13 Οκτ 2016

Αντίο Ντάριο Φο!

προδημοσίευση από τη στήλη Προβολές της Προλεταριακής Σημαίας που θα κυκλοφορήσει το Σάββατο.

“Το βραβείο Νόμπελ για τη λογοτεχνία απονέμεται στον Ιταλό Ντάριο Φο, ο οποίος σύμφωνα με την παράδοση των γελωτοποιών και τροβαδούρων του μεσαίωνα, μαστίγωνε την εξουσία και επανέφερε την αξιοπρέπεια στους ταπεινούς... Όπως πάντα, η κωμωδία του Φο ρίχνει τα βέλη της εναντίον της σημερινής κοινωνίας. Εάν υπάρχει κάποιος που αξίζει να χαρακτηριστεί γελωτοποιός και τροβαδούρος με την πραγματική έννοια του όρου είναι ο Φο. Το κράμα του γέλιου και της σοβαρότητας αποτελεί το όργανο το οποίο χρησιμοποιεί για να αναζωπυρώσει τις συνειδήσεις μας για τις καταχρήσεις και τις αδικίες της κοινωνίας μας. Ο Ντάριο Φο είναι ένας πάρα πολύ σοβαρός σατιρικός συγγραφέας. Για την ανεξαρτησία και την οξυδέρκειά του διέτρεξε μεγάλους κινδύνους και δέχθηκε τις συνέπειες, μα την ίδια στιγμή γνώρισε μια ζωντανή και ζωηρή επιβεβαίωση σε μεγάλα στρώματα του κοινού”. Ακόμη και αυτή η βαθιά συντηρητική Σουηδική Ακαδημία δεν μπόρεσε να αγνοήσει τον χαρακτήρα και την σημασία του έργου του Ιταλού πολυτάλαντου καλλιτέχνη όταν δημοσιοποιούσε το σκεπτικό, με αυτήν την εντελώς σπάνια και αναπάντεχη αιτιολογία, και του απένειμε το βραβείο το 1997.

Θεατρικός συγγραφέας, ηθοποιός, σκηνοθέτης, συνθέτης ο Ντάριο Φο μαζί με την γυναίκα της ζωής του, την Φράνκα Ράμε που έφυγε νωρίτερα το 2013, άφησε την τελευταία του πνοή την Τρίτη 13 Οκτωβρίου 2016 αλλά και ένα πολύ σημαντικό, παγκόσμιο και απόλυτα διαχρονικό έργο. Σημαδεύοντας δίχως υπερβολή το ιταλικό αλλά και το παγκόσμιο θεατρικό ρεπερτόριο με έργα που καυτηριάζουν και καταγγέλλουν την εξουσία, τα αφεντικά και τα διάφορα όργανα και υπηρέτες τους, τους μικροαστούς και τους κάθε λογής υποταγμένους. Συνεπής για πολλά χρόνια στις ιδέες τους, στο πλευρό των αγώνων που διεξήγαγαν οι καταπιεσμένοι όπου γης, καυστικός με τους πολιτικούς και τους παπάδες ακόμη και στα στερνά του, παρά τις παράταιρες τελευταίες πολιτικές προτιμήσεις του, συνέχισε να αντιμάχεται τις εξουσίες. Μόλις λίγο καιρό πριν, στις αρχές του Σεπτεμβρίου, όταν έμαθε πως αποκλείστηκαν τα έργα του από τα κρατικά θέατρα στην ερντογανική Τουρκία μαζί με τα έργα των Σαίξπηρ, Γκολντόνι, Τσέχοφ και Μπρεχτ έσπευσε να δηλώσει: «Είναι υπέροχο να είσαι στη συντροφιά αυτών των μεγάλων συγγραφέων και να σκέφτεσαι ότι εμείς οι τέσσερις είμαστε η αιτία των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η Τουρκία!....η καταστολή στο θέατρο είναι ένα τρομερό σημάδι, γιατί η τάση να μπλοκάρεις όποιον δεν βρίσκεται εντός γραμμής είναι φασισμός».

Δεν υπάρχουν σχόλια: