εξής: ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός σκοντάφτει ξανά και ξανά στο ποσοτικό πυρηνικό αδιέξοδο που αδυνατεί να απεγκλωβίσει αποτελεσματικά και για «επαρκές» χρονικό διάστημα από την παρατεταμένη κρίση το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα (πρώτιστα τους ίδιους, αλλά υπάρχει και η αναθεματισμένη αλληλεπίδραση), το οποίο μονάχα η πολεμική λύση μπορεί να αποκαταστήσει δραστικά και χωρίς ανακυκλώσιμα ημίμετρα. Οι Ουκρανίες και Συρίες αποκαλύπτουν περίτρανα το ατελέσφορο αυτής της μονόπλευρης, παρωπιδικής διαδρομής. Αυτή η θεραπεία της γενικευμένης σύγκρουσης και ουσιαστικά του τρίτου παγκόσμιου πόλεμου με δεδομένη τη χερσαία και με σαρωτικά συμβατικά μέσα επέμβαση, όπου όμως τον προεξάρχοντα ρόλο θα διεκπεραιώσουν τα πυρηνικά εργαλεία, δίχως ένα τεράστιο και επιβεβλημένο ποιοτικό άλμα θα ταυτίζεται με μια σχεδόν σίγουρα ημιθανή γη. Η εγχείρηση ίσως πετύχει, αλλά θα πεθάνουν ασθενείς με χειρουργούς αντάμα με την αποτέφρωση του χειρουργείου. Απαιτείται λοιπόν μια αναφανδόν αλλαγή και διαφοροποίηση των όρων και μεθόδων διεξαγωγής της αναπόφευκτης πολεμικής ίασης. Ίσως λοιπόν ο νεωτερισμός που εισαγάγουν και η αναμόρφωση των μεθόδων που καταστρώνουν τα επιτελεία και ο Τραμπ να σχετίζεται με μια επάνοδο και απόπειρα απενεργοποίησης του ρηγκανικού δόγματος του SDI (Πρωτοβουλία Στρατηγικής Άμυνας), γνωστότερο και σαν Πόλεμος των Άστρων. Όπερ απλούστερα μεθερμηνεύεται στην εφαρμογή της κεντρικής ιδέας περί εξουδετέρωσης ή επί του εφικτότερου ελαχιστοποίησης της απάντησης –πλήγματος του αντίπαλου με το κολοσσιαίο πυραυλικό δυναμικό που διαθέτει και εκείνος. Κατασκευάζοντας έτσι μια απόρθητη (;;;) ασπίδα η οποία προϋποθέτει την εκκόλαψη μιας ασύλληπτου μεγέθους τεχνολογίας και με διαστημικά χαρακτηριστικά και που φυσικά η υλοποίηση της θα απορροφήσει αστρονομικές και δυσείσπρακτες δαπάνες. Τέτοιες χρηματοδοτήσεις απαιτούν τη διαρκώς προβαλλόμενη από τον Τραμπ αναγκαιότητα μιας οικονομικής απογείωσης και ευρωστίας με παράλληλη περιστολή της αιμορραγίας σε διάφορα μέτωπα (όπως το συχνά επαναλαμβανόμενο επιχείρημα του να ξοδεύονται οι ΗΠΑ για την προστασία τρίτων).

Ορθότατα λοιπόν διέγνωσαν οι πίσω από τον νέο πρόεδρο κύκλοι τη συμφόρηση που προξενεί το υφιστάμενο πλαίσιο της ψυχροπολεμικής περιόδου με την εξομολογητική ονομασία MAD (Αμοιβαία Εξασφαλισμένη Καταστροφή). Παρωχημένο μεν, που λιμνάζει τον ανταγωνισμό αλλά αναντικατάστατο προς ώρας. Τα ισότιμα περιθώρια των δύο «υπερδυνάμεων» να αφανίσουν τον ενάντιο τους με τις αμέτρητες ομοβροντίες πυρηνικών κεφαλών, που είναι σε θέση να εξαπολύσουν αιφνιδιαστικά, καταιγιστικά και σαρωτικά κατά του (ισοπεδώνοντας και την ίδια την επικράτεια του και όχι μόνο νευραλγικής σημασίας βάσεις όπως της Σούδας) εξανέμισαν τα απανωτά χτυπήματα που κατάφερε η Ουάσινγκτον στην παραπαίουσα μετασοβιετική Ρωσία. Η οποία εξαναγκασμένη από τον ασφυκτικό κλοιό τριγύρω της επιτάχυνε την ανάκαμψη της και σαν τον διάνο έχει πλέον φουσκώσει καμαρωτά τα πυρηνικά φτερά του επιδεικνύοντας τα σε κάθε πρόκληση προς υπενθύμιση και συμμόρφωση.

Η φρίκη του MAD λοιπόν ζει, βασιλεύει και βαλτώνει την αντιπαράθεση. Ο μονομερής όλεθρος της SDI είναι απαίτηση των καιρών για να την απεγκλωβίσει και πιθανόν την ιδέα αυτή αντιπροσωπεύει ο νεοχρισμένος. Ευσεβείς πόθοι βέβαια για τους εμπνευστές. Δυστυχώς τα πάντα δεν κρίνονται στους υπολογισμούς επί χάρτου, αλλά στην αδυσώπητη ροή της πραγματικότητας με τις αναρίθμητες αστάθμητες παρεμβολές. Ήδη η κομβικής σημασίας πτώση του Challenger που ακύρωσε τα τότε μεγαλεπήβολα προγράμματα, στοιχειώνει την αναβίωση αντίστοιχων φιλοδοξιών και περιγράφει ανάγλυφα το (όσο και αν αποτελεί το αποκλειστικό κλειδί που θα απαγκιστρώσει τους τιτάνες του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού από την παρούσα εμπλοκή με ένα αισιόδοξο αίσθημα μονομερούς νίκης και όχι αμφοτερόπλευρης συντριβής) δισεπίλυτο του στόχου.

Οπωσδήποτε υπάρχουν αρκετές πτυχές και σπουδαίες συνέπειες που συνδέονται με την ενορχηστρωμένη από τα άδυτα των διευθυντηρίων των ΗΠΑ επιλογής και εν συνεχεία εκλογής –επικύρωσης – νομιμοποίησης από την λαϊκή ετυμηγορία του Τραμπ. Το παρόν κείμενο επικεντρώνεται στο σημείο όπου θεωρεί σαν το πρωτεύοντα λόγο που προσδιόρισε το ζήτημα αυτό, διεισδύοντας σε κάπως άδηλες και βαθύτερες διεργασίες, που με απόλυτη σ\βεβαιότητα περιστρέφονται γύρω από την πηγή των αγωνιών των δυναστών της ανθρωπότητας για το μέλλον τους. Βυθοσκοπεί στην πιο καταλυτική παράμετρο που επικαθορίζει κάθε κίνηση των απαλλοτριωτών κάθε γωνιάς της γης, στραγγαλιστών κάθε ελευθερίας και πυρπολητών της ευημερίας των λαών της.

Σαφέστατα τα στοιχεία που διαρρέουν στη δημοσιότητα είναι φειδωλά και αλλοιωμένα. Ο χρόνος θα ξεδιαλύνει αναμφίβολα πολλά ερωτηματικά. Κάλλιστα θα μπορούσε ένας μαρξιστικολενινιστικής αντίληψης παρατηρητής να οχυρωνόταν πίσω από την αλάνθαστη προσέγγιση της γενικότητας. Δηλαδή ο Τραμπ σαν εκπρόσωπος του πλέον αφηνιασμένου ιμπεριαλισμού και παρά τη φιλειρηνική προσωπίδα του, επουδενί προτίθεται να ακυρώσει, να υπονομεύσει τη πολεμοχαρή φύση της εργοδοσίας του. Αργά ή γρήγορα θα ξεπουπουλιαστεί η περιστερά και θα ξεγυμνωθεί η θηριώδης φυσιογνωμία του γερακιού. Άλλωστε το καθήκον της προάσπισης του δικαιώματος να διάγουν σε γαλήνη και σε συνθήκες προκοπής οι λαοί ανήκει αποκλειστικά στους ίδιους και επιτακτικά πρέπει να το διεκδικούν με την πάλη τους προοδευτικά κινήματα πανταχόθεν . Αποτελεί κρίσιμο ζητούμενο να πρωτοστατήσουν σε ένα κοσμογονικό ξεσηκωμό (με την απαραίτητη κλιμάκωση του) οι καταπιεσμένες μάζες που φυτοζωούν αφόρητα στα σωθικά του τέρατος, το όποιο τις εξαθλιώνει ασύστολα και δολοφονεί καθημερινά. Ίσαμε τους πληθυσμούς που στενάζουν στα βομβαρδισμένα χωριά του Κουρδιστάν. Στις πυρπολημένες πόλεις της Συρίας ή κάτω από τη φασιστική μπότα των σιωνιστών ή αγκομαχούν υπό το βάρος των μνημονίων.

Όμως είναι χρήσιμη σε τόσο γαστρωμένες εποχές μια ανάγνωση και πρόβλεψη του τι δραματικό προμηνύει η κάθε εξέλιξη και άσχετα με το άγχος της μη πλήρους επαλήθευσης τους. Όταν δε ο σχολιαστής έχει το ευεργέτημα της ανεπισημότητας, απελευθερώνεται κάπως η σκέψη του, χωρίς όμως να ξεστρατίζει από το κομουνιστικό πρίσμα και να μυθολογεί ανεξέλεγκτα. Εξάλλου και οι ίδιοι οι πρωτομάστορες της αντίδρασης άλλα προγραμματίζουν και τα αντίθετα τους προκύπτουν. Ο άξονας της συλλογιστικής της πέννας αυτής (παροξυσμός ιμπεριαλιστικών αντιπαραθέσεων που συνιστά τον καταλυτικότερο μοχλό που διαμορφώνει το παγκόσμιο γίγνεσθαι και βραχυκύκλωμα ένεκα του πυρηνικού εφιάλτη) δεν παύει σε καμία περίπτωση να ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ σωστός και οι κίνδυνοι που με διαπρύσιο τόνο επισημαίνει, ζυγώνουν ολοένα και πιο κοντά το ανθρώπινο γένος στην Ώρα Μηδέν. Τα όποια ενδεχομένως στοιχεία υπερβολής ή υπερχρωματισμού των συγκεκριμένων κίνδυνων είναι λιγότερο αβλαβή από την πανούργα κατευναστική και παραλυτική υπερβολή της αποσιώπησης των.

Τοιουτοτρόπως λοιπόν και μέσω της προαναφερθείσας οπτικής εξηγείται μια παράξενη αντιφατικότητα που διέπει την επιφατικά ειρηνόφιλη στροφή του Τραμπ. Καθότι πίσω από την απάτη της κατ` ευφημισμό εκτόνωσης σε αυτή μόνο τη φάση της έντασης με τη Ρωσία κρύβεται η πιο συστηματική, η πιο φρενήρης, η πιο φερέγγυα απόπειρα να προετοιμαστεί το περιβάλλον των συσχετισμών αλλιώτικα. Η προτεινόμενη προσωρινή (και αμφιλεγόμενη) εκεχειρία στοχεύει στην παράδοση της σκυτάλης στην ανενδοίαστη επιθετικότητα. Ώστε η αναπόδραστη τελική σύγκρουση όταν συντελεστεί, να διασφαλίσει τη ευδιάκριτη και νικηφόρα επικράτηση των Αμερικανών. Αποφεύγοντας την ανώφελη αλληλοεξόντωση των μονομάχων και παντός αλλουνού. Παράλληλα διαφαίνεται μια προοπτική να μεταφερθεί το βάρος της αντιπαράταξης σε άλλα πεδία, όπως στο κινέζικο. Άμεσα πολύ πιο άτυχη (το πρώτο θύμα) θα αποδειχτεί και η οικονομική σφαίρα. Θα ορθωθούν τείχη προστατευτισμού (με επιλεκτικό, μονοσήμαντο όμως φιλτράρισμα). Η λαιμαργία για συσσώρευση ανυπολόγιστων πόρων που θα μετουσιωθούν σε προηγμένα οπλικά σύνεργα και ο χρηματοπιστωτικός, εμπορικός, νομισματικός πόλεμος πιθανόν θα εκραγεί (εδώ διαχρονικά και οικουμενικά το αυτονόητο θύμα είναι οι εργατικές τάξεις και τα πλατιά λαϊκά στρώματα) και κατά των συνοδοιπόρων ευρωπαίων ιμπεριαλιστών. Μιλάμε δηλαδή για μια άνευ προηγουμένου ποιοτική αναβάθμιση της υπερατλαντικής επιθετικότητας και αν αυτή η τροχιά δεν αποτελεί τον ορισμό του πολεμικού καπιταλισμού (οι Ναζί κατείχαν το θέμα άριστα), τότε ο όρος πρέπει να επαναδιατυπωθεί επικαιροποιημένος.

Εκεί οφείλεται και ο εκνευρισμός των ευρωπαίων ηγετών που ανησυχούν για την νέα εποχή αστάθειας και διαφιλονικιών. Αντί να χαίρονται με τη διαβεβαίωση του καινούριου οικοδεσπότη του Λευκού Οίκου πως θα αφήσει απερίσπαστους τους μεγαλοαστούς της αντίπερα όχθης να ρυθμίζουν τα θέματα τους και μάλιστα σε τοπίο ειρήνης, τους κατατρύχει το άγχος πως θα χειριστούν την υπόθεση. Εδώ στην μετά Μπους περίοδο ο μεγάλος θείος Σαμ τους έτεινε χείρα φιλίας, αλλά τους δάγκωσε επανειλημμένα το χέρι. Γνωρίζουν άπταιστα τι συνεπάγεται αυτή η συναγερμική πανστρατιά που σαλπίζει ο ετεροβαρής και άσπονδος συχνά σύμμαχος τους. Ζυγιάζουν καλά τα δικά τους οικονομικά εφόδια, το γεωπολιτικό έρμα και τις αντοχές μιας τέτοιας πορείας περίσφιξης και απομύζησης (ούτε καν την ενεργειακή αυτονομία τους είναι ικανοί να κατοχυρώσουν και όπου ξεμύτισαν γεωπολιτικά οι Γερμανοί η αμερικάνικη αυταρχική παρέμβαση τους ναυάγησε τα σχέδια) τη στιγμή που το οικοδόμημα τους κλονίζεται από σεισμούς της τάξης εκείνης η οποία πλήττει την ιταλική χερσόνησο. Θα αντιδράσουν ομονοώντας ή θα τηρήσουν την αρχαία προτροπή “ο σώζων εαυτόν, σωθήτω”; Μπορούν να αποδυθούν ενός αντίστοιχου εξοπλιστικού εγχειρήματος το οποίο θα σμικρύνει την απελπιστική απόσταση από τους δυο πρωταγωνιστές ή θα διευρυνθεί το χάσμα; Θα παραμείνουν κατά μία έννοια βαστάζοι ή έστω ακόλουθοι ή έστω συνεργάτες (αλλά ποτέ εφάμιλλοι και αυτοκέφαλοι) του υπερατλαντικού Άτλαντα; Θα είναι αποκοτιά η αυτομόληση στο απέναντι στρατόπεδο (γιατί η σύμπηξη τρίτου συμπαγούς, στέρεου και αυτόνομου πόλου είναι πλέον ουτοπία);

Ανάμεσα τους συμπιέζονται πιο πνιγηρά και οι εξαρτημένες ολιγαρχίες με πρώτη και καταϊδρωμένη την ελληνική λόγω αρνητικών ιδιαιτεροτήτων. Αν οι καγκελαρίες κλωθογυρίζουν στον σκεπτικισμό με τα καθέκαστα, οι υποτακτικοί πλησιάζουν στον πανικό. Με ακρωτηριασμένες τα τελευταία χρόνια τις πολυσχιδείς δικαιοδοσίες της και κατάφορτη με ένα χρέος- θηλιά που τη λυγίζει και δρα απαγορευτικά για την αναγκαία ενίσχυση της αρματωσιάς της, δυσκολεύεται να εκτιμήσει τα επακόλουθα. Εννοείται πως η μεταφορά της προσοχής των ΗΠΑ στο εσωτερικό μέτωπο, δεν αποκλείεται αυτόματα να εξασθενήσει το γεωπολιτικό πλεονέκτημα της (όχι δηλαδή πως πρωτύτερα το αξιοποιούσε πιο γόνιμα). Παρενέργειες ίσως αποδειχθούν συνάμα η χαλάρωση κάπως της «συνέτισης» του βουλιμικού γείτονα (χρήσιμη είναι η υποδαύλιση –εκμετάλλευση της διένεξης ένθεν κακείθεν του Αιγαίου, έως όμως του ορίου της μη ανατίναξης της συνοχής της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ) και η όποια «υποστήριξη» που απολάμβανε η χώρα μας περί χρέους να ατονήσει και να βρεθεί αντιμέτωπη με τους πάτρωνες της ίδιας ηπείρου χωρίς «αντιρρόπηση» αμερικάνικη.

Προς αποφυγή κάθε παρεξήγησης διευκρινίζεται πως η επαναχάρξη μιας νέας στρατηγικής των ΗΠΑ δεν θα διαφοροποιήσει άρδην το σκηνικό στη γη. Ανάσαινε επί μακρόν ένας προβληματισμός, κυοφορούνταν μια αλλαγή. Απλά δεν είχε σχηματοποιηθεί και επικρατήσει. Δεν θα έρθουν προφανώς τα πάνω κάτω στη γη. Ή τουλάχιστον θα επιχειρηθεί από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό στροφή αρκετών μοιρών περισσότερο στον τομέα της επίτευξης του προνομίου να ξερνάει το πυρηνικό πυρ του αναχαιτίζοντας «άρτια» την ομοειδή απόκριση του αντίπαλου. Αυτοστιγμής η αίσθηση της απόκτησης του θα συνοδευτεί με τον Αρμαγεδδώνα. Μια πλανητική και «ανθρωπογενούς» προέλευσης καταστροφή θα πλησιάζει εκείνη που επέφερε ο υπεύθυνος της εξαφάνισης των δεινοσαύρων μετεωρίτης. Μοιραία θα απαιτηθούν ορισμένες ανακατανομές, οι οποίες δεν θα θίξουν κάποια θεμελιακά δεδομένα. Ποια είναι αυτά;

Πρώτον και παρά τις υποκριτικές φιλοφρονήσεις του Τραμπ στον Πούτιν το Κρεμλίνο αποτελεί το σημαντικότερο εμπόδιο στο διάβα των ΗΠΑ για την παντοκρατορία τους. Το πέλμα και η αιχμή του φράκτη είναι το πυρηνικό φορτίο του. Η μέχρι τώρα ερειστική συμπεριφορά τους δεν εξασφάλισε την υπερκέραση του. Η άκαρπη επιθετικότητα τους σίμωσε με καπιταλιστική αφροσύνη τη γη στα παρανοϊκά σύνορα της πυρηνικής ανάφλεξης. Άπειρα παραδείγματα μπορούσαν να εκτεθούν. Από το θερμό πρόσφατο επεισόδιο λίγο μακρύτερα από την Κρήτη, όταν ένα ολλανδικό υποβρύχιο προικισμένο με δυσεντοπίσιμα υπερσύχρονα μέσα περιορισμένου ακουστικού ίχνους έγινε αντιληπτό πάραυτα από το ρώσικο αεροπλανοφόρο (προς τεράστια δυσαρέσκεια και απογοήτευση των ολλανδών αρμόδιων) και απωθήθηκε με την απειλητική κίνηση δυο καταδρομικών και ανθυποβρυχιακών ελικοπτέρων. Σαν πυκνώνουν τέτοια περιστατικά και κοσμούν την ημερήσια διάταξη της διεθνούς ειδησεογραφίας , φουντώνει άλλο τόσο η στατιστική σχέση υπέρ του ατυχήματος.

Το πλέον όμως βροντερό μήνυμα που διατρανώνει το ανατριχιαστικό ανάστημα της Ρωσίας και που οι ιθύνοντες του πενταγώνου βάζουν στο μικροσκόπιο της επεξεργασίας τους καθόλου απερίσκεπτα είναι η όχι σπάνια παρέλαση ρώσικων πυρηνοκίνητων υποβρυχίων σε απόσταση αναπνοής από το κορμί του θεριού. Αποκορύφωμα μιας τέτοιας ένδειξης πυγμής ήταν το επί τρεις βδομάδες όργωμα του κόλπου του Μεξικού το 2012 από ένα υποβρύχιο κλάσης Akula, το οποίο έγινε αντιληπτό όχι ένεκα των υπερευαίσθητων αισθητήρων που είναι ακροβολισμένοι στη θαλάσσια περιοχή. Αλλά επειδή αποφάσισαν οι Ρώσοι να αποκαλύψουν περιπαιχτικά την παρουσία τους τη μέρα αναχώρησης τους ανερχόμενοι σε βάθος περισκοπίου. Σημειωτέον ότι αυτό το σκάφος ανήκει μεν στην κορωνίδα των πιο αθόρυβων και κολοσσιαίων, αλλά υπάρχουν αρκετά πιο σύγχρονες εκδόσεις. Το αποτύπωμα ήχου του είναι μη ανιχνεύσιμο και όντας κινούμενη πυροβολαρχία είναι ικανό με τις 240 κεφαλές (!!) να κονιορτοποιήσει μεγάλο τμήμα της ανατολικής ακτής. Ο Τραμπ και ότι εκφράζει η ανάδειξη του σαν καλοί λήπτες αυτών των σημάτων αναζητούν όχι φυσικά μια εκ βάθρων διαφοροποίηση της ούτως ή άλλως ασυμφιλίωτης σχέσης με τη Ρωσία, αλλά μια παροδική ανάπαυλα της άσκοπης αναμεταξύ τους όξυνσης, ώστε να προπαρασκευαστεί το άτρωτο της επικράτειας του. Απογυμνώνοντας έτσι σε ένα βαθμό τους συμμάχους από την αντιπυραυλική ομπρέλα (το ευρωπαϊκό πεπρωμένο του θεάτρου πολεμικών αναμετρήσεων) ματαιοπονούν (προσωπική εκτίμηση) αποβλέποντας στη φαραωνική ολοκλήρωση αυτού του πομπώδους στοιχήματος. Το οποίο θα τερματιστεί με παταγώδη τρόπο. Ίσως να αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες τεχνολογικές προκλήσεις στην ιστορία της πολεμική τέχνης. Δεν είναι τυχαίο πως ο ρώσικος ιμπεριαλισμός δεν αντιμετωπίζει τέτοιου είδους εσωτερικές τριβές και εμφανίζει ένα στιβαρό εσωτερικό μέτωπο λόγω του ότι σαν αμυνόμενη δύναμη καλύπτεται από τη γερασμένη ισορροπία του τρόμου.

Δεύτερον στο ακανθώδες θέμα των συμμαχιών με τους Ευρωπαίους διαφαίνεται μια σχετική «υποτίμηση» του ειδικού τους βάρους και της συνεισφοράς τους (αν κιόλας ταχθούν αλληλέγγυοι ένεκα της τραγικής ρευστότητας) στη γενική σύρραξη. Και πάλι όμως δεν συνεπάγεται μια ολοσχερή περιφρόνηση τους ή διάσπαση των έστω και μη ειδυλλιακών παραδοσιακών συναναστροφών. Μεσολάβησαν κόποι δεκαετιών για να παγιωθεί αυτός ο συνεταιρισμός, με τους αμερικανούς φυσικά να έχουν το γενικό πρόσταγμα. Δεν θα εκχωρηθεί αφελώς αυτό το κεκτημένο στον αντίδικο. Δεν εναρμονίζεται εξάλλου με τις προθέσεις του οποιουδήποτε ιμπεριαλιστή δυνάστη ο αναχωρητισμός και η εθνική απομόνωση. Ψέμα τεράστιο του Τραμπ οι σχετικές δηλώσεις. Τουναντίον ο επεκτατισμός, η αρπακτικότητα, η τάση καθυπόταξης κάθε σπιθαμής γης είναι σύμφυτοι της υπόστασης τους. Έτσι λοιπόν η μέγγενη στην Ευρώπη θα συνεχιστεί, με έμφαση πια στο σκέλος του λαβείν. Ο προστατευτισμός θα λειτουργεί, αλλά στην αμερικάνικη περίμετρο. Οι συμφωνίες NAFTA, TPP, TTIP θα ισχύσουν, αν υπηρετούν υπερθετικά τα συμφέροντα τους. Ένας ιδιότυπος ατομικισμός θα εκδηλωθεί που δεν θα προχωρά σε φιλόδωρες χάρες προς ξένους. Ότι εξοικονομείται, ότι λεηλατείται, ότι περισσεύει θα διοχετεύεται σε μια άμυνα, ευελπιστώντας ότι θα αποδεσμεύσει -ξεκλειδώσει επιτέλους την πολυπόθητη καθολική έφοδο της Επόμενης Μέρας.

Παρεμπιπτόντως η διαλαλούμενη περιχαράκωση των ΗΠΑ πέρα από την εγκαινίαση μιας περίεργης περιόδου αστάθειας, θα αφήσει ανέπαφες τις σταθερές όπως η κατοχή αξιοσημείωτης έκτασης της υφηλίου. Καμία βάση (σφραγίδα εξάρτησης ή ελέγχου και εφαλτήριο πόλεμου) δεν θα κλείσει. Άντε στη χειρότερη εκδοχή να αποψιλωθούν επουσιώδεις λειτουργίες. Κανένας στόλος δεν θα αποσυρθεί στα μητροπολιτικά αγκυροβόλια. Ούτε ένα μαχαίρι καρφωμένο αλύπητα στο αιμορραγούν σώμα λαών όπως της Συρίας θα αποτραβηχτεί, εκτός και αν παρεμβληθεί ένας έντιμος συμβιβασμός με τον θανάσιμο εχθρό κατόπιν αμοιβαίων υποχωρήσεων. Και στο πιο φλέγον διακύβευμα, στη μητέρα των προβλημάτων, ο αμερικάνος δεν θα κυριευτεί από μαλθακότητα. Αντίθετα θα καιροφυλακτεί με εγρήγορση παρακολουθώντας ακόμη και τη σκιά του στρατηγικού του αντίποδα. Ουδεμία ανεκτικότητα θα επιδείξει, εάν θεωρήσει πως πασχίζει να επωφεληθεί ο Ρώσος εξαιτίας μιας λανθασμένης εντύπωσης του πως δραστηριοποιείται σε ένα μονοπωλιακό γήπεδο. Καθόλου δεν πρέπει να θεωρηθεί έκπληξη η θεαματική παλιννόστηση στη προτεραία διαγωγή των προκατόχων του Τραμπ με την ακραία επιθετικότητα, αν εμφανιστούν τέτοια αντίμετρα της Μόσχας τα οποία θα της προσφέρουν πλεονεκτήματα και προβάδισμα.

Ο Στάλιν δικαιολογημένα έλεγε πως όταν οι ιμπεριαλιστές μιλούν για ειρήνη, προετοιμάζονται πυρετωδώς για πόλεμο. Αυτός ο καίριος συντελεστής της αντιφασιστικής εποποιίας και της δυστυχώς όχι πετυχημένης μάχης που έδωσε κατά της ρεβιζιονιστικής παρέκκλισης, συμβούλευε επίσης τους λαούς να παλέψουν κάτω από τα κόκκινα λάβαρα ενάντια στους εμπρηστές της ειρήνης, τους δήμιους της ανθρωπότητας και τους ληστές του μόχθου των εργαζόμενων. Ένα νέο τέρας αναλαμβάνει τη διαχείριση ενός παλιού τερατώδους συστήματος. Όταν όμως οι λαοί αφυπνίστηκαν, εμπνεύστηκαν από τα κομουνιστικά ιδανικά και συγκρότησαν τον αντιιμπεριαλιστικό και αντιπολεμικό αγώνα τους, τα τέρατα κατατροπώθηκαν. Ότι εξυφαίνουν οι ιμπεριαλιστές είναι πλέον σφόδρα επικίνδυνο και μακάβριο. Το κακό έχει παραφουσκώσει στον πλανήτη και δεν χωρά άνετα. Και επειδή δεν φεύγει ποτέ μονάχο του, πρέπει το συντομότερο οι λαοί να αναλάβουν αυτή την λυτρωτική αποστολή.

ΚΜ

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

Μέσα στην προχειρότητα και βιασύνη του κειμένου διορθώνω μόνο το σημείο που μιλά για -απενεργοποίηση του ρηγκανικού δόγματος- με το σωστό περί -επανενεργοποίησης- του γιατί αλλοιώνεται εντελώς το νόημα