18 Νοε 2016

Συγκρούσεις κατά φαντασία

Και σε αυτό το τριήμερο, η «εξεγερτική» απελπισία είχε την τιμητική της. Σε πλήρη αναντιστοιχία- θα έλεγε κανείς- με τη φάση του κινήματος, το επίπεδο ενεργοποίησης και συμμετοχής των πλατιών λαϊκών μαζών κ.λπ., είχαμε έναν πραγματικό βομβαρδισμό  από εικόνες «σύγκρουσης», «εφόδων», «οδοφραγμάτων», από διάφορες πλευρές και αφετηρίες. Αλλά, μήπως, το ζητούμενο εδώ δεν είναι άλλο παρά η εικόνα, ανεξάρτητα και μακριά από την πραγματικότητα την ίδια; Και αυτό ισχύει τόσο για τα φερέφωνα του συστήματος, που βάλθηκαν για άλλη μια φορά να στρέψουν όλη την προσοχή από τα γεγονότα των τελευταίων ημερών στους καμένους κάδους της Στουρνάρη, για να νομιμοποιήσουν σε συνειδήσεις το εκτεταμένο όργιο καταστολής που εξαπολύθηκε σε όλη τη χώρα, όσο και για τους υπόλοιπους.

Μπορεί να κατηγορηθούμε για… απόπειρα συμψηφισμού ανόμοιων πολιτικών χώρων και ρευμάτων, αλλά, παρά τις υπαρκτές διαφορές, εμείς διακρίνουμε στις σημερινές συνθήκες έναν κοινό παρανομαστή, την ίδια και απαράλλαχτη βασική ιδέα, πίσω από το καδρόνι του ΕΑΑΚίτη που σκάει στο κεφάλι του μπάτσου ή τη μολότοφ του αναρχικού που εκτοξεύεται με μανία στις δυνάμεις καταστολής: τη λογική του «ήρωα» σε αντιδιαστολή με το «πλήθος». Έναν ατόφιο μικροαστικό-μεταφυσικό ιδεαλισμό, που με θράσος ενδύεται ανατρεπτική φορεσιά. Την προσπάθεια να «παραδειγματιστούν» οι μάζες, που κατά τα άλλα συνεχίζουν να «κοιμούνται». Σε τελική ανάλυση, την ίδια απελπισία και υποταγή στην παντοδυναμία του αντιπάλου.

Πόσο ανόητος και αφελής, αν όχι ψεύτης, είναι κάποιος που ισχυρίζεται ότι η απαγόρευση της πορείας ενάντια στην επίσκεψη Ομπάμα στην Αθήνα «έσπασε», επειδή σπρώχτηκε για μερικά δευτερόλεπτα με τις αλυσίδες της αστυνομίας, μέχρι να τον διαλύσουν στο άψε-σβήσε με μερικές φυσουνιές! Πότε πραγματοποιήθηκε η διαδήλωση προς την αμερικανική πρεσβεία και δεν το καταλάβαμε; Πορεύτηκαν ή όχι, όλα τα μπλοκ, ανεξαιρέτως, εντός των ορίων που επέβαλε η απαγόρευση; Αν μιλάμε για το επίπεδο του «συμβολισμού», τι είναι πιο ισχυρό σημειολογικά, το στιγμιότυπο του απειροελάχιστου τζατζαρίσματος με τα ΜΑΤ ή αυτό της σημαίας χωρίς ιδιοκτήτη που κείτεται στο έδαφος, του κόσμου που τρέχει να ανασάνει χωρίς στοιχειώδεις όρους οργανωμένης απάντησης, του μπλοκ που διαλύεται χωρίς προοπτική ανασυγκρότησης;

Κανείς μα κανείς δεν είχε την εκτίμηση για την ύπαρξη δυνατότητας έμπρακτης και κινηματικής άρσης της απαγόρευσης, όσο απογειωμένος και αν είναι από τους πραγματικούς συσχετισμούς δύναμης. Από κάποιους, όμως, προκρίθηκε η λογική της οικοδόμησης όρων μαζικής πάλης, για μια όσο το δυνατόν μαζικότερη πολιτική καταγγελία της απαγόρευσης. Ενώ από άλλους, η λογική της τηλεοπτικής προβολής, του θεάματος και των κινήσεων εντυπωσιασμού άνευ περιεχομένου, με την αντίστοιχη προσμονή επιβράβευσης στην επόμενη εκλογική διαδικασία.

Ξανασυναντάμε εδώ, μεταξύ άλλων, την αγωνιώδη προσπάθεια τεχνητής αυτοαναγόρευσης σε «πρωτοπορία», έξω και μακριά από τις μάζες. Αυτές οι έρμες οι μάζες, είτε ψηφοφόροι θα είναι, όπως τότε που τις τάιζαν με τη σέσουλα οι κάθε λογής «συγκρουσιακοί» με εκλογικές αυταπάτες και αγάπη (έστω και «κριτική») για τον ΣΥΡΙΖΑ και τα δημοψηφίσματα, είτε χειροκροτητές του θαρραλέου και ατρόμητου «ήρωα». Αν τολμήσει κάποιος και διαχωριστεί, μάλιστα, και βάλει μπροστά τις πραγματικές ανάγκες του κινήματος, ο επιεικέστερος χαρακτηρισμός που του ταιριάζει είναι αυτός της «κότας». Έτσι, απλά και ωραία λειτουργούν όλα στον κόσμο του εικονικού.

Και είναι πραγματικά απορίας άξιο, ως που μπορεί να φτάσουν οι μικροηγεμονισμοί και τα καπελώματα. Σε ποια μαζική διαδικασία, σε ποια γενική συνέλευση συλλόγου τέθηκε και αποφασίστηκε το ζήτημα της «σύγκρουσης»; Για άλλη μια φορά, οι σύλλογοι σαν ταμπέλες που άγονται και φέρονται, για να υλοποιηθούν μικροπολιτικές σκοπιμότητες.

«Σπάμε στην πράξη τον αποκλεισμό που επιβάλλουν οι κομματικοί μηχανισμοί», ανέφερε η ομάδα του α/α χώρου που ετσιθελικά κατέλαβε το κτήριο Γκίνη του Πολυτεχνείου την τελευταία ημέρα του εορτασμού. Μέχρι να αποχωρήσουν και οι τελευταίοι διαδηλωτές, κινήθηκε με συνθήματα και προκλητική παρουσία τέτοια, που καθιστούσαν σαφές ενάντια σε ποιον πραγματοποιήθηκε η κατάληψη, δηλαδή τις οργανωμένες δυνάμεις της αριστεράς. Η αμηχανία της αριστεράς ήταν έκδηλη, ενώ μπροστά της συναντούσε μια πρόκληση, που όχι μόνο εκφραζόταν με έναν χυδαίο αντικομμουνισμό, αλλά έθετε σε κίνδυνο το άσυλο και τη διαδικασία του εορτασμού, όπως φάνηκε χαρακτηριστικά το βράδυ μετά την εισαγγελική παρέμβαση. Κάπου εδώ η τζάμπα μαγκιά τελειώνει, ενώ αναδεικνύεται η ουσιαστική πολιτική αδυναμία διαχωρισμού από μια άποψη, όταν έχεις φλερτάρει και εσύ ο ίδιος με αυτή και έχεις φροντίσει από τη μεριά σου να την καλλιεργήσεις.

Τελικά, ούτε πυροδοτεί, ούτε διεγείρει, ούτε εκφοβίζει. Το ρεύμα του «εικονικού» κινήματος, διάχυτο σε ένα ευρύ φάσμα, από την κοινοβουλευτική (ας θυμηθούμε τις θεαματικές ενέργειες του ΚΚΕ!) αριστερά μέχρι και την αναρχία-αυτονομία, εκφράζει απλώς και μόνο την υπόκλιση των φορέων του στους υπάρχοντες δυσμενείς συσχετισμούς. Είναι ο φερετζές  του βαθέως ρεφορμισμού, που λόγω της φύσης του φοβάται τις μάζες και δεν τους επιφυλάσσει κανέναν ουσιαστικό ρόλο στην πάλη. Η αντιπαράθεση σε αυτό και η ανάδειξη της κομμουνιστικής αντίληψης για τη σχέση μαζών-πρωτοπορίας, περιεχομένου-μορφών πάλης, είναι μια απαράγραπτη αναγκαιότητα στην κατεύθυνση δημιουργίας προϋποθέσεων ανασυγκρότησης του κινήματος.

Εμπιστοσύνη στις ανεξάντλητες δυνάμεις των μαζών, εμπιστοσύνη στους εαυτούς μας και τον δρόμο που μπορούμε να χαράξουμε!

Υ.Γ.: Θα μπορούσαμε να ανοίξουμε ολόκληρη συζήτηση για το κράξιμο και τα πεσίματα στον ΣΥΡΙΖΑ που έγιναν σε διάφορες πόλεις, το αν είναι επωφελή για το κίνημα ή όχι, σε ποιο βαθμό εκφράζουν μια υπαρκτή οργή και αγανάκτηση ενός κόσμου κ.ο.κ. Αλλά, ρε παιδιά, αυτοί που από κυβερνητικές ή μη θέσεις προετοίμαζαν την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ, έφτιαχναν συμφωνίες-μνημόνια 47 σελίδων, καλλιεργούσαν τις χειρότερες αυταπάτες στον λαό και τη νεολαία, και τώρα «μετανοημένοι» ξεσπαθώνουν κατά της κυβέρνησης, βαδίζοντας τον ίδιο εκλογικό δρόμο, αξίζουν ή όχι λίγο «κράξιμο»;

Αντώνης Α.

6 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Ντυμένη με τη στολή εργασίας, ταγιερακι, υπάλληλος και συνεργάτης πολυεθνικής, με το σπασμένο μου μυαλό καλά κρυμμένο κάτω από το επαγγελματικό μου χαμόγελο, τις εκρήξεις μου ελεγχόμενες και ακινδυνες πιά, την εποχή της αλητείας κάπου μακριά πίσω μου ξεχασμένη…(στην εποχη καραμανλη μετα ....σας δηλητηρίασε το ΠΑΣΟΚ Μικροαστουληδες)

Φορμαρισμένη, κομμένη, και ραμμένη στα μέτρα που η κοινωνία έθεσε…

Ανώνυμος είπε...

Τέσσερις γραμμές, δέκα επίθετα και από ουσία τίποτα.
Ίσως το τίποτα να ήταν κάτι...

Ανώνυμος είπε...

Είναι χαρακτηριστικό των μικροαστών να μισούν τους μικοραστούληδες εαυτούς τους και α φορτώνουν το πρόβλημά τους στους άλλους! Και βέβαια μετά ο αντιμικροαστούλης μικροαστός αν δεν βολεύτηκε στο σύστημα των μεγαλοαστών, με ΠΑΣΟΚ ή χωρίς, αυτοκτόνησε! (στον πρώτο σχολιαστή πάει αυτό το σχόλιο.)

Ανώνυμος είπε...

Εξαιρετικό κείμενο!

Ανώνυμος είπε...

Το ζητούμενο είναι να χρησιμοποιείς κάθε μέσο εκεί που μπορεί να σου αποφέρει τα μέγιστα, η επαναστατική βία δεν είναι αυτοσκοπός. Αλλά βασικά το πρόβλημα είναι πως τα καθιερωμένα μπάχαλα, με έδρα τα Εξάρχεια και αντίπαλο την αστυνομία ή οι ολιγόλεπτες κονταρομαχίες με τα ΜΑΤ, δεν είναι ούτε κατά διάνοια επαναστατική βία. Πρώτα και κύρια επειδή είναι πλήρως ενσωματωμένα από το καθεστώς έτσι που όχι απλά τα ανέχεται αλλά τα επιθυμεί κιόλας για να αποπροσανατολίζει και να τρομοκρατεί τον κόσμο, δευτερευόντως δεν είναι επαναστατικά γιατί δεν αφορούν ούτε εκφράζουν τον κόσμο. Οι πραγματικοί αριστεροί δεν αποστρέφονται τα μπάχαλα επειδή είναι μικροαστούληδες που δρουν με άξονα το τι αποδέχεται το κράτος και η "καθυστερημένη συνείδηση" του κόσμου. Ίσα-ίσα, μικροαστοί και κυριολεκτικά αλλά και σε επίπεδο συνείδησης είναι οι δήθεν αναρχικοί/αριστεροί που δρουν πολιτικά με μοναδικό σκοπό να ικανοποιήσουν τις επαναστατικές τους διαθέσεις με τέτοιου είδους εκτονωτικές δράσεις. Η αριστερά δρα με γνώμονα τον κόσμο όχι μόνο επειδή πιστεύει στη δημοκρατία, αλλά επειδή η ιστορική πείρα έχει αποδείξει πως η μαζικότητα είναι το μεγαλύτερο όπλο των καταπιεσμένων. Σ' αυτήν ακριβώς την κατεύθυνση λοιπόν πρέπει να οδεύει και η κάθε δράση μας.

θεόδωρος Σαμιωτάκης είπε...

Πάντως ούτε για πλάκα δεν πρέπει να βάζετε στο ίδιο. Κείμενο τυχοδιωκτικές πρακτικές όπως τα μπάχαλα με οργανωμένες απόπειρες συμβολικής σύγκρουσης από δυνάμεις του κινήματος.Η δεύτερη περίπτωση δεν προωθεί την ιδέα του ζορρο εκδικητή ,αλλά της συλλογικής αντίστασης.Επίσης το μπάχαλο γράφει στα παλιά του παπούτσια κάθε συλλογική διαδικασία.Η οργανωμένη σύγκρουση είναι αποτέλεσμα συλλογικής απόφασης.Το να διαφωνεί κάποιος με το όποιο τζαρτζαρισμα των ματ είναι σεβαστό.Αυτό όμως που με στεναχωρεί είναι η απόπειρα να συσχετιστούν τετοιες συμβολικές ενέργειες με την όποια βαρύτητα φέρουν, με πραξικοπηματικές κ εν τελει αντικοινωνικές πρακτικές.