9 Οκτ 2016

Λαός και εργαζόμενοι συνεχίζουν να αντιστέκονται στις προσπάθειες κλεισίματος του Αμ. Φλέμιγκ

Από τον Αύγουστο του 2013 έχουν περάσει τρία ολόκληρα χρόνια. Ήταν τότε η εποχή που εντάθηκε η επίθεση του συστήματος σε όλους τους χώρους εργαζομένων. Την τιμητική τους είχαν οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο. Εύκολος στόχος, καθώς τότε όλα τα "επίσημα" ΜΜΕ αναθεμάτιζαν τους δημόσιους υπάλληλους και τους παρουσίαζαν σαν την απόλυτη πηγή του κακού. Με επίσημη δικαιολογία τις μνημονιακές υποχρεώσεις και τη δημοσιονομική κατάσταση της χώρας, έχοντας πολιτικό προσωπικό ανάλογων "ικανοτήτων", όπως τον "ντούτσε" Άδωνι Γεωργιάδη και τον "τσεκουράτο" Βορίδη, μεταξύ των άλλων επιτέθηκαν και στην περίθαλψη. Ήταν η εποχή των "λουκέτων" στα νοσοκομεία.

Μια σειρά νοσοκομεία έκλεισαν, δομές ολόκληρες καταργήθηκαν, κλινικές και εργαστήρια διαλύθηκαν. Τραγικές καταστάσεις έζησαν οι εργαζόμενοι που -χρόνια αποκοιμισμένοι από ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες και εθισμένοι στη διαδικασία των ατομικών λύσεων- έπεσαν στο γκρεμό των διαθεσιμοτήτων και της κινητικότητας, στο φόβο της απόλυσης.
Είναι αλήθεια πως ο αιφνιδιασμός πέτυχε και η μέθοδος του σοκ έπιασε και στην περίπτωση των νοσοκομείων. Παρά τις αντιδράσεις που επιχειρήθηκαν, τα νοσοκομεία διαλύθηκαν, καθώς το κίνημα συνολικά δεν κατάφερε να αντισταθεί αποτελεσματικά. Μια μοναδική περίπτωση νοσοκομείου που, ενώ ήταν προγραμματισμένο για «λουκέτο», κατάφερε να παραμείνει ως σήμερα ανοιχτό είναι το Αμαλία Φλέμιγκ στα Μελίσσια.

Εκεί οι εργαζόμενοι κατάφεραν αποτελεσματικότερα να αντισταθούν. Τόσο γιατί ο προσανατολισμός και οι συσχετισμοί στο σωματείο (κατά παρέκκλιση της "επίσημης" ηγεσίας της ΠΟΕΔΗΝ) ήταν σε αγωνιστική κατεύθυνση και οι εργαζόμενοι αντέδρασαν αποφασιστικά και με μαζικό τρόπο, όσο και γιατί το θέμα ανοίχτηκε στην τοπική κοινωνία που στήριξε τον αγώνα των εργαζομένων. Σε αυτό βοήθησε και ο τοπικός χαρακτήρας του Αμ. Φλέμιγκ που είναι, ας πούμε, "σήμα κατατεθέν" στα Μελίσσια και, μαζί με το Σισμανόγλειο και το Παίδων, τα μόνα νοσοκομεία σε μια πολύ μεγάλη περιοχή, το λεγόμενο βορειοανατολικό άξονα της Αττικής.

Ας σημειωθεί πως λίγο νωρίτερα είχε κλείσει το "Παπαδημητρίου", νοσοκομείο του ΙΚΑ με εκατοντάδες κρεβάτια, επίσης στα Μελίσσια, χωρίς κυριολεκτικά να "ανοίξει ρουθούνι", αφού σωματείο, διάφοροι παράγοντες και κομματάρχες αποκοίμιζαν και καθησύχαζαν τους εργαζόμενους ακόμα και μία μέρα πριν κλείσει το νοσοκομείο.

Παρ’ ότι, λοιπόν, λόγω της αντίστασης εργαζομένων και κατοίκων, δεν τόλμησαν να κλείσουν ολοκληρωτικά το Φλέμιγκ, τριακόσιοι από τους εργαζόμενους, οι μισοί περίπου, δεν γλύτωσαν τη διαθεσιμότητα-κινητικότητα. Σκορπίστηκαν σ' όλη την Αττική, ενώ κρίσιμες κλινικές και εργαστήρια έκλεισαν ολοκληρωτικά ή μεταφέρθηκαν κουτσουρεμένα σε άλλα νοσοκομεία.

Από τότε, το Φλέμιγκ ουσιαστικά έχει στερηθεί το χαρακτήρα του Γενικού Νοσοκομείου και η λειτουργία του απέχει από το να χαρακτηριστεί ασφαλής, όπως άλλωστε συμβαίνει συνολικά με το ΕΣΥ. Καταφέρνει, πάντως, λόγω της ηρωικής προσπάθειας των εργαζομένων του (αυτών που ο Γεωργιάδης αποκαλούσε από τον αέρα του MEGA «τεμπέληδες»), να συμμετέχει στις εφημερίες της Αττικής και να υποδέχεται εκατοντάδες επείγοντα περιστατικά. Ένας λόγος παραπάνω, που η κρίση σπρώχνει όλο και περισσότερους ασθενείς στα δημόσια νοσοκομεία, με αποτέλεσμα σήμερα το τραγικά κουτσουρεμένο Φλέμιγκ να υποδέχεται συνολικά γύρω στους 3.500 ασθενείς το μήνα και να εκτελεί πάνω από 100 επεμβάσεις, με μόνο μία χειρουργική αίθουσα σε πλήρη λειτουργία από τις τέσσερις συνολικά. Οι δε δύο απ' αυτές είναι καταργημένες οριστικά, αφού βρίσκονται στην Πτέρυγα "Μπόμπολα" που έκλεισε ολόκληρη, αφού -εκτός από τα χειρουργεία- καταργήθηκαν η Οφθαλμολογική, η Ουρολογική, και η Πνευμονολογική κλινική με πάνω από 60 κρεβάτια.

Στην περίοδο της κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ κ.ά., η προσπάθεια και η σπουδή των διοικήσεων ήταν να κλείσουν το νοσοκομείο στα μουλωχτά, δια της κατάρρευσης. Χωρίς προσωπικό, χωρίς καμία στήριξη, με τεράστιες ελλείψεις σε υποδομές, υλικά και φάρμακα. Ακόμα και εκεί που υπήρχαν δυνατότητες να δοθούν κάποιες λύσεις, αυτές δεν δίνονταν επίτηδες, με σκοπό την αναγκαστική κατάρρευση και το κλείσιμο. Ταυτόχρονα, επιχειρήθηκε να "σκορπίσουν" μηχανήματα και υποδομές προκειμένου να απογυμνωθεί σταδιακά το νοσοκομείο. Και πάλι η κινητοποίηση του σωματείου και των εργαζομένων απέτρεψαν το "πλιάτσικο", όχι χωρίς κόντρα, αστυνομίες, απειλές κ.λπ. από μεριάς της διοίκησης.

Όλο αυτό το διάστημα, εκτός από τον απλό κόσμο που ειλικρινά στήριξε σταθερά τον αγώνα των εργαζομένων, το στελεχιακό δυναμικό του ΣΥΡΙΖΑ υποσχόταν την ενίσχυση του νοσοκομείου, την αποκατάστασή του και την ανεξαρτητοποίησή του διοικητικά με νέο οργανισμό. Με την αλλαγή της κυβερνητικής σκυτάλης ως σήμερα τίποτα από αυτά δεν έχει γίνει. Οι νέες διοικήσεις, με τη ρητορική του "υπομονή, η κυβέρνηση θέλει, αλλά... τα χέρια μας είναι δεμένα από την Τρόικα» (αυτήν που θα έδιωχναν και τα μνημόνια που θα καταργούσαν... μ' ένα άρθρο!), ουσιαστικά αφήνουν το νοσοκομείο να καταρρέει, ενώ οι εξουθενωμένοι πλέον εργαζόμενοι, επηρεασμένοι και από τη γενική κατήφεια της ήττας του κινήματος, δεν είναι και στην καλύτερη αγωνιστική κατάσταση.

Εκείνο που είναι σίγουρο, πάντως, είναι πως -σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει σε άλλους εργασιακούς χώρους- οι εργαζόμενοι συνεχίζουν να απευθύνονται στο σωματείο και να το εμπιστεύονται. Αυτή είναι σημαντική αγωνιστική παρακαταθήκη, που πρέπει να αξιοποιηθεί, αλλά και να συμβάλει στο να πάρουν οι εργαζόμενοι την υπόθεση της ζωής τους στα χέρια τους. Μακριά από την ανάθεση, ξεπερνώντας ξεπουλημένες και υποταγμένες στο σύστημα συνδικαλιστικές ηγεσίες που τώρα πια νοιάζονται μόνο για την εξασφάλιση του δικού τους ρόλου ως παράγοντες.

Δ.Π.

Προλεταριακή Σημαία

Δεν υπάρχουν σχόλια: