12 Ιουν 2016

Με αφορμή το διήμερο για τη ΜΠΠΕ.

Το σαββατοκύριακο 4-5/6 οι δύο οργανώσεις, το ΚΚΕ(μ-λ) και το Μ-Λ ΚΚΕ, διοργάνωσαν ένα διήμερο συζητήσεων με αφορμή το κλείσιμο των 50 χρόνων από τη Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση στη Κίνα. Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι εδώ ο κόσμος καίγεται και αυτοί ασχολούνται με την ιστορία. Είναι έτσι όμως;
Ο προηγούμενος αιώνας ήταν ο αιώνας των επαναστάσεων. Οκτωβριανή Επανάσταση, Κινέζικη Επανάσταση, Κούβα, Βιετνάμ, Ανατολικοευρωπαϊκές χώρες, χώρες της Αφρικής, της Λ. Αμερικής, της Ασίας συγκρότησαν το πάλαι ποτέ ένα τρίτο του κόσμου, αυτό που ήταν(;) κόκκινο στο χάρτη.
Κατά τη διάρκεια του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου δημιουργήθηκαν σε όλες τις χώρες της Ευρώπης, και όχι μόνο, μαζικά αντάρτικα κινήματα που σε περιπτώσεις όπως της Ελλάδας και της Γιουγκοσλαβίας απελευθέρωσαν τις χώρες τους πριν τη λήξη του πολέμου ή σε άλλες δημιούργησαν τις προϋποθέσεις ώστε και εκεί να αλλάξει η κατάσταση προς όφελος της εργατικής τάξης και των λαών. Αν αφηνόταν ελεύθεροι από τους δυτικούς ιμπεριαλιστές.
Μετά τον πόλεμο εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα έσπασαν την αποικιοκρατία καταφέρνοντας σοβαρά πλήγματα στους ιμπεριαλιστές, εργατικά κινήματα απέσπασαν κατακτήσεις ιδιαίτερα σημαντικές για τη ζωή των εργατών και των λαών. Σε όλα τα επίπεδα. Από τα εργασιακά μέχρι τα δημοκρατικά δικαιώματα.
Στον απόηχο αυτών των κινημάτων εξακολούθησαν και στο τωρινό αιώνα είτε να δημιουργούνται ένοπλα κινήματα είτε να συνεχίζουν. Νεπάλ, Ινδία, Παλαιστίνη, Τούρκικο και Συριακό Κουρδιστάν, έζησαν και ζουν αυτό που λέμε ότι οι λαοί παλεύουν και νικούν με το όπλο στο χέρι. Για οποιοδήποτε στόχο κι αν βάλουν. Είτε κοινωνικό-επαναστατικό είτε εθνικό-απελευθερωτικό.
Ο προηγούμενος αιώνας λοιπόν απέδειξε ότι η εργατική τάξη συγκροτημένη σε όλα τα επίπεδα σε τάξη για τον εαυτό της, με το κόμμα της μέσα και μπροστά, μπορεί να παίξει τον ηγετικό ρόλο στα πλαίσια των λαών και να σπρώξει τον αντικειμενικό ρου της ιστορίας προς τα μπρος. Έτσι κι αλλιώς οι συνθήκες μετάβασης από το ένα σύστημα στο άλλο όσο ώριμες κι αν είναι αν δεν υπάρξει το "σπρώξιμο" που προκύπτει από τη ταξική πάλη η επαναστατική μετάβαση δεν πρόκειται να πραγματοποιηθεί.
Ακόμη και η κατάληξη αυτού του αιώνα, με την ήττα της εργατικής τάξης, του κομμουνιστικού κινήματος, των λαών και το πισωγύρισμα σε όλα τα επίπεδα το ίδιο πράγμα αποδεικνύει. Ότι όταν οι εργάτες, οι αγρότες, οι εργαζόμενοι δεν είναι πια στο επίκεντρο της ταξικής πάλης, όταν μπαίνουν στην άκρη χάρη κάποιων που αναλαμβάνουν τη διεξαγωγή της στο όνομά τους τότε η ήττα είναι αναπόφευκτη. Πολύ περισσότερο όταν το κομμουνιστικό κίνημα χάνει το ρόλο που είχε της ατμομηχανής της επανάστασης, ως σάρκα από τη σάρκα της εργατικής τάξης, μπαίνουν στις γραμμές του στρώματα και τάξεις με τα δικά τους ιδιαίτερα συμφέροντα, αποκτούν το κυρίαρχο ρόλο και το μετατρέπουν σ' ένα κίνημα αναθεώρησης, μεταρρύθμισης και απεμπόλησης τελικά της κομμουνιστικής ιδεολογίας και πρακτικής με αποτέλεσμα στις περιπτώσεις όπου πραγματοποιήθηκε η επανάσταση και το πάρσιμο της εξουσίας να χαθεί και στις περιπτώσεις τις άλλες να χάνονται κατακτήσεις, να παίρνει κεφάλι ο ιμπεριαλισμός και το κεφάλαιο. Αν μη τι άλλο η ύπαρξη των σοσιαλιστικών και λαϊκοδημοκρατικών χωρών, με αιχμή και ναυαρχίδες βεβαίως την ΕΣΣΔ και τη Κίνα, αυτό που απέδειξε είναι ότι η ταξική πάλη συνεχίζεται και πριν και κατά και μετά την επανάσταση. Ότι δε σταματά ποτέ και ότι η μετάβαση στη κομμουνιστική κοινωνία είναι μια ιστορία συνεχών αγώνων και συγκρούσεων. Ότι ο αντίπαλος μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει, μέσα και έξω, αλλά και να γεννηθεί μέσα στη διαδικασία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, από τις στάχτες του αλλά και εν νέου! Οι Μαρξ, Ένγκελς και Λένιν το προειδοποιούσαν, ο Στάλιν το κατάλαβε αλλά δεν μπόρεσε να το κάνει κτήμα του λαού και να το προλάβει, ο Μάο το συνειδητοποίησε και πήγε να το προλάβει καλώντας την εργατική τάξη της Κίνας, τους αγρότες, τους νεολαίους και φυσικά τους κομμουνιστές να αναλάβουν δράση υπεράσπισης του σοσιαλισμού και των κατακτήσεών τους, προχωρήματος της επαναστατικής διαδικασίας.
Είναι σημαντική λοιπόν η ενασχόληση με τις μεγάλες "στιγμές" του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος για όλους εμάς που εξακολουθούμε να επιμένουμε στο "Κ"! Είναι σημαντική όχι για να αυτοϊκανοποιούμαστε με το παρελθόν φαντασιωνόμενοι -ποιος ξέρει τι- σημερινές πραγματικότητες και άνετες μελλοντικές εφόδους στους ουρανούς μέσω κάλπεων ή μέσω άλλων "μαγικών" ωριμάνσεων των καιρών αλλά για να δούμε τι πέτυχαν οι επαναστάσεις του παρελθόντος, πως και γιατί εμπνεύστηκαν οι λαοί, η εργατική τάξη και οι σύμμαχοί της, αυτών των χωρών για να τις πραγματοποιήσουν, πως και γιατί τα αντίστοιχα κόμματα ενσάρκωσαν την ουσία της πρωτοπορίας, πως συνέχισαν, τι συνειδητοποίησαν και τι ήταν τελικά αυτό που οδήγησε στην ήττα ώστε να το αποφύγουμε εμείς! Όχι στο μέλλον αλλά στο παρών!
Το τι έγινε τη δεκαετία του ΄50 - αλλά και όλες τις προηγούμενες -  στην ΕΣΣΔ, το τι έγινε στη Κίνα τη δεκαετία του '60 αλλά και πριν, το πως εξελίχθηκαν επαναστάσεις σαν της Κούβας και του Βιετνάμ, το πως εξελίχθηκε το λαϊκοδημοκρατικό ή σοσιαλιστικό σύστημα στις ανατολικοευρωπαϊκές χώρες δεν χωράει σε "εξηγήσεις" τύπου λάθος επιλογών ή ισοπέδωσης και αφορισμού του παρελθόντος.
Μας αφορά γιατί έχει να κάνει με το πως βλέπουμε την ανάπτυξη του κομμουνιστικού κινήματος στο σήμερα, το πως θα πιάνει την ιστορική πραγματικότητα, το πως θα συνδέεται -και τι είδους σύνδεση θα είναι αυτή- με την εργατική τάξη και τους λαούς, πως το ίδιο το κομμουνιστικό κόμμα θα αναπτύσσεται και θα λειτουργεί ως πρωτοπορία μεν αλλά και ως κομμάτι της εργατικής τάξης και του λαού σε μια σχέση "δούναι και λαβείν" και όχι σα κάτι το οποίο θα βρίσκεται έξω και πάνω προστάζοντας υπακοή στις προειδοποιήσεις και τις αναλύσεις του!
Η ενασχόληση με την ΜΠΠΕ αποκτά άλλη μια σημασία. Αυτό γιατί είναι, ακόμη και από τη περίοδο οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ πριν το ΄50, η πιο συκοφαντημένη στιγμή της ιστορίας των επαναστάσεων. Ακόμη και σήμερα -δεν θα αναφερθούμε στο αυτονόητο του ταξικού αντίπαλου- ότι έχει απομείνει από τα ρεβιζιονιστικά κόμματα εξακολουθούν, αντί να ασχοληθούν στα σοβαρά, να συκοφαντούν, να διαστρεβλώνουν, να επιμένουν στην υπεράσπιση του δρόμου που οδήγησε τελικά στη παλινόρθωση του καπιταλισμού, ενώ υποτίθεται ότι έβγαλαν τα συμπεράσματά τους. Το ψέμα τους ξεπερνά αυτό του αντίπαλου ακριβώς γιατί υποτίθεται ότι βρίσκονται από τη πλευρά της επανάστασης. Ενώ από τη μια δε φείδονται κραυγών για τη ΜΠΠΕ που "οδήγησε στον καπιταλισμό" ειρωνευόμενοι την άποψη περί ύπαρξης αντιθέσεων, τάξεων και της αντίστοιχης σύγκρουσης -ενώ υποτίθεται ότι πλέον αποδέχονται την ύπαρξη ταξικής πάλης στο σοσιαλισμό- από την άλλη είναι έτοιμοι να καταγγείλουν όποιον χαρακτηρίζει τις εξελίξεις στην ΕΣΣΔ από τη δεκαετία του '50 και μετά ως εξελίξεις που φέρουν τη σφραγίδα της ήττας της επαναστατικής πλευράς και παλινόρθωσης του καπιταλισμού. Αυτά που συνέβησαν στην ΕΣΣΔ αποτελούν απλώς λάθη στα πλαίσια της σοσιαλιστικής οικοδόμησης (ίσως έτσι θα χαρακτηρίζονται και αυτά που γίνονται στη Κούβα ή στο Βιετνάμ σήμερα, προς το παρών αποτελούν μέτρα υπεράσπισης του σοσιαλισμού)! Δε διστάζουν να υπερασπιστούν ότι έκανε η ΕΣΣΔ σε βάρος όχι μόνο της Κίνας αλλά και όλου του επαναστατικού κινήματος των επόμενων δεκαετιών στο όνομα μάλιστα του προλεταριακού διεθνισμού! Οι μέχρι πρότινος ούλτρα αντισταλινικοί δε διστάζουν πλέον να μας κουνάνε το δάχτυλο, εμάς των πότε σταλινικών και πότε μαοϊκών ανάλογα με το τι βολεύει, γιατί κοιτάμε με κριτική ματιά τη περίοδο που ηγούνταν ο Στάλιν. Τον "υπερασπίζονται" με φανατισμό αυτοί που προέρχονται από ένα χώρο που έδωσε ψυχή και σώμα στον αντισταλινισμό-αντικομμουνισμό απέναντι σε αυτούς που προέρχονται από ένα χώρο που έδωσε αγώνες, θυσίες και αίμα υπερασπιζόμενος τον μαρξισμό - λενινισμό, το σοσιαλισμό, τη δικτατορία του προλεταριάτου!
Το διήμερο που διοργάνωσαν οι δύο οργανώσεις, με τις μεγάλες και μικρές τους διαφορετικές προσεγγίσεις ή με τις μεγάλες και μικρές συμφωνίες τους για το τότε και το σήμερα, είχε επιτυχία γιατί για πρώτη φορά μετά από πολλές δεκαετίες υπήρξε σοβαρή ενασχόληση με αυτή τη μεγάλη στιγμή του επαναναστατικού κινήματος μιας και μεγάλα κομμάτια αγωνιστών που έλκονται από το κομμουνιστικό κίνημα -νεολαίας ιδιαίτερα (με το ενυτπωσιακό της παρών στο διήμερο), αλλά και μεγαλύτερων- δεν έχουν ιδέα με το τι έγινε τότε και αναγκάζονται να καταφεύγουν σε (δυσεύρετες) εκδόσεις παλαιότερων δεκαετιών ενώ όλων των υπόλοιπων ανανεώνονται συνεχώς και με ...καινούργια στοιχεία. Θα θεωρηθεί ακόμη πιο επιτυχημένο αν αυτή η προσπάθεια δε μείνει εκεί, υποβιβάζοντάς τη σε μια επετειακή εκδήλωση, αλλά συνεχιστεί συνδεόμενη με τις σύγχρονες ανάγκες του κομμουνιστικού κινήματος, αν εκτός από αναλύσεις μετουσιωθούν τα συμπεράσματα σε πράξη. Στο τώρα και όχι στο ακαθόριστο μέλλον!

Δεν υπάρχουν σχόλια: