21 Μαΐ 2016

ΣΥΡΙΖΑ και Ανδρέας Παπανδρέου

Εκδηλώσεις μνήμης αποφάσισε η Βουλή για τα 20 χρόνια από τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου. Με πρωτοβουλία του ΣΥΡΙΖΑ, όπως παρουσιάστηκε αρχικά, με πρωτοβουλία του προεδρείου όπως κατέληξε μετά τις «αντιδράσεις» από τη πλευρά του ΠΑΣΟΚ.
Η ανακοίνωση για τις εκδηλώσεις πυροδότησε μια σειρά αντιδράσεις και ειρωνικά σχόλια σε επίσημα ΜΜΕ αλλά και στα λεγόμενα κοινωνικά δίκτυα. Από σχόλια για τη μίμηση εκ μέρους του Τσίπρα του στυλ Παπανδρέου τα τελευταία χρόνια μέχρι την οργισμένη ειρωνεία του Λοβέρδου στη Βουλή που κάλεσε τον ΣΥΡΙΖΑ να καλέσει τον Μαμανέα στις εκδηλώσεις. (Για όσους δε θυμούνται ο Μαμανέας ήταν οδηγός του Κοσκωτά μάρτυρας κατηγορίας κατά του Α. Παπανδρέου - κομιστής των κουτιών πάμπερς με τα χρήματα).
Έχουμε πει και έχουμε ξαναγράψει εδώ και χρόνια, πολύ πριν το 2012, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ως διεκδικητής της κυβερνητικής διαχείρισης της χώρας ξέχασε πολλά απ’ όσα έλεγε την περίοδο που παρουσιαζόταν ως κόμμα της Αριστεράς, ως κόμμα των διεκδικήσεων και των κινημάτων. Από κόμμα του 4% και της διαμαρτυρίας πλέον έπρεπε να «σοβαρευτεί», όπως έλεγαν και πολλά στελέχη του από τότε ακόμη, να προσαρμοστεί θα λέγαμε εμείς.
Αυτή η απόδοση διαβεβαιώσεων προς το σύστημα ότι μπορεί να τα καταφέρει καλύτερα άρχισε να γίνεται ακόμη πιο ξεκάθαρη μετά τις εκλογές του 2012 οπότε σιγουρεύτηκε ότι είναι σοβαρός διεκδικητής της κυβερνητικής διαχείρισης. Με τα ταξίδια του Τσίπρα και άλλων στελεχών του στα διάφορα ευρωπαϊκά και υπερατλαντικά κέντρα, όπου προσπαθούσε να αποσπάσει έστω την ανοχή τους, με τις διαβεβαιώσεις του ότι στόχος του είναι η εξυπηρέτηση του ντόπιου εξαρτημένου καθεστώτος και η υποταγή στους ιμπεριαλιστές της δύσης στο γεωπολιτικό παιχνίδι της περιοχής μας, αλλά κυρίως με τις διαβεβαιώσεις του ότι μπορεί να αποτελέσει τον εγγυητή για την αποτροπή των κοινωνικών εντάσεων, δηλαδή τον πυροσβέστη των λαϊκών αντιδράσεων. Φάνηκε όμως και από μια άλλη πλευρά η οποία ως ένα βαθμό έγινε και γίνεται προσπάθεια να υποβαθμιστεί για να μη θολώσει η εικόνα ότι ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ είναι η συνέχεια του «παλιού καλού» ΣΥΡΙΖΑ των κινημάτων. Η πλευρά αυτή έχει να κάνει με την ένταξη στις γραμμές του βασικών στελεχών του «παλιού» ΠΑΣΟΚ. Παπανδρεϊκά, Σημιτικά, Τσοχατζοπουλικά και άλλα στελέχη του, μέλη ακόμη και των τελευταίων «μνημονιακών» κυβερνήσεων με ιδιαίτερες επιδόσεις σε αντιλαϊκά μέτρα, βουλευτές που αποχώρησαν αφού στήριξαν τα πρώτα μνημόνια, βασικοί εκπρόσωποι των μικρομεσαίων αστικών στρωμάτων που αποτέλεσαν το στήριγμά του τα προηγούμενα χρόνια και αποτελούσαν τη μια πλευρά αυτού που χαρακτηρίζαμε ως συμφωνία των μεσαίων αστικών στρωμάτων με την μεγάλη αστική τάξη, βρέθηκαν να στελεχώνουν τον ΣΥΡΙΖΑ με αποτέλεσμα στο τίτλο του να προστεθεί και το ΕΚΜ όταν από συνασπισμός κομμάτων μετατράπηκε σε ενιαίο κόμμα. Στελέχη που παίζουν σημαντικό ρόλο όχι μόνο στο κόμμα αλλά και στη κυβέρνηση έχοντας αναλάβει υπουργικά και άλλα καθήκοντα κι ας έχουν υπάρξει αντιδράσεις από τη βάση του κόμματος.
Η επιχείρηση απόλυτης προσαρμογής του ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν δε θα μπορούσε παρά να περιλαμβάνει κι άλλες πλευρές. Αυτές που αφορούν τις ιδεολογικές του αναφορές δια της αναγνώρισης ηγετών του παρελθόντος. Ήδη ο ίδιος ο Τσίπρας από πριν ακόμη γίνει κυβέρνηση εκθείαζε, προς έκπληξη πολλών μελών και οπαδών του κόμματός του, τον πάλαι ποτέ εθνάρχη Κωνσταντίνο Καραμανλή. Ο οποίος ξαφνικά από υπεύθυνος για τη δολοφονία του Λαμπράκη, από πρωθυπουργός της βίας και της νοθείας, από καταστροφέας των πόλεων που τις παρέδωσε στους εργολάβους, από φυγάς πριν τη χούντα και γενικά από καθαρόαιμος υπηρέτης του ντόπιου συστήματος της «αμερικανοκρατίας» αίφνης μετατράπηκε σε μέγα «ηγέτη του έθνους» που έφερε τη δημοκρατία στο τόπο και μας έμπασε και στην μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια, τότε ΕΟΚ νυν Ε.Ε..
Η πορεία προσαρμογής του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα μπορούσε παρά να εκφραστεί και με την αναγνώριση πλέον του Ανδρέα Παπανδρέου. Περισσότερο αναγκαία μάλλον συνθήκη για να ολοκληρωθεί η στροφή του ΣΥΡΙΖΑ προς τη Κεντροαριστερά. Έτσι λοιπόν και αυτός από ηγέτης που διέψευσε τις προσδοκίες του λαού όταν ανέλαβε τα ηνία της χώρας τη δεκαετία του 1980, από στυλοβάτης της διαπλοκής, της ρεμούλας, του πελατειακού κράτους κλ.π. κ.λπ. πλέον έγινε ηγέτης που πρέπει να τιμηθεί για τη προσφορά του στον ελληνικό λαό μιας και με το κοινωνικό του συμβόλαιο έδωσε πολλά στον ελληνικό λαό. Από υλικές απολαβές έως και την εθνική του περηφάνια! Σα και αυτά που δίνει ο ΣΥΡΙΖΑ τώρα θα λέγαμε!
Στόχος του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι να μιμηθεί τον Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ προηγούμενων δεκαετιών. Στόχος του είναι να παίξει κυρίαρχο ρόλο στις διεργασίες της Κεντροαριστεράς ώστε να κατοχυρώσει τη κυριαρχία του, κάτι που αναμένεται και θα ήθελε να συμβεί με το συνεχώς αναβαλλόμενο συνέδριό του, και το κυριότερο να δώσει τα διαπιστευτήριά του σε ξένο και ντόπιο κατεστημένο ότι μπορεί να εκπροσωπήσει και να διαχειριστεί τα συμφέροντά του καλύτερα από τον καθένα. Ότι προσαρμόζεται και ξεχνά τις «αριστερές» καταβολές και διακηρύξεις και στο εσωτερικό αλλά και στο εξωτερικό. Μια πλευρά αυτής της προσαρμογής του είναι και οι ολοένα αναπτυσσόμενες σχέσεις του με τους Ευρωπαίους Σοσιαλιστές όπου πλέον τείνει να γίνει μόνιμη η παρουσία του Τσίπρα στις συνόδους κορυφής τους, προς απογοήτευση της Ευρωπαϊκής Αριστεράς.
Στην εποχή μας, όπως την έχουμε περιγράψει πολλές φορές, δεν χωρούν παραφωνίες ούτε καν σε λεκτικό επίπεδο. Οι ιμπεριαλιστές ζητούν πλήρη υποταγή στις επιλογές τους, η ντόπια αστική τάξη δεν αποδέχεται παραφωνίες φιλολαϊκές, ιδιαίτερα σε μια περίοδο που είναι αρκετά στριμωγμένη, και ο ΣΥΡΙΖΑ αν θέλει να παίξει το ρόλο του δεύτερου πυλώνα του συστήματος θα πρέπει να προσαρμοστεί ταχύρυθμα σε όλα τα επίπεδα. Κάτι που είναι ιδιαίτερα πρόθυμος να το κάνει.

Δεν υπάρχουν σχόλια: