26 Μαΐ 2016

Για τις θέσεις του ΚΚΕ και του ΝΑΡ γύρω από το ζήτημα του ιμπεριαλιστικού πολέμου

Για να ανατρέψεις την πραγματικότητα, πρέπει και να… τη γνωρίζεις 
(κριτική στις θέσεις του ΚΚΕ και του ΝΑΡ γύρω από το ζήτημα του ιμπεριαλιστικού πολέμου)

Η Αφορμή
Πριν από μερικά χρόνια, ακόμα και οι λέξεις ιμπεριαλισμός και εξάρτηση ήταν αφορισμένες από το λεξιλόγιο της Αριστεράς. Το λαϊκό κίνημα στη χώρα μας, αν και πληττόταν (και συνεχίζει) συνεχώς από τον ιμπεριαλιστικό παράγοντα, «άκουγε» για αντιιμπεριαλιστική πάλη, μόνο όταν γινόταν κάποια επέμβαση ή στις επετείους της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Τα τελευταία χρόνια, η όξυνση της κρίσης, οι ανταγωνισμοί για το ξαναμοίρασμα του κόσμου και οι συνεχόμενοι πόλεμοι (ιδιαίτερα σε Ουκρανία και Συρία) έχουν αναγκάσει την αριστερά (ακόμα και κομμάτια του α/α χώρου) να ξανατοποθετηθούν γύρω από το ζήτημα του ιμπεριαλισμού. «Το πράγμα ξανάρχεται στα ίσια του» θα μπορούσε να πει κάποιος. Δεν είναι καθόλου έτσι, αφού φαίνεται από τις τοποθετήσεις τους, ότι συνεχίζουν να αγνοούν (ή «αγνοούν») τα πραγματικά χαρακτηριστικά του κόσμου, άρα τις αιτίες του πολέμου και συνεπώς και τα καθήκοντα του λαϊκού κινήματος. Φυσικά αυτά πάνε χέρι-χέρι με την αντίληψή τους γύρω από τη θέση και τον ρόλο της χώρας μας. Ας δούμε όμως κάποιες συγκεκριμένες απόψεις.

ΚΚΕ: «ο πόλεμος των Μονοπωλίων»

Αυτό, που βασικά χαρακτηρίζει τον λόγο του ΚΚΕ γύρω από το ζήτημα, είναι η ανάγκη ενίσχυσης της «αντιμονωπωλιακής» κατεύθυνσης. Λέει, ότι αναγνωρίζει την όξυνση της ενδοϊμπεριαλιστικής κόντρας για το ξαναμοίρασμα του κόσμου και καταλήγει, ότι οι πόλεμοι γίνονται «για την ανάκαμψη των κερδών των επιχειρηματικών ομίλων και των μονοπωλίων». Από την αμερικάνικη επέμβαση στο Ιράκ μέχρι τη διχοτόμηση της Ουκρανίας και τη σημερινή κατάσταση στη Συρία, το ΚΚΕ βλέπει προσπάθειες «διόγκωσης των καπιταλιστικών κερδών και μπίζνες». Μονοπώλια, γενικά και αόριστα, τα οποία παρεμβαίνουν στην περιοχή και προσπαθούν να ελέγξουν τις ενεργειακές πηγές και δρόμους. Έτσι θα ήταν τα πράγματα, αν δεν υπήρχε η εθνική-κρατική βάση πάνω στην οποία συγκροτείται το σύστημα. Αν η ίδια η δράση των μονοπωλίων δεν καθοριζόταν και περιοριζόταν στα πλαίσια του συλλογικού καπιταλιστή, στον οποίο «υπόκειται». Δηλαδή στο εκάστοτε ιμπεριαλιστικό κράτος, που είναι εκείνο, το οποίο με τον στρατό του, κάνει τον πόλεμο. Και τα συμφέροντα και οι επιδιώξεις ενός ιμπεριαλιστικού κράτους δεν αρχίζουν ούτε τελειώνουν στην (πραγματική) ανάγκη για αύξηση των κερδών ενός μονοπωλίου. Πηγάζουν από τις ανάγκες και τις στρατηγικές που χαράσσει κάθε ιμπεριαλιστικό κράτος (πολιτικές, στρατιωτικές και οικονομικές). Έτσι, η εκστρατεία (που ξεκίνησε τη δεκαετία του ‘90) για την επέκταση των Αμερικάνων προς τις χώρες της ανατολής (Βαλκάνια, χώρες της βαλτικής, Ιράκ κ.λπ.) είχε πρώτα και κύρια το στοιχείο του «κερδίσματος εδάφους» απέναντι σε μια δύναμη (τη Ρωσία), που σε στρατιωτικό επίπεδο -κατά βάση λόγω του πυρηνικού οπλοστασίου που διαθέτει- θα μπορούσε να αμφισβητήσει τον στόχο των ΗΠΑ για παγκόσμια κυριαρχία. Αντίστοιχα, οι πόλεμοι στην Ουκρανία και στη Συρία υπηρετούν πρώτα και κύρια γεωστρατηγικούς σκοπούς. Κι αυτό γιατί η μια χώρα βρίσκεται στη «γειτονιά» της Ρωσίας και η άλλη είναι η μόνη διέξοδός της (μέσω της στρατιωτικής αεροπορικής βάσης στη Λαττάκεια) προς τη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή. Με την ανάλυσή του, το ΚΚΕ, γύρω από την επικέντρωση στο οικονομικό κομμάτι του ανταγωνισμού, όχι μόνο δεν μπορεί να εξηγήσει γιατί οι στρατοί που συγκρούονται, δεν φέρουν τις σημαίες της BP (και γιατί όxι της Shell;) και της Gazprom, αλλά και να συνδέσει τα πολεμικά μέτωπα και να αναδείξει τη συνολική αντιπαράθεση των ιμπεριαλιστών για κυριαρχία. Χαρακτηριστική είναι η τοποθέτησή του γύρω από το Ουκρανικό, όπου σύμφωνα με το ΚΚΕ, Δύση και Ρωσία παρεμβαίνουν σε μια ενδοαστική αντιπαράθεση. Επίσης, η αναγνώριση του Συριακού ΚΚ ως κομματιού του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, το οποίο βλέπει «τη ρώσικη επέμβαση στη Συρία να παίζει σημαντικό ρόλο αντίστασης στην επιθετικότητα του ευρωατλαντικού ιμπεριαλισμού». Πράγμα διόλου παράξενο, αν αναλογιστείς τις θέσεις «παλιότερων» συνεδρίων (16ου), που χαρακτηρίζουν την Κίνα και τη Ρωσία σαν «αντίρροπες δυνάμεις στην παγκόσμια κυριαρχία των ΗΠΑ».
Συνοψίζοντας, η οικονομική διάσταση του ανταγωνισμού είναι υπαρκτή και σημαντική. Ακόμα και αυτή γίνεται όμως στα πλαίσια της αντιπαράθεσης των ιμπεριαλιστικών κρατών. Φυσικά, με την κατάκτηση μιας αγοράς από τον ιμπεριαλιστή, τα μονοπώλιά του κερδίζουν. Το πρόβλημα είναι η παραδοχή, ότι παντού υπάρχει μονοπωλιακός καπιταλισμός, άρα όλα τα κράτη είναι ιμπεριαλιστικά. Και το κριτήριο ισχύος για την κατάταξη στην «ιμπεριαλιστική πυραμίδα» είναι μόνο η οικονομική ανάπτυξη της χώρας, χωρίς να παίρνονται υπόψιν τα στρατιωτικά μεγέθη. Με αυτή την ανάλυση, το ΚΚΕ δεν μπορεί να εξηγήσει την αδυναμία παρέμβασης του γερμανικού ιμπεριαλισμού στα πολεμικά μέτωπα, σε αντιδιαστολή με τον αναβαθμισμένο ρόλο που έχει η Ρωσία. Και βέβαια δεν μπορεί να αναγνωρίσει, ότι η βασική αντίθεση είναι μεταξύ ΗΠΑ-Ρωσίας. Έτσι, με το θεωρητικό σχήμα της αλληλεξάρτησης, που έχει υιοθετήσει, φτάνουμε να ακούμε, ότι «το ΝΑΤΟ ήρθε στο Αιγαίο για να στηρίξει την Τουρκία στην αντιπαράθεσή της (!) με τη Ρωσία». Τέλος, η τοποθέτηση του ΚΚΕ για τη θέση της χώρας την κατατάσσει σε μια ενδιάμεση ιμπεριαλιστική χώρα. Αποφεύγει, δηλαδή, με κάθε τρόπο (στο όνομα της «αντικαπιταλιστικής καθαρότητας») να θέσει το ζήτημα της εξάρτησης, άρα να καταδείξει στον λαό τον διπλό εχθρό που αντιμετωπίζει και να εξηγήσει την ουσία των τυχοδιωκτικών και επικίνδυνων επιλογών της ελληνικής αστικής τάξης (συνεργασία με Ισραήλ και Αίγυπτο, παραχώρηση βάσεων) στα πλαίσια της υπηρεσίας της στον ιμπεριαλισμό.

ΝΑΡ: συνεχίζει στο φάντασμα των ολοκληρώσεων και της παγκοσμιοποίησης

Είναι γεγονός, ότι πρόκειται για μια πολιτική δύναμη, που κατά καιρούς είχε (και συνεχίζει να έχει) βρεθεί σε αμηχανία στο να εξηγήσει τα πολεμικά μέτωπα, που ανοίγονται. Η υιοθέτηση της αστικής αντίληψης περί παγκοσμιοποίησης και ολοκληρώσεων σαν ένα νέο στάδιο του συστήματος, στο οποίο ο καπιταλισμός με τη δράση του (κύρια μέσω των πολυεθνικών μονοπωλίων) φτάνει «να εκφράσει την κοινωνική τάση-αναγκαιότητα για κατάργηση των συνόρων και παγκόσμια κυριαρχία» είναι το κύριο στοιχείο της ανάλυσής του. Ως επιχείρημα αυτής της διαδικασίας προέβαλλε την ΕΕ σαν το παράδειγμα «ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης», το οποίο «είναικάτι περισσότερο από ένωση κρατών αλλά πάντα κάτι λιγότερο από ενιαίο υπερ-κράτος». Με αυτό το σκεπτικό, οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις όχι μόνο δεν οξύνονται αλλά εξαλείφονται. Άντε όταν εμφανίζονται τέτοιες, να είναι υπό τη μορφή «ενδοκαπιταλιστικών (!) αντιθέσεων»... Όσο για την ανάλυση για τους πολέμους και τις επεμβάσεις, αυτοί γίνονταν από τις πολυεθνικές για την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών του 3ου κόσμου. Μόνο που τα πράγματα δεν ήταν (και δεν είναι) καθόλου έτσι. Γιατί η παγκοσμιοποίηση ήταν ο ιδεολογικός μανδύας που χρησιμοποίησε ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός, για να «ντύσει» την επέκτασή του προς την ανατολή και δικαιολογήσει τα σχέδιά του για παγκόσμια κυριαρχία. Όπως και η λεγόμενη «ενοποίηση της Ευρώπης» δεν φανερώνει κάποιο νέο στάδιο, στο οποίο μπαίνει ο καπιταλισμός, αλλά την ανάγκη των Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών να έχουν ένα όχημα αντιπαράθεσης με τους υπόλοιπους, αλλά και μια αγορά από εξαρτημένες χώρες, τις οποίες θα εκμεταλλεύονται. Βέβαια, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, ακόμα και στο εσωτερικό της ΕΕ, το στοιχείο που υπερτερεί, είναι εκείνο της αντιπαράθεσης των ιμπεριαλιστών μεταξύ τους (Γαλλία, Γερμανία, Αγγλία) και η προσπάθειά του καθένα να κινηθεί αυτόνομα, τόσο στο οικονομικό όσο και στο στρατηγικό επίπεδο. Δεν περάσαμε, λοιπόν, σε κανένα «νέο στάδιο του καπιταλισμού, όπου τα σύνορα και τα έθνη τείνουν να ξεπεραστούν», όπου «το κεφάλαιο είναι ενιαίο και διεθνοποιημένο και δεν δρα με την κρατική μορφή, αλλά με τη μορφή ολοκληρώσεων και πολυεθνικών». Το αντίθετο θα λέγαμε: συνεχίζουμε να ζούμε στην εποχή του ιμπεριαλισμού, μάλιστα με κυρίαρχες τάσεις όχι την «κατάργηση του κράτους» στο όνομα των πολυεθνικών συμφερόντων του, αλλά την ισχυροποίησή του (στρατιωτικά και οικονομικά). Και αυτό συμβαίνει γιατί με την αυτήν τη μορφή (την κρατική), μια ιμπεριαλιστική αστική τάξη μπορεί να επιβάλλει (με στρατιωτικούς βασικά όρους) την επέκταση της δράσης της στις εξαρτημένες χώρες. Ποιος στρατός, ποιας πολυεθνικής υπερασπίστηκε τις κινέζικες εταιρίες, που είχαν επενδύσει στη Λιβύη και ναυάγησαν μετά την επέμβαση των Δυτικών; Αναδεικνύεται, άλλη μια φορά, ότι για να μπορείς να ελέγξεις μια αγορά και να υπερασπίσεις την κυριαρχία σου σε αυτή, πρέπει να έχεις και τον ανάλογο αστικό στρατό.
Αυτή του η ανάλυση διακατέχει και τις σημερινές του τοποθετήσεις παρά την προσπάθειά του να την σουλουπώσει, προκειμένου να ανταποκρίνεται περισσότερο στην πραγματικότητα. Από το γεγονός της υπερτόνισης του ρόλου της ΕΕ στο Ουκρανικό μέτωπο (χωρίς να βλέπει τις φανερές αδυναμίες ιδιαίτερα της Γερμανίας), σε σημείο που να εξαλείφει τελείως την αμερικάνικη παρέμβαση, μέχρι την εξαφάνιση της ρώσικης επέμβασης στην ανατολική Ουκρανία, το ΝΑΡ αδυνατεί να αντικρίσει τον πραγματικό χαρακτήρα της αντιπαράθεσης. Αντίστοιχα, αποκρύπτει τα συμφέροντα που θέλει να υπερασπίσει ο ρώσικος ιμπεριαλισμός με τους βομβαρδισμούς του στη Συρία. Μάλλον αυτό μπορεί να προκύπτει από την ανάλυση περί «επιτιθέμενου και αμυνόμενου» ή από το γεγονός ότι βλέπει τη Ρωσία σαν έναν εν δυνάμει εμπορικό σύμμαχο στα πλαίσια της εφαρμογής του μεταβατικού προγράμματος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Μάλλον το σύνθημα «οι λαοί δεν έχουν ανάγκη από προστάτες» είναι παρωχημένο, αν μπορούμε να εκμεταλλευτούμε τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις προς όφελός μας. Όσον αφορά τη θέση της χώρας, μας έχει κάνει διάφορες ακροβασίες, προκειμένου να προσαρμόσει την πραγματικότητα στις θέσεις του. Από την ιμπεριαλιστική Ελλάδα στην οικονομική κατοχή της χώρας από ΕΕ-ΔΝΤ, δεν μπορεί να αναδείξει το βάθος της εξάρτησης και τα καθήκοντα που βάζει για τον λαό μας, επιλέγοντας να ονειροβατεί στις δυνατότητες εφαρμογής αντικαπιταλιστικών/μεταβατικών προγραμμάτων.

Συμπέρασμα
Είναι γεγονός, ότι αποτελεί βασικό όρο και καθήκον για την Αριστερά που θέλει να έχει αναφορά στο κίνημα, να μπορεί να αναγνωρίζει τον κόσμο, στον οποίο ζει. Για αυτόν τον λόγο πιστεύουμε η κάθε αντιπαράθεση δεν έχει χαρακτήρα ακαδημαϊκό. Συνδέεται άμεσα με την αποκάλυψη στον λαό των πραγματικών χαρακτηριστικών του συστήματος και τα άμεσα καθήκοντα που μπαίνουν στο κίνημα. Είναι γεγονός, ότι οι λαοί (και φυσικά και ο δικός μας) την έχουν πληρώσει ακριβά από τις αναλύσεις της ρεφορμιστικής Αριστεράς. Χαρακτηριστικό το «σοκ» που υπέστη από το ξέσπασμα της κρίσης στην χώρα μας, ενώ την ίδια στιγμή άκουγε για την «ισχυρή Ελλάδα», τη «βαριά βιομηχανία του τουρισμού» κ.λπ., τόσο από τις αστικές όσο από τις αριστερές δυνάμεις. Είναι ερώτημα και για τις δύο δυνάμεις αυτές να μας πουν πότε και με ποιον τρόπο η ελληνική αστική τάξη «έσπασε» για λογαριασμό της τα δεσμά της εξάρτησης της και «αφέθηκε» να περάσει στο (ενδιάμεσο) ιμπεριαλιστικό της στάδιο. Γίνεται φανερό και σήμερα, ότι οι αναλύσεις αυτών των δυνάμεων δεν μπορούν να «διαβάσουν» τις εξελίξεις και δημιουργούν σύγχυση στον λαό μας για το τι αντιμετωπίζουμε. Η ενίσχυση της αντιιμπεριαλιστικής κατεύθυνσης στο κίνημα, που θα ενώνει τους λαούς της περιοχής σε ένα κοινό μέτωπο ενάντια στον πόλεμο και τον ιμπεριαλισμό, που δεν θα ψάχνει κανένα προστάτη για να το κατορθώσει, είναι σημαντικός όρος για το προχώρημα και την πολιτικοποίηση του κινήματος.

Έναυσμα τεύχος 45

8 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

To KKE έχει για την Ρωσία και τον ρόλο της στην Ουκρανία ή την Συρία την ίδια ανάλυση με σας, δηλ των ίσων αποστάαεων και του αντιυπερδυναμισμού. Το ότι διατηρεί σχέσεις με κόμματα όπως το ΚΕΚΡ και το ΚΚΣ έχει να κάνει με το ότι θέλει να ηρεμεί τις διαφωνίες εντός του. Κατά τα άλλα δεν έχετε ακριβώς την ίδια ανάλυση αλλά έχετε τελικά συγκλίνοντα δια ταύτα.

Το ΝΑΡ έχει προφανώς κρατήσει καλύτερη στάση και γι αυτο στήριξε και τον αντιφασιστικό πόλεμο στην Νοβορωσία.

Βασικά η συζήτηση για τον ιμπεριαλισμό δεν είναι αφηρημένη, μετριέται κάθε μέρα και μετρήθηκε τις μέρες του Ευρωμαιντάν στην Ελλάδα πέρσι το καλοκαίρι. Δεν είναι ανάγκη να πάμε δηλ στην Ουκρανία και την Συρία, όλοι ζήσαμε ποιοι κουνήσανε λευκή πετσέτα εδώ στην πατρίδα μας. Το ότι δεν κράτησαν αντιιμπεριαλιστική στάση ούτε στην Ουκρανία, ούτε στην Συρία απλά επιβεβαιώνει αυτό που ξέρουμε από την πατρίδα μας.

Όποιος αρνείται σήμερα σαν πρώτο και άμεσο καθήκον την εθνική αναδίπλωση, με αυτή την προκλητική διατύπωση σαν αυτό που κατεξοχήν αντίκειται στην αστική στρατηγική, σαν αυτό που μπορεί να απελευθερώσει συλλογικές πρακτικές και μορφές οργάνωσης της παραγωγής, της αναπαραγωγής, της διανομής και της εξουσίας αρνείται τον ρόλο του ιμπεριαλιστικού παρεμβατισμού στην Ελλάδα. Και είναι αναλύσεις αυτές που έχουν να κάνουν με αυτή την άρνηση που κατεξοχην έχουν να κάνουν με την ενσωμάτωση του ΣΥΡΙΖΑ και την συντριβή που περνάμε σαν λαός, κίνημα και αριστερά.

Κώστας

Αντίσταση στις γειτονιές είπε...

Κοίτα να δεις τώρα "Κώστα". Το να έρχεται κάποιος εδώ για πρώτη φορά και να μη γνωρίζει τις θέσεις μας και τις απόψεις μας ή να τις γνωρίζει στρεβλά κυρίως από αυτά που άκουσε κάπου κάποτε είναι σε ένα μικρό ή μεγάλο βαθμό δικαιολογημένο.
Το να παρακολουθεί κάποιος το ιστολόγιό μας και το ΚΚΕ(μ-λ) σε μόνιμη βάση και να έχει το ελεύθερο να λέει τις απόψεις του είναι όχι απλώς θεμιτό αλλά και επιθυμητό άσχετα από τα αν διαφωνεί μαζί μας ή όχι.

Το να παρακολουθεί όμως κάποιος το ιστολόγιό μας και το ΚΚΕ(μ-λ) επί χρόνια, να έχει το ελεύθερο να λέει ότι θέλει, αλλά να διαστρεβλώνει τις απόψεις μας συνειδητά, γιατί σε αυτή τη περίπτωση άγνοια δε δικαιολογείται, είναι άλλο πράγμα.
Αν θες λοιπόν να συνεχιστεί η παρουσία σου σε αυτό το ιστολόγιο και να μην έχεις τη τύχη των προκατόχων σου (ή μάλλον προηγούμενων υπογραφών σου) "κάποιου σύντροφου" και "βαγγέλη ζ." θα μας κάνεις κριτική και αντιπαράθεση πάνω στις πραγματικές μας θέσεις και όχι στην βολική για σένα "προσαρμογή" τους.

Δεν είμαστε ούτε "αντιυπερδυναμιστές" ούτε των "ίσων αποστάσεων". Είμαστε αντιιμπεριαλιστές, δεν έχουμε καμιά ανάγκη να προτείνουμε καλύτερο ιμπεριαλιστή στο λαό μας, είμαστε αντικαπιταλιστές και δεν έχουμε κανένα λόγο να βλέπουμε επαναστάσεις εκεί που δεν υπάρχουν, είμαστε αντιφασίστες και γι΄ αυτό δεν τσουβαλιάζουμε σε αντιφασιστικούς αγώνες εθνικιστές και φασίστες της άλλης πλευράς γιατί έτσι μας βολεύει. Βλέπουμε τη πραγματικότητα έτσι όπως είναι σε όλες της τις πτυχές ακριβώς γιατί δεν έχουμε κανένα λόγο να κοροϊδεύουμε το λαό και τους εαυτούς μας αλλά και γιατί θεωρούμε ότι το να ξέρεις ποιος είναι βασικός και ποιος κύριος αντίπαλος έχει μεγάλη σημασία για την προετοιμασία και τη διεξαγωγή των λαϊκών αγώνων αντίστασης έως και ανατροπής αυτού του συστήματος.
Είμαστε από τους πρώτους στην Ελλάδα που στήριξαν και μετέφρασαν κείμενα των Ουκρανών αντιφασιστών, αριστερών και κομμουνιστών (χωρίς βολικές για εμάς αποκρύψεις απόψεων), ιδιαίτερα της Borotba, ήρθαμε σε επαφή μαζί τους, σε άλλα συμφωνήσαμε, σε άλλα διαφωνήσαμε, άλλωστε και αυτοί δεν ήταν ενιαίοι μεταξύ τους, και κυρίως εκφράσαμε την αλληλεγγύη μας στον αντιφασιστικό αγώνα που αυτοί διεξήγαγαν και διεξαγάγουν, συμφωνώντας ιδιαίτερα με αρκετούς από αυτούς που έβλεπαν αλλιώτικα -από μερικούς δικούς μας αναλυτές που φτάσαν να εκτιμούν μέχρι και επανάσταση σε όλη τη Ρωσία στηριζόμενοι στον ...Πούτιν- τον "εθνικό" αγώνα των Ρώσων της Ουκρανίας και την ανάμειξη του Ρώσικου ιμπεριαλισμού. Η θέση για ανεξαρτησία ολόκληρης της Ουκρανίας και διώξιμο όλων των ιμπεριαλιστών από αυτή τη χώρα ήταν θέση που διατυπώθηκε από στέλεχος της Borotba, υπάρχει το κείμενο εδώ, και την οποία δεν αναδημοσίευσε κανείς άλλος "καλύτερος υπερασπιστής" του αντιφασιστικού αγώνα και της ...επανάστασης των Ρώσων της Ουκρανίας!
Όι θέσεις και οι απόψεις μας λοιπόν είναι σε μεγάλο βαθμό καταγεγραμμένες και σε αυτό το ιστολόγιο - στα θέματα Ουκρανία και Borotba κυρίως - και όποιος θέλει να τις μάθει, να τις κριτικάρει και να αντιπαρατεθεί μαζί τους μπορεί να το κάνει σχετικά εύκολα.
Όποιος θέλει απλά να προκαλέσει και να δημιουργεί εντυπώσεις μπορεί, πολύ ήπια, να πάει στο καλό! Εδώ θέση δεν έχει. Απλά και ξάστερα.

Ανώνυμος είπε...

1. Ποτέ δεν έχω υπογράψει αλλιώς από Κώστας

2. Θα λέω ότι θέλω, και για το κκε μλ, δεν με ενδιαφέρουν οι απειλές, δεν σταματάει η πολιτική συζήτηση ακόμα και αν έχεις την ψευδαίσθηση ότι τα κατάφερες να την σταματήσεις.

3. Αν δεν είστε με τις ίσες αποστάσεις μην γράφετε σεντόνια υπέρ τους σαν αυτό που έγραψες στο σχόλιο σου

Κώστας

Ανώνυμος είπε...

Ο ΑσΓ έθεσε ένα συγκεκριμένο ζήτημα. Οτι διαστρεβλώνεις τις θέσεις τους. Αντί να αντικρούσεις αυτο και να επχειρηματολογησεις υπέρ της άποψης σου επαναλαμβάνεις την ίδια τακτική. Εντυπωσιασμός χωρίς ουσία. Λες λες και ότι μείνει. Έχεις τη δυνατότητα με επιχειρήματα να πεις από που βγαίνει το συμπέρασμα οτι το ΚΚΕ(μ-λ) κρατάει ίσες αποστάσεις; Αν ναι γιατί δεν το κάνεις και δικαιώνεις τον διαχειριστή αυτού το μπλοκ;

Ανώνυμος είπε...

Τόσο ίσες αποστάσεις που έστειλε ευρωβουλευτή του ως παρατηρητή στο δημοψήφισμα στην Κριμαία (Αγγουράκη αν δεν με απατά η μνήμη μου δεν θυμάμαι αν έστειλε και δεύτερο) και μάλιστα μαζί και με εκπροσώπους "αριστερών" κομμάτων όπως Die Linke (που υποτίθεται το ΚΚΕ είναι ενάντια) αλλά και φασιστικών όπως της Λεπέν, του ουγγρικού Τζόμπικ, της Λέγκας του Βορρά κλπ. Χώρια που δεν βλέπει εθνικιστές ναζιστές ρωσόφιλους και πράκτορες του Κρεμλίνου στις λεγόμενες "Λαϊκές Δημοκρατίες" και δε λέει κουβέντα για αυτούς δεν τους ξεσκεπάζει. Και μόνο το ότι διατηρεί σχέσεις με αυτά τα "Κ"Κ τα λέει όλα. Ξέρεις έχω ένα περίεργο χούι να με ενδιαφέρουν οι πράξεις πιο πολύ και όχι τόσο τα λόγια.

Το ΚΚΕ καταδικάζει ανοιχτά την ιμπεριαλιστική επέμβαση ΗΠΑ-ΕΕ αλλά δεν κάνει το ίδιο για τη Ρωσία λέει ότι ανταγωνίζεται ΗΠΑ-ΕΕ στα πλαίσια των ενδοκαπιταλιστικών αντιθέσεων και ανταγωνισμών αλλά δεν την στοχοποιεί ανοιχτά ως εχθρό του ουκρανικού λαού. Έτσι υποβαθμίζει τη ρώσικη ιμπεριαλιστική επέμβαση και ανάμειξη στην Ουκρανία. Και για να κρατήσει τα προσχήματα λέει και από την άλλη ότι δεν πρέπει να προσδεθεί ο ουκρανικός λαός στο άρμα της καπιταλιστικής Ρωσίας και ότι ο εθνικισμός και από τις δύο μεριές είναι κακός σύμβουλος και ότι η λύση είναι ο σοσιαλισμός έτσι δήθεν κρατάει ίσες αποστάσεις.

Καλά το δε ΝΑΡ όχι μόνο δεν τους βλέπει αλλά τους στηρίζει κιόλας μιλώντας για αντιφασιστικό αγώνα χωρίς έστω μια κριτική ματιά στα γεγονότα Το ίδιο κάνεις και εσύ. Και το ΝΑΡ με τη πολιτική του είτε υποβαθμίζει, είτε εξαφανίζει ακόμα είτε διαστρεβλώνει τελείως το ρόλο της ρώσικης ιμπεριαλιστική ανάμειξης. Παράδειγμα ο κύριος Δελαστίκ που φτάνει να λέει κιόλας "...Ευχόμαστε να μην υποχωρήσει κατά κράτος ο Πούτιν στην Ανατολική Ουκρανία, γιατί κάτι τέτοιο θα έχει αρνητικές επιπτώσεις στον παγκόσμιο συσχετισμό δυνάμεων" σε άρθρο του στο Έθνος δηλαδή παίρνει ανοιχτά το μέρος της Ρωσίας. Το άρθρο του που δημοσιεύτηκε στο Ίσκρα είναι εδώ:

http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=15704:delastik-oukranuia&catid=81:kivernisi&Itemid=198

Να θυμίσω εδώ το τι είπε ο Δελαστίκ για τη δολοφονία του Φύσσα που ούτε λίγο ούτε πολύ μας είπε ότι οι ναζιφασίστες είναι αθώοι γιατί δεν είχαν κάποιο όφελος από τη δολοφονία. Τόσο αντιφασίστας ο κύριος.

V For Viva La Revolution



Ανώνυμος είπε...

πουθενά το κκε μλ ή ο ασγ δεν έχουν πει ότι δεν κρατάνε ίσες αποστάσεις ανάμεσα σε ΗΠΑ-ΕΕ από την μια και Ρωσία από την άλλη σε ότι αφορά την Ουκρανία, ότι η αντίσταση στον φασισμό και τον ευρωατλαντισμό από θέσεις ρώσικης εθνικής ταυτότητας στην Νοβορωσία είναι θετική και προοδευτική και ότι η Ρωσία στην πραγματικότητα προσπαθεί να απονευρώσει το ταξικό, αντιιμπεριαλιστικό στίγμα των εξεγέρσεων, να τις συνδέσει με μερίδα δικών της ολιγαρχών κλπ αλλά στην πραγματικότητα είναι σε δύσκολη θέση να μην μπορεί να μην υποστηρίξει τις εξεγέρσεις. Δεν μπορεί, δεν μπορούσε μάλλον γιατί δεν ξέρω τώρα ακριβώς τι γίνεται και αν υπάρχουν, να μην υποστηρίξει τις εξεγέρσεις γιατί θα είχε εσωτερικό πρόβλημα.

ο ασγ σ 11:40 λέει πως διαστρέβλωση των θέσεων τους είναι το να έχω οποιαδήποτε άποψη για αυτές πέρα από το να τις παραθέτω αυστηρά και μόνο με copy paste. Το κάνει ο ίδιος ? Το κείμενο κάτω από το οποίο σχολιάζουμε έχει έστω ένα παράθεμα ? Και είναι κείμενο όχι σχόλιο.

στην πραγματικότητα έχει μπει ένα θέμα, για πολλούς αμάρτημα από παλιά του Κομμουνιστικού Κινήματος. Το θέμα της "απόσπασης εδαφών". ¨Οταν υπήρχε Β και Ν Βιετνάμ λέγανε πως οι Βόρειοι απέσπασαν εδάφη. Γιατί ? Γιατί να μην πούμε ότι απέσπασαν οι Νότιοι ? Γιατί αν ανακήρρυτε κάτι ο ΔΣΕ στην Μακεδονία θα ήταν απόσπαση εδαφών από την Ελλάδα και όχι να πούμε απόσπαση εδαφών την υπόλοιπη ?

επίσης μπορούμε να δούμε ένα λίγο διαφορετικό αλλά όχι εντελώς θέμα στην Ελλάδα, το ΚΚΕ, του Ζαχαριάδη, ήταν με την ... ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα κάτω από την πίεση αντιιμπεριαλιστικής εξέγερσης σε Κύπρο και Ελλάδα. Σύμφωνα με τις αεθνιστικές δοξασίες που έχουν περάσει στην αριστερά αυτό είναι εθνικιστικό, δεν είναι όμως έτσι.

επισης να πάμε στον Β ΠΠ. Ήταν το ΚΚΕ ουδέτερο με τους ιμπεριαλιστικούς πόλους ? Έπρεπε ? Εγώ λέω πως η αντιφασιστική συμμαχία ήταν αναγκαία άλλο που η ΣΕ έβαζε πρώτα τα κρατικοκαπιταλιστικά της συμφέροντα και όχι την παγκόσμια επανάσταση. Η πλάκα είναι όταν "σταλινικοί¨" ή σταλινικοί βγαίνουν με θέσεις που αν τις υποστηρίξουν θα τους οδηγήσουν σε συμπεράσματα πολύ χειρότερα από αυτά που οι ίδιοι λένε "τροτσκιστικά" και τους χρεώνουν μέχρι συνεργασίες με την ... CIA και την ... Γκεστάπο.

Η εργατική τάξη και οι σύμμαχοι της δεν είναι αεθνιστικά μεταμοντέρνα κατασκευάσματα. Έχουν εθνική μνήμη, συνείδηση και περηφάνια, λαϊκό πολιτισμό, αντιλαμβάνονται την πατρίδα σαν το σύνολο των σχέσεων μέσα στις οποίες παλεύουν.

Συνοψίζοντας


Η ρώσικη εθνική συνείδηση στην Νοβορωσία ήταν βασικός κρίκος της εξέγερσης, έχει να κάνει με την ταξική περηφάνια του κατά πλειοψηφία εργατικού στοιχείου εκεί, έχει να κάνει με τις σοβιετικές και αντιφασιστικές μνήμες. Τα ίδια έχω να πω για την ελληνική εθνική συνείδηση στην Ουκρανία και την Νοβορωσία γιατί έχει και πολλούς έλληνες. Δεν θα πω σε κανέναν ρώσο ή έλληνα που τον κυνηγάνε οι Ναζί ότι τον κυνηγάνε σαν εργάτη μόνο, αν είναι, και καθόλου σαν Ρώσο ή Έλληνα.

Η ρώσικη παρέμβαση είναι πάνω στην τομή εξαναγκασμού της από το κίνημα και ενσωμάτωσης του. Ίσες αποστάσεις είναι υποστήριξη του επιτιθέμενου και ισχυρού και όταν εκφέρονται εντός του ευρωατλαντικού ιμπεριαλισμού ακόμα περισότερο.

Κώστας

ΔΝ είπε...

Πρώτον τι εννοείς με το "θα είχε εσωτερικό πρόβλημα." Ποιος θα είχε εσωτερικό πρόβλημα;

Δεύτερον ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στην Ουκρανία από δυτική μεριά βλέπεις; Υπήρξαν καθόλου; Μήπως θυμάσαι πως ξεκίνησε η πολιτική κρίση στην Ουκρανία και η Μεϊντάν; Το να λέει κάποιος ότι η όλη ιστορία ξεκίνησε από την αμερικάνικη κύρια παρέμβαση, ότι η Ρωσία αναμείχθηκε κύρια στη βάση υπεράσπισης θέσεων, ότι στο κίνημα που ξέσπασε στα ρώσικα ουκρανικά εδάφη είχε άμεση και στρατιωτική ανάμειξη, κάτι που όσοι αριστεροί και δημοκράτες το εντόπιζαν εκεί και αντιτασσόταν το πλήρωσαν με αίμα από τους κατά τα άλλα συναγωνιστές τους, και στο τέλος να εκφράζεις την αλληλεγγύη σου στις δυνάμεις που παλεύουν από τα μέσα ενάντια σε ρώσικους εθνικισμούς, ενάντια σε ενθεν κακείθεν παρεμβάσεις, ενάντια στους φασίστες είναι ...ίσες αποστάσεις; Πως προκύπτει αυτό;

Ναι όταν λες ότι κάποιος κρατά ίσες αποστάσεις πρέπει να επιχειρηματολογήσεις, δε γίνεται αλλιώς! Πες μας λοιπόν από τα παραπάνω που είναι οι ίσες αποστάσεις;

Τι σημαίνει απόσπαση εδαφών; Ποιανού χρεώνεις αυτές τις μπούρδες που αραδιάζεις;
Η διάσπαση κρατών κάτω από τη κυριαρχία αντιδραστικών δυνάμεων και κάτω από την αντιπαράθεση των ιμπεριαλιστών, παίρνοντας θέση υπέρ του ενός ή του άλλου, είναι θετική για σένα; Άρα λοιπόν καλώς διαλύθηκε η Γιουγκοσλαβία, η Τσεχοσλοβακία, κ.λπ.;
Που το είδες το ταξικό στην όλη υπόθεση των λεγόμενων λαϊκών δημοκρατιών;
Που υπήρξε σύμπλεξη του εθνικού με το ταξικό σε αυτή τη περίπτωση;

Από που προκύπτουν αυτά; Μπορείς να στηρίξεις την άποψή σου αντί να απορρίπτεις των αλλωνών; Συγκεκριμένα στοιχεία που να αποδεικνύουν αυτά που λες υπάρχουν πουθενά;

Σε ποιον ακριβώς χρεώνεις υποστήριξη του επιτιθέμενου και ισχυρού;

Μίλα καθαρά μπορείς; Για τις δικές μας θέσεις και όχι για του ΚΚΕ που τις μπερδεύεις προβοκατόρικα.

Ανώνυμος είπε...

σ ΔΝ προφανώς δεν θα ξαναγράψω τα ίδια, ούτε γω έχω πάρει απαντήσεις αλλά δεν μπορεί να γίνει κάτι γι αυτό

Κώστας