25 Ιουλ 2016

Μας καρτερούν μαστιγωτές και συμπληγάδες....


Στην πάλη για τη συγκρότηση της επαναστατικής κομμουνιστικής διεξόδου βρίσκεται η δύναμη και η αισιοδοξία των μαζών!

Φαρμακωμένος ο καιρός, ολοένα περισσότερο βγάζει τρόμο, θάνατο, εξαθλίωση για τους λαούς και τους εργάτες. Πείνα στη Βενεζουέλα. Μακελειό στη Νίκαια. Τάγματα πολέμου και ταχέων επεμβάσεων αποφάσισε το ΝΑΤΟ στη Βαρσοβία, και μαζί με όλα τα άλλα «επίταξε» και το Αουρόρα της Οκτωβριανής επανάστασης στη δύναμή του! Απόπειρα στρατιωτικού πραξικοπήματος και κατάσταση «έκτακτου» φασισμού από τον Ερντογάν στη χώρα που ποτίζεται από το αίμα των Κούρδων και βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη το κυνήγι, η εξόντωση κάθε αγωνιστικής και προοδευτικής φωνής. Στη χώρα που, ιδιαίτερα τούτες τις μέρες, βρίσκεται «η μισή καρδιά μας», γιατί ξέρουμε πως έχουμε κοινό δρόμο και κοινή προοπτική με τους λαούς της και τους εργάτες της.
Πίσω –αλλά και φανερά- από όλα αυτά, ο καπιταλιστικός-ιμπεριαλιστικός κόσμος. Η επίθεσή του σε χώρες, λαούς, εργάτες, για να πάρει ιστορική παράταση και να ενισχυθεί η βαρβαρότητά του. Τα αδιέξοδα ενός συστήματος που δυσκολεύεται να αναπαραχθεί γιατί ληστεύει πολύ πλούτο, γιατί ανέβηκε η παραγωγικότητά του! Οι ανελέητοι ανταγωνισμοί των επικυρίαρχων ιμπεριαλιστών που γράφουν νέες συνοριογραμμές με το αίμα των λαών και αναζητούν σε ένα γενικευμένο όλεθρο το μέλλον του πλανήτη!
Αυτός ο κόσμος της αγριότητας είναι που κάνει κουμάντο και στη χώρα μας, και καταβυθίζει στη φτώχεια, την ανεργία, την απόγνωση τον λαό μας και τη νεολαία. Και είναι σημάδι των καιρών το ότι μέσα στη θύελλα που αρπάζει το ψωμί του λαού και απειλεί με τα χειρότερα τη ζωή μας και την ειρήνη στην περιοχή, είναι ο υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ αυτός που καταφτάνει για να «εγγυηθεί» το μέλλον μας! Αυτό παρουσιάζει ως επιτυχία της διαπραγμάτευσης και της «πολυδιάστατης» πολιτικής της η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αλλά και ολόκληρο το αντιδραστικό αστικό πολιτικό δυναμικό που υπηρετεί το κεφάλαιο και λειτουργεί στο πλαίσιο και με τους όρους της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης της χώρας.
Με αυτό και με όλα τα σημάδια της βαρβαρότητας που είναι αποτυπωμένα στο σώμα των δικαιωμάτων του, χρειάζεται ο λαός μας να υψώσει το ανάστημά του και να «δει» πως ο χορός της «διαπλοκής» και υπαγωγής της αστικής τάξης στα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα, είναι ο χορός του Ζαλόγγου για τα δικαιώματά του και την προοπτική του. Να ορθώσει το ανάστημά του, παλεύοντας να διεκδικήσει και να κατακτήσει με την πάλη του και μέσα από την πάλη του, την πολιτική και οργανωτική χειραφέτησή του από τους δυνάστες του. Έτσι μόνο θα ανοίξει τον δικό του δρόμο και θα ετοιμάσει τα δικά του καινούρια Αουρόρα, που οι ιμπεριαλιστές και οι αντιδραστικοί θέλουν να τα κλέψουν και να τα καταργήσουν από το παρελθόν των λαών για να φυλακίσουν το μέλλον τους!

Σε αναζήτηση διεύρυνσης της βάσης στήριξης
Η κυβέρνηση Τσίπρα-Καμένου είναι ασφαλώς το βασικό πολιτικό κέντρο στη χώρα με τις όποιες «στηρίξεις» και «αναφορές» -μέσω Παυλόπουλου- σε τμήματα της λεγόμενης Καραμανλικής πτέρυγας της ΝΔ. Ωστόσο και ενώ βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη η προσπάθειά της για ανάπτυξη της οργανικής διαπλοκής της με τα ντόπια οικονομικά κέντρα (βλέπε και τηλεοπτικές άδειες), και ενώ επίσης έχει (επάξια!) κερδίσει την αναγνώριση- υποστήριξη των ιμπεριαλιστικών κέντρων σε ΕΕ και ΗΠΑ, έχει επίγνωση ότι αυτά δεν αρκούν. Αντιλαμβάνεται ότι οι ευρύτερες συνθήκες, τα δεδομένα του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού και οι εξελίξεις που φέρνουν στην περιοχή και στη χώρα, τα αδιέξοδα της οικονομίας και βέβαια ο εχθρός –λαός για τον οποίο δεν έχει καθόλου «εξασφαλισμένη» την καθυπόταξή του είναι παράγοντες που αμφισβητούν έντονα τη σταθερότητά της. Στη δυναμική τους και στην αλληλεπίδρασή τους, οι παράγοντες αυτοί μπορούν να μετατρέψουν την κατάσταση αστάθειας σε κατάσταση πολιτικής κρίσης.
Γι αυτό –και όχι μόνο ή κυρίως με βάση τα γκάλοπ- η κυβέρνηση επιχείρησε, για λογαριασμό της βέβαια, με εργαλείο την αλλαγή του εκλογικού νόμου, την «προσεταιρισμό» δυνάμεων και σε μια προοπτική την αναδιάταξη του παρόντος κοινοβουλευτικού-πολιτικού συσχετισμού. Η κατάργηση του μπόνους, μαζί και δίπλα με την απαίτηση για 200 ψήφους, ήταν μια έμμεση αλλά σαφής πρόταση προς τα κόμματα της «μικρής» αντιπολίτευσης (ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι, Εν. Κεντρώων) για τη διαμόρφωση μιας εν δυνάμει νέας κυβερνητικής πλειοψηφίας. Η επιχείρηση αυτή βασικά απέτυχε, καθώς ανταποκρίθηκε μέχρι τέλους μόνο ο Λεβέντης και ο βουλευτής της ΔΗΜΑΡ από τη Δημοκρατική Συμπαράταξη, ενώ το Ποτάμι και το ΠΑΣΟΚ έστω και με ταλαντεύσεις αρνήθηκαν τη σύμπλευση και την προοπτική της με τον ΣΥΡΙΖΑ. Με αυτά τα δεδομένα, αποσύρθηκε από το ενδεχόμενο στήριξης του νέου εκλογικού νόμου και η φασιστική Χ.Α. ενώ ο ακροδεξιός Νικολόπουλος –που καλέστηκε και στο Μαξίμου- εξέφρασε βασικά τη στήριξή του στο κυβερνητικό σχέδιο.
Η αποτυχία του σχεδίου μπορεί να θεωρηθεί ως μια επιπλέον περιπλοκή στο έτσι κι αλλιώς ασαφές και ασταθές πολιτικό σκηνικό. Η κυβέρνηση συνεχίζει να αναζητά τη διεύρυνση της στήριξής της και το ενδεχόμενο –κατά κάποιο τρόπο- «προσφυγής» στον λαό, ώστε διατηρείται να ανοιχτό ως μια προσπάθεια ανανέωσης της πολιτικής της κυριαρχίας. Ο Κουβέλης είναι επίσης στα κέρδη της κυβερνητικής επιχείρησης αλλά δεν αλλάζει βέβαια ούτε λίγο τον συνολικό λογαριασμό, ενώ ερώτημα αποτελεί το αν η (δίωρη!) συνάντηση του Τσίπρα με τον Γ.Α.Π εκφράζει κάτι παραπάνω –από Ατλαντικού μεριά- από την προσωπική περιφορά του τελευταίου. Η ανησυχία περιπλοκής εκφράστηκε και από τις δηλώσεις του Βενιζέλου, που περίπου κατήγγειλε επιδίωξη διπλών εκλογών που μεθοδεύει ο ΣΥΡΙΖΑ και οι περί αυτόν, μιας και θα ισχύει στις μεθεπόμενες εκλογές έτσι κι αλλιώς ο νέος εκλογικός νόμος…

Και ανάγκη «εθνικής ομοψυχίας»
Από τη μια, λοιπόν, είναι ανοιχτός ο αντιδραστικός καυγάς και οι εκατέρωθεν ανάλογες καταγγελίες, μεταξύ της κυβέρνησης από τη μια και της ΝΔ (αλλά και του «βαθέος» ΠΑΣΟΚ) από την άλλη, για το ποιος θα κυριαρχήσει, ποιος έχει τα φόντα να υπηρετήσει όπως απαιτείται τα συμφέροντα του συστήματος. Από την άλλη, ωστόσο, και ακριβώς επειδή οι συνθήκες είναι πράγματι θερμές, δεν λείπουν και τα δείγματα «υπευθυνότητας» εκεί που η επίθεση και οι εξελίξεις το απαιτούν.
Πρώτο σημαντικό δείγμα αυτής της «εθνικά υπεύθυνης» στάσης είναι η κοινή απόφαση ΓΣΕΕ-ΣΕΒ και των άλλων «κοινωνικών εταίρων» σχετικά με την «αναγκαιότητα» προώθησης των αντιδραστικών ανατροπών στα εργασιακά. Βασικός και κύριος στόχος αυτής της απόφασης είναι να κρατηθούν οι εργάτες και ο λαός έξω από την υπόθεση της λεγόμενης διαπραγμάτευσης με τους «δανειστές» των μέτρων που σφαγιάζουν θεμελιώδεις κατακτήσεις τους στη δουλειά και στην απεργία! Δηλαδή είναι μια απόφαση που με όλους της τους ύμνους στις «βέλτιστες ευρωπαϊκές πρακτικές» και με όλες της τις ασάφειες, επιδιώκει να λειτουργήσει κατασταλτικά –παρουσιάζοντας ένα «εθνικό μέτωπο»- σε αυτό που όλοι οι κυρίαρχοι φοβούνται και ξορκίζουν: στο ξέσπασμα ενός μεγάλου λαϊκού εργατικού αγώνα αντίστασης και αποτροπής των μέτρων αυτών. Γι αυτό, ο Κατρούγκαλος έσπευσε να χαιρετήσει την απόφαση αυτή για την οποία σωστά εκτίμησε ότι ενέχει ήδη και την πολιτική συναίνεση των κομμάτων της αντιπολίτευσης (ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, κύρια και καταρχάς) στην ανάγκη σιωπηλής σφαγής των εργαζομένων. Και αν κανείς πάρει υπόψη του το πόσο «έγκαιρα» υπήρξε η απόφαση αυτή και με δεδομένο ότι οι ιμπεριαλιστές και από την ΕΕ και από τις ΗΠΑ επείγονται να περάσουν οι «μεταρρυθμίσεις» και να μην υπάρξουν «καθυστερήσεις» και εμπλοκές σε ένα τοπίο όπου στην Ευρώπη και στην περιοχή επικρατούν κρίσεις και αστάθειες, ίσως η απόφαση να προαναγγέλλει και την επιτάχυνση της επίθεσης.
Δεύτερο –όχι σε σημασία- αν και όχι θορυβώδες δείγμα της «εθνικής ομοψυχίας» είναι αυτό που αφορά τη στάση της κυβέρνησης και των κομμάτων του συστήματος έναντι των εξελίξεων στην Τουρκία. Το πρόβλημα με τους 8 Τούρκους στρατιωτικούς που προσγειώθηκαν στην Αλεξανδρούπολη, που αποτελεί μια εν δυνάμει σοβαρή περιπλοκή, ο κόκκινος συναγερμός του Λιμενικού και οι γενικότερες ανησυχίες για το τι θα φέρει στις ανταγωνιστικές σχέσεις των δύο αστικών τάξεων η βαθιά πολιτική κρίση στην Τουρκία, οδήγησαν έως και σε άτυπο συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών. Παράλληλα, βέβαια, με την «εθνική ομοψυχία», εκδηλώνεται ήδη έστω σε επίπεδο «αναλύσεων» των δημοσιολογούντων το κράμα υποτέλειας και εθνικισμού που χαρακτηρίζει την αστική τάξη. Με προσεγγίσεις που από την «παντοδύναμη Τουρκία» φτάνουν στην «Τουρκία που δεν υπάρχει πια ως χώρα» και που είτε έτσι είτε αλλιώς, καταλήγουν στο βασικό κοινό παρανομαστή: Να κάνουμε ότι πουν τα μεγάλα αφεντικά! Είτε για να «σωθούμε» είτε για να «επεκταθούμε» και να καλύψουμε το κενό της «εκλιπούσας» χώρας!

Πώς θα γίνει δοξασμένος ο σκοτεινός καιρός μας;
Στον σκοτεινό καιρό που ζούμε είναι αλήθεια πως περισσεύει η αίσθηση της αδυναμίας στους από κάτω, πως λείπει η αισιοδοξία. Όμως η αισιοδοξία που όλοι μας χρειαζόμαστε, όπως δεν μπορεί να πατά στα αντιδραστικά ψέματα και τους εκβιασμούς των κυρίαρχων δυνάμεων, άλλο τόσο δεν μπορεί να στηρίζεται σε μια ψεύδη ανάγνωση των ζητημάτων του κινήματος, σε μια παραποιημένη απόδοση της πραγματικότητάς του. Δεν μπορεί λόγου χάρη να χτιστεί αισιοδοξία από μια σοβαρή αντιδραστική εξέλιξη σαν αυτή στην Τουρκία, «ανακαλύπτοντας» μέσα σε αυτή την εξέλιξη τον «καθοριστικό» ρόλο του λαού που τάχα πρωτοστάτησε με την πάλη του για την αποτροπή του πραξικοπήματος, όπως συνέβη στις ανακοινώσεις μιας σειράς οργανώσεων! Οι εκτιμήσεις αυτές την επόμενη κιόλας μέρα επιστρέφουν ως μπούμερανγκ ακόμα και στο ηθικό αυτών που στόχευαν να ενισχύσουν! Μια τέτοια λογική που «δεν χρειάζεται» ούτε μια ανακοίνωση σωματείου, συλλόγου ή αριστερής οργάνωσης για να επιχειρηματολογήσει την «καθοριστική και νικηφόρα» λαϊκή παρέμβαση, είναι ηθελημένα ή όχι αποτέλεσμα προσαρμογής στον σημερινό αρνητικό συσχετισμό. Είναι άρνηση της αναγκαίας πορείας που πρέπει να διανύσει ο λαός και η πάλη του για να γίνει –στη χώρα μας και σε κάθε χώρα- δύναμη που θα μπορεί να επιδρά, να καθορίζει, ακόμα και να κυριαρχεί στις εξελίξεις.
Η πραγματική αισιοδοξία πηγάζει από την πεποίθηση ότι ο λαός και πρέπει και μπορεί να διανύσει αυτήν την πορεία. Βασίζεται στη θέση της επαναστατικής προοπτικής των μαζών, στην πάλη για τη συγκρότηση –«αρχίζοντας» εδώ και τώρα- των επαναστατικών κομμουνιστικών πολιτικών δυνάμεων, των αγωνιστικών, αντιιμπεριαλιστικών αντικαπιταλιστικών αντισυνδιαχειριστικών λαϊκών και εργατικών συλλογικοτήτων κάθε επιπέδου μέσα στην ταξική πάλη και υπηρετώντας την ανάπτυξή της. Με μια τέτοια κατεύθυνση και την αισιοδοξία αντοχής που αυτή δίνει, χρειάζεται να παλέψουμε μέσα στο λαό και στη νεολαία, για να υψωθεί Μέτωπο Πάλης απέναντι στη νέα βάρβαρη επίθεση στα εργασιακά που ήδη ξεκίνησε, για να αναπτυχθεί συνολικά η πάλη ενάντια στους δυνάστες, τρομοκράτες και φονιάδες του λαού μας και των λαών του κόσμου.

Προλεταριακή Σημαία - http://www.kkeml.gr/

9 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Αντιγράφω από την 2η παράγραφο του κειμένου.

"Πίσω –αλλά και φανερά- από όλα αυτά, ο καπιταλιστικός-ιμπεριαλιστικός κόσμος. Η επίθεσή του σε χώρες, λαούς, εργάτες, για να πάρει ιστορική παράταση και να ενισχυθεί η βαρβαρότητά του. Τα αδιέξοδα ενός συστήματος που δυσκολεύεται να αναπαραχθεί γιατί ληστεύει πολύ πλούτο, γιατί ανέβηκε η παραγωγικότητά του!"

Παράκληση. Θα μπορούσε κάποιος, αν έχει την καλή διάθεση, να διαθέσει λίγο από τον πολύτιμο χρόνο του και να εξηγήσει γιατί η καταλύστευση του πλούτου ή η άνοδος της παραγωγικότητας εμποδίζει το συστήμα να αναπαραχθεί;

Ευχαριστώ
ΡΓ

Ανώνυμος είπε...

Εννοεί ότι η υπερσυσσώρευση κεφαλαίων και η αδυναμία επενδύσής τους οδηγεί στη κρίση και στις παρενέργειές της τους πολέμους.

Ανώνυμος είπε...

Η απορία σου φίλε ΡΓ, έχει να κάνει με τον πυρήνα της μαρξιστικής θεωρίας.

Σύμφωνα μ αυτή τη θεωρία στον καπιταλισμό είναι νόμος η λεγόμενη "συγκέντρωση και συγκεντρωποίηση του κεφαλαίου" , αυτό συνεπάγεται την "πτώση του ποσοστού κέρδους" στη συνέχεια έρχεται η μείωση των επενδύσεων σ αυτό που λέμε πραγματική οικονομία - στην παραγωγή εμπορευμάτων δηλαδή- και η στροφή στις επενδύσεις σε τίτλους, χαρτιά, μετοχές και τα διάφορα "προϊόντα" του χρηματοπιστωτικού τομέα.
Το κεφάλαιο δηλαδή που έχει παραχθεί από την κοινωνία, αντί να χρησιμοποιείται για να φτιάχνονται εργοστάσια ,να δουλεύουν οι εργάτες,και παράλληλα να παράγονται χρήσιμα και φτηνά προιόντα, με βάση τις σύγχρονες δυνατότητες των μηχανών και των υποδομών, αντί γι αυτό το κεφάλαιο γίνεται παρασιτικό, χρησιμοποιείται για τζογάρισμα στο χρηματιστήριο.

Γιατί κρυώνουμε μαμά και δεν καίμε κάρβουνο; ρωτάει το παιδί του ανθρακωρύχου. Γιατί με τα μηχανήματα που έχουν φτιαχτεί παιδί μου, απαντάει η μαμά, έχει εξορυχτεί πολύ κάρβουνο. Αυτό δεν μπορεί να πουληθεί, ο ιδιοκτήτης του ορυχείου τόκλεισε και αγόρασε ελληνικά ομόλογα που του φέρνουν ασύγκριτα μεγαλύτερο κέρδος. Με λίγα λόγια δεν έχουμε κάρβουνο γιατί έχουν φτιαχτεί βουνα ολόκληρα απ αυτό, δεν μπορουν να πουληθούν γιατί υπάρχει ανεργία και ο κόσμος δεν μπορεί να το αγοράσει.
Η επιστημονικότητα της θεωρίας αυτής είναι ολοφάνερη σήμερα. Οτι και να κάνει η προπαγάνδα του συστήματος , προσωρινά μόνο μπορεί να τραβήξει τη σκέψη των ανθρώπων σε άλλες κατευθύνσεις και να τους μπερδέψει με διάφορους τρόπους. Αργά ή γρήγορα η αλήθεια θα λάμψει. Τόσο απλά.
Αν δεν θέλουμε να σπαταλάμε τη ζωή μας - αφού μάλιστα έχουμε μόνο μία ζωή και όχι κι άλλη μετα θάνατο, όπως λέει το σύστημα και μας μαθαίνουν στα σχολεία- πρέπει να καταργήσουμε τις αιτίες που οδηγούν σ αυτό τον φαύλο κύκλο. Και αυτό θα γίνει, όσο κι αν ο κόσμος είναι σήμερα μπερδεμένος και αποπροσανατολισμένος.
ΓΜ

Ανώνυμος είπε...

Δεν είμαι σίγουρος, γιατί σε άλλα κείμενα του ΚΚΕ(μ-λ) η σημερινή κρίση αναφέρεται ως κρίση υπερπαραγωγής και όχι υπερσυσσώρευσης. Από την άλλη όμως η υπερπαραγωγή δεν είναι το ίδιο πράγμα με την αύξηση της παραγωγικότητας. Μάλλον χρειάζεται διευκρίνιση.

ΤΜ

Ανώνυμος είπε...


Κατ' αρχάς θέλω να ευχαριστήσω όλους όσους θέλησαν να ασχοληθούν με την απορία μου.

Μήπως θα έπρεπε να πούμε ότι δεν είναι η αύξηση της παραγωγικότητας αλλά η μείωση της αποδοτικότητας (δηλαδή η μείωση του κέρδους κατά μονάδα παραγόμενου προϊόντος) αυτή που καθιστά δύσκολη την αναπαραγωγή του συστήματος;


Ευχαριστώ και πάλι
ΡΓ

Ανώνυμος είπε...

Απ ότι έχω καταλάβει, η παραγωγικότητα -η ποσότητα δηλαδή των παραγόμενων προϊόντων ανά ώρα εργασίας- έχει να κάνει βασικά με τις μηχανές και τις εγκαταστάσεις, μ αυτό δηλαδή που λέγεται σταθερό κεφάλαιο. Η παραγωγικότητα πάντα νομίζω αυξάνεται. Γιατί η τεχνολογία και η επιστήμη πάντα βελτιώνονται. Λέγεται ότι στην αυτοκινητοβιομηχανία π.χ. η παραγωγικότητα της εργασίας έχει δεκαπλασιαστεί από την δεκαετία του 50 μέχρι σήμερα. Οποιος προσπαθήσει να παράγει με απαρχαιωμένες μηχανές και μεθόδους απλά δεν είναι ανταγωνιστικός και χρεωκοπεί. Αντίθετα αυτός που έχει τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσει πρώτος βελτιωμένη τεχνολογία κερδίζει καλά μέχρι να εκσυγχρονιστούν και οι υπόλοιποι ανταγωνιστές του. Σ αυτό τον αγώνα δρόμου επιβιώνουν αυτοί που μπορούν να επενδύσουν τα μεγαλύτερα κεφάλαια και αυτοί στη συνέχεια κυριαρχούν στην αγορά. Οι άλλοι εξαγοράζονται ή χρεοκοπούν. Ετσι το κεφάλαιο συγκεντρώνται σε όλο και λιγώτερα χέρια. Παράλληλα γίνεται και η συγκεντροποίηση, που είναι αν έχω καταλάβει καλά αυτό που λέμε φρανσάϊζ.
Μια επιχείρηση σήμερα για να επιβιώσει πρέπει να επενδύσει μεγάλα κεφάλαια αλλιώς δεν είναι ανταγωνιστική. Για παράδειγμα ένας αγρότης σήμερα πρέπει να έχει μηχανήματα και εγκαταστάσεις για να μπορεί να έχει εισόδημα με τις τιμές που υπάρχουν στην αγορά.
Ετσι το ποσοστό κέρδους( κέρδος/επενδυμένο κεφάλαιο) μειώνεται.
Οι βιομηχανικές χώρες που μπήκαν πρώτες σ αυτή τη πορεία βρήκαν διέξοδο για την τοποθέτηση των προϊόντων τους στις αποικίες. Οταν αποικίστηκε όλος ο πλανήτης άρχισαν να ξαναμοιράζουν με πολέμους τις ζώνες επιρροής τους , τον ζωτικό χωρο τους όπως λένε.
Η αύξηση της παραγωγικότητας, η ευκολία δηλαδή στην παραγωγή προϊόντων, ρίχνει τις τιμές και μειώνει την απόδοση του κεφαλαίου σε σημείο που κάνει ασύμφορη την παραγωγή. Το πρόβλημα προσωρινά ξεπεράστηκε κάπως με την κατάρευση των ρεβιζιονιστικών καθεστώτων και τις διεξόδους που δόθηκαν για λίγα χρόνια για το δυτικό κεφάλαιο, στη συνέχεια δημιουργήθηκε τεχνιτά κατάσταση χρεοκοπίας με σκοπό την καταλήστευση των χωρών του νότου.

Κατάργηση του καπιταλισμού σημαίνει κατάργηση της παραγωγής προϊόντων που προορίζονται για πούλημα. Οταν λέμε ότι οι εργάτες θα καταργήσουν τον καπιταλισμό εννοούμε ότι οι εργάτες θα παράγουν προϊόντα με βάση τις ανάγκες που υπάρχουν και όχι με βάση αυτό που πουλιέται και φέρνει κέρδος.
Αυτό λέγεται βέβαια εύκολα. Το πως γίνεται είναι το δύσκολο.
ΓΜ

Ανώνυμος είπε...

Δυστυχώς η υπεραξία παράγεται απο τη χρήση εργατών

jim papakonou είπε...

Δεν ειναι ακριβως ετσι... Η υπεραξια ειναι το τμημα εκεινο της αξιας της εργασιας του παραγωγου-εργατη που ιδιοποιειται ο καπιταλιστης,αφου αφαιρεσει ο,τι αντιστοιχει στον μισθο που πληρωνει στον εργατη. Ειναι προφανες οτι ο μισθος αντιστοιχει παντα στον καπιταλισμο σε τμημα μονο της παραγομενης αξιας κ οτι απο την υπεραξια,την αξια της εργασιας που δεν πληρωνεται στον εργατη κ που ιδιοποιειται ο κεφαλαιοκρατης,προκυπτει το κερδος γι αυτον κ συνολικα αυτο σε κοινωνικο επιπεδο για την ταξη που αυτος ανηκει. Ειναι η ταξη, η αστικη ταξη,που στην εξελιξη της μεσα απο την διαδικασια συγκεντρωσης κ συγκεντρωποιησης του κεφαλαιου,στα πλαισια ενος εθνους κ με κινητηριο μοχλο το κερδος,μεταβαινει στο ανωτατο σταδιο αυτης της εξελιξης,γινεται ιμπεριαλιστικη,-αν δεν παρεμβει εν τω μεταξυ μια αλλη διαδικασια στα πλαισια της ανισομετρης αναπτυξης που ειναι δυνατον να καθορισει τον χαρακτηρα μιας αστικης ταξης σε εξαρτημενο,οπως η ελληνικη αρχουσα ταξη,κ που περαν των αλλων χαρακτηριστικων της,οικονομικων,πολιτικων,κοινωνικων κ αλλων,αποκτα κ αυτο του σαπισματος της!! Κ ο,τι σαπιο ο νεκροθαφτης της,το προλεταριατο κ ο κασμος της εργασιας γενικοτερα,απο την νομοτελιακη θεση του ως τετοιος,εχει την "υποχρεωση" να κανει την σχετικη "τελετη" της επαναστατικης διαδικασιας ανατροπης της κ ...ταφης της το συντομοτερο δυνατον,μεταξυ αλλων για το καλο της αθρωποτητας συνολικα κ για να ξεκινησει η πραγματικη ιστορια του ανθρωπινου γενους με την καταργηση της εκμεταλλευσης ανθρωπου απο ανθρωπο κ το τελος της προ"ι"στοριας του που δυστυχως ακομα βιωνουμε σημερα ολοι μας!

Ανώνυμος είπε...

Δύο σύντομες παρατηρήσεις :

1) Η υπεραξία δεν ταυτίζεται με το κέρδος

Υπεραξία είναι ο απλήρωτος χρόνος εργασίας του παραγωγού - εργάτη. Το άν ο κεφαλαιοκράτης θα βγάλει ή όχι κέρδος από την εκμετάλλευση των εργατών "του" είναι άλλης τάξης ζήτημα που αφορά το συνολικό οικονομικό κύκλο του προϊόντος.
Το γεγονός ότι πιθανά ένας κεφαλαιοκράτης δεν βγάζει κέρδος δεν σημαίνει ότι δεν εκμεταλλεύεται τους εργάτες.

2) Το ΚΚΕ (μ-λ) όταν μιλάει για την κρίση του συστήματος , μιλάει για κρίση αναπαραγωγής του και δεν μένει μόνο στους οικονομικούς όρους αλλά θεωρεί ότι η οικονομική κρίση οξύνεται από τους ενδοιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς οι οποίοι με την σειρά τους τροφοδοτούν την οικονομική κρίση. Μιλάει για την σύμπλεξη του οικονομικού με το πολιτικό (γεωστρατηγικό) που κάνει τα πράγματα επικίνδυνα για τους λαούς.

Γ.Α.