13 Μαΐ 2016

Ζητήματα γύρω από τον Μάη του ‘36

Του Γιάννη Γκλαρνέτατζη*, συνδικαλιστή, μέλους του ΔΣ του Σωματείου Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου Θεσσαλονίκης
Καθώς συμπληρώνονται ογδόντα χρόνια από την αιματηρή εργατική εξέγερση στη Θεσσαλονίκη τον Μάη του 1936, σκέφτομαι πως παρότι έχουν ειπωθεί και γραφεί πολλά για τα γεγονότα εκείνα, υπάρχουν ερωτήματα που δεν έχουν πλήρως απαντηθεί και ζητήματα που δεν έχουν με σαφήνεια διευκρινιστεί. Αυτό, εν μέρει, οφείλεται στο ό,τι αμέσως μετά ακολούθησε η δικτατορία του Μεταξά, ο πόλεμος, η κατοχή, ο εμφύλιος πόλεμος, ο «καχεκτικός» μετεμφυλιακός κοινοβουλευτικός βίος και η δικτατορία των συνταγματαρχών. Για σαράντα, λοιπόν, χρόνια υπήρχαν συνθήκες που εμπόδιζαν τόσο τη δημοσιογραφική όσο και την επιστημονική έρευνα. Τα ερωτήματα και τα ζητήματα αυτά προσπαθεί να θέσει και να περιγράψει το παρόν κείμενο.
Ένα φαινομενικά απλό θέμα είναι ο αριθμός των θυμάτων. Συνήθως αναφέρονται τα ονόματα εννέα νεκρών: Τάσος Τούσης, Αναστασία Καρανικόλα, Ίντο Γιακόβ Σρεννόρ, Γιάννης Πανόπουλος, Δημήτρης Αγλαμίδης, Σαλβατώρ Ματαράσσο, Δημήτρης Λαϊλάνης (ή Λαϊνάς), Σταύρος Διαμαντόπουλος, Μανώλης Ζαχαρίου.1 Ο Ζαφείρης ανεβάζει τον αριθμό των νεκρών σε 11,2 ο Μαζάουερ στους 12,3 δημοσιεύματα της εποχής σε 13, ενώ ένα άρθρο του Ριζοσπάστη (10.5.1936) στους 30.4 Αν κι ο τελευταίος αριθμός φαντάζει κάπως υπερβολικός και προσεγγίζει τον αριθμό των βαριά τραυματισμένων, 32 και 250 ελαφρά,5 ένας αριθμός κοντά στο 15 μάλλον είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα, καθώς αναφέρονται κι άλλοι νεκροί: Ευθύμιος Αδαμαντίου, Σταύρος και Ευθ. Διαμαντόπουλος, καθώς και Μάνος Ευθυμίου, Γιάννης Πιτάρης, Άννα Χαραλαμπίδου, μια 16χρονη καπνεργάτρια.6 Επίσης, σε ευχαριστήρια επιστολή προς την Εργατική Βοήθεια για τη συμπαράστασή της στις οικογένειες των θυμάτων υπογράφουν τουλάχιστον 16 άτομα, στα οποία περιλαμβάνεται κάποιος (Γούναρης)7 που δεν μπορούμε να τον συσχετίσουμε με κάποιο νεκρό ή βαριά τραυματισμένο. Τέλος, στους καταλόγους του Δημοτικού Νεκροταφείου Ευαγγελίστριας καταγράφονται επτά πτώματα χριστιανών (αρ. 475 – 482) που ταυτίζονται με νεκρούς του Μάη, ανάμεσά τους όμως υπάρχει και μια εγγραφή με ένα μόνο γράμμα, ένα κεφαλαίο «Γ».
Ξέρουμε ότι τις δολοφονίες διέπραξαν χωροφύλακες, αλλά δεν έχει διερευνηθεί επαρκώς η δράση παρακρατικών στα γεγονότα. Στη Θεσσαλονίκη δρούσαν οι τριεψιλίτες που ήταν οργανωμένοι κατά αστυνομικό τμήμα, δηλώνοντας έτσι τη σχέση του με το επίσημο κράτος. Ο Κουζινόπουλος, που στηρίζεται κυρίως στα δημοσιεύματα του Ριζοσπάστη της εποχής, αναφέρει πως στις 6 Μάη «λίγο πριν το μεσημέρι […] σημειώνεται τρομοκρατική επίθεση τραμπούκων εναντίον απεργών τσαγκαράδων στην πλατεία Βλάλη […] Οι τρεις απεργοσπάστες αδελφοί Γιάννης, Θεόδωρος και Παναγιώτης Μακεμεντζής, μέλη της φασιστικής οργάνωσης ΕΕΕ, πυροβόλησαν από παράθυρο εναντίον απεργών».8 Παρόμοιες αναφορές έχουμε και για τις επόμενες ημέρες. Στο επώνυμο των συγκεκριμένων δραστών υπάρχει λάθος καθώς πρόκειται, προφανώς, για τους αδελφούς Μελεμενλή (έχουν τα ίδια ακριβώς μικρά ονόματα, ο Θόδωρος μάλιστα είχε διατελέσει πρόεδρος του σωματείου αρβυλοποιών «Η Μακεδονία»), οι οποίοι το 1932 είχαν κατηγορηθεί για τον φόνο του συνδικαλιστή Χαρίτωνα Σταμπουλίδη, σε ένοπλη επίθεση στα γραφεία του σωματείου οικοδόμων, αλλά απαλλάχθηκαν καθώς ισχυρίστηκαν ότι την ώρα του εγκλήματος βρισκόταν στο 8ο αστυνομικό τμήμα παρέα με χωροφύλακες. Στην κατοχή αναβαθμίστηκαν σε αξιωματικούς του διαβόητου εγκληματία Γ. Πούλου.9
Όσον αφορά την εβραϊκή παρουσία στην απεργία, γνωρίζουμε ότι μεταξύ των νεκρών καταγράφονται δύο10 ή τρεις,11 στους βαριά τραυματισμένους αναφέρονται τουλάχιστον έξι,12 ενώ στην ευχαριστήρια επιστολή προς την Εργατική Βοήθεια, που αναφέρθηκε παραπάνω, υπάρχουν τέσσερα εβραϊκά ονόματα.13 Πέρα όμως από τους αριθμούς υπάρχει η ιδεολογική βαρύτητα και χρήση της συμμετοχής των Εβραίων εργατών στα γεγονότα. Όπως σημειώνει ο Φουντανόπουλος «η παρουσία μιας μεγάλης και συμπαγούς μάζας Εβραίων κατοίκων» στην πόλη «έκανε την κρατική εξουσία να θεωρεί τη Θεσσαλονίκη επικίνδυνη πόλη» και «διαιώνιζε κατά ένα περίεργο τρόπο το εθνικό ζήτημα για όλη τη Μακεδονία».14 Η θεωρία της εβραιοσλαβοκομμουνιστικής συνομωσίας τέθηκε πάλι σε εφαρμογή. Ο Κ. Παπαβασιλείου, τότε γραμματέας του σωματείου οικοδόμων, θυμόταν πως «το Σάββατο [9.5] το απόγευμα ήρθαν στο λιμάνι δυο καράβια πολεμικά. Τους ναύτες τους είχαν δώσει την πληροφορία […] ότι ξεσηκώθηκαν οι κομμουνιστές με τους Εβραίους για να πάρουν την Καβάλα, Σέρρες, Δράμα και τα ρέστα».15
Η Ρετζίνα Ρόζα, για την οποία έχω βρει πληροφορίες μόνο στις εφημερίδες της εποχής, συνδέει το προηγούμενο ζήτημα με τη γυναικεία συμμετοχή στην εξέγερση. Μέλος της επιτροπής αγώνα στην κατάληψη του καπνεργοστασίου Κομμερσιάλ τον Δεκέμβρη του 1934, μιλάει για την «κατάστασιν των καπνεργατριών, εργαζομένων υπό τας μάλλον δυσμενείς συνθήκας και με τα πλέον εξευτελιστικά ημερομίσθια», στο καπνεργατικό συνέδριο στις αρχές Απρίλη του 1936 κι είναι η μοναδική γυναίκα που εκλέγεται στην εκτελεστική επιτροπή της καινούργιας Πανελλαδικής Καπνεργατικής Ομοσπονδίας (ΠΚΟ).16 Τις μέρες εκείνες «πιο μαχητικές όμως φάνηκαν οι εργάτριες, ο κατευνασμός των οποίων δεν ήταν εύκολη υπόθεση για την αστυνομία».17 Ως αποτέλεσμα εκτός από την Α. Καρανικόλα έχουμε πληροφορίες για άλλες δύο σκοτωμένες και εννιά βαριά τραυματισμένες όλες τις ημέρες των γεγονότων.18
Μια από τις λιγότερο μελετημένες πλευρές του Μάη είναι η διεθνής διάστασή του. Βέβαια, γνωρίζουμε το διεθνές πλαίσιο (Κραχ 1929, άνοδος των Ναζί στην εξουσία 1933, εμφάνιση των Λαϊκών Μετώπων και νίκη τους στις εκλογές σε Ισπανία και Γαλλία εκείνη τη χρονιά), αλλά δεν ξέρουμε σχεδόν τίποτα για τον διεθνή αντίκτυπο (εκτός από μερικές αναφορές ξένων διπλωματών)19 ή την καταγραφή των γεγονότων της Θεσσαλονίκης στον Τύπο του εξωτερικού.
Το επόμενο ερώτημα μοιάζει ρητορικό. Επρόκειτο πράγματι για λαϊκή εξέγερση ή ήταν μια μαχητική απεργία. Υπάρχουν αναφορές σε οδοφράγματα που διαψεύδουν, όμως, μαρτυρίες ανθρώπων παρόντων στα γεγονότα (όπως ο Γιάννης Ταμτάκος σε επιστολή του στον Άγι Στίνα, λέγοντας παράλληλα ότι το κλίμα ήταν επαναστατικό). Θα μου πείτε ποια η διαφορά; Ίσως είναι μόνο φιλολογική. Άλλωστε η άγρια καταστολή οποιασδήποτε εργατικής κινητοποίησης από την αστυνομία, ήταν ένα σταθερό χαρακτηριστικό στη μεσοπολεμική Θεσσαλονίκη. «Κάθε φορά που έχουμε εργατική αναταραχή σε αυτή την περιοχή, οι αρχές αντί να αναζητήσουν μια ριζική θεραπεία του κακού διαγιγνώσκουν αυτόματα κομμουνιστική υποκίνηση την οποία θεωρούν υποχρέωσή τους να εξοντώσουν», αναφέρει ο Βρετανός πρόξενος στην πόλη Ernest Lomax στις 27.5.1936.20 Έτσι, δεν ήταν ασυνήθιστο να υπάρχουν νεκροί σε εργατικές διαμαρτυρίες (ένας τον Φεβρουάριο του 1927 και οκτώ τον Φεβρουάριο του 1933).21
Τέλος υπάρχει το αιώνιο και «ζουμερό» ζήτημα της στάσης των οργανώσεων. Στο επίκεντρο της συγκεκριμένης περίπτωσης βρίσκονται οι συνδικαλιστικές οργανώσεις. Σίγουρα η συνδικαλιστική ενοποίηση στην ΠΚΟ που επετεύχθη με το καπνεργατικό συνέδριο του Απριλίου, έπαιξε τον ρόλο εναύσματος για την απεργία.22 Να θυμίσουμε ότι τότε υπήρχαν διαφορετικά σωματεία κατά κλάδο, ενώ τα εργατικά κέντρα της πόλης ήταν τουλάχιστον τέσσερα και οι γενικές συνομοσπονδίες τρεις (για περισσότερα βλ. το εξαιρετικό έργο του Φουντανόπουλου). Κι ενώ η συνδικαλιστική ηγεσία είχε, κατά κάποιο τρόπο, τον έλεγχο της Θεσσαλονίκης για περίπου 36 ώρες, η εκτελεστική επιτροπή της ΠΚΟ αμφιταλαντευόταν μεταξύ μιας κάπως διαλλακτικής και μιας πιο επαναστατικής στάσης που προωθούσε η Κεντρική Απεργιακή Επιτροπή και οι πρωτοβάθμιες επιτροπές.23
Με τις διχογνωμίες στην ηγεσία των συνδικάτων σχετίζεται και η στάση των αριστερών κομμάτων. Οι μάζες που κατέκλυσαν τους δρόμους της Θεσσαλονίκης τις μέρες του Μάη ανήκαν, προφανώς, σε όλες τις πολιτικές παρατάξεις, αλλά η μεγάλη πλειοψηφία των οργανωμένων εργατών ήταν σαφώς μέλη του ΚΚΕ. Κι ενώ οι κομμουνιστές είχαν αγωνιστική διάθεση κι έδειξαν ηρωισμό απέναντι στους χωροφύλακες, έπρεπε να ισορροπήσουν στη γραμμή της δημιουργίας λαϊκών μετώπων. Μόνο που έλειπε ο βασικός εταίρος. Στο πλευρό των εργατών, έστω και λεκτικά, στάθηκαν οι μικρές σοσιαλιστικές οργανώσεις, το Αγροτικό Κόμμα, ακόμα κι ο Αλ. Παπαναστασίου24 (χοντρικά δηλ. ο πολιτικός χώρος που θα συγκροτήσει μαζί με το ΚΚΕ το ΕΑΜ, πέντε χρόνια αργότερα), αλλά όχι το Κόμμα Φιλελευθέρων. Από την άλλη, οι αρχειομαρξιστές κι οι τροτσικιστές (τη συμμετοχή των οποίων αποσιωπούν οι πηγές που πρόσκεινται στο ΚΚΕ) μπορεί να είχαν υπερεπαναστατική διάθεση και να ασκούσαν έντονη κριτική στο Κομμουνιστικό Κόμμα, αλλά οι οργανώσεις τους ήταν μικρές και διασπασμένες, τόσο που ο Ταμτάκος λέει ότι μέλη της ομάδας του δεν συναντήθηκαν με μέλη της ομάδας του Πουλιόπουλου, παρότι όλοι ήταν στους δρόμους.
Στο στρατόπεδο των αστικών κομμάτων, μάλλον κυριάρχησε ο τρόμος μιας γενικευμένης εξέγερσης των φτωχών και καταφρονημένων, πράγμα που διευκόλυνε στον Μεταξά να εγκαθιδρύσει το καθεστώς του «τρίτου ελληνικού πολιτισμού» τρεις μήνες αργότερα. Κι αν από μια νεώτερη οπτική γωνία (των τελευταίων σαράντα χρόνων) αυτό φαίνεται λογικό για τους Λαϊκούς, αλλά ίσως απρόσμενο για τους Φιλελεύθερους, να θυμίσουμε ότι το Ιδιώνυμο το καθιέρωσε ο Βενιζέλος, ενώ ειδικά στη Θεσσαλονίκη η ΕΕΕ είχε βενιζελογενή καταγωγή. Άλλωστε παρά το σύμφωνο Σκλάβαινα – Σοφούλη που έφερε τον τελευταίο στη θέση του προέδρου της Βουλής, ο Θεμ. Σοφούλης υποστήριξε την πρόωρη θερινή διακοπή των εργασιών του Κοινοβουλίου ήδη από τον Απρίλιο, επιτρέποντας έτσι στον Μεταξά να κυβερνά μέσω διαταγμάτων προτού καν γίνει δικτάτορας.

Παραπομπές:
1 Σπύρος Κουζινόπουλος (επιμ.), Ο ηρωικός Μάης της Θεσσαλονίκης του ’36, Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1976, σ. 49-50∙ Γιώργος Αναστασιάδης (επιμ.), Το εργατικό – συνδικαλιστικό κίνημα της Θεσσαλονίκης: Η ιστορική φυσιογνωμία του, Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονίκη Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης 1997, Θεσσαλονίκη 1997, σ. 116.
2 Χρίστος Ζαφείρης, «Μάης του ‘36», η μεγάλη λαϊκή εξέγερση της Θεσσαλονίκης», στο https://thessmemory.wordpress.com/2016/05/03/μάης-του-36-η-μεγάλη-λαϊκή-εξέγερση-τη/.
3 Mark Mazower, Θεσσαλονίκη πόλη των φαντασμάτων: Χριστιανοί, μουσουλμάνοι και Εβραίοι 1430-1950, μτφρ. Κ. Κουρεμένος, Αλεξάνδρεια, Αθήνα 2006, σ. 452.
4 Σπ. Κουζινόπουλος (επιμ.), Ο ηρωικός Μάης της Θεσσαλονίκης του ’36, ό.π., σ. 50∙ Γ. Αναστασιάδης (επιμ.), Το εργατικό – συνδικαλιστικό κίνημα της Θεσσαλονίκης, ό.π., σ. 116.
5 Γ. Αναστασιάδης (επιμ.), Το εργατικό – συνδικαλιστικό κίνημα της Θεσσαλονίκης, ό.π., σ. 116.
6 Σπ. Κουζινόπουλος (επιμ.), Ο ηρωικός Μάης της Θεσσαλονίκης του ’36, ό.π., σ. 50.
7 Κώστας Ευθυμίου, «Εργατική Βοήθεια» και «Κοινωνική Αλληλεγγύη»: Δύο παραδείγματα ταξικής αλληλέγγυας δράσης στην Ελλάδα του Μεσοπολέμου, Οι εκδόσεις των συναδέλφων, Αθήνα 2014, σ. 56.
8 Σπ. Κουζινόπουλος (επιμ.), Ο ηρωικός Μάης της Θεσσαλονίκης του ’36, ό.π., σ. 30.
9 Γιάννης Γκλαρνέταζης, Στιγμές Σαλονίκης εαρινές, alterthess, Θεσσαλονίκη 2013, σ. 159-166.
10 Σπ. Κουζινόπουλος (επιμ.), Ο ηρωικός Μάης της Θεσσαλονίκης του ’36, ό.π., σ. 49∙ Γ. Αναστασιάδης (επιμ.), Το εργατικό – συνδικαλιστικό κίνημα της Θεσσαλονίκης, ό.π., σ. 116.
11 M. Mazower, Θεσσαλονίκη πόλη των φαντασμάτων, ό.π., σ. 452.
12 Σπ. Κουζινόπουλος (επιμ.), Ο ηρωικός Μάης της Θεσσαλονίκης του ’36, ό.π., σ. 37, 47, 50.
13 Κ. Ευθυμίου, «Εργατική Βοήθεια» και «Κοινωνική Αλληλεγγύη», ό.π., σ. 56.
14 Κώστας Φουντανόπουλος, Εργασία και εργατικό κίνημα στη Θεσσαλονίκη (1908-1936): Ηθική οικονομία και συλλογική δράση στο Μεσοπόλεμο, Νεφέλη, Αθήνα 2005, σ. 253.
15 Σπ. Κουζινόπουλος (επιμ.), Ο ηρωικός Μάης της Θεσσαλονίκης του ’36, ό.π., σ. 76-77.
16 Γ. Γκλαρνέταζης, Στιγμές Σαλονίκης εαρινές, ό.π., σ. 140-141.
17 Κ. Φουντανόπουλος, Εργασία και εργατικό κίνημα στη Θεσσαλονίκη (1908-1936), ό.π., σ. 267.
18 Σπ. Κουζινόπουλος (επιμ.), Ο ηρωικός Μάης της Θεσσαλονίκης του ’36, ό.π., σ. 37, 47, 50.
19 M. Mazower, Θεσσαλονίκη πόλη των φαντασμάτων, ό.π., σ. 452∙ Κ. Φουντανόπουλος, Εργασία και εργατικό κίνημα στη Θεσσαλονίκη (1908-1936), ό.π., σ. 266.
20 Κ. Φουντανόπουλος, Εργασία και εργατικό κίνημα στη Θεσσαλονίκη (1908-1936), ό.π., σ. 255-256.
21 Κ. Φουντανόπουλος, Εργασία και εργατικό κίνημα στη Θεσσαλονίκη (1908-1936), ό.π., σ. 221.
22 Γ. Γκλαρνέταζης, Στιγμές Σαλονίκης εαρινές, ό.π., σ. 137-141.
23 Κ. Φουντανόπουλος, Εργασία και εργατικό κίνημα στη Θεσσαλονίκη (1908-1936), ό.π., σ. 269-269.

24 Σπ. Κουζινόπουλος (επιμ.), Ο ηρωικός Μάης της Θεσσαλονίκης του ’36, ό.π., σ. 29.

*Δημοσιεύτηκε στο ΠΡΙΝ της 8ης Μάη στα πλαίσια αφιερώματος για το Μάη του '36. Η αναδημοσίευση δε συνιστά και πλήρη συμφωνία με τις απόψεις του αρθρογράφου. Το αναδημοσιεύουμε από τη Παντιέρα.

20 σχόλια:

ΒΡ είπε...

"Κι ενώ οι κομμουνιστές είχαν αγωνιστική διάθεση κι έδειξαν ηρωισμό απέναντι στους χωροφύλακες, έπρεπε να ισορροπήσουν στη γραμμή της δημιουργίας λαϊκών μετώπων."

Εδώ ο αρθρογράφος μάλλον υπονοεί ότι το ΚΚΕ κράτησε μια συγκρατημένη στάση λόγω της πολιτικής των Λαϊκών Μετώπων σε Γαλλία και Ισπανία. Θα ήθελα ένα σχόλιο με τη δική σας άποψη αλλά και για τα Λαϊκά Μέτωπα της δεκαετίας του '30.

Ανώνυμος είπε...

Εξ αρχής να «πω» ότι δεν είναι δυνατόν να γραφτεί υπό μορφή σχολίου η άποψή του ΚΚΕ(μ-λ) για τα Λαϊκά Μέτωπα, λες και είναι ένα ζήτημα της πλάκας που μπορεί να πιαστεί σε μια –δυο σειρές και «τελειώσαμε».
Ωστόσο αξίζει ένα σχόλιο για την οπτική που έστω και δειλά αναπτύσσει ο αρθρογράφος. Που λίγο έως πολύ αφήνει να εννοηθεί, πως η ηγεσία του ΚΚΕ στη βάση της λάθος (;) γραμμής των Λαϊκών Μετώπων, που ας σημειωθεί ήταν Γενική Γραμμή στο Κομμουνιστικό Κίνημα στη βάση του απλώματος του φασιστικού τέρατος στην Ευρωπαϊκή ήπειρο και στον κόσμο ολόκληρο, δεν ενστερνίστηκε τις αγωνιστικές και επαναστατικές διαθέσεις των μελών του (ισορρόπησε ανάμεσα σε αυτές και στη γραμμή των λαϊκών μετώπων)κλπ. Αναφέρονται μάλιστα σε δύο διαφορετικά σημεία οι αρχειομαρξιστές Στίνας και Ταμτάκος αλλά και ο Πουλιόπουλος. Με τιμητική εξαίρεση αυτή του τελευταίου, από τους δύο με τη γνωστή (;!) κατάπτυστη στάση τους στην διάρκεια της φασιστικής κατοχής, δεν περιμέναμε και τίποτε καλύτερο στον απύθμενο αντικομμουνισμό τους. Όσον αφορά την έντονη κριτική που ασκούσαν (ο Ταμτάκος και ο Πουλιόπουλος) στο ΚΚΕ, και επειδή ο αρθρογράφος δεν αναφέρει ούτε ποια ήταν αυτή ούτε εάν ήταν σωστή ή όχι, ας γνωστοποιήσουμε πως εν ολίγοις αφορούσε ακριβώς το γεγονός ότι το ΚΚΕ δήθεν «ξεπούλησε» την εξέγερση. Όσον αφορά λοιπόν το ζήτημα «μόνο» δύο σημεία:
1. Κανένας δεν μπορεί να αρνηθεί πως το ΚΚΕ ήταν η ψυχή της εργατικής και λαϊκής εξέγερσης του Μάη του ‘36. Για αυτό άλλωστε στο ΚΚΕ και την ηγεσία του ρίχνονται από τους διάφορους όλα τα πυρά. Το ΚΚΕ και η ηγεσία του έκανε ότι ήταν δυνατό για την νικηφόρα εξέλιξή της. Γιατί κατηγορούν οι διάφοροι το επαναστατικό ΚΚΕ; Ότι δεν μπόρεσε να αποτρέψει την πορεία προς την φασιστική δικτατορία; Και θα την απέτρεπε δίνοντας εντολή στις οργανώσεις του στην Θεσσαλονίκη να σφαγούν; Ήταν γι’ αυτούς «παιχνιδάκι» να αποτραπεί κάτι τέτοιο, όταν φασιστικές δικτατορίες επιβλήθηκαν σε χώρες με ασύγκριτα πιο ισχυρά κομμουνιστικά κόμματα; Τα κατοπινά χρόνια, και πολύ περισσότερο ο Β’ ΠΠ δεν έχει διδάξει τους εύκολα κρίνοντες για το μέγεθος της διαπάλης;
2. Το ότι το ΚΚΕ είχε την γραμμή των Λαϊκών Μετώπων, όχι μόνο δεν ήταν ενάντια στην ανάπτυξη των εργατικών και λαϊκών αγώνων αλλά όπως απέδειξε η ίδια η εξέγερση του Μάη απεδείχθη έως καταλυτική. Το ομολογεί και το ίδιο το κείμενο όταν αναφέρει την θετική επίδραση που είχε η συνδικαλιστική ενοποίηση που έδωσε το έναυσμα για το ξεκίνημα της απεργίας. Επίσης το ίδιο το κείμενο ομολογεί, πως αυτοί που- έστω και λεκτικά- «στάθηκαν στο πλευρό των εργατών» ήταν «χοντρικά» ο χώρος «που μαζί με το ΚΚΕ» δημιούργησαν το ΕΑΜ (εμείς θα λέγαμε «με επικεφαλής το ΚΚΕ» εάν θέλαμε να είμαστε ιστορικά αλλά και πολιτικά ακριβείς, αλλά τέλος πάντων) . Άρα το ΚΚΕ μέσα στη φωτιά της εξέγερσης του ‘36 δοκίμαζε στην πράξη μια γραμμή που του έδωσε εκτός των άλλων σημαντική εμπειρία για να χτίσει πέτρα την πέτρα την ΕΑΜική εποποιία 4 χρόνια αργότερα! Εμείς θα «ομολογήσουμε» και θα ενστερνιστούμε αυτό το φοβερό λάθος του ΚΚΕ!!
Τάσος Σαπουνάς

ΒΡ είπε...

Το ερώτημά μου ήταν καλοπροαίρετο και όχι της πλάκας.
Κατανοώ τη δυσκολία να δωθεί ολοκληρωμένη μια άποψη σε ένα σχόλιο αλλά από την άλλη κάποια στοιχεία της άποψης για τα Λαϊκά Μέτωπα θα μπορούσαν να γραφτούν. Όπως έγινε με τα υπόλοιπα.
Χρειάζεται να γίνει κάτι τέτοιο έστω και με αυτή τη μορφή γιατί η ιστοριογραφία έχει αφεθεί στους διάφορους τροτσκιστές, αναθεωρητές και στο ΚΚΕ που την προσαρμόζει ανάλογα με τις πολιτικές του επιλογές. Και τις ιδεολογικές. Μια κατάσταση που επιρεαζει ακόμη και καλοπροαίρετους ανθρώπους. Τέτοια αίσθηση μου δημιουργεί το άρθρο.
Από την απάντηση του Τάσου Σαπουνά μου δημιουργήθηκε άλλη μια απορία.
Τα Λαϊκά Μέτωπα, σαν και αυτό της Γαλλίας που κυβέρνησε έστω και λίγο, ταυτίζονται με την πολιτική των αντιφασιστικών μετώπων της διεθνούς; Θεωρείτε δηλαδή ως ΚΚΕ(μ-λ) ότι υπό κάποιες εξαιρετικές προϋποθέσεις θα μπορούσαν να δημιουργηθούν και τέτοιου είδους κυβερνήσεις με τη συμμετοχή του Κ.Κ.;
Υπάρχει σχετική αρθρογραφία ή βιβλιογραφία από το χώρο σας;

Ανώνυμος είπε...

Επειδή λόγω χρόνου ίσως για αρκετές ώρες δεν θα μπορέσω να ξαναγράψω να πω στον φίλο ΒΡ ότι δεν θεώρησα καθόλου ότι το ερώτημά σου είναι της πλάκας. Η αναφορά μου αυτή -ίσως προγενέστερη- αφορά κάποιους που εδώ και πολύ καιρό θεωρούν ότι ένας σχολιασμός μπορεί να υποκαταστήσει μια σοβαρή "αναμέτρηση" όλων μας ανεξαιρέτως είτε με την ιστορία του κινήματος είτε με ζητήματα πολιτικής, θεωρίας κλπ. Και "απαιτούν" μάλιστα σε έναν σχολιασμό να πιάνεις τα πάντα.
Όσον αφορά το ζήτημα των λαϊκών μετώπων πχ σε Γαλλία κλπ, επειδή αυτή τη στιγμή αδυνατώ να δω, νομίζω ότι υπάρχουν αναφορές σε κείμενα του "παλιού" ΚΚΕ(μ-λ) (πριν την ανασυγκρότηση του 1982) όπως στα 60 χρόνια του ΚΚΕλλάδας, στο Οι εξελίξεις στο Παγκόσμιο ΚΚ και η δημιουργία του μ-λ κινήματος. μετά το 82, νομίζω πως δεν υπάρχουν παρά σκόρπιες αναφορές με διάφορες αφορμές, αλλά τίποτε σχετικό (ας με διορθώσει/συμπληρώσει κάποιος παλιότερος σ.). Αν θα ήθελα να διατυπώσω μια αντίληψη που μας διακρίνει αυτή αφορά α) πως δεν εξετάζουμε τα ιστορικά γεγονότα έξω από το πλαίσιο στο οποίο γίνονται β) είμαστε μακριά από μια λογική γενικού αναθέματος και αφορισμών, γ) δε θεωρούμε "άβατο" αυτή ή όποια άλλη περίοδο για το κίνημα, αντίθετα θεωρούμε πως η μελέτη της η εξαγωγή συμπερασμάτων από αυτή την πορεία μπορεί σε συνδυασμό με την συμμετοχή στην ταξική πάλη να ανεβάσει την προσφορά μας και να κάνει πιο αποτελεσματική την δράση μας στο στο σήμερα.
Στο τελευταίο ζήτημα που θέτεις θα έλεγα πως μια γενίκευση ακόμα και της δυνατότητας να υπάρχει εξαίρεση νομίζω ότι δεν μπορεί να υποκαταστήσει την απαίτηση της συγκεκριμένης ανάλυσης της συγκεκριμένης απάντησης, πολλώ μάλλον όταν το κίνημα σήμερα είναι πολύ πίσω.
Τάσος Σαπουνάς

Ανώνυμος είπε...

Εγώ κκε μλ δεν είμαι αλλά το θέμα είναι δύσκολο.

Δεν στέκει σίγουρα ο τροτσκιστικός αφορισμός, ΛΜ=Βάρκιζα γιατί χωρίς το ΛΜ δεν θα υπήρχε ΕΑΜ

Δεν στέκει και η ακριβώς αντίθετη άποψη ότι το ΛΜ ήταν απλή εξέλιξη του ΕΜ και γενικά ολόσωστη. Ήταν σίγουρα στο έδαφος επιστροφής σε έναν δευτεροδιεθνίστικο μαρξισμο, ήταν σίγουρα η μήτρα του ευρωκομμουνισμού και σίγουρα δεν ήταν απλά απάντηση στον φασισμό, είχε στρατηγικές μετατοπίσεις αρνητικές. Η Ισπανία βαραίνει κατά την γνώμη μου καθοριστικά στην αποτίμηση του ΛΜ, όσον αφορά το τι ήταν το ΛΜ για την ΚΔ.

Το σύνολο μάλλον πρέπει να βγαίνει αρνητικό με θετικές όψεις. Κυρίαρχα έχουν να κάνουν με εκεί που ΛΜ συνδέθηκε με την μαζική κινητοποίηση του λαού ανοίγοντας δυνατότητες και κάνοντας μη στρατηγικές τις διαταξικές του όψεις.

Το καθοριστικό όμως είναι σήμερα σε ποιες γραμμές μπορεί κανείς να δει το ΛΜ με την κακή έννοια, σε ποιες το ΛΜ με την καλή έννοια και σε ποιες την δογματική άρνηση του ΛΜ ή την δημιουργική του άρνηση.

Κώστας

Ανώνυμος είπε...

Κάτω οι τροτσκιστικοί αφορισμοί, ζήτω οι αφορισμοί του Κώστα. Ο οποίος δεν ξεμπερδεύει σε μια δύο σειρές αλλά σε τέσσερις με μια τακτική ενός παγκόσμιου κινήματος και με μια τεράστια πείρα που η μετεξέλιξή της . Δεν θα ακολουθήσω. Να πω μόνο τούτο: ίσως ο ΒΡ μπορεί να έχει πάρει μια ιδέα σε ποιους αναφερόμουν όταν έλεγα αυτά τα περί πλάκας.

Υ.Γ. 1. Για τον ισπανικό εμφύλιο το κείμενο Η ιστορία ξαναγράφεται στις Κάνες (με αφορμή την ταινία Γη και Ελευθερία του Κεν Λόουτς που μετέφερε το πόνημα του Τζώρτζ Όργουελ, μετέπειτα πράκτορα της Ιντέλιτζεντ Σέρβις)είναι αρκετά διαφωτιστικό και απαντά με συντριπτικό τρόπο στις τροτσκιστικές και τις αναρχικές θεωρήσεις. Για το ίδιο θέμα (ισπανικός εμφύλιος) υπάρχει και παράρτημα στο βιβλίο του Γ. Χοτζέα "Το "τέλος" του Κομμουνισμού", στο οποίο επιπλέον υπάρχει και μια εκτεταμένη αναφορά (σε άλλα κεφάλαια) στα ζητήματα των λαϊκών μετώπων. Στην οποία αν μη τι άλλο φαίνεται πόσο "μικρή" είναι μια αντιμετώπιση τέτοιας εμβέλειας ζητημάτων με ¨τοποθετήσεις" τύπου Κώστα.
2. Ερωτήματα τροφή στη σκέψη: Το ΕΑΜ και τα εθνικοαπελευθερωτικά μέτωπα δεν ήταν μια μετεξέλιξη (όχι γραμμική αλλά λαμβάνοντας την πείρα) των Λαϊκών Μετώπων, στις συνθήκες του Β' ΠΠ; Αυτό ήταν κατά βάση αρνητική εξέλιξη με θετικές όψεις;;!!!Τα λαϊκά μέτωπα ήταν απόρροια της ανάλυσης-εκτίμησης της Γ Διεθνούς και του 7ου Συνεδρίου της για τον φασισμό. Υπήρχε τέτοιο ζήτημα ή ανακαλύφθηκε από τους σταλινικούς για να νερώσουν την πολιτική τους όπως ισχυρίζονται πολλές από τις "καθαρούτσικες" απόψεις που κυκλοφορούν από τότε;
Τάσος Σαπουνάς

Ανώνυμος είπε...

Ο Δαίμων της δακτυλογράφησης "πέταξε" τρεις λέξεις στο τέλος της δεύτερης πρότασης και "έσβυσε" άλλες. Οπότε ανεβάζω ξανά το σχόλιο διορθωμένο:

Κάτω οι τροτσκιστικοί αφορισμοί, ζήτω οι αφορισμοί του Κώστα. Ο οποίος δεν ξεμπερδεύει σε μια δύο σειρές αλλά σε τέσσερις με μια τακτική ενός παγκόσμιου κινήματος και με μια τεράστια πείρα που πρέπει να μελετηθεί παραπέρα. Δεν θα ακολουθήσω. Να πω μόνο τούτο: ίσως ο ΒΡ μπορεί να έχει πάρει μια ιδέα σε ποιους αναφερόμουν όταν έλεγα αυτά τα περί πλάκας.

Υ.Γ. 1. Για τον ισπανικό εμφύλιο το κείμενο Η ιστορία ξαναγράφεται στις Κάνες (με αφορμή την ταινία Γη και Ελευθερία του Κεν Λόουτς που μετέφερε το πόνημα του Τζώρτζ Όργουελ, μετέπειτα πράκτορα της Ιντέλιτζεντ Σέρβις)είναι αρκετά διαφωτιστικό και απαντά με συντριπτικό τρόπο στις τροτσκιστικές και τις αναρχικές θεωρήσεις. Για το ίδιο θέμα (ισπανικός εμφύλιος) υπάρχει και παράρτημα στο βιβλίο του Γ. Χοτζέα "Το "τέλος" του Κομμουνισμού", στο οποίο επιπλέον υπάρχει και μια εκτεταμένη αναφορά (σε άλλα κεφάλαια) στα ζητήματα των λαϊκών μετώπων. Στην οποία αν μη τι άλλο φαίνεται πόσο "μικρή" είναι μια αντιμετώπιση τέτοιας εμβέλειας ζητημάτων με ¨τοποθετήσεις" τύπου Κώστα.
2. Ερωτήματα τροφή στη σκέψη: Το ΕΑΜ και τα εθνικοαπελευθερωτικά μέτωπα δεν ήταν μια μετεξέλιξη (όχι γραμμική αλλά λαμβάνοντας την πείρα) των Λαϊκών Μετώπων, στις συνθήκες του Β' ΠΠ; Αυτό ήταν κατά βάση αρνητική εξέλιξη με θετικές όψεις;;!!!Τα λαϊκά μέτωπα ήταν απόρροια της ανάλυσης-εκτίμησης της Γ Διεθνούς και του 7ου Συνεδρίου της για τον φασισμό. Υπήρχε τέτοιο ζήτημα ή ανακαλύφθηκε από τους σταλινικούς για να νερώσουν την πολιτική τους όπως ισχυρίζονται πολλές από τις "καθαρούτσικες" απόψεις που κυκλοφορούν από τότε;
Τάσος Σαπουνάς

Ανώνυμος είπε...

νομίζω Τάσο συμφωνείς ότι δεν είναι όλα όσα έχει πει κατά καιρούς πει ο Χοτζέας σωστά αλλά αν θέλεις να πούμε πως είναι τόσο αυθεντία και είχε δίκιο στα πάντα μάλλον θα ξεκινήσουμε από την αποτίμηση του ιδεολογικοπολιτικού ρεύματος στην Ελλάδα στο οποίο πρωταγωνίστησε.

επίσης εγώ δεν είπα κάτι συγκεκριμένο για την Ισπανία, είπα ότι βγαίνουν συμπεράσματα. Βγάλε εσύ θετικά συμπεράσματα αν θες από την ήττα της Ισπανικής Επανάστασης, εγώ λέω να βγάλω αρνητικά, για τους σταλινικούς, τους αναρχικούς και τους τροτσκιστές. Όχι γιατί έχασαν αλλά γιατί 80 χρόνια μετά λένε πως ... νίκησαν, δικαιώθηκαν κλπ. Εξήγησε τα μας όμως τα συμπεράσματα σου, μην μας στέλνεις στο βιβλιοπωλείο, και μάλιστα σε ένα συγκεκριμένο, γιατί το βιβλίο αυτό που να το βρούμε ?

Άσε λοιπόν το υφάκι του "απαξιώ να απαντήσω" και γράψε κάτι γιατί έγινες ρεζίλι των σκυλιών και εσύ και το κκε μλ με τον ξερωλαισμό του copy paste και της επίκλησης στην αυθεντία ενός ανθρώπου που σας θεωρούσε πολιτικά νεκρούς.

Φιλάκια

Κώστας

Ανώνυμος είπε...

Παράλειψη και διευκρίνηση: το κείμενο Η Ιστορία Ξαναγράφεται στις Κάνες είναι του Βασίλη Σαμαρά και νομίζω ότι είναι το ίδιο κείμενο με αυτό που στην Βιβλιοθήκη των Αντιγειτονιών υπάρχει με τον τίτλο Ισπανικός Εμφύλιος 1936-1939.

Υ.Γ. Είδα και τον λίβελο του Κώστα που όταν καταλαβαίνει τι θέτουμε κάνει πως δεν καταλαβαίνει και όταν δεν καταλαβαίνει τι θέτουμε λέει ότι του κατέβει.
Τάσος Σαπουνάς

Ανώνυμος είπε...

της Ομάδας Ε έχω ακούσει εγώ ότι είναι ο Κεν Λόουτς σύντροφε Τάσο

Κώστας

Ανώνυμος είπε...

ΑΝΑΘΕΜΑ τα λαϊκά μέτωπα με τις στρατηγικές δεξιές μετατοπίσεις και ΖΗΤΩ η ΛΑΕ με τις επαναστατικές θεωρήσεις φίλε Κώστα.

Ανώνυμος είπε...

Α, και καλό βράδυ

Τάσος Σαπουνάς

Ανώνυμος είπε...

δεν κολλάει η ΛΑΕ στην συζήτηση, δεν έχει επαναστατικές θεωρήσεις γιατί δεν είναι επαναστατικό κόμμα όπως έλεγε ότι είναι το ΚΚΙ και ένα από τα προβλήματα της ΛΑΕ είναι ο κακός λαικομετωπισμός που αναπαράγεται σε όψεις της πολιτικής της πρακτικής.

Κώστας

ΑΛΕΠΟΥ είπε...

Απάντηση προς κάποιο σύντροφο/κώστα/κτλ (εφ' όλης της ύλης).

Πρώτα από όλα, παρόλο που είσαι φιλοξενούμενος σε ένα μπλογκ και τοποθετείσαι σε όλες τις συζητήσεις, προβοκάρεις συστηματικά το ΚΚΕ(μ-λ), νομίζοντας ότι τάχα μου κάνεις πολιτική ζύμωση με αυτό το στυλ. Τρίχες κάνεις. Τις περισσότερες φορές περνάς απαρατήρητος και όταν αποφασίζουμε να σου απαντήσουμε τα στρίβεις και λες άσχετα για να ξεφύγεις από το θέμα. Οπότε άσε το υφάκι κατά μέρους. Ο μόνος ρεζίλης εδώ μέσα είσαι εσύ και συνήθως οι σύντροφοι και συναγωνιστές προσπερνούν τα σχόλια σου και βλέπουν τον επόμενο. Γι' αυτό δεν χρειάζεται να σου απαντάμε συνέχεια και να χάνουμε το χρόνο μας.
Το πόσο φελλός είσαι φαίνεται στο ότι θες να σε πάρουμε στα σοβαρά ενώ την ίδια στιγμή δεν καταδέχεσαι να γράψεις σωστά το όνομα της οργάνωση μας. Πες και κάνα αστειάκι τότε βρε βλακάκο για το "έτσι γιατί" και το "γιατί έτσι"... γιατί έτσι έχετε μάθει να κάνετε αντιπαράθεση μέσα στα σχήματα σας: το παίζουμε ευγενικοί (σικέ), την λέμε στον άλλον από πίσω, τον θάβουμε στο προσωπικό, κάνουμε κυρίως δουλειά στα κρασάκια, δεν λέμε ευθέως ποτέ αυτό που θέλουμε να προωθήσουμε. Δουλειά φραξιονισμού. Εμείς που είμαστε οργάνωση με κομμουνιστικό χαρακτηριστικά, συνηθίζουμε να μιλάμε με θέσεις, με κείμενα, να παραπέμπουμε, να τοποθετούμαστε σοβαρά.

Αλλά αυτά είναι άγνωστα πράγματα για κάποιον "σύντροφο" που η οργάνωση του δεν αξιώθηκε να γράψει ένα ρημαδοβιβλίο ιδεολογίας, να έχει μια ιστορικό-ιδεολογική τοποθέτηση αποτίμησης του κομμουνιστικού κινήματος. Μια οργάνωση που είναι αφρός και χωρίς πολιτικό στίγμα και πάει όπου φυσάει ο άνεμος. Καταλαβαίνω πολύ καλά γιατί κάποιος χωρίς οραματική αναφορά, δεν του αρέσει ο τρόπος που τοποθετείται ο Τάσος Σαπουνάς, γιατί είναι ακριβώς το αντίθετο: μιλάει με το κύρος μιας οργάνωσης που αν και μικρή, έχει ιδεολογικό στίγμα. Ειρωνεύεσαι ναι μεν τις βιβλιοθήκες, χωρίς όμως να έχεις βιβλία.

ΑΛΕΠΟΥ είπε...

Στα ιστορικά ζητήματα τώρα, έχουμε το εξής παράδοξο. Ο "κώστας" θέλει να μας την μπαίνει ταυτόχρονα και από τα δεξιά και από τα αριστερά, μην έχοντας την ίδια στιγμή μια τοποθέτηση, μην έχοντας μια αναφορά, με αποτέλεσμα να γίνεται γελοίος:

Από την μία, στην ζώσα πραγματικότητα τοποθετείται δεξιά, στα ιστορικά ζητήματα από τα "αριστερά". Μας κάνει κριτική ας πούμε για το ζήτημα της Ουκρανίας, γιατί δεν λιβανίζουμε όπως αυτός την επέμβαση του ρωσικού ιμπεριαλισμού στην χώρα, και δεν βαφτίζουμε "αντιφασιστικές κυβερνήσεις" τις τοπικές κυβερνήσεις που έστησε η Ρωσία. Την ίδια στιγμή βέβαια, την βγαίνει από "αριστερά" στο θέμα των αντιφασιστικών μετώπων και του ρόλου της ΕΣΣΔ στον ΒΠΠ, γιατί είχε λέει ρόλο μεγαλοκρατικό και ιμπεριαλιστικό. Ο ρόλος της ΕΣΣΔ ήτανε αντιφασιστικός και αντιιμπεριαλιστικός, ακριβώς γιατί ήτανε χώρα σοσιαλιστική. Η ΕΣΣΔ καθοδήγησε τους λαούς στη νίκη απέναντι στον φασισμό και αναγνωρίστηκε από τους λαούς ως ηγέτης, και γι' αυτό ο κάθε Όργουελ και ΣΙΑ, είχε στραμμένα τα βέλη της κριτικής στην ΕΣΣΔ και τον Στάλιν. Δεν είδα να βγαίνει καμία ταινία ή να οργανώνεται προπαγάνδα ενάντια στον... Αλτουσέρ. Ο κόκκινος στρατός έγραψε την ιστορία και κανείς άλλος.

Μας κάνει κριτική από τα δεξιά για το ζήτημα του Τσάβες, τον οποίο έχει ανάγει σε μεγάλο ηγέτη του νέου αιώνα και πρωτοπόρο του... σοσιαλισμού (ποιου σοσιαλισμού;). Υπερασπίζεται μια διαδικασία αστικής ανασυγκρότησης, και θέλει να πείσει για την δυνατότητα "από τα μέσα μετασχηματισμού" του κρατικού τομέα, με ανάληψη της κυβέρνησης από αριστερές δυνάμεις. Μας κατακεραυνώνει γιατί δεν υιοθετήσαμε και εμείς το "πείραμα της Βενεζουέλας" και γιατί δεν πιστεύουμε στον καπιταλισμό και στον ρεφορμισμό. Ορίστε κώστα αυτά που λέγαμε και γράφαμε, εμείς οι "γραφικοί". Βλέπεις πώς έχει επηρεαστεί από τις τιμές του πετρελαίου η οικονομία της Βενεζουέλας, ακριβώς γιατί δεν είναι σοσιαλιστική, και δεν έχει αυτόνομη και αυτάρκη παραγωγική βάση; Οι χώρες του σοσιαλισμού, όσο ήτανε τέτοιες, ποτέ δεν αντιμετώπισαν τέτοιου τύπου οικονομική κρίση. Αποτέλεσμα; Οι ΗΠΑ μέσω των ντόπιων πρακτόρων και των μυστικών υπηρεσιών δημιουργούν καταστάσεις και βρίσκουν έδαφος για να προσελκύσουν μάζες, και αυτό κάνεις το μέλλον της χώρας να φαίνεται μαύρο και σκοτεινό.
Η διαφορά μας Κώστα, είναι ότι εμείς νιώσαμε την ανάγκη και την ευθύνη απέναντι στο κίνημα, να απολογηθούμε και να τοποθετηθούμε ας πούμε για το ζήτημα του Νεπάλ, και τον δρόμο που πήρε το κόμμα με το οποίο αναπτύξαμε σχέσεις, νιώσαμε την πολιτική ευθύνη μιας επιλογής και μιας αναφοράς που είχαμε. Αλήθεια το δικό σου ρεύμα θα μπει στην διαδικασία μιας αποτίμησης του τσαβισμού και στην διαδικασία να εξηγήσει τις εξελίξεις; Αλλά τι περιμένεις από ανθρώπους που ούτε μια εφημερίδα έχουν αξιωθεί να εκδώσουν, ώστε να μπορείς να κάνεις αντιπαράθεση και διάλογο. Και ειρωνεύονται εκείνους που γράφουν!

ΑΛΕΠΟΥ είπε...

Έτσι λοιπόν, και το ζήτημα των ΛΜ. Ήτανε λέει "αρνητικοθετικά τα ΛΜ και η εμπειρία τους γιατί ήτανε λέει διαταξικά". Μα όλα τα μέτωπα διαταξικά είναι κώστα, ακριβώς γιατί είναι ενιαία μέτωπα.
Εδώ λοιπόν κολλάει και παρακολλάει η ΛΑΕ και η κάθε ΛΑΕ. Ο ίδιος άνθρωπος, την ίδια στιγμή που σέρνει ένα ολόκληρο δυναμικό πίσω από τους υπουργούς του Τσίπρα, ο ίδιος χώρος που στήριζε την κυβέρνηση και την διαπραγμάτευση και μας έγραφε εδώ μέσα "δεν είναι αυτοί ίδιοι με τους προηγουμένους", ο ίδιος χώρος που απορροφήθηκε οργανωτικά και πολιτικά από τον ρεφορμισμό, κάνει κριτική στα Λαϊκά Μέτωπα γιατί λέει δεν ήτανε αρκετά επαναστατικά! Άρες μάρες κουκουνάρες.
Ε λοιπόν δεν καταδέχομαι να απαντήσω στην ΚΟΕ της ΛΑΕ, στους αφισοκολλητές του Λαφαζάνη, για την προσφορά των Λαϊκών Μετώπων στο κομμουνιστικό κίνημα, με όρους κοινής αναφοράς και κοινής συζήτησης.
Η μόνη απάντηση που μπορεί να δοθεί είναι: τα Λαϊκά Μέτωπα και τα Αντιφασιστικά Μέτωπα, συσπείρωσαν δυνάμεις και ευρύτερες μάζες, στην κατεύθυνση της σοσιαλιστικής αλλαγής, και είναι χρήσιμη εμπειρία για τους κομμουνιστές, για εκείνους που παλεύουν να χαράξουν την σύγχρονη σοσιαλιστική προοπτική, για όσους κοιτάνε προς τα εκεί.
Σε αυτούς που κοιτάνε πώς θα κάνουμε το "κόλπο" να βγάλουμε τον Παναγιώτη Σωτήρη στην λίστα του Λαφαζάνη, τι χρειάζεται αυτή η εμπειρία;

Ανώνυμος είπε...

δεν γράφω σωστά το όνομα της οργάνωσης του λέει, και ότι η ΑΡΑΝ δεν έχει ... βιβλία.

για το Νεπάλ σου προτείνω το βιβλίο του μέλους του κκε μλ, υποθέτω, (συγνώμη αν δεν το γράφω καλά το όνομα της οργάνωσης) σ Σπύρου Σακελλαρόπουλου http://antigeitonies.blogspot.gr/2013/02/blog-post_3272.html

δεν έχουμε λέει τοποθέτηση για την ιστορία του κομμουνιστικού κίνηματος. Τι εννοείς ?

δεν έχουμε εφημερίδα !! Ρε, τσίπουρα έπινες πρωινιάτικο ?

να αποτιμήσουμε λέει την Βενεζουέλα. Τι θες να πούμε, ότι κακώς αγωνίστηκαν, ανέτρεψαν την δεξιά και τα ΔΝΤ ? Δικαιωθήκαμε για τα όρια στα οποία θα έφτανε αλλά κακώς αγωνιστήκατε δεν θα πούμε ποτέ.

μετά μπλέκεις τον ... Αλτουσέρ που δεν δέχεται επιθέσεις όπως ο ... Στάλιν !! Φοβερή σύγκριση, μπράβο Αλεπού καθοδηγητάρα των αγωνιστικών κινήσεων. Ήταν ο Αλτουσέρ ρε μπαγλαμά επικεφαλής του "σοσιαλισμού" για δεκαετίες ? Και από πότε οι επιθέσεις είναι το μοναδικό κριτήριο ?

επίσης μην αγχώνεσαι και τόσο με τον Αλτουσέρ, μέλος του ΚΚΓ ήταν για πάντα νομίζω, δεν είναι αυτά τα κριτήρια μας, δικός σας έμεινε πολιτικά παρά την τεράστια θεωρητική, φιλοσοφική και πολιτική του προσφορά για έναν μαρξισμό των μαζών, για την επανασύνδεση της επιστήμης με την φιλοσοφία του μαρξισμού και με την πράξη.

αν ναι, εσείς δεν είστε με το ΚΚΓ, το ξέχασα ότι δεν βγήκαν τα κουκιά στο 20ο συνέδριο και παλινορθώθηκε ο καπιταλισμός.

το οχετός για την ΑΡΑΝ είναι αυτος ρε φίλε πρωί πρωί, κόψε τα ναρκωτικά

Για φέρε μου κάποιο κείμενο του Στάλιν που να λέει ότι αποκλείεται κανένα είδος συμμαχίας ... Αφισοκολλητές λέει, ναι ρε φίλε, κολλάμε αφίσσες, τιμητικό είναι αυτό στην αριστερά και το κομμουνιστικό κίνημα. Μπήκε λέει ο τάδε σύντροφος στα ψηφοδέλτια, και από πότε ρε φίλε είναι ντροπή να κατεβαίνουν οι κομμουνιστές στις εκλογές ? Ο ΜΟΝΟΣ γραμματέας οργάνωσης που είναι ενεργός συνδικαλιστής κοντά 30 χρόνια είναι, να αρχίσω και γω να ρωτάω τι κάνουν και που βρίσκονται άλλοι ?

Κώστας

Ανώνυμος είπε...

Ποια εφημερίδα βγάζει η ΑΡΑΝ;

Ανώνυμος είπε...

δεν βγάζει, ειρωνεύτηκα το ότι ο σ Αλεπού το είπε σαν κατηγορία εναντίον της μέσα στο γενικότερο πρωινό του παραλήρημα λόγω του ότι δεν μπόρεσε να ανεχτεί ότι η συζήτηση για την αποτίμηση των ΛΜ είναι ανοιχτή και υπάρχουν, εδώ και δεκαετίες, διάφορες απόψεις

Κώστας

Ανώνυμος είπε...

Το φαινόμενο Κώστας, όπως και ο "κάποιος σύντροφος" παλιώτερα μου βάζει διάφορες περίεργες σκέψεις. Βρε μπας και είναι δικος σας; Μήπως τον βάλατε για να περιγράφει με τόση ακρίβεια όλες αυτές τις αυταπάτες της αριστεράς, για να μπορείτε να έχετε ένα εύκολο στόχο και να τον κατατροπώνετε; Κάθε λογικός άνθρωπος μετά από τόσες διαψεύσεις θα προβληματίζονταν. Ακόμα και ο πρωθυπουργός δηλώνει ότι είχε αυταπάτες - ο Κώστας ποτέ! Πιο πρωθυπουργικός από τον πρωθυπουργό! Ολα καλά έγιναν και έτσι έπρεπε να γίνουν!
ΚΝ