13 Ιουν 2016

Αδαμαντία του Παναγιώτη Μεντή

Σηνοθεσία Κωστή Καπελώνη
στο υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης

Η Αδαμαντία, τυπική περίπτωση Ελληνίδας μικροαστής που ονειρεύεται μια “χρωματιστή” αλλά πρωτίστως άνετη ζωή στο μετεμφυλιακό αστικό περιβάλλον, οδηγείται - τυχαία - σ’ έναν ελάχιστα ιδανικό σύμφωνα με τις προσδοκίες της, ασφαλή ωστόσο οικονομικά και κοινωνικά γάμο, από τον οποίο προκύπτουν εξίσου τυχαία τρία παιδιά.
Καθώς ο άχρωμος πλην αγαθός σύζυγος παγιδεύεται επί μακρόν σ’ επαγγελματικές δραστηριότητες στην Αίγυπτο, η Αδαμαντία ζει κατά το μεγαλύτερο μέρος μια ζωή συζύγου εξ αποστάσεως, γεγονός που ζαχαρώνεται δεόντως από τα τακτικά εμβάσματα, την οικονομική δηλ. σταθερότητα και την αρωγή του επιτήδειου, ελαστικής ηθικής αδερφού της (ο πιο αναγνωρίσιμος ίσως “τύπος” του έργου), που καταφέρνει ανά πάσα στιγμή να βρίσκεται “μέσα σ’ όλα”.
Μόνιμα σχεδόν απογειωμένη στη σφαίρα των επιθυμιών της, η Αδαμαντία βιώνει το καραμανλικό κράτος, τη δικτατορία, την Ελλάδα του ΠΑΣΟΚ αλλά και τις ταραχώδεις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή μετά το ’56 ως κυρία του κυρίου κατά μείζονα λόγο, αφήνοντας τη ζωή της να κυλάει.
Το περιεχόμενο εκατόν είκοσι επιστολών που φυλούσε σ’ ένα ντουλάπι στο θέατρο της οδού Φρυνίχου ο Γιώργος Λαζάνης, επιστολών μιας κυρίας Αδαμαντίας στον εγκαταστημένο στην Αίγυπτο άντρα της, μετάπλασε σε θεατρικό έργο ο Παναγιώτης Μέντης, διατρέχοντας μισόν περίπου αιώνα.
Η κατοχή κι η Αντίσταση, το μετεμφυλιακό – και φαύλο καραμανλικό κράτος, η χούντα και η εξέγερση του Πολυτεχνείου, η πασοκική 30ετία, αλλά κι η αδιάκοπα φλεγόμενη Μέση Ανατολή, ο Νάσερ και ο εξοντωτικός πόλεμος των έξι ημερών, η εισβολή στην Κύπρο και οι ημέρες του Χόσνι Μουμπάρακ, συνιστούν το βαρύ ιστορικό φόντο μιας κατά τα άλλα προβλέψιμης γυναικείας καθημερινότητας, που δεν επιφυλάσσει αξιοσημείωτες εκπλήξεις.
Ο πυκνός και τραγικά σημαίνων ιστορικός χρόνος, εξαερώνεται σχεδόν από το βλέμμα της ηρωίδας του Μέντη, που γειώνεται όταν και όσο χρειάζεται για να ικανοποιεί έναν κοινότοπο ωφελιμισμό με αραιές αποστροφές “γυναικείας τρέλας”. Στοιχείο που θα μπορούσε να μετατραπεί σε ισχυρό πλεονέκτημα, αν γινόταν αφορμή για ένα επί της ουσίας καυστικό και πολιτικά θαρραλέο σχόλιο.
Η ελαφρότητα δεν γίνεται παρόλα αυτά ελαφράδα• ο απόηχος των περιπάτων και των περιπετειών της Αδαμαντίας δεν φτάνει μακρύτερα απ’ τα χαριτωμένα όσο κι ανούσια σκέρτσα της, και παρά την ικανοποιητική ροή και τη ζωντάνια του κειμένου - που υπογραμμίζεται ιδανικά από το μπρίο της πρωταγωνίστριας, από την αφήγηση λείπει το βάθος. Ο θεατρικός λόγος ρέπει με προβληματική ευκολία στη φάρσα, υποσκάπτοντας – έως και ακυρώνοντας, σε σημεία, την ιδεολογικοπολιτική σήμανση των ιστορικών γεγονότων.
Η Μάνια Παπαδημητρίου, επιστρατεύει φιλότιμα κι όσο εμπνευσμένα της επιτρέπει το δραματουργικό πλαίσιο κι η επιθεωρησιακής λογικής σκηνοθετική γραμμή όλα τα εκφραστικά της μέσα προκειμένου ν’ αποδώσει πειστικά την ηρωίδα της: τη στακάτη γλώσσα, το ελεγχόμενο νεύρο, τη ζωηράδα του βλέμματος, την τραγουδιστική και χορευτική της δεινότητα. Όταν όμως πέφτει η αυλαία, έχει πολύ περισσότερο κανείς την αίσθηση του ξοδέματος, παρά της κατάθεσης. Αίσθηση που επιτείνεται από μια γενικότερη προχειρότητα στο στήσιμο της παράστασης.
Ο μονόλογος είναι από τις δυσκολότερες υποθέσεις στο θέατρο, κι η Μάνια Παπαδημητρίου, ερμηνεύτρια ξεχωριστής στόφας, πείθει με το παραπάνω ως Αδαμαντία. Είναι κρίμα που το εκτόπισμα της ηρωίδας που ενσαρκώνει, δεν αντιστοιχίζεται με το δικό της.

http://www.m-lkke.gr/

Δεν υπάρχουν σχόλια: