27 Νοε 2016

Τουρκία: κινητοποίηση στις φυλακές ενάντια στο νόμο για τους βιαστές

Κινητοποίηση των κρατούμενων γυναικών της ΠΑΡΤΙΖΑΝ ενάντια στον νόμο για τους βιαστές: 
«Δεν σωπάσαμε, δεν θα σωπάσουμε στις φυλακές της Σηλύβριας».

Οι πολιτικές κρατούμενες Ρεσμιγιέ Βατάνσεβερ και Ντενίζ Τεπελί, στέλνουν το δικό τους μήνυμα από τις φυλακές υψίστης ασφαλείας της Σηλύβριας (9 Nolu Hapishane). 

«Κινητοποιηθήκαμε επειδή μπήκε στην ημερήσια διάταξη ο νόμος για την αθώωση των βιαστών παιδιών. Διαμαρτυρηθήκαμε, αρνούμενες να πάρουμε φαγητό και ψωμί για τρεις μέρες και κοινοποιήσαμε τα αιτήματα της διαμαρτυρίας μας με αναφορά στο Υπουργείο Δικαιοσύνης. Κατά την μεταφορά μας στο νοσοκομείο της φυλακής φωνάξαμε συνθήματα: «Ο βιασμός είναι έγκλημα κατά της ανθρωπότητας», «Δεν θα επιτρέψουμε να αθωωθούν οι βιαστές παιδιών», «Το κράτος βιαστής θα δώσει λογαριασμό». Με τα συνθήματά μας νοιώσαμε ότι κάνουμε κάτι διαφορετικό από την καθημερινότητα και το ίδιο έζησαν και αισθάνθηκαν και αυτοί που μας άκουσαν. Αυτό φάνηκε πολύ καθαρά.

Στην ζωή μας στις φυλακές που έχει απαγορευτεί η έκφραση λέξεων και δεν μάθαμε να ακούμε φωνές που φωνάζουν ότι «κάποιοι από τους υψηλά ιστάμενους βιάζουν παιδιά». Κάποιοι μπορεί να μην το εισέπραξαν έτσι. Είναι οι φρουροί που είναι γύρω μας, οι δολοφόνοι, οι βιαστές και άλλοι επαγγελματίες που υπηρετούν την εξουσία που θέλει να αθωώσει τους βιαστές.

Και μάλιστα δυο γυναίκες με μια φωνή φώναξαν όταν οι υπάλληλοι και αξιωματούχοι που εφαρμόζουν την κρατική βία χωρίς διακρίσεις στις γυναίκες και στους άνδρες είναι εκεί έτοιμοι να την εφαρμόσουν. Έκανε εντύπωση στις φυλακές της Σηλύβριας που το έκαναν αυτό δυο γυναίκες που δεν βλέπονται καθόλου μεταξύ τους.

Υπήρχαν και άλλοι που μας άκουσαν οι βουλευτές του HDP, οι δημοσιογράφοι, οι διανοούμενοι… Είμαστε σίγουρες ότι μας άκουσαν. Και εδώ το «δεν σωπάσαμε και ούτε θα σωπάσουμε» το φωνάξαμε και για αυτούς. Για τις γυναίκες του HDP φωνάξαμε το κούρδικο «Γυναίκα, ζωή, ελευθερία» (Jîn jîyan azadî).

Προσπάθησαν να μας σταματήσουν. Μας έλεγαν δεν σας ακούει κανείς. Αντίθετα μας άκουγαν πολλοί, εχθροί και φίλοι. Τους απάντησα «φτάνει που μας ακούς εσύ που δεν αντιδράς και δεν είσαι κοντά στα παιδιά». 

Πολλές φορές φωνάξαμε συνθήματα σε φυλακές, για ελλιπή θεραπεία, για τις σφαγές στην Σόμα, την Άγκυρα, το Σουρούτς και για να μπορέσουμε να είμαστε χέρι με χέρι ενάντια στον φασισμό. Αλλά μάλλον σ’ αυτό το νοσοκομείο έγινε πρώτη φορά. Απειληθήκαμε ότι θα γυρίσουμε πίσω χωρίς θεραπεία όταν δεν σταματήσαμε. Προσπάθησαν να μας δημιουργήσουν ενοχές λέγοντας «Ανησυχούν οι ασθενείς». Ρωτήσαμε τους στρατιώτες που κρατούσαν πρακτικό γιατί μας φοβούνται τόσο.
Δεν επιτρέψαμε να είμαστε θεατές της Αντίστασης των γυναικών στις επιθέσεις, από τις τηλεοράσεις και τις εφημερίδες. Έφτασε το μήνυμά μας σ’ αυτούς που είναι δίπλα στις γυναίκες και τα παιδιά και σ’ αυτούς που είναι ενάντια. Αυτό το μήνυμα έρχεται από τα πιο βαριά κελιά των ισοβιτών, στον πάτο φυλακής του κέντρου της βίας».

http://www.ozgurgelecek1.net/manset-haberler/22759.html?task=view


Δεν υπάρχουν σχόλια: