1 Ιουν 2016

Βενεζουέλα-πολιτική κρίση: Ιστορικά αδιέξοδα και ιμπεριαλιστικός επεμβατισμός

Η πολιτική κρίση στη Βενεζουέλα δεν είναι καινούργια εξέλιξη. Ήδη από τα αποτελέσματα των προηγούμενων εκλογών, στα τέλη του 2015, είχε φανεί πέρα από κάθε αμφισβήτηση η ροπή των εξελίξεων, καθώς το κόμμα του προέδρου Μαδούρο (Ενωμένο Σοσιαλιστικό Κόμμα) έχασε μετά από 15 χρόνια την πλειοψηφία στη Βουλή.
Οι πολιτικοί συσχετισμοί διαμορφώθηκαν εξαιρετικά δυσμενείς για την κυβέρνηση, καθώς η δεξιά αντιπολίτευση συγκέντρωσε 99 έδρες έναντι 46 του ΕΣΚ, δημιουργώντας ένα κλίμα ανατροπής. Είχε προηγηθεί μια σειρά άγριων ταραχών στη χώρα κατά τη διάρκεια του 2014, που ονομάστηκε «εξέγερση των πλούσιων», στην οποία δυναμικά κομμάτια της μεσαίας αστικής τάξης και των φοιτητών, υποστηριζόμενα από την εγχώρια αντίδραση και τον ξένο ιμπεριαλισμό, συγκρούστηκαν στους δρόμους με τις δυνάμεις της κυβέρνησης, με αρκετά θύματα. Οι πολιτικές εξελίξεις αυτή τη χρονιά έχουν σίγουρα επιταχυνθεί, συνθέτοντας μια διαδικασία γενικής πολιτικής κρίσης, και δείχνουν να ανοίγουν τους ασκούς του Αιόλου τόσο για το εγχείρημα του τσαβισμού όσο και για το μέλλον της χώρας.
Η πτώση της τιμής του πετρελαίου έχει συμπαρασύρει συθέμελα τον ήδη πιεσμένο οικονομικό σχηματισμό, καθώς οι εξαγωγές πετρελαίου είναι η ραχοκοκαλιά της οικονομίας της Βενεζουέλας και η βάση για την ύπαρξη των κοινωνικών παροχών. Η κυβέρνηση έχει αναγκαστεί το τελευταίο διάστημα να νομοθετήσει μια σειρά μέτρα που πλήττουν τα λαϊκά στρώματα, όπως η μείωση των ημερών εργασίας για τους δημόσιους υπαλλήλους. Την ίδια στιγμή, ο πληθωρισμός φαίνεται να είναι εκτός ελέγχου, με τις τιμές των βασικών προϊόντων να πλήττουν ευθέως το λαϊκό εισόδημα. Το αποτέλεσμα είναι να εμφανίζονται από τα ξένα διεθνή ΜΜΕ σημάδια γενικευμένης κοινωνικής κρίσης, συνοδευόμενα από εικόνες λεηλασιών ειδών πρώτης ανάγκης και στρατιωτών ή ειδικών δυνάμεων να στέκονται μπροστά από τα σούπερ-μάρκετ, ή ειδήσεις για μέτρα καταστολής.
Με αυτές τις εξελίξεις, είναι φυσιολογικό η αντιπολίτευση να θεωρεί ότι «ήρθε η ώρα της» και προχωρά σε μια σειρά κινήσεις επιθετικού χαρακτήρα. Πρώτα από όλα, προσπαθεί να εκβιάσει τη διενέργεια δημοψηφίσματος για την αποπομπή του Μαδούρο, συγκεντρώνοντας 1,3 εκατομμύρια υπογραφές. Κίνηση που δεν μπορεί να κάνει δεκτή αυτή τη στιγμή η πλευρά Μαδούρο, καθώς θα φέρει αποσύνθεση στις γραμμές της. Δεύτερον, ανοίγει τη συζήτηση για τη στάση των ενόπλων δυνάμεων, θέτοντας το ερώτημα «ή με το σύνταγμα ή με τον Μαδούρο». Είναι αλήθεια ότι η κυβέρνηση έχει προχωρήσει σε μια σειρά μέτρων έκτακτης ανάγκης, καθώς και σε στρατιωτικές ασκήσεις, σε μια προσπάθεια ελέγχου του μηχανισμού καταστολής. Αυτό όμως αποτελεί αντικείμενο εκμετάλλευσης από μια κλίκα αντιδραστικών δυνάμεων και τη CIA, σε μια περιοχή με μακρά ιστορία πραξικοπημάτων, ένα από τα οποία απέτρεψε ο λαός της Βενεζουέλας το 1999.
Δημιουργείται έτσι ο υπαρκτός κίνδυνος να συναντηθεί η δίκαια διογκούμενη λαϊκή δυσαρέσκεια ενάντια στο τσαβικό εγχείρημα με την δημόσια εκδηλωμένη και πέρα από κάθε αμφισβήτηση σχεδιασμένη επέμβαση των ιμπεριαλιστών στη χώρα. Ειδικά σε μια περίοδο όπου ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός έχει ανοίξει έναν αιματηρό κύκλο επεμβάσεων και βίαιων ανατροπών, υπάρχουν σοβαροί κίνδυνοι ο λαός της Βενεζουέλας να ακολουθήσει έναν παρόμοιο δρόμο διχασμού και αναταραχής, με τις μυστικές υπηρεσίες να αλωνίζουν. Παρουσιάζεται στους Αμερικάνους η ευκαιρία να ξηλώσουν ένα καθεστώς που, εκτός από τη γεωπολιτική του απειθαρχία, έχει έναν ευρύτερο κοινωνικό αντίκτυπο, καθώς οικοδόμησε άλλου τύπου σχέσεις ενσωμάτωσης των λαϊκών στρωμάτων, παραχωρώντας δικαιώματα σημαντικά και για την εποχή και για την περιοχή.
Ο εγχώριος Τύπος, αντιγράφοντας το κλίμα από τα ξένα πρακτορεία, έσπευσε να πανηγυρίσει «το τέλος του τσαβισμού» και να βάλλει ευθέως εναντίον της Αριστεράς και του σοσιαλιστικού οράματος – ή έτσι νομίζουν. Αν θέλουν να αναπαράγουν εικόνες εξαθλίωσης και λεηλασιών τα εγχώρια παπαγαλάκια του ιμπεριαλισμού, δεν χρειάζεται να δανείζονται εικόνες από τη Λατινική Αμερική. Ας θυμηθούμε την πρόσφατη πρωτοβουλία του ΕΣΡ να περικόψει τις «εικόνες φτώχειας που εκθέτουν τη χώρα» από τους τηλεοπτικούς δέκτες μας.
Στην πραγματικότητα, η αντιπαράθεση αυτή δεν αποτελεί τίποτα άλλο παρά μια σκιαμαχία: δεν υπάρχει καμία αντιπαράθεση μεταξύ του λεγόμενου «νεοφιλελεύθερου μοντέλου» και του «σοσιαλισμού». Γιατί, από τη μία πλευρά, αυτό που έχει πιάσει τα ιστορικά του όρια δεν είναι τίποτα άλλο παρά το μοντέλο του «καπιταλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο» και του «μεταβατικού προγράμματος με αριστερή κυβέρνηση». Έπιασε τα ιστορικά όρια των καπιταλιστικών σχέσεων – και είναι με όρους καπιταλιστικής αγοράς που αναδείχθηκε αυτή η εξέλιξη στη Βενεζουέλα.
Από την άλλη πλευρά, όμως, δεν υπάρχει παραδόξως κανείς να αντιπαρατεθεί! Όλοι οι απολογητές του ρεφορμισμού και του «άλλου δρόμου χωρίς επανάσταση» θυμήθηκαν ξαφνικά τις σχέσεις παραγωγής και τα δίπλωσαν μπροστά στις καταιγιστικές εξελίξεις, πήραν ξαφνικά αποστάσεις από αυτό που πρόσφατα εκθείαζαν και άρχισαν να βάζουν «μαρξισμό στο κρασί τους». Αποτέλεσμα: η κυρίαρχη προπαγάνδα για τη Βενεζουέλα προελαύνει χωρίς αντίπαλο, χωρίς καμία αντιπαράθεση.
Εμείς λοιπόν, ιδεολογικοί εχθροί του τσαβισμού και μεγάλοι επικριτές του, καθόλου πεπεισμένοι δεν είμαστε από την εικόνα που μεταφέρεται από τα ξένα ΜΜΕ, ούτε υιοθετούμε άκριτα το αφήγημά τους για το τι θέλει ο λαός της χώρας. Καθόλου εμπιστοσύνη δεν έχουμε στη δημοκρατικότητα και την κοινωνική σύσταση των δυνάμεων που έμεναν υπομονετικά για χρόνια στη γωνία και βγήκανε τώρα στο προσκήνιο. Και αν κατηγορούμε για κάτι το εγχείρημα Τσάβες, είναι που δεν αφαίρεσε το κοινωνικό υπόβαθρο που τους υποστηρίζει.

Κ.Κ.

Προλεταριακή Σημαία - http://www.kkeml.gr/

17 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Η κυρίαρχη προπαγάνδα για την Βενεζουέλα προελαύνει χωρίς αντίπαλο γιατί δεν υπάρχει αριστερά στον δημόσιο διάλογο παρά μόνο το ΚΚΕ που δεν στήριζε ποτέ την διαδικασία. Ούτε είναι εύκολο βέβαια κανείς να υπερβεί την ήττα αυτή με το να απαντήσει επιθετικά αλλά σαφώς πάει χωρίς μάχη τώρα και αυτό είναι χειρότερο. Ούτε έχει κανένα νόημα να απαντήσει αρνούμενος αυτά που προέβλεπε από πάντα για τα όρια της διαδικασίας. Ούτε προφανώς θα μπορέσει να την υπερασπιστεί αν ποτέ δεν την υποστήριζε σαν διαδικασία, αν δεν την υποστήριζε όταν κατέγραφε νίκες, θα το κάνει τώρα ? Κανονικά για μένα έπρεπε να οργανώνουμε μπριγάδες σήμερα που μιλάμε, και ταυτόχρονα να εξηγούμε και τι γίνεται. Δεν είναι και εύκολο βέβαια σήμερα στην Ελλάδα κατι τέτοιο.

Παραθέτω λοιπόν ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα του σ Πέτρου Παπακωνσταντίνου από εδώ http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=24428:petros-lae&catid=81:kivernisi&Itemid=198


4. Η έξοδος από την κρίση και η σταθεροποίηση μιας λαϊκής εξουσίας απαιτούν την προώθηση, από την πρώτη στιγμή, όχι μόνο μέτρων αναδιανομής του πλούτου, αλλά και μιας ριζοσπαστικής αλλαγής του παραγωγικού προτύπου.

Αυτό είναι ένα από πιο κεντρικά διδάγματα των πλούσιων, θετικών και αρνητικών, εμπειριών των λατινοαμερικάνικων κινημάτων τα τελευταία 17 χρόνια. Η μακροημέρευση αριστερών κυβερνήσεων, που είχαν να αντιμετωπίσουν λυσσώδεις αντιδράσεις από την πλευρά του ιμπεριαλισμού και των εσωτερικών ολιγαρχιών, δεν θα ήταν δυνατή αν, πλάι στα άμεσα μέτρα αναδιανομής για την ανακούφιση και ισχυροποίηση των λαϊκών στρωμάτων, δεν προωθούσαν ριζοσπαστικές αλλαγές στο μοντέλο και τις σχέσεις παραγωγής, με πυρήνα τις σχέσεις ιδιοκτησίας. Η κοινωνικοποίηση καίριων εθνικών πόρων και στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεων προσέφερε σε αυτές τις κυβερνήσεις έναν κρίσιμο «ζωτικό οικονομικό χώρο», χωρίς τον οποίο θα είχαν καταρρεύσει πολύ γρήγορα λόγω οικονομικής ασφυξίας, η οποία θα έστρεφε μεγάλο τμήμα των λαϊκών στρωμάτων στην πλευρά της αντεπανάστασης.

Τα προβλήματα, που σήμερα έχουν φτάσει στο όριο του παροξυσμού σε ορισμένες χώρες, όπως η Βενεζουέλα, οφείλονται (και) στο γεγονός ότι αυτή η αναγκαία προσπάθεια δεν έγινε στην έκταση, το βάθος και με την αποτελεσματικότητα που απαιτούνταν. Οι αριστερές κυβερνήσεις σε μεγάλο βαθμό απέτυχαν να αλλάξουν το παραγωγικό πρότυπο, αναπτύσσοντας βασικούς βιομηχανικούς κλάδους πέρα από το πετρέλαιο, το φυσικό αέριο και τα ορυκτά, ενώ ο έλεγχος νευραλγικών τομέων, όπως ο διατροφικός, τα μέσα ενημέρωσης κ.α. έμεινε στα χέρια των ολιγαρχών, που έχασαν την κεντρική πολιτική εξουσία, αλλά όχι και την οικονομική. Τα όρια του «σοσιαλισμού της πετρελαϊκής ρέντας» έγιναν ορατά όταν τελείωσε το πάρτι των υψηλών τιμών του πετρελαίου (και άλλων πρώτων υλών) με τα γνωστά αποτελέσματα.

Αν μια αυριανή, λαϊκή εξουσία στην Ελλάδα, υπό την πίεση της ανάγκης για άμεση ανακούφιση των φτωχότερων στρωμάτων, περιοριστεί σε μέτρα αναδιανομής χωρίς να θίξει την παραγωγική διάρθρωση, θα χρεωθεί έναν βαρύτατο κλονισμό του ομαλού, κοινωνικού μεταβολισμού και μια οικονομική αποδιοργάνωση, δημιουργώντας άθελά της ιδεώδεις συνθήκες για την πολιτική αντίδραση. Επομένως, αυτό που χρειαζόμαστε δεν είναι ένας μακροσκελής κατάλογος μαξιμαλιστικών, συνδικαλιστικού τύπου εξαγγελιών (για αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, φιλολαϊκή φορολογία κλπ) αλλά τις αδρές γραμμές ενός μεγάλου σχεδίου παραγωγικού μετασχηματισμού.

Ένα παρόμοιο σχέδιο οφείλει να μετατοπίζει το κέντρο βάρους από την κατανάλωση στην παραγωγή, από τις υπηρεσίες στον πρωτογενή και κυρίως τον δευτερογενή τομέα, από τις πειρατικές ιδιωτικοποιήσεις στις δημόσιες επενδύσεις, από τη συντριβή του κόστους εργασίας στην αύξηση της προστιθέμενης αξίας, από τα φαραωνικά έργα σε μια ανάπτυξη κατά προτίμηση τοπικής κλίμακας, φιλική προς το περιβάλλον. Η εκπόνησή του δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα μόνο των αριστερών οικονομολόγων, αλλά προϋποθέτει τη δημιουργική εμπλοκή όλων των σκεπτόμενων και μαχόμενων αριστερών, σε κλαδικό και τοπικό επίπεδο.

Κώστας

Ανώνυμος είπε...

"...αυτή η αναγκαία προσπάθεια δεν έγινε στην έκταση, το βάθος και με την αποτελεσματικότητα που απαιτούνταν".

"Οι αριστερές κυβερνήσεις σε μεγάλο βαθμό απέτυχαν να αλλάξουν το παραγωγικό πρότυπο..."

Αναρωτιέμαι τι άλλο πρέπει να γίνει για να καταλάβατε ορισμένοι τα αυτονόητα ακόμα και με όλα αυτά που συνέβησαν. Δε μπορούσε να γίνει κάτι άλλο στη Βενεζουέλα για τον απλούστατο λόγο ότι αυτός ήταν ο χαρακτήρας του καθεστώτος. Είχαμε ένα σοσιαλδημοκρατικό αστικό καθαρά καθεστώς που εξυπηρετούσε τα συμφέροντα της ντόπιας ολιγαρχίας. Των καπιταλιστών δηλαδή. Πως να μπορούσε αυτό να μετασχηματιστεί παραπέρα αφού δεν ήταν αυτός ο σκοπός του ούτε και των δυνάμεων που το εξέφραζαν; Απέτυχαν λέει να αλλάξουν το παραγωγικό πρότυπο. Τι απέτυχαν; Επιλογή της αστικής τάξης ήτανε, πολιτική της. Η αστική τάξη της Βενεζουέλας ήταν εξαρτημένη από τα ξένα μονοπώλια. Η διαφορά είναι ότι δεν ήταν στο βαθμό που θα ήθελαν οι ΗΠΑ και σύμφωνα με τους όρους της. Και για αυτό το λόγο κάποιοι ανακάλυψαν τον "αντιιμπεριαλισμό" του τσαβισμού. Όμως η οικονομία εξαρτιόταν πολύ από ρώσικες και κινέζικες επενδύσεις και δάνεια φυσικά αλλά και από επιχειρήσεις του δυτικού ιμπεριαλισμού που δραστηριοποιούνταν και μάλιστα σε νευραλγικούς τομείς της παραγωγής. Το ίδιο ισχύει και για τις ντόπιες ιδιωτικές εταιρείες φυσικά.

Αλήθεια υπήρχε περίπτωση να μετεξελιχθεί αυτό το καθεστώς σε σοσιαλιστικό; Αναρωτιέμαι ένα καθεστώς που σκοτώνει εργάτες που αντιδρούν σε απολύσεις αυτό είναι άραγε φιλολαϊκό; Αναφέρομαι στην περίπτωση της Mitsubishi (ιαπωνική εταιρεία) το 2009. Να θυμίσω την περίπτωση της Sidor το 2008;

http://venezuelanalysis.com/news/4156

Και εδώ:
http://www.eksegersi.gr/%CE%95%CF%80%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CE%B9%CF%81%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1/18753.%CE%9F-%CE%9F%CF%8D%CE%B3%CE%BF-%CE%A4%CF%83%CE%AC%CE%B2%CE%B5%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CF%86%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%87%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%AE-%CE%B2%CE%B9%CF%84%CF%81%CE%AF%CE%BD%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82

Απλά στην περίπτωση της Βενεζουέλας έχουμε μία μερίδα της αστικής τάξης που θέλει να προσδεθεί πλήρως στον αμερικανικό παράγοντα και την άλλη μερίδα που την εκφράζει ο Μαδούρο και ο τσαβισμός που δεν θέλει όχι στο βαθμό που επιθυμεί η πρώτη. Και οι δύο αυτές μερίδες συγκρούονται. Όμως η ουσία είναι ότι η Βενεζουέλα είναι και καπιταλιστική και εξαρτημένη από τον ιμπεριαλισμό. Αυτή είναι η πολιτική της αστικής τάξης και αυτό δεν αλλάζει και δεν θα μπορούσε να αλλάξει σε αυτά τα πλαίσια.

Ας τελειώνουμε με οπορτουνιστικές και ρεβιζιονιστικές αυταπάτες. Η πάλη των λαών-εργατών σε κάθε χώρα πρέπει να στραφεί ενάντια στους ντόπιους κεφαλαιοκράτες και στον ιμπεριαλισμό δυτικό-ανατολικό και οι δύο είναι θανάσιμοι εχθροί.

V For Viva La Revolution

Ανώνυμος είπε...

Το ΚΚΕ δε στήριξε;
"στη Βενεζουέλα σήμερα - και γι' αυτό χρειάζεται και αλληλεγγύη - συντελείται μια δυναμική διαδικασία για την κατάκτηση της λαϊκής εξουσίας κάτω από το σύνθημα της επανάστασης. Μια διαδικασία που σηματοδοτείται από βαθιές αντιθέσεις και αντιφάσεις.
Και για άλλη μια φορά θα πω, και γι' αυτό χρειάζεται την παγκόσμια αλληλεγγύη"
Και ακολουθεί η εξήγηση γιατί υπό όρους και προϋποθέσεις αυτή η δυναμική διαδιακασία μπορεί να οδηγήσει στο σοσιαλισμό.
Συνέντευξη Αλέκας Παπαρήγα μετά από επίσκεψη σε Κούβα και Βενεζουέλα (κυρίως) τον καλοκαίρι του 2005.
Ολόκληρη η εισήγησή της oπου διαφαίνεται η αγωνία να δικαιωθούν αντιλήψεις δεκαετιών περί ειρηνικών δρόμων, κι ας είχαν ήδη κριτικαρισθεί στα λόγια, εδώ: http://www.rizospastis.gr/page.do?publDate=26/8/2005&id=5850&pageNo=6

Ανώνυμος είπε...

δεν πήγε ο σύντροφος με το σεμνό ισπανικό nickname στην Βενεζουέλα να κηρύξει τον κομμουνισμό με πείσμα Ερυθρών Χμερ και να τα αποτελέσματα. Βέβαια αν ψάξουμε περισότερο θα βρούμε ότι και οι Ερυθροί Χμερ είχαν ολόκληρο σκεπτικό μέχρι και για τις ΑΞΕ που ήθελαν να προσελκύσουν, αλλά μπορούμε γενικά να κουνάμε το δάχτυλο, από τον καναπέ, πάντα από τον καναπέ. Η Βενεζουέλα είναι λέει καπιταλιστική. Χαίρομαι που συμφωνείς, έναντι τίνος το λες ? Ότι η ήττα ήταν νομοτέλεια, όχι, δεν ισχύει. Δεν είναι νομοτελειακό πχ να μην υπάρχει επαναστατικό κομμουνιστικό κόμμα, το οποίο θα στηρίζει, αλίμονο, το μέτωπο και την Λαϊκή Εξουσία αλλά θα βλέπει τα στρατηγική όρια της διαδικασίας και θα το πάει πιο πέρα. Και όπως και να το κάνουμε τα όρια του λαικομετωπισμού/ευρωκομμουνισμού (λίγο προβληματικό το "ευρώ" εν προκειμένω) είναι αυτά αλλά αυτό δεν μηδενίζει τις κινήσεις μαζών με τις οποίες συνδέεται. Γιατί, αν δεν είναι κανείς ντιπ τροτσκιστής-εργατιστής, το ΛΜ δεν ειναι μια σοσιαλδημοκρατική εμπειρία, αν και μπορεί να γίνει.

Κώστας

Ανώνυμος είπε...

Σ 12:35 όταν λέω ΚΚΕ εννοώ το ΚΚΕ(19ο συνέδριο), μόρφωμα αρκετά διαφορετικό από το ΚΚΕ του 2005, και το ΚΚΕ όλης της ιστορίας του.

Κώστας

jim papakonou είπε...

Αμα ο ανθρωπος ειναι ρεφορμιστης... Αλλιως βεβαια ακουστηκε παρομοια ατακα στο "safe sex"... Τι περιμενετε τωρα;; Ν' αλλαξει στα ...γεραματα;; Ονοματα μπορει ν' αλλαζει ασυστολως,το χουι ομως παραμενει!! Εκεινο που χρειαζοταν στην Βενεζουελα ηταν ενα καινουργιο,καλο αυτη την φορα μεταβατικο προγραμμα κ ο εκει καταλληλοτερος! Ας πουμε ο ...Τσιπρας μεταναστης,να κανει το "θαμα" του κ εκει! Τι να σου κανουν Τσαβες κ Μαδουρο; Κ απο πισω ολοι οι ..."επαναστατες" του γλυκου νερου να στελεχωνουν τις κυβερνητικες θεσουλες για να τραβηξουν το τραινο στον ..."κομμουνιστικο" δρομο!! Να ρε πως γινονται οι κοινωνικες ανατροπες στην συγχρονη εποχη,τι κοινωνικες επαναστασεις,τσακισματα του αστικου κρατους,της ιμπεριαλιστικης εξαρτησης κ αλλα τετοια πρασινα αλογα;;

Ο Χαρρυ Κλυνν καποτε ειχε πει το "ποσα θελεις για να μας τρελλανεις;" με σκωπτικοτερο τροπο: "Για κοιτατε ρε που πηρε φορα η βαζελινη κ ζηταει μερτικο απ το ...μαμησι!!".-

Ανώνυμος είπε...

πολύ sex ρε συ Τζιμ, ηρέμησε, κάνε κάτι, αντιμετώπισε το

Κώστας

Ανώνυμος είπε...

Λυπάμαι που θα σε στεναχωρήσω αλλά ναι ήταν νομοτέλεια η ήττα με αυτά τα δεδομένα και αυτό το πλαίσιο. Τι λες εσύ δηλαδή ότι ο τσαβισμός προσπάθησε αλλά απέτυχε; Ότι την Μπολιβιριανή επανάσταση οι τσαβιστές είχαν σκοπό να την μετασχηματίσουν σε σοσιαλισμό αλλά έκαναν λάθη και απέτυχαν; Ήταν δηλαδή μια μεταβατική επαναστατική διαδικασία προς το σοσιαλισμό αλλά κάπου χάθηκε στην πορεία ενώ θα μπορούσε να πετύχει αυτό μας λες εσύ; Αυτό κατάλαβες; Είδες εσύ πουθενά ο Τσάβες ή ο Μαδούρο να λένε ότι αυτό που κάνουμε θέλουμε να το προχωρήσουμε σε σοσιαλισμό δηλαδή ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ; Μα ο ίδιος ο Τσάβες βάφτισε αυτό το εγχείρημα ως σοσιαλισμό, σοσιαλισμό του 21ου αιώνα. Δηλαδή μας δούλευε ότι αυτός και οι όμοιοι του οικοδομούν το σοσιαλισμό. Δεν είπε ε εντάξει παιδιά αυτό προσωρινό είναι πρέπει να προχωρήσουμε σε σοσιαλιστική οικοδόμηση.

Ο Τσάβες δεν ήθελε ποτέ το σοσιαλισμό, δεν είχε κανένα σκοπό να οικοδομήσει τη σοσιαλιστική κοινωνία αστός πολιτικός ήταν. Δεν έκανε λάθος λοιπόν τη δουλειά του έκανε όπως κάθε καπιταλιστής. Και φυσικά δεν είχε κανένα στόχο μετασχηματισμού της κοινωνίας σε σοσιαλισμό για να κάνει και λάθη πάνω σε αυτό μα δεν ήταν αυτή η πολιτική του, η ιδεολογία του. Απλώς χρησιμοποιούσε μια ρητορική δήθεν αντικαπιταλιστική-αντιιμπεριαλιστική για να εξαπατά το λαό και απ'ότι φαίνεται και τους αριστερούς.

Μόνο ένας τρόπος υπήρχε να μετασχηματιστεί σε σοσιαλιστική η κοινωνία αυτή. Με ένα κομμουνιστικό κίνημα που θα ανέτρεπε με επανάσταση το τσαβισμό και την αστική τάξη συνολικά και θα εγκαθίδρυε τη δικτατορία του προλεταριάτου. Μιας όμως απ'ότι φαίνεται δεν υπήρχαν οι προϋποθέσεις για κάτι τέτοιο ήταν νομοτέλεια όλη αυτή η κατάληξη.

Επιμένω ότι όποιος μιλάει για λάθη, αποτυχίες, αδυναμίες και ανεπάρκειες για τέτοιου είδους εγχειρήματα απλά δεν κατανοεί τη φύση της σοσιαλδημοκρατίας που είναι μορφή διαχείρισης της καπιταλιστικής εξουσίας.

V For Viva La Revolution

Ανώνυμος είπε...

ρε V είναι πολύ κουραστικό να χρεώνεις τα ακριβώς αντίθετα από αυτά που έγραψα σήμερα, λίγα σχόλια πιο πάνω, και να πρέπει να απαντάω.

μιλάμε, υποθέτω, αν θέλουμε να παριστάνουμε και τους μαοικούς, τους λενινιστές κλπ, πάνω στην έννοια της συνάρθρωσης δημοκρατικών - σοσιαλιστικών καθηκόντων. Η άλλη οπτική είναι ότι μιλάμε πάνω στο "τάξη εναντίον τάξης" και την δογματική άρνηση κάθε κοινωνικής συμμαχίας και πολιτικού μπλοκ που να την εκφράζει.

ιστορικά για την "συνάρθρωση" έχουν υπάρξει 2 δρόμοι. Το ΛΜ όπως το καταλάβαινε η ΚΔ και όπως εξελίχτηκε στον ευρωκομμουνισμό και το ΛΜ-ΕΜ όπως στην πράξη αναπτύχθηκε είτε από αριστερές πτέρυγες της ΚΔ (Κίνα, Αλβανία, Ελλάδα σε κάποιον βαθμό αν και όχι πάντα από πρόθεση, πολλές φορές συμπτωματικά λόγω άρνησης της αστικής τάξης πχ στην κατοχή να έχει κάποιον ρόλο, αλλιώς το ΚΚΕ θα είχε ακολουθήσει τον γαλλικό δρόμο της ουράς στον Ντε Γκωλ). Αυτός ήταν ο δρόμος της προλεταριακής ηγεμονίας στο δημοκρατικό μέτωπο και προυποθέτει επαναστικό κομμουνιστικό κόμμα και στρατηγική εντός όμως του μετώπου και της λαικής εξουσίας.

αυτές λοιπόν οι προϋποθέσεις δεν υπήρχαν είπα και με έβαλες να το πω δεύτερη φορά. Το ότι δεν υπήρχαν όμως οι προϋποθέσεις δεν σημαίνει ότι δεν έπρεπε να ανοίξει ο δρόμος. Μου λες ότι ο Τσάβεζ έλεγε πως η Βενεζουέλα είναι σοσιαλισμός. Εγώ τι φταίω ? Πήγαινε στο μαυσωλείο του και πες τα στον κόσμο που θα είναι εκεί.

τώρα, για ένα κομμουνιστικό κίνημα που θα ... ανέτρεπε τον τσαβισμό, αυτό είναι πεμπτοφαλαγγίτικη άποψη και αυτό δεν θα ήταν κομμουνιστικό κίνημα αλλά μάλλον πορτοκαλί επανάσταση χρηματοδοτημένη από τις κάθε λογής CIA.

προφανώς δεν καταλαβαίνεις την φύση της σοσιαλδημοκρατίας. Πουθενά στον κόσμο δεν υπήρξε στα πλαίσια σοσιαλδημοκρατικών εγχειρημάτων λαική εξουσία, πειραματισμός με την κυριαρχία των αξιών χρήσης πάνω στις σχέσεις ανταλλαγής και τέτοια πλατιά λαική αυτοοργάνωση, αντίσταση, νίκες απέναντι στον ιμπεριαλισμό και την αστική τάξη. Κάνεις το τυπικό λάθος διάφορων αριστεριστών να νομίζουν ότι σοσιαλδημοκρατία είναι το "τι γίνεται", πχ αναδιανομή και όχι το "πως γίνεται" δηλ από την άποψη της ηγεμονίας στο κοινωνικό και πολιτικό μπλοκ.

και είπα ήδη άλλωστε πως ο δρόμος του ΛΜ, της μεταλενινιστικής ΚΔ μπορεί να γίνει σοσιαλδημοκρατικός, δεν είναι όμως τέτοιος

Κώστας

Ανώνυμος είπε...

Και μόνο που λες ότι ένα κομμουνιστικό επαναστατικό κίνημα με το λαό και την εργατική τάξη μπροστά και ένα κομμουνιστικό κόμμα Μ-Λ καθοδηγητή που θα ανέτρεπε την αστική εξουσία και τον ιμπεριαλισμό σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο και θα οικοδομούσε μια Βενεζουέλα του σοσιαλισμού και της ανεξαρτησίας θα ήταν βαλτό από την CIA αυτό μου αρκεί.

Λες δηλαδή ότι μια σοσιαλιστική επανάσταση για σένα θα την υποκινούσε άκουσον άκουσον ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός για να ανατρέψει τον... εαυτό του. Σοσιαλιστική επανάσταση=πορτοκαλί επανάσταση δηλαδή μια λαϊκή-εργατική επανάσταση είναι το ίδιο με ένα αμερικανόπνευστο πραξικόπημα αυτό είπες μόλις τώρα. Γιατί εγώ μίλησα καθαρά για μια προλεταριακή επανάσταση με στόχο το σοσιαλισμό-δικτατορία του προλεταριάτου όχι για αμερικάνικο πραξικόπημα. Και θες να σε πάρουμε και στα σοβαρά;

Και εγώ που νόμιζα ότι η Οκτωβριανή επανάσταση ήταν έργο των κομμουνιστών και του προλεταριάτου μπα παιδιά γράψτε λάθος τελικά έργο του ιμπεριαλισμού ήταν. Μη σου πω των Εβραιοσιωνιστών.

WELCOME TO THE TWILIGHT ZONE!!!

V For Viva La Revolution

Ανώνυμος είπε...

δεν μπορούσε να γίνει σοσιαλιστική επανάσταση στην Βενεζουέλα με την έννοια που το λες, είναι σαν να λέει κάποιος στην Ισπανία του ΛΜ να κάνει σοσιαλιστική επανάσταση. Πλάκα πλάκα θα το έλεγε το POUM ενδεχομένως, το λες και συ.

Καλή φάση, ούτε στο "Γη και ελευθερία" δεν τα λέει τόσο χοντρά.

Κώστας

Ανώνυμος είπε...

Βλέπεις ότι δεν έχεις διαλεκτική σκέψη; Παίρνεις διαφορετικά γεγονότα και τα τσουβαλιάζεις. Τι σχέση έχει το ΛΜ και ο αντιφασιστικός αγώνας της Ισπανίας με τη Βενεζουέλα του σήμερα; Στην πρώτη περίπτωση είχαμε ένα λαϊκό αντιφασιστικό αγώνα. Βεβαίως και η γραμμή του ΛΜ ήταν σωστή ώστε να πολεμηθεί ο φασισμός αυτός ήταν και ο σκοπός της δημιουργίας του Λαϊκού Μετώπου να ενωθεί ο λαός δημοκρατικά απέναντι στο φασισμό και όχι ο σοσιαλισμός ως άμεση λύση δεν έμπαινε τέτοιο ζήτημα εκείνη τη στιγμή. Γι'αυτό και η γραμμή του POUM ήταν καθαρά αντιδραστική-φιλοφασιστική όπως και η στάση των τροτσκιστών απέναντι στον ΕΑΜ-ΕΛΑΣ

Στην περίπτωση της Βενεζουέλας δεν έχουμε κάτι τέτοιο. Εδώ έχουμε ένα αστικό καθαρά καθεστώς που πλασάρεται ως σοσιαλιστικό και όπως καταλαβαίνει κανείς από τις τρέχουσες εξελίξεις είναι βαθιά αντιλαϊκό. Αυτό το καθεστώς δεν έχει κάτι το προοδευτικό κάτι που λες ότι μπορεί να μετεξελιχθεί σε κάτι καλύτερο ή ότι σε αυτές τις συνθήκες προβάλει κάποιο αντιφασιστικό-δημοκρατικό, αντιιμπεριαλιστικό ή αντικαπιταλιστικό αγώνα είναι καθαρά αντιδραστικό σε αυτές τις συνθήκες, εξυπηρετεί καθαρά τα συμφέροντα της ολιγαρχίας και δεν μπορεί να προσφέρει κάτι άλλο. Όντως για ένα διάστημα από όταν ξεκίνησε υπήρχαν κατακτήσεις για το λαό από όλη αυτή τη διαδικασία κάτω από την πίεση και την πάλη του λαϊκού κινήματος αλλά αυτό δεν ισχύει πλέον. Η κρίση βαθαίνει, η φτώχεια και η πείνα μεγαλώνουν, η επίθεση στο λαό και την εργατική τάξη αυξάνεται για να αντιμετωπιστεί η κρίση. Άσε που ένα καθεστώς που σκοτώνει εργάτες(και επί Τσάβες) που αγωνίζονται μόνο φιλολαϊκό δεν το λες. Δεν μπορεί να δώσει άλλα στο λαό αντιθέτως παίρνει. Μόνο η ανατροπή του είναι η λύση

Και αυτήν την ανατροπή για την οποία μίλησα εγώ εσύ την χαρακτήρισες ως αμερικανοκίνητη.
Δεν σου είπα ότι υπάρχουν αυτές οι συνθήκες για αυτή την ανατροπή σου είπα ότι αυτή είναι η μόνη λύση. Και εσύ αυτή τη λύση την χαρακτήρισες φιλοιμπεριαλιστική. Εσύ κάνεις ότι έκαναν οι ΚΚΕέδες παλιότερα που οι αληθινοί κομμουνιστές έλεγαν να ανατραπούν οι σοσιαλφασίστες στην ΣΕ, την Ρουμανία κλπ από την εργατική τάξη και να αποκαταστήσει τη δικτατορία του προλεταριάτου και αυτούς τους χαρακτήριζαν ως προδότες, αμερικανόφιλους κλπ. Το τι κατάληξη είχαν τα καθεστώτα που κατά τα άλλα υπερασπιζόταν το ΚΚΕ όπως πχ Πολωνία, ΛΓΔ το είδαμε

V For Viva La Revolution

ulyanovism είπε...

Η περίπτωση της Βενεζουέλας και οι αιτίες της οικονομικής της κατάρρευσης έχουν πολλά να διδάξουν την αριστερά για τη διεθνή ταξική πάλη στο οικονομικοπολιτικό και ιδεολογικό επίπεδο. Θα προσπαθήσω να σταχυολογήσω μερικά από αυτά τα διδάγματα.

Λέει το άρθρο:

"Παρουσιάζεται στους Αμερικάνους η ευκαιρία να ξηλώσουν ένα καθεστώς που, εκτός από τη γεωπολιτική του απειθαρχία, έχει έναν ευρύτερο κοινωνικό αντίκτυπο, καθώς οικοδόμησε άλλου τύπου σχέσεις ενσωμάτωσης των λαϊκών στρωμάτων, παραχωρώντας δικαιώματα σημαντικά και για την εποχή και για την περιοχή"

Τι μαθαίνουμε εδώ;

1. Ότι η εξωτερική πολιτική του καθεστώτος Τσάβεζ χαρακτηρίζεται από απειθαρχία απέναντι στις ΗΠΑ.

2. Ότι στην εσωτερική του πολιτική το καθεστώς Τσάβεζ παραχώρησε σημαντικά δικαιώματα στα λαϊκά στρώματα, δηλαδή είχε θετικό αντίκτυπο στην κοινωνική τους θέση, αν και αυτό το έκανε για να τα ενσωματώσει και όχι για να τα βοηθήσει.

Παρακάτω:

"Και αν κατηγορούμε για κάτι το εγχείρημα Τσάβες, είναι που δεν αφαίρεσε το κοινωνικό υπόβαθρο που τους υποστηρίζει." (την αντιπολίτευση)

Εδώ το άρθρο ξεκαθαρίζει από ποια σκοπιά κάνει κριτική στον Τσάβεζ. Ο Τσάβεζ κινήθηκε σε γενικά προοδευτική κατεύθυνση (προφανώς βάσει των δύο σημείων που ανέφερα παραπάνω) αλλά δεν ήταν αρκετά αποφασιστικός.

Αυτή η θέση στη γενική της κατεύθυνση είναι ίδια με αυτή του Πέτρου Παπακωνσταντίνου όταν γράφει:

"Τα προβλήματα, που σήμερα έχουν φτάσει στο όριο του παροξυσμού σε ορισμένες χώρες, όπως η Βενεζουέλα, οφείλονται (και) στο γεγονός ότι αυτή η αναγκαία προσπάθεια δεν έγινε στην έκταση, το βάθος και με την αποτελεσματικότητα που απαιτούνταν."

Σε αυτά θα επανέλθω πιο κάτω.

Γενικότερα:

Το ότι ο Τσάβεζ έχει στήριξη κάποιας πλευράς της αστικής τάξης το ξέρουν όλοι, και αυτοί που τον υποστήριξαν και όσοι του κάνουν κριτική, συνεπή ή ασυνεπή. Το κεφαλαιώδες ζήτημα είναι ποια μερίδα είναι αυτή.

Ο Π.Π. υποστηρίζει:

"Τα όρια του «σοσιαλισμού της πετρελαϊκής ρέντας» έγιναν ορατά όταν τελείωσε το πάρτι των υψηλών τιμών του πετρελαίου (και άλλων πρώτων υλών) με τα γνωστά αποτελέσματα."

Λίγο αργά το θυμήθηκε. Γιατί όταν ο Τσάβεζ εξαγόραζε τη σιωπή των λαϊκών στρωμάτων με επιδόματα βασισμένος στα πετρελαϊκά κέρδη των ραντιέρηδων αστών που εκπροσωπεί, συνέτριβε τη βιομηχανία και προετοίμαζε έτσι τη σημερινή καταστροφή, ο Π.Π. εκστασιάζονταν από τη "φιλολαϊκή" πολιτική της Βενεζουέλας. Δείγμα:

https://www.youtube.com/watch?v=G_WjRhavc-c

Δεν πειράζει, ακόμα και έτσι, εκ των υστέρων και υποκριτικά, ο Π.Π. παραδέχεται ποια είναι η ταξική φύση του τσαβισμού.

Συνεχίζεται.

ulyanovism είπε...

Συνέχεια.

Το τσαβικό καθεστώς παρέλαβε μια Βενεζουέλα όπου τα πετρελαιοειδή το 1999 εκπροσωπούσαν το 72% των εξαγωγών και εκτίναξε αυτό το ποσοστό στο 93% το 2014! Ενώ σε αυτό το διάστημα οι εξαγωγές τριπλασιάστηκαν σε απόλυτα νούμερα, η βιομηχανία της Βενεζουέλας που αποτελούνταν κυρίως από μεταλλεύματα, χημική βιομηχανία και μηχανοκατασκευή συρρικνώθηκε όχι μόνο ποσοστιαία αλλά και σε απόλυτα νούμερα από 5.54 σε 4.41 δις δολλάρια, μείωση πάνω από 20%.

Πρόκειται για πρωτοφανή καταστροφή της ήδη αδύναμης βιομηχανίας της Βενεζουέλας, η οποία έγινε συνειδητά και με πρόγραμμα. Και αυτό είναι που αποκαλύπτει την αντιδραστική φύση του καθεστώτος Τσάβεζ και τον υποστηρικτών του.

Οι υποστηρικτές του καθεστώτος Τσάβεζ ισχυρίστηκαν ότι η αστική τάξη που το υποστηρίζει είναι η πιο προοδευτική και πιο εθνικοανεξαρτησιακή μερίδα της βενεζουελάνικης αστικής τάξης. Είναι με λίγα λόγια η εθνική αστική τάξη που προσπαθεί να χειραφετηθεί από τα δεσμά των ΗΠΑ. Όμως η οικονομική βάση κάθε εθνικής ανεξαρτησίας, είτε φορέας της είναι η εθνική αστική τάξη είτε το προλεταριάτο, είναι η βιομηχανία.

Οι υποτιθέμενοι εθνικοί αστοί μας δεν εδραίωσαν την εξουσία τους δυναμώνοντας τη βιομηχανία, όπως θα περίμενε κάποιος από μια εθνική αστική τάξη, αλλά τη χτύπησαν, παρ' όλο που είχαν στη διάθεσή τους για μεγάλο χρονικό διάστημα τα υπερκέρδη από το πετρέλαιο που θα μπορούσαν να επενδυθούν στη βιομηχανία. Τα υπερκέρδη αντίθετα τα αξιοποίησαν για να πλουτίσουν οι ίδιοι και για να χτίσουν ένα βρωμερό σύστημα διαφθοράς και εξαγοράς συνειδήσεων.

Γι' αυτό ο τσαβισμός δεν εκφράζει την εθνική μερίδα της αστικής τάξης, αλλά αντίθετα την πιο ραντιέρικη, παρασιτική, αντιαναπτυξιακή και τελικά και αντιανεξαρτησιακή και εθνικά υποταγμένη μερίδα της αστικής τάξης. Και αυτό φαίνεται από τη διεθνή της πολιτική. Γιατί αυτή την παραγωγική καταστροφή την είχαν ανάγκη οι ανατολικοί ιμπεριαλιστές για να μετατρέψουν τη Βενεζουέλα σε αποικία τους.

Το καθεστώς Τσάβεζ στο οικονομικό πεδίο παρέδωσε μεγάλα κομμάτια των διεθνών εμπορικών του σχέσεων στη φασιστική Κίνα. Οι εξαγωγές της Βενεζουέλας προς την Κίνα, που αφορούν στη συντριπτική τους πλειοψηφία, 97%, εξαγωγές πετρελαίου, εκτινάχθηκαν από το ασήμαντο 27.8 εκατομμύρια το 1999 σε 10 δις δολλάρια το 2014! Οι δε εισαγωγές από τα 92 εκατομμύρια στα 5.62 δις την ίδια περίοδο. Με άλλα λόγια, η Κίνα χάρη στο καθεστώς Τσάβεζ ελέγχει πλέον περίπου το 15% των διεθνών εμπορικών σχέσεων της Βενεζουέλας. Ταυτόχρονα ελέγχει σε σημαντικό βαθμό την πίστωση γιατί περίπου το 50% των εξαγωγών προς την Κίνα πηγαίνουν σε αποπληρωμή παλιών δανείων, ενώ συνάπτονται και νέα δάνεια. Στο πολιτικό πεδίο, το καθεστώς Τσάβεζ στηρίχθηκε στην καταγγελία του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, ενίσχυσε και προσπάθησε να χτίσει λατινοαμερικάνικη συμμαχία όλων των καθεστώτων που κινούνταν προς την ίδια κατεύθυνση (όπως Ισημερινός και Βολιβία, και πιο μετριοπαθώς Βραζιλία και Αργεντινή), αλλά κυρίως προώθησε τη φασιστική Ρωσία και τα φιλικά της καθεστώτα, όπως το Ιράν και η Συρία, ως φυσικούς συμμάχους και προστάτες όλων αυτών. Και φυσικά διατήρησε άριστες σχέσεις με το στρατολόγο του και παλιό πράκτορα της Μόσχας, Φιντέλ Κάστρο.

Συνεχίζεται.

ulyanovism είπε...

Συνέχεια.

Πρόκειται για μια τυπική περίπτωση υπαγωγής μιας τριτοκοσμικής χώρας στον ανατολικό φασιστικό ιμπεριαλιστικό άξονα, και η οποία επιτυγχάνεται με την ταυτόχρονη πολιτική διείσδυση της Ρωσίας και οικονομική διείσδυση της Κίνας, όπου τα φιλικά ή υποτακτικά τους πολιτικά ρεύματα κατακτάνε πρώτα την πολιτική εξουσία και στη συνέχεια μέσω αυτής και την οικονομική εξουσία σε μια χώρα, σε συμμαχία με τις πιο αντιδραστικές τάξεις στο εσωτερικό της. Γι' αυτό δεν πρόκειται απλά για ραντιέρηδες αλλά για κρατικοραντιέρηδες αστούς που συγκεντρώνουν κάτω από την εξουσία ενός επιτελείου, την πολιτική, στρατιωτική, οικονομική και ιδεολογική εξουσία. Αυτή την κατάκτηση πρώτα της πολιτικής εξουσίας την έχουν ανάγκη γιατί δεν μπορούν να ανταγωνιστούν τους δυτικούς ιμπεριαλιστές και τις φιλικές προς αυτούς ή ανεξαρτησιακές κοινωνικές τάξεις στο αμιγώς οικονομικό πεδίο. Γι' αυτό είναι αναγκασμένοι να εμφανίζονται σαν επανάσταση, σοσιαλισμός, αντιιμπεριαλισμός και αντιιμπεριαλισμός. Πρόκειται στον πυρήνα του για σοσιαλφασιστικό καθεστώς μπρεζνιεφικού τύπου.

Επιστρέφοντας στο αρχικό άρθρο. Ο αναγνώστης του δε μαθαίνει τίποτα από όλα αυτά. Δε μαθαίνει ότι η απειθαρχία του τσαβισμού προς τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό προέρχεται από την υποταγή του στο ανατολικό ιμπεριαλιστικό μπλοκ, μαθαίνει ότι το πρόβλημα με τον αντιιμπεριαλισμό του Τσάβεζ είναι ότι δεν είναι αρκετά συνεπής, δηλαδή αρκετά αντιαμερικάνικος. Δε μαθαίνει ότι τα επιδόματα που μοίραζε ο τσαβισμός στο λαό δίνονταν για να εξαγοράσει τη σιωπή του για την παραγωγική καταστροφή και την εθνική υποταγή που έφερνε, αλλά ότι γινόταν για να ενσωματώσει το λαό στη συμβιβαστική του στάση προς τον ιμπεριαλισμό, δηλαδή τους αμερικάνους, και την αστική τάξη γενικά. Γι' αυτό είναι ένα άρθρο που τελικά κινείται στην ίδια κατεύθυνση με τον Π.Π., παρόλο που δε θέλει να το παραδεχτεί.

Συμπέρασμα: η χρεοκοπία της Βενεζουέλας δεν ήταν αποτέλεσμα της αποτυχίας του τσαβισμού αλλά της επιτυχίας του.

Τα οικονομικά στοιχεία τα πήρα από εδώ: http://atlas.media.mit.edu/en/

Διευκρίνιση: η βιομηχανία εξαγωγής και επεξεργασίας πετρελαιοειδών και ορυκτών καυσίμων γενικά, είναι και αυτή μια βιομηχανία, που δεν είναι ραντιέρικη από τη φύση της. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του ραντιέρικου καπιταλισμού είναι ότι πρόκειται για μια αστική τάξη - εισοδηματία, με νοοτροπία αντίστοιχη εκείνου που επειδή κληρονόμησε ένα ακίνητο, ζει εισπράττοντας τα νοίκια αδιαφορώντας για οποιαδήποτε παραγωγική δραστηριότητα. Στην περίπτωση των τσαβιστών κρατικοραντιέρηδων, αυτοί κληρονόμησαν τα πετρελαϊκά αποθέματα της χώρας καταλαμβάνοντας την πολιτική εξουσία. Αυτή τους η ιδιότητα είναι κρίσιμη για την εργατική τάξη γιατί από αυτού του τύπου την αστική τάξη λείπει εκείνο το προοδευτικό στοιχείο του καπιταλισμού που τελικά οδηγεί στην ανατροπή του: η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων.

Ανώνυμος είπε...

Ulyanovism γι'αυτό είχα πει και στη πρώτη μου τοποθέτηση ότι δεν απέτυχε αφού αυτή ήταν η πολιτική του. Επίσης είναι μια εξαρτημένη από τον ιμπεριαλισμό οικονομία αφού όπως σωστά επισήμανες στηρίχθηκε μόνο στο πετρέλαιο (να πω εδώ ότι σημαντικό μέρος των εξαγωγών ήταν και προς τις ΗΠΑ ενώ εισήγαγε κιόλας από τις ΗΠΑ αργό) και ουσιαστικά παρέδωσε την βιομηχανία και την παραγωγή σε ντόπιους ολιγάρχες και ξένα μονοπώλια κυρίως Ρώσικα και Κινέζικα αλλά και Ευρωπαϊκά και Αμερικάνικα.

Έχεις δίκιο ότι όντως τα έσοδα από το πετρέλαιο δεν τα επένδυσε στην παραγωγή και την πραγματική ανάπτυξη όπως θα έκανε μια εθνική αστική τάξη αλλά πλήρωνε δάνεια από Κίνα και Ρωσία και η ελίτ με τα έσοδα αυτά χλαπάδιαζε και έχτιζε ένα σύστημα διαφθοράς ενώ συρρίκνωσε τη βιομηχανία και την παραγωγική διαδικασία της χώρας. Σωστό είναι επίσης ότι έτσι εξαγόραζε και το λαό με παροχές όπως έκανε και ο Κίρχνερ στην Αργεντινή και φυσικά κάτω από την πίεση του λαού δεν μπορούσε να κάνει και αλλιώς ειδάλλως θα έπεφτε.

V For Viva La Revolution

Ανώνυμος είπε...

1. Αν ο ulyanovism το επιθυμεί, μπορεί να ανατρέξει στο κεντρικό άρθρο-σαλόνι του ίδιου φύλλου της ΠΣ, όπου επικρίνεται η πολιτική του ιμπεριαλιστικού κινέζικου δανεισμού. Μια τέτοια κριτική ενάντια στον κινέζικο δανεισμό δεν θα μπορούσε ποτέ να είχε ο Π.Π.

2. Δεν προκύπτει από πουθενά το συμπέρασμα του ulyanovism "Ο Τσάβεζ δεν ήταν αρκετά αποφασιστικός", γιατί βάσει της κριτικής μας "δεν θα μπορούσε να ήτανε". "Αποφασιστικός" ως προς μια κατεύθυνση που εμείς θεωρούμε ότι δεν θέλει να κινηθεί; Ο ulyanovism συνήθως και ορθώς κάνει κριτική σε θέσεις που πραγματικά έχει ένας πολιτικός χώρος, και αυτό είναι μια σπάνια περίπτωση που το αμελεί.

ΚΚ