20 Νοε 2016

Εργα και ημέρες του «αριστερού» πλανητάρχη

Πριν από 8 χρόνια, ο Μπάρακ Ομπάμα κέρδιζε τις εκλογές απέναντι στον Μακέην και γινόταν ο πρώτος μαύρος πρόεδρος των ΗΠΑ. Το 2012 κέρδισε και τον Ρόμνι και ανανέωσε τη θητεία του για άλλα τέσσερα χρόνια.

Η υποψηφιότητα και, πολύ περισσότερο, η εκλογή του Ομπάμα το 2008 παρουσιάστηκε από διάφορους αυτοπροσδιοριζόμενους ως «αριστερούς» ως η μεγάλη ευκαιρία για να γυρίσει ο κόσμος σελίδα.

Ο Νόαμ Τσόμσκι δήλωνε πριν τις εκλογές του 2008: «Θα πρότεινα ψήφο κατά του Μακέην, το οποίο σημαίνει ψήφο στον Ομπάμα χωρίς ψευδαισθήσεις». Και ο Χάουαρντ Ζιν: «Αν και ο Ομπάμα δεν αντιπροσωπεύει καμιά θεμελιώδη αλλαγή, ανοίγει ένα παράθυρο στην πιθανότητα για αλλαγή». Αρα η …αριστερή διανόηση στις ΗΠΑ προχωρούσε ένα βήμα πιο πέρα από τη λογική του μικρότερου κακού, επισημαίνοντας ότι μπορεί να αλλάξει και κάτι…
Βέβαια, ο Τσόμσκι πρόσφατα δήλωσε ότι ο απολογισμός της θητείας του Ομπάμα είναι αρνητικός και πρόσθεσε: «Δεν περίμενα από αυτόν τίποτα, οπότε δεν μπορώ να έχω απογοητευτεί. Εβλεπα τον Ομπάμα ήδη από το 2008 με κριτικό μάτι». Κατόπιν εορτής…

Αλλά και στη χώρα μας, δεν ήταν λίγοι αυτοί που …αναθάρρησαν με την εκλογή Ομπάμα. Με πρώτο και καλύτερο τον τότε Συνασπισμό. Το πρωτοσέλιδο της Αυγής στις 5/11/2008 (την επόμενη των εκλογών) ήταν: «Προσδοκίες από τη νίκη του Μπάρακ Ομπάμα. Να σταματήσουν οι πόλεμοι. Να μην πληρώσουν οι φτωχοί για την οικονομική κρίση». Βέβαια αυτοί είναι αδιόρθωτοι και …προσδοκούν ακόμα και σήμερα να παίξει ρόλο ο Ομπάμα στο ζήτημα του χρέους!
Μερικά χρόνια νωρίτερα τέτοια «προοδευτικά» χαρακτηριστικά αποδίδονταν και στον Κλίντον. Μέσα στη σκόνη που σήκωνε η κατάρρευση της ΕΣΣΔ και του ανατολικού μπλοκ και η ήττα του κομμουνιστικού κινήματος (και με τη βούλα πια), ακούγαμε για την «αριστερά του Κλίντον και του Μπλερ», ή, στην καλύτερη περίπτωση, τη νέα σοσιαλδημοκρατία… Ταίριαζαν με τη νέα τάξη πραγμάτων και το τέλος της ιστορίας, όμως όλα αυτά θάφτηκαν κάτω από τις βόμβες στην πρώην Γιουγκοσλαβία, οι οποίες υπενθύμισαν με τον πιο τραγικό τρόπο ότι ο νικητής ήταν ο ιμπεριαλισμός και αυτός θα όριζε πια τις τύχες του κόσμου …

Ο Ομπάμα έμοιαζε σε πολλούς κάτι παραπάνω από τον άνθρωπο που θα έβγαζε από τη μέση την κυβέρνηση Μπους-Τσέινι. Την κυβέρνηση, δηλαδή, της 11ης Σεπτέμβρη, των δυο πολέμων (Ιράκ και Αφγανιστάν) και του Γκουαντάναμο. Μια κυβέρνηση που πήρε τη σκυτάλη από τον Κλίντον για να συνεχίσει την επιθετική της πολιτική σε όλον τον κόσμο με ακόμα μεγαλύτερη ένταση. Ο Ομπάμα εμφανιζόταν όχι μόνο ως αυτός που θα μπορούσε να ανακόψει αυτήν την πορεία, αλλά και που θα οδηγούσε τον κόσμο στην ειρήνη και την ευημερία.

Η άνετη επικράτησή του το 2008 έδειξε ότι ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός είχε κάνει κάποιες επιλογές. Η επιθετική πολιτική Μπους τον είχε φορτώσει με δυο πολεμικά μέτωπα τα οποία φαίνονταν βαριά ακόμα και για την ισχυρότερη στρατιωτική δύναμη στον κόσμο. Η ιρακινή αντίσταση καθήλωνε τους πεζοναύτες, ενώ οι επίλεκτες μονάδες δε μπορούσαν να φέρουν σε λογαριασμό τους Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν.

Με την απόσταση ανάμεσα στους στόχους και τα μέσα για την επίτευξή τους να μεγαλώνει για την αμερικάνικη υπερδύναμη και με το πρόβλημα των στρατηγικών συμμαχιών ακόμα ανοιχτό, οι επιθετικές πρωτοβουλίες έδειχναν να μη μπορούν πια να σέρνουν με την ίδια ευκολία τους υπόλοιπους δυτικούς από πίσω τους. Ενώ η μεγάλη αντίπαλος, η Ρωσία, προχωρούσε την ανασυγκρότησή της μέρα με τη μέρα.

Ο Ομπάμα έκφρασε τις πλευρές εκείνες που πρόκριναν μια πολιτική εξίσου επιθετική μεν, αλλά που να λαμβάνει περισσότερο υπόψιν της τις συμμαχίες, να τις επιδιώκει και να τις συντηρεί. Οχι για να οικοδομήσει έναν πιο δίκαιο κόσμο, αλλά για να προωθήσει καλύτερα τα συμφέροντα του μεγαλύτερου εχθρού των λαών του κόσμου, του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.

Οι εξελίξεις επιταχύνθηκαν με την κατάρρευση της Λήμαν Μπράδερς, λίγες μέρες πριν τις εκλογές του 2008. Ο νέος πρόεδρος είχε να αντιμετωπίσει μια οικονομική κρίση που πολλοί φοβόντουσαν ότι θα είναι μεγαλύτερη κι από του ’29. Η πολιτική, οικονομική και στρατιωτική ισχύς της υπερδύναμης τη βοήθησαν να αποφύγει τα χειρότερα, οι αντιθέσεις στον κόσμο, όμως, οξύνονταν ολοένα και πιο επικίνδυνα.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, ο «αριστερός» Ομπάμα υπηρέτησε με συνέπεια τα αμερικάνικα συμφέροντα, ακολουθώντας ένα μίγμα πολιτικής άλλοτε με περισσότερες πρωτοβουλίες στους συμμάχους, άλλοτε με λιγότερες, αλλά πάντα με γνώμονα αλλά και στόχο την κατοχύρωση της ηγεμονικής θέσης των ΗΠΑ στον κόσμο. Με όποιο κόστος…

Ας επιχειρήσουμε, λοιπόν, μια μικρή απαρίθμηση, ας δούμε ένα δείγμα της «αριστεροσύνης» του Ομπάμα στον οποίο κάποιοι επένδυαν το μέλλον της ανθρωπότητας…

Στα βασικά πολεμικά μέτωπα που του κληρονόμησε ο Μπους, ο Ομπάμα πράγματι έκανε αυτό που είχε υποσχεθεί: Εριξε το κέντρο βάρους στο Αφγανιστάν, δρομολογώντας την αποχώρηση από το Ιράκ, η οποία ολοκληρώθηκε το 2011, 3 χρόνια μετά την εκλογή του, μέσα στα οποία η κατοχή του Ιράκ από τους Αμερικάνους συνεχιζόταν.

Η υπόσχεση που δεν εκπλήρωσε ήταν το κλείσιμο του Γκουαντάναμο, το οποίο από εκεί που θα έκλεινε μέσα σε ένα χρόνο, αλλά ακόμα ανοιχτό είναι, σε πλήρη λειτουργία.

Στο Αφγανιστάν, την ίδια περίοδο, οι προσπάθειες του Ομπάμα αποδίδουν και σημειώνεται η επιτυχία της δολοφονίας του Μπιν Λάντεν από Αμερικάνους κομάντος. Εγκαινιάζονται, έτσι, νέα …ήθη στη διεθνή πολιτική: Η υπερδύναμη έχει το δικαίωμα να καταδικάζει σε θάνατο όποιον θέλει και να εκτελεί την ποινή σε οποιοδήποτε σημείο του κόσμου. Τώρα ήταν ο Μπιν Λάντεν, τον οποίο κανένας δε θα υπερασπιζόταν, μάλλον. Την επόμενη φορά όμως; Ποιος θα είναι αυτός που θα προγραφεί και για ποιο αδίκημα;

Το 2014 ο Ομπάμα είναι, πια, στη δεύτερη θητεία του και αποσύρει τα στρατεύματά του και από το Αφγανιστάν. Τότε, όμως, είναι που εμφανίζεται το Ισλαμικό Κράτος στη Μοσούλη και ο πλανητάρχης πρέπει και πάλι να αντιμετωπίσει αυτούς που ο ίδιος και οι προκάτοχοί του εξόπλισαν για να βγάλουν τη βρώμικη δουλειά για λογαριασμό των Αμερικάνων, αλλά που τώρα δάγκωναν το χέρι που τους τάιζε…

Ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας είχε κηρυχθεί και πάλι. Οχι από τον …πολεμοχαρή Μπους, αλλά από τον «αριστερό» Ομπάμα… Την ίδια, κιόλας, χρονιά που οι Αμερικάνοι αποχώρησαν από το Αφγανιστάν, το 2014, ξεκίνησαν τους βομβαρδισμούς στη Συρία στο όνομα του πολέμου αυτού.

Η είσοδος της Ρωσίας στον πόλεμο την επόμενη χρονιά και η συνεχής στρατιωτική παρουσία και δράση των Ευρωπαίων όξυναν ακόμη περισσότερο την κατάσταση σε έναν πόλεμο που όλοι οι ιμπεριαλιστές είναι εναντίον όλων και ανάμεσά τους μπλέκονται και οι μικρότερες, τοπικές δυνάμεις με τις φιλοδοξίες και τους τυχοδιωκτισμούς τους. Με μόνο και σίγουρο χαμένο το Συριακό λαό, ο οποίος πληρώνει ακόμα βαρύ φόρο αίματος, προσφυγιάς και δυστυχίας…

Και βέβαια, όλα αυτά τα χρόνια συνεχιζόταν η σφαγή του ηρωικού λαού της Παλαιστίνης και η ενίσχυση των φονιάδων του Ισραήλ, το οποίο εξακολουθεί να είναι το μαντρόσκυλο των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, αν και αισθάνεται ότι …το αφεντικό τους ρίχνει τώρα τελευταία…

Το 2010 ξεκίνησε το κύμα λαϊκών εξεγέρσεων στις χώρες της Βόρειας Αφρικής που ονομάστηκε Αραβική Ανοιξη. Οι Αμερικάνοι είχαν να αντιμετωπίσουν όχι μόνο τη νέα κατάσταση στην Τυνησία, τη Λιβύη και την Αίγυπτο, αλλά και την επιθετική στάση Αγγλων και Γάλλων που πρωτοστάτησαν στις στρατιωτικές επεμβάσεις του ΝΑΤΟ στις χώρες αυτές.

Ο προοδευτικός Ομπάμα και η κυβέρνησή του ανεβοκατέβασαν κυβερνήσεις στην Αίγυπτο και σκόρπισαν το θάνατο στη Λιβύη, σε μια επιχείρηση στην οποία θα έπαιζαν σημαντικό ρόλο οι ΝΑΤΟϊκές βάσεις στη χώρα μας. Ενώ την ίδια περίοδο και αργότερα έγιναν στρατιωτικές επιχειρήσεις στην Υεμένη, αλλά και στη Σομαλία…

Από τα πιο σημαντικά γεγονότα που είχε να χειριστεί ο Ομπάμα ήταν η κατάσταση στην Ουκρανία. Η ευθεία και απροκάλυπτη επέμβαση της Δύσης στη χώρα, με πολιτικά, στην αρχή, και στρατιωτικά, αργότερα, μέσα, προκάλεσε την πιο δυναμική, ως τότε, αντίδραση της Ρωσίας, η οποία απάντησε με στρατιωτικές επιχειρήσεις και με την προσάρτηση της Κριμαίας. Οι Ευρωπαίοι, αν και πρώτοι ξεκίνησαν τις παρεμβάσεις και τη στήριξη των φιλοδυτικών διαδηλωτών, έφτασαν σε κάποιες στιγμές να παρακολουθούν ένα παιχνίδι που παιζόταν καθαρά ανάμεσα στα …μεγαλύτερα παιδιά, τις ΗΠΑ και τη Ρωσία…

Αποθέωση της δημοκρατίας για τον «αριστερό» πρόεδρο των ΗΠΑ! Οι Αμερικάνοι έχουν καταφέρει να παρέμβουν σε μια χώρα που δεν είναι δίπλα, αλλά μέσα στην αυλή της Ρωσίας. Για να το πετύχουν αυτό, δε δίστασαν να ανατρέψουν μια εκλεγμένη κυβέρνηση, να συνεργαστούν με τους ακροδεξιούς του Δεξιού Τομέα και με τους απογόνους των συνεργατών των Ναζί, να κομματιάσουν άλλη μια χώρα, να ματοκυλίσουν άλλον ένα λαό και να διακινδυνεύσουν μια ακόμα ευρύτερη σύρραξη με απρόβλεπτες συνέπειες…

Και όσο για την οικονομική κρίση; Και στο εσωτερικό των ΗΠΑ, αλλά και διεθνώς η «αριστερή» πολιτική του Ομπάμα πρωτοστάτησε στην επίθεση στα δικαιώματα των λαών και των εργαζόμενων. Ο λαός μας έχει πικρή πείρα αυτής της επίθεσης, που, σε σημαντικό βαθμό, καθοδηγήθηκε από το ΔΝΤ…

Οσοι, λοιπόν, θεωρούσαν ότι ο ιμπεριαλισμός θα έπαυε να είναι ιμπεριαλισμός θα πρέπει, πλέον, να αναζητήσουν έναν νέο «σωτήρα», γιατί ο Ομπάμα …δεν τους βγήκε! Ο Ομπάμα υπηρέτησε τα συμφέροντα της ιμπεριαλιστικής υπερδύναμης και δε θα μπορούσε να έχει κάνει τίποτε άλλο! Υπάρχει σε αυτή την απλή αλήθεια, άραγε, μεγαλύτερο και μικρότερο κακό για να …διαλέξουμε; Υπάρχει πουθενά ίχνος ελπίδας για το μέλλον του κόσμου;

Φυσικά και όχι. Γιατί το μέλλον των λαών δε βρίσκεται στο σύστημα και τους εκπροσώπους του. Ούτε και στα ψευτοδιλήμματα που τους θέτουν, με τις ευλογίες μιας …δήθεν αριστερής διανόησης που προσφέρει πολύτιμες υπηρεσίες στο σύστημα. Το μέλλον των λαών βρίσκεται στην αποφασιστική πάλη ενάντια στους καταπιεστές τους. Πουθενά αλλού!

Προλεταριακή Σημαία

Δεν υπάρχουν σχόλια: