14 Οκτ 2016

Για την κατάντια μιας πρώην καθοδήγησης μιας πρώην οργάνωσης

Αφού πριν ένα χρόνο μας είπαν ότι «Θα μιλάμε με ανακοινώσεις μόνο όταν κρίνουμε ότι έχουμε κάτι σημαντικό να πούμε» (είναι εντυπωσιακό το μείγμα σαλτιμπαγκισμού και σοβαροφάνειας), οι περσόνες που καμώνονται ότι καθοδηγούν οργάνωση - την πρώην ΚΟΕ- (το «πρώην» δεν το λέμε εμείς, προκύπτει από την τοποθέτησή τους), δείχνουν να καταλήγουν σε… πολιτικο-ιδεολογικά συμπεράσματα.

Αφού, λοιπόν, για χρόνια έβριζαν χυδαία όποιον δε γοητεύτηκε από τις ρεφορμιστικές αυταπάτες του ΣΥΡΙΖΑ… Αφού συνέβαλαν στην κινηματική μέσω Φόρουμ στήριξη του κυβερνητισμού… Αφού πολέμησαν με χυδαιότητα όλους τους εμάς «κολλημένους» που δεν καταλάβαμε την κοσμογονία που ερχόταν με τη «ριζοσπαστική Αριστερά»… Αφού -παίρνοντας ολοκληρωτικό διαζύγιο από τις παραδόσεις της μήτρας που τους γέννησε- ζεστάθηκαν με τις κρατικές επιχορηγήσεις… Αφού περιπλανήθηκαν στα «μεγάλα ακροατήρια» και δεν καταδέχονταν να μιλήσουν σε όσους είχαν τα «μικρά»…. Αφού κατόπιν έγιναν φανατικοί Αλαβανικοί μέχρι που ο Αλαβάνος εκδιώχθηκε από το ΣΥΡΙΖΑ, οπότε έγιναν φανατικοί Τσιπρικοί… Αφού από «μαοϊστές» έγιναν «κανονικοί αριστεροί» και στη συνέχεια «ανέστειλαν τη δημόσια παρουσία τους»(!)… Αφού, όταν ολοκληρώθηκε το έγκλημα του τρίτου μνημονίου, πετάχτηκαν σα στυμμένες λεμονόκουπες… Αφού άφησαν το μισό τους πρωτοκλασάτο στελεχιακό δυναμικό σε Νομαρχίες και Υπουργεία…

Αφού, λοιπόν, διέπραξαν όλες αυτές τις αθλιότητες, επιστρέφουν με τη γνωστή τους τσαχπινιά για να μας παρουσιάσουν τη νέα τους πραμάτεια, που δυστυχώς, όχι μόνο δεν είναι καθόλου νέα, αλλά είναι -και πάλι- ιδιαίτερα επικίνδυνη.

Σε άρθρα στο «Δρόμο της Αριστεράς» αλλά και στο διαδικτυακό τους τόπο, ξεδιπλώνουν τα νέα τους αδιέξοδα. Ο Γ.Π. σε άρθρο που τιτλοφορείται «Για μια συλλογικότητα αναζήτησης, συμβολής και χειραφέτησης» (και το οποίο στην εισαγωγή πληροφορεί ότι η ΚΟΕ «το 2014 διαφώνησε ριζικά με τη στάση της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ», αλλά «διαχωρίστηκε το καλοκαίρι του 2015» - τι μαθαίνει κανείς!), το περιτριγυρίζει από δω, το περιτριγυρίζει από κει, αλλά δεν παίρνει την ευθύνη να πει καθαρά την ΑΠΟΨΗ ΤΟΥ.

Λέει, λοιπόν ο Γ.Π. (ολόκληρο το άρθρο εδώ http://www.e-dromos.gr/gia-mia-syllogikotita-anazhthsis-kai-symvolis/):

«…Η πρώτη βασική παράμετρος είναι ότι διεθνώς δεν υφίσταται αυτό που θα λέγαμε «κομμουνιστικό κίνημα»…

…Ακόμα και ο μαρξισμός, αν τον καταλαβαίνει κανείς κυρίως μέσα από τα γραπτά και τη μηχανιστική μεταφορά τους στο σήμερα, δεν έχει να δώσει πολλά…

…Ο προσανατολισμός μας προς το «υπαρκτό» φορτίο του ριζοσπαστισμού ήταν και παραμένει βασική μας μέριμνα. Δυστυχώς, σχεδόν όλες οι δυνάμεις της Αριστεράς αρνήθηκαν να τον εντοπίσουν ως ιδιαίτερη ποιότητα, τον «σνόμπαραν» ή τον κριτίκαραν ως ανεπαρκή, καθυστερημένο και «λαϊκιστικό»…

…Υπάρχει, λοιπόν, η ανάγκη μιας πολιτικής κατεύθυνσης κι αυτό αποτελεί ένα τεράστιο πεδίο συνεισφοράς. Αυτή, όμως, δεν μπορεί να οριστεί από δυο – τρία συνθήματα. Θα σήμαινε το πώς αντιμετωπίζει κανείς την πορεία των ιδεών, στόχων και πρακτικών που αναδεικνύει μια συλλογικότητα σε συνάρτηση με το ζήτημα των ιδεών, στόχων και πρακτικών που «κυκλοφορούν» γενικότερα μέσα στη χώρα…

… επιχειρήσαμε να αντιπαρατεθούμε με τα στερεότυπα της Αριστεράς. Με την δυαδική αντίληψη για την ταξική πάλη, αντίληψη ιδιαίτερα διαδεδομένη σε όλο το σχετικό φάσμα. Με τις απλουστευτικές αντιλήψεις για το κόμμα, τα κινήματα και τις εξεγέρσεις, όπως και για το «εθνικό ζήτημα», τον «πατριωτισμό» και τον «διεθνισμό»…

…Σήμερα απαιτούνται νέα σχήματα και μορφές συλλογικότητας με περισσότερο χαρακτήρα κινήματος παρά «κόμματος»…

… Η μορφή-κίνημα δεν μπορεί να ακολουθήσει την πεπατημένη και την αγοραία έκφανση της πολιτικής, δηλαδή πολιτική ίσον κόμμα, εκλογές, βουλευτές, ψήφοι…

… Χρειάζεται να εγκαταλειφθούν αρκετές μορφές που δεν ανταποκρίνονται στις σύγχρονες συνθήκες και να εφευρεθούν άλλες διεργασίες που περισσότερο να απελευθερώνουν παρά να παγιώνουν καταστάσεις και δυναμικές…»

Το ενδιαφέρον με τους καθοδηγητές αυτής της οργάνωσης είναι η πονηριά, η τεθλασμένη, η τεχνική που ακολουθούν όταν θέλουν να περάσουν στην επόμενη κωλοτούμπα, στο επόμενο αδιέξοδο. Ο Γ.Π., λοιπόν, μας λέει ότι δεν υπάρχει σήμερα κομμουνιστικό κίνημα (συγκλονιστικό νέο), προχωράει και ένα βηματάκι παρακάτω για να πει δειλά ότι και ο μαρξισμός τελείωσε (εδώ προστίθεται και το απαραίτητο περί «μηχανιστικής αναφοράς» για να χωνευτεί πιο εύκολα). Μας λέει ότι η οργάνωση τελείωσε και ότι το μόνο που υπάρχει είναι ο ριζοσπαστισμός (της μούτζας και του Ουστ! εννοεί) και το «κίνημα». Και βέβαια η πιο «κομματικοκεντρική» οργάνωση που έχει περάσει, μια οργάνωση που δεν είχε κανένα πολιτικό και ηθικό φραγμό μπροστά στο στόχο να βγει στη «φωτογραφία», χύνει τώρα κροκοδείλια δάκρυα περί «αγοραίων εκφράσεων της πολιτικής» και περί «σύγχρονων συνθηκών» (κάθε οπορτουνιστής που σέβεται τον εαυτό του πρέπει να βάλει μερικές φορές την έννοια του «σύγχρονου»).

Ο αρθρογράφος χρησιμοποιεί την πραγματικότητα ότι δεν υπάρχει σήμερα συγκροτημένο κομμουνιστικό κίνημα όχι για να θέσει το καθήκον της ανασύστασής – ανασυγκρότησής του, αλλά για να του βάλει ταφόπλακα. Το ίδιο κάνει με το μαρξισμό. Και μιας –λέμε εμείς- και η ταξική πάλη εκφράζεται στις μέρες μας ως μονομερής πόλεμος του κεφαλαίου απέναντι στην εργατική τάξη, μάλλον και η ταξική πάλη μας τελείωσε. Γεννιέται βέβαια το ερώτημα τώρα που το κίνημα και ο «ριζοσπαστισμός» (ελέω και ΚΟΕ) είναι στα κάτω τους, γιατί ο αρθρογράφος δεν κηρύσσει και το δικό τους τέλος…

Γεννιέται όμως και ένα άλλο ερώτημα πιο ενδιαφέρον: Ποια είναι αυτή η αξιόλογη πολιτική κατεύθυνση, ποιοι είναι «οι στόχοι, οι ιδέες και πρακτικές που κυκλοφορούν στη χώρα», οι οποίοι μάλλον, όπως φάνηκε παραπάνω, δεν έχουν σχέση ούτε με το κομμουνιστικό ούτε με το ταξικό; Τι ξέρει ο αρθρογράφος και μας το κρατάει κρυφό;

Ο Γ.Π. απλώς ανοίγει δρόμο. Χρησιμοποιεί πραγματικές διαπιστώσεις για να διαλύσει εντελώς αριστερές συνειδήσεις. Και για να προετοιμάσει το έδαφος σε αυτό που έτερος της καθοδήγησης της ΚΟΕ μας λέει ανοιχτά στον επόμενο «Δρόμο της Αριστεράς».

Ο Ρ.Ρ., λοιπόν, στο άρθρο «Μύθος ή πραγματικότητα ο τούρκικος επεκτατισμός;», αφού απαντάει με χέρια και με πόδια θετικά στο παραπάνω ερώτημα, θέτει την ανάγκη «αντιμετώπισης της απειλής» ως ουσιαστικά πρώτο καθήκον για το κίνημα, δεν αναφέρεται ούτε μια φορά στον τούρκικο λαό και στους αγώνες του, υποβαθμίζει την ιμπεριαλιστική κυριαρχία ως κοινό εχθρό των δύο λαών και καταλήγει:

«Πώς αντιμετωπίζεται η απειλή;
Κατ’ αρχάς –πρώτιστο!- είναι το να αναγνωριστεί η απειλή…

…η απειλή δεν αντιμετωπίζεται με «πολιτική φιλίας» και εξωραϊσμού. Αυτή είναι η φόρμουλα της ελληνικής αστικής τάξης.

…χρειάζεται πολιτική προετοιμασία και σωστός προσανατολισμός του λαού… που θα διακρίνει το στοιχείο της απειλής και θα το τοποθετεί στους στόχους και το γενικότερο πλαίσιο ενός αγώνα για την διέξοδο της χώρας

…Η πολιτική της Τουρκίας πρέπει να καταγγελθεί … Αυτό πρέπει να συνοδευτεί από την καταγγελία και το πάγωμα όλων των διεργασιών σε διεθνή φόρα: ενταξιακές διαπραγματεύσεις σε επίπεδο Ε.Ε, μυστικές συνομιλίες ανάμεσα σε επιτροπές των δύο χωρών κ.λπ.

…υποστήριξη στον αγώνα του κουρδικού λαού, του πραγματικού φίλου των προοδευτικών δυνάμεων στην περιοχή.

…ανάκτηση της πλήρους κυριαρχίας στο Αιγαίο. Δεν είναι «νατοϊκή θάλασσα», ούτε χωρίζεται στον 25ο μεσημβρινό. Να σταματήσει το παραμύθι περί «κλειστής θάλασσας» και το γκριζάρισμα νησιών και περιοχών με πρόσχημα το προσφυγικό πρόβλημα.

Αυτά είναι ορισμένα από τα σοβαρά ζητήματα κυριαρχίας που δεν μπορούν παρά να καθορίσουν το περιεχόμενο και την κατεύθυνση ενός αγώνα.»

Πολεμοκαπηλεία, τουρκοφαγία και τυχοδιωκτισμός. Να, λοιπόν, ποιες είναι οι… νέες ιδέες, οι νέοι στόχοι που «κυκλοφορούν στη χώρα». Οι καθοδηγητές της ΚΟΕ τριάντα χρόνια μετά και αφού περιπλανήθηκαν σε διάφορα μονοπάτια, αποφάσισαν να αποτελέσουν κλώνους του Καραμπελιά. Οι εναλλακτικοί εθνικίζοντες του 2016. Θα βάζαμε τα γέλια αν η περίοδος δεν ήταν τόσο επικίνδυνη. Η «χρήσιμη Αριστερά» αφού απέδειξε τη χρησιμότητά της στην άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβερνητική εξουσία και στην καταβαράθρωση του κινήματος (που κατά τα άλλα τόσο εκτιμάει), ετοιμάζεται να… χρησιμεύσει σε ακόμα πιο βάρβαρες και αντιδραστικές εκδοχές. Μόνο μια λεξούλα που τόσο τους αρέσει θα τους πούμε: Ουστ!

19 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Αν αυτο το ουστ το ελεγε εγκαιρα η καθοδηγηση του παλιου κκεμλ, σ αυτους τους τυπους τα πραματα θαταν πολυ καλυτερα.
Δυστυχως τοτε, το 1980 και λιγο πιο πριν, η καθοδηγηση δεν επαιξε το ρολο που επρεπε. Τη δυσκολη στιγμη αφησε το καραβι ακυβερνητο.
Πιστευω οτι θα μπορουσε να ειχε σωθει εστω η μιση οργανωση και οχι μονο το ενα δεκατο.

Ανώνυμος είπε...

Δεν θα έλεγα ότι η τότε καθοδήγηση άφησε απλά το καράβι ακυβέρνητο. Σάλπαρε για αλλού με άλλα καράβια. Ένα από αυτά ήταν και της καθοδήγησης της ΚΟΕ που αφού πρώτα εκμεταλλεύτηκε την προέλευσή της οδήγησε το δικό της καράβι στη θάλασσα του καιροσκοπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ για να τη ξεβράσουν με τη πρώτη ευκαιρία. Αυτοί που παρίσταναν τη δεύτερη μεγαλύτερη συνιστώσα στο ΣΥΡΙΖΑ και κορόιδευαν ότι θα τον οδηγήσουν προς τα αριστερά πετάχτηκαν από αυτόν σα στημένες λεμονόκουπες. Και καλά αυτοί, από νωρίς επέλεξαν να είναι μαϊντανοί σε κάθε τι διαλυτικό για την κομμουνιστική αριστερά, συνειδητά συνεπής στο ρόλου τους. Το πρόβλημα είναι τι γίνεται με όλο αυτό τον κόσμο που πίστεψε ότι η ΚΟΕ είναι μαρξιστική λενινιστική οργάνωση και που νόμιζε ότι έκανε πραγματικά αντιρεβιζιονιστικό αγώνα.

Ανώνυμος είπε...

Παιδιά, μόνο μη δαγκώσετε τη γλώσσα σας και πάθετε δηλητηρίαση!

Ανώνυμος είπε...

Μα δεν ειναι μονο η κοε με τον ρ.ριναλντι. Πολλοι ειναι αυτοι που εκτεθηκαν με το συριζα. Θυμαται κανεις τους πανυγηρισμους και τις φανφαρες των μεγαλοπαραγοντων του ΝΑΡ; ο δελαστικ ,ο φιλοσοφος μπιτσακης, ο πετρος παπακωνσταντινου, ολοι μεγαλα αστερια και υμνητες αποτις στηλες της ισκρα, της κυβερνωσας αριστερας. Και εκεινες οι συναντησεις του τσιπρα μολις πηρε διερευνιτικηεντολη , με την ανταρσυα τη νοημα ειχαν αραγε; αφου η ανταρσυα δεν ειχε βουλευτες. Τι ζητουσε αραγεο τσιπρας και πως τολμησε να απευθυνθει σε μια οργανωση της επαναστατικης αριστερας;
Λεγαν, οι αρχαιοι, οτι : ουδεν κακον αμιγες καλου. εδω που ειναι το καλο; γιατι παντου φαινεται μια συνεχης μετατοπιση ολο καιπιο δεξια. Πουειναι τωρα οι δεκαδες συνιστωσες,των οποιων τις βαρησημαντες ,για τον τοπο, αποψεις ακουγαμε καθημερινα απο τα ΜΜΕ;
Κλ

Ανώνυμος είπε...

Για τον φίλο με το "δηλητήριο".
Από το να "ξελασπώσουμε το μέλλον" πριν κάποια χρόνια στο "δε ξέρω -δεν είδα - δεν άκουσα" του σήμερα, η απόσταση είναι μεγάλη, δεν νομίζεις ;
Βέβαια για όποιον ήθελε να δεί η σημερινή εξέλιξη είχε δώσει ήδη δείγματα στις "πλατείες" και την ευκολία συνύπαρξης με την ελληνική σημαία και κάθε αντιδραστικό στην μούτζα και τα ούστ.
Και η "ζοχάδα" μεγαλώνει όταν με την ίδια έπαρση και σιγουριά της μετακίνησης στα "μεγάλα ακροατήρια" έχουμε σήμερα τους "εθνικούς προβληματισμούς", οι οποίοι σημειωτέον δεν είναι και τόσο σημερινοί αλλά παλιότεροι.
Υπάρχει όμως και κάτι ακόμα. Που είναι και το πιό σοβαρό. Η απογοήτευση ενός σημαντικού δυναμικού αγωνιστών που οδηγείται στην παραίτηση από το κίνημα.
Γιαυτό φίλε μου δεν θα δαγκώνουμε την γλώσσα μας...

Γ.Α.

Ανώνυμος είπε...

Αν το κείμενο έχει σκοπό τη "δικαίωση" του συγγραφέα, τότε καλό είναι να ορίσουμε τι σημαίνει "δικαίωση". Γιατί το τι "δεν δικαιώθηκε" εύκολο είναι να αποδειχθεί, αν κρίνουμε μόνο από τα σημερινά αποτελέσματα και τα θεωρήσουμε τελικά (αντιιστορικό, αλλά ας το προσπεράσουμε). Ας συμφωνήσουμε στο ότι "δικαίωση" δεν μπορούμε να εννοούμε το ότι η στρατηγική ή ό,τι κι αν λέγανε και αν κάνανε καποιοι από το 1982 και έντευθεν ήταν σωστό. Και μιας και από τα σχόλια αναδεικνύεται η αγωνία για τη "διάσωση αποστρατευόμενων αγωνιστών", τότε, ας είναι γνωστό ότι, πρώτον, και για τους "δικαιωμένους" ο χρόνος τρέχει αντίστροφα ήδη από τον Ιούλιο του 2015 και ότι, δεύτερον, καμία "διάσωση" δεν μπορεί να υπάρξει αν δεν προκαλεί έμπνευση. Από αυτή την άποψη, η καλύτερη κριτική είναι η δημιουργική δράση.

Ανώνυμος είπε...

Προφανώς ότι κάνουν κάποιοι από το 1982 και μετά δεν είναι πάντα σωστό. Αλλά για το τι δικαιώθηκε και τι όχι είναι εύκολο και στις δύο περιπτώσεις μιας και η ιστορία δεν ξεκίνησε από τότε αλλά από πολύ πιο πίσω. Ούτε η αντίστροφη μέτρηση ξεκίνησε το 2015, κι αυτή πολλά χρόνια πριν ξεκίνηση, εκτός κι αν θεωρεί πραγματικότητα κανείς μόνο τον εαυτό του και όλα όσα έκανε ή έζησε αυτός.
Τι σημαίνει "δημιουργική δράση";

Ανώνυμος είπε...

Ποιός μίλησε για δικαίωση ;
Από την άλλη όμως μήπως κάποτε πρέπει να αρχίζουμε να εκτιμάμε τι είναι σωστό και τι λάθος ;
Γιά όσους ξεκινήσαμε το 1982 την ανασυγκρότηση του ΚΚΕ(μ-λ)και την προσπάθεια νε αναμετρηθούμε με τις δυσκολίες των καιρών των τότε και αυτών που ήρθαν από ταξική - κομμουνιστική πλευρά ΠΟΤΕ δεν μας πέρασε από το μυαλό να αποφύγουμε τα "΄διόδια" της ταξικής πάλης, να "κόψουμε δρόμο" με άλλα λόγια.
Απ΄την άποψη αυτή δεν είμασταν "δημιουργικοί".
Έχει δίκιο όποιος λέει ότι η απάντηση βρίσκεται στην δράση και την έμπνευση που αυτή μπορεί να γεννήσει.
Γιατί οι αριστεροί, οι επαναστάτες , οι κομμουνιστές δεν "κυνηγούν ανεμόμυλους" αλλά στηρίζονται στην πραγματικότητα και τις ανάγκες της ενώ από την άλλη εμείς έχουμε και ένα "χούι", απεριόριστη εμπιστοσύνη στην δύναμη της εργατικής τάξης και του λαού.
Μας απασχολεί πολύ να ανοίξει ο λαός τον δικό του δρόμο και θέλουμε να συμβάλουμε σε αυτή την κατεύθυνση για να ενισχυθούν οι δυνάμεις της αναμέτρησης ενάντια στο σύστημα της εκμετάλλευσης, της καταπίεσης και της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης.
Θεωρούμε ότι η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ και η ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ μπορούν να εμπνεύσουν όσους και όσες θέλουν να παλέψουν για το δικαίωμα στην ζωή και την δουλειά.

Γ.Α.

Ανώνυμος είπε...

Άρθρο χωρίς ΚΑΝΕΝΑ επιχείρημα... Απλά παραθέτει αποσπασματα και μετά βγάζει αφρούς. Κατανοητή και η εμπάθεια, αλλά με μέτρο.

Αντίσταση στις γειτονιές είπε...

Καμιά φορά δεν χρειάζονται και πολλά επιχειρήματα, αρκούν τα αποσπάσματα αυτών που κριτικάρονται για να βγουν μια χαρά τα συμπεράσματα. Τα καταφέρνουν και μόνοι τους μια χαρά! Αν και θα έλεγα να το ξαναδιαβάσεις χωρίς εμπάθεια.
Κατανοητή η πίκρα. Αλλιώς θα τα υπερασπιζόσουν αυτά που κριτικάρονται.

Ανώνυμος είπε...

Για τον 9.33
Δηλαδη η πολιτικη της κοε δικαιωθηκε ; το σημερινο της ρεζιλεμα ειναι αντιιστορικο να θεωρειται τελειωτικο και στο μελλον θα φανει κατι αλλο; ποτε περιπου υπολογιζεις οτι θα εχουμε τα ''τελικα αποτελεσματα'' για να μπορουμε να κρινουμε χωρις να ειμαστε ''αντιιστορικοι'' ;
''Δημιουργικη δραση'' ειναι η ιδιοτελεια ; το να κρατιεσαι στον αφρο σα φελος, κι ας φορτωνειςτο κοσμο με νεα μνημονια;
Και τι ειναι για σενα εμπνευση το να πουλας παραμυθι; το να ταζεις ευκολες και ''εξυπνες'' λυσεις ;
Κλ

Ανώνυμος είπε...

Δέ μου αρέσει ου ή ΚΟΕ κατάντησε έτσι μετά από τόσες πολλές ιδέες και προτάσεις :(

Μενέλαος Μπραχαμιότης

Σέρ Μιλτιάδης είπε...

Σέβομαι απόλυτα τις απόψεις αυτές που αφορούν την γνώμη κάποιου, όποτε καιρός να γίνει και ή δική μου γνώμη σεβαστή.

Καιρός πιά να τελειώσουμε με την κατάρρευση του ΜΛ ρεύματος. Δεν υπάρχει πλέον κανείς λόγος για να έχουμε τουλάχιστον έξι ΜΛ κόμματα που όλα να είναι το ένα της εργατικής τάξης. Δεν υπάρχει πλέον κανείς λόγος για να έχουμε αντίθετες απόψεις για ένα θέμα στο οποίο συμφωνούμε, και αυτές οι απόψεις να μας χωρίζουν. Δεν είναι δυνατόν το πιό δικαιομενο τμήμα της αριστεράς να μην μπορεί καν να έρχεται άμεσα σε επαφή με την εξαθλιωμένη εργατική τάξη.

Αυτά. Όποτε θέλετε σύντροφοι να σηκώσουμε μία και καλή την κόκκινη σημαία πιο ψηλά από ποτέ, εδώ θα είμαι, πάντα πιο κομμουνιστής και από αυτούς που αυτοαποκαλούνται έτσι...

Ανώνυμος είπε...

Ποια είναι τα έξι κόμματα και ποιο από αυτά λέει ότι είναι "κόμμα της εργατικής τάξης"; Πως γίνεται να υπάρχουν διαφωνίες πάνω σε απόψεις που συμφωνούν;
Χρειάζονται διευκρινήσεις, Σερ Μιλτιάδη.

Ανώνυμος είπε...

Κάτω οι "πρώην καθοδηγήσεις". Ζήτω οι νυν καθοδηγητές που ζουν και βασιλεύουν και καθοδηγούν το μαζικό κίνημα, οδηγώντας το από Νίκη σε Νίκη! Ζήτω η Συνεργασία "Το Κόμμα μας το ηρωικό - Το ηρωικό το Κόμμα μας".

Ανώνυμος είπε...

Από νίκη σε νίκη μόνο η ΚΟΕ ξέρει να βαδίζει. Απο 5000 ψήφους μαζί με το ΜΛΚΚΕ, αν θυμάμαι καλά έφτασε να καθοδηγήσει το λαικό κίνημα και να βγάλει κυβέρνηση σχεδόν δική της (β΄ συνιστώσα). Αυτό κι αν είναι πορεία από νίκη σε νίκη. Κανείς δεν μπορεί να τη φτασει γιατί μόνο αυτή ξέρει να κάνει εμπνευσμένες πραγματικά συνεργασίες. Σε έμπνευση δεν μπορεί να τη φτάσει κανείς. Συνεργαζόμενοι πρώην μαοϊκοί, αντιϊμπεριαλιστές με ρητή υπόσχεση να διεμβολίσουν όλο τον εξωκοινοβουλευτικο χώρο, και παράλληλα πρόθυμοι να διαγράψουν το σφυροδρέπανο, να αναστείλουν τη λειτουργία τους σαν οργάνωση και ότι άλλο τους ζητηθεί. Με τέτοια εφόδια πως να μην διαπρέψουν. Και διέπρεψαν, και βουλευτές γίνανε και από το περιθώριο βγήκανε. Τέτοια καριέρα τη ζήλεψαν πολλοί και το πάλεψαν,αλλά κανείς δεν τους έφτασε σε έμπνευση. Αλλο το ορίτζιναλ και άλλο τα ιμιτασιόν.
Τώρα με το νέο -παντα νέο- πνεύμα που διαθέτουν κάποιο χορηγό θα βρούν να τους προσλάβει. Τώρα είναι όχι μόνο πρώην μαοϊκοί, αλλά και ανεξάρτητοι, συνεργάσιμοι, ευέλικτοι μέχρι και ανερμάτιστοι αν χρειαστεί, έχουν όλα τα προσόντα για να διαπρέψουν και να κάνουν ακόμα μία πετυχημένη καριέρα. Διατηρούν πάντα και την ικανότητα διεμβολισμού. Νύφη πολύφερνη, ποιος δε θάθελε να την πηδήξει;
κλ

Ανώνυμος είπε...

Τα περι "νυφης πολυφερνης, ποιος δε θαθελε να την πηδηξει" φυσικα ΔΕΝ συνιστουν κατρακυλα... Ουτε χυδαιοτητα. Εφοσον προερχονται απο αραθυμους και βαριους μαρξιστες λενινιστες...

Ανώνυμος είπε...

Κατρακυλα ειναι η πολιτικη πορνεια που υπερασπιζεσαι. Το να πουλας μ-λ για να αναδειχτεις πολιτικα, να βολευτεις, να κονομησεις, να γινεις βουλευτης, να σε φοβαται ο κοσμακης που τον φορτωνεις με μνημονια. Σιγα τη μανταμ σουσου που δεν τους μπορει τους αραθυμους και βαριους.

Ανώνυμος είπε...

Ωχ, μετα τα προβληματα με τις "νυφες που θελουν να τις πηδηξουν", εχουμε και θεματα με "πορνειες" και μανταμ που δεν μπορουν τους βαριους... Μαλλον στον φροϋδισμο πρεπει να αναζητηθει η λυση, δεν τα λυνει ολα ο "μαρξισμος λενινισμος" απο ότι φαινεται... Επιβεβαιωνεται και το αρθρο.