28 Απρ 2016

Ο κόσμος με το κεφάλι προς τα κάτω. H μεγάλη θεληματική αυταπάτη για την υποτιθέμενη αριστερή πρόταση στο νομισματικό και τις τράπεζες

«Και τώρα ένα σύνθημα που όλους μας ενώνει, έξω η χώρα από την ευρωζώνη» ακούστηκε στις διαδηλώσεις κατά τη έναρξη της ΔΕΘ μετά από ένα καλοκαίρι μουδιάσματος, όπου οι πολιτικές απόψεις τού εντός εκτός και επί τα… αυτά αριστερού κυβερνητισμού είχαν απλά παραλύσει. Όμως η αντίληψη που είτε υποστήριζοντας λιγότερο ή περισσότερο συγκαλυμμένα την κυβέρνηση, είτε ποντάροντας σε αυτή τη «λαϊκή νίκη», έθετε την έξοδο από την ευρωζώνη και την εθνικοποίηση των τραπεζών πολύ ψηλά στην πολιτική ατζέντα, είχε επικρατήσει από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησε η περιπέτεια των μνημονίων. Χαρτούρα προτεινόμενων μέτρων για το πώς θα γίνει η… συντεταγμένη έξοδος από το ευρώ. Μόνιμο χαρακτηριστικό τους η παράκαμψη του πραγματικού πλαισίου στην οποία λειτουργεί ο ελληνικός κοινωνικός σχηματισμός, όπως αρέσκονται να το λένε. Είχαμε δύο… εξωτερικού και αρκετά σχέδια… εσωτερικού.
Τα σχέδια εξωτερικού (δηλαδή των ιμπεριαλιστικών επιτελείων) ήταν πρώτα απ’ όλα αυτό που εννόησε σαφώς ο Γιούνγκερ ότι υφίσταται και έχει την έκταση ενός… τόμου, συζητιόνταν καιρό στους κύκλους του γερμανικού υπουργείου οικονομικών (και όχι μόνο) και έμεινε γνωστό ως time out ή προσωρινό κράτημα της Ελλάδας εκτός ευρώ, πιθανή εισαγωγή διπλού νομίσματος ή υποσχετικών (IOU), με δρακόντειους ελέγχους στην κίνηση κεφαλαίων, κούρεμα καταθέσεων και στοιχείων ενεργητικού στις τράπεζες, αμείλικτους μηχανισμούς εποπτείας και ελέγχου και ανθρωπιστική λεγόμενη βοήθεια προκειμένου να μην εκτραχυνθεί (πράγμα μάλλον απίθανο να μην συμβεί σε τέτοια περίπτωση) η κοινωνική κατάσταση.
Για το αν το μελετημένο υποτίθεται αυτό σχέδιο θα έμπαινε άμεσα στις ράγες της υλοποίησης, αν ήταν κάτι παραπάνω από μπλόφα ή σκέτα μπλόφα, δεν έχει ακόμα αποφανθεί η… ιστορία. Ως εκβιασμός όμως ήταν πρώτη φορά που έμπαινε στο τραπέζι και από αυτήν την άποψη ήταν ένας πραγματικός εκβιασμός. Ή αν προτιμά κανείς ένας εκβιασμός που έφτανε στα όριά του την αντιπαράθεση λίγο πριν το χείλος της αβύσσου. Γιατί άβυσσος, και μάλιστα ίσως μη ελεγχόμενη, θα ξεπηδούσε από μία απόφαση συντεταγμένης εξόδου από το ευρώ. Δεν ήταν μόνο τα χαμένα κέρδη που προϋπολόγιζαν ακόμα και οι κεντρικοί τραπεζίτες των γερμανικών τραπεζών. Αυτό ήταν ίσως το λιγότερο. Το περισσότερο είναι ότι θα όξυνε την κρίση της ευρωζώνης και μαζί με αυτή και την παγκόσμια κρίση. Και η κινέζικη κρίση καραδοκούσε…
Και από ότι φαίνεται υπήρξε και από την απέναντι πλευρά του Ατλαντικού αντίστοιχο σχέδιο εξομοίωσης εξόδου, της ομάδας των… «προοδευτικών» οικονομολόγων που πλαισίωναν(;) τον Βαρουφάκη, ώστε να υπάρχει μία απάντηση στο σχέδιο Σόϊμπλε και που ο υπεύθυνος της ομάδας δήλωσε λίγο μετά την κρίση της Συνόδου Κορυφής ότι τελικά η κυβέρνηση δεν έλαβε τελικά γνώση. Aυτά στα πλαίσια του γενικότερου ενδοϊμπεριαλιστικού ανταγωνισμού που εκτείνεται από την απλή οικονομία στην συμπυκνωμένη, δηλαδή στη γεωπολιτική, αντιπαράθεση.
Η συντεταγμένη χρεοκοπία, το περίφημο bail out, δηλαδή το κούρεμα των ιδιωτών κερδοσκόπων που κρατούσαν ευρωπαϊκό χρέος ήταν κάτι που αποφασίστηκε σε μία παρατεταμένη κρύα νύχτα στο Ντόνβιλ (πόλη της Γαλλίας) ανάμεσα σε Μέρκελ και Σαρκοζί το 2010. Έτσι οδηγηθήκαμε στο ελληνικό γνωστό PSI, που και κατά τον Ντράγκι στην αντιπαράθεσή του με τον Σόϊμπλε τράνεψε και γιγάντωσε το ελληνικό δημόσιο χρέος. Δηλαδή υπήρξε ένα κοινά αποφασισμένο πολιτικό πλαίσιο, μία προσωρινή αναλαμπή του γερμανογαλλικού άξονα, με σαφές κέρδος για τους γερμανούς και συμφωνημένα «στραβά μάτια» για την έκθεση των γαλλικών τραπεζών στο ελληνικό δημόσιο χρέος, για την πιο χαλαρή δημοσιονομική πολιτική της Γαλλίας κλπ.
Τον Ιούλιο του 2015 τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά. Όχι μόνο δεν υπήρχε συνέχεια, αλλά υπήρξε και έντονη διάρρηξη αυτής της σχέσης. Ο δρόμος για την κόλαση ήταν συνεπώς ανοικτός και το μόνο σίγουρο ήταν πως δεν επρόκειτο για συντεταγμένη έξοδο κατ’ αναλογία της συντεταγμένης χρεοκοπίας του 2012. Τότε;
Τότε μάλλον θα πρέπει να συνηθίσουμε στα χρόνια που περνάμε για κλιμακώσεις που θα φτάνουν στα χείλος της αβύσσου. Το ζήσαμε σε πιο κρίσιμα γεωπολιτικά πεδία ανταγωνισμού (πχ Γεωργία, Συρία και στην Ουκρανία), όπου οι αντιπαρατιθέμενοι ιμπεριαλισμοί έφτασαν μία αναπνοή πριν τη γενικευμένη αντιπαράθεση. Είναι ένας τρόπος οι ιμπεριαλιστές να αναμετρώνται με τα πραγματικά δεδομένα, να πηγαίνουν τα όρια «λίγο παραπέρα» και να ανασυντάσσονται με βάση την αναμέτρησή τους με τους αντικειμενικούς περιορισμούς, τις δυναμικές που ενδεχόμενα μπορεί να απελευθερωθούν. Να προχωρούν έτσι στην ανανέωση των όποιων συμβιβασμών μπροστά στις μελλοντικές τους νέες αντιπαραθέσεις. Αυτό που διαδραματίστηκε στη Σύνοδο Κορυφής δεν διαφέρει από τη γενική αυτή τάση του ενδοϊμπεριαλιστικού ανταγωνισμού. Το παιχνίδι αυτό είναι επικίνδυνο και δεν μπορεί πάντα να κρατιέται «στα όρια». Γιατί κάποια στιγμή η ανεξέλεγκτη δυναμική που αναπτύσσεται θα επιβάλει το επόμενο αποφασιστικό «βήμα» ή έστω το «ατύχημα». Και είναι φυσικά πρώτη φορά που τίθεται σε αυτή την έκταση στην ευρωζώνη και την ΕΕ.

Τα σχέδια εξόδου… εσωτερικού.
Τα σχέδια αυτά προέρχονταν κατά βάση από την αριστερά στις διάφορες εκδοχές της.
Να διευκρινίσουμε στο σημείο αυτό ότι για την άποψη που εκτίθεται εδώ δεν υπάρχει «κόμμα της δραχμής». Τουλάχιστον για τις κυρίαρχες και κάπως σοβαρές μερίδες του κεφαλαίου και της μεγαλοαστικής τάξης. Μπορεί ενδεχομένως κάποια αν όχι κομμάτια, τουλάχιστον συμφέροντα περιορισμένου οικονομικού και πολιτικού χαρακτήρα να είχαν προσωρινά οφέλη από την επανεθνικοποίηση του νομίσματος. Όμως το σύνολο της αστικής τάξης το απεύχεται, γιατί ξέρει τι σημαίνει και για τη δική της κυριαρχία που δεν μπορεί να στηρίξει μία τέτοια προοπτική. Έτσι εξηγείται ότι και μερίδες της που στήριξαν τον ΣΥΡΙΖΑ όταν τέθηκε το δημοψήφισμα στήριξαν εν τέλει το ΝΑΙ.
Είχαμε πέντε (ναι πέντε!) σχέδια εξόδου από το ευρώ (Λαπαβίτσας, πρωτοβουλία για τη διαγραφή του χρέους, σχέδιο ΜΑΡΣ, παλιότερα σχέδιο Β, σχέδιο ΑΡΑΣ). Όλα αυτά τα σχέδια μπροστά στην άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση φρόντισαν να στρογγυλέψουν την έξοδο από την ΕΕ και να προσανατολιστούν σε διεκδικήσεις και προτάσεις που εν πολλοίς ήταν αντιγραφή του προγράμματος της Θεσσαλονίκης!
Ο Λαπαβίτσας –ο πιο προβεβλημένος εκπρόσωπος αυτής της πρότασης– στηρίζει τη συντεταγμένη έξοδο από το ευρώ, κατά τα λεγόμενά του στις διάφορες συνεντεύξεις «ποταμούς», σε τέσσερα στοιχεία: Στην οικονομική ερημοποίηση των μνημονίων, που έτσι και αλλιώς έχει αφήσει ισορροπημένα ισοζύγια συντρίβοντας τις εισαγωγές και τη ζήτηση (άρα υπάρχει περιθώρια ανάκτησης και δεν θα υπάρχουν ελλείψεις δραματικού χαρακτήρα), στο χαμηλό πληθωρισμό εξ αιτίας πάλι των μνημονίων, που θα εξασφαλίσει ότι δεν θα εξασκηθούν πληθωριστικές πιέσεις από την αναλογία του νέου εθνικού νομίσματος προς το ευρώ. Επίσης ελπίδες εναποτίθενται στην μη έξοδο από την ΕΕ, που θα δημιουργήσει προϋποθέσεις διευθετήσεων για την έκθεση του χρηματοπιστωτικού συστήματος εκτός χώρας και τέλος στην εθνικοποίηση των τραπεζών και στον αναπροσανατολισμό των ενεργειακών πηγών της χώρας. Στην προσέγγιση αυτή δεν υπάρχει ιμπεριαλισμός, έστω και με τη στρογγυλεμένη θέση της συμμετοχής της χώρας στον «παγκόσμιο καταμερισμό».

Τι σημαίνει αγνόηση του πλαισίου;
Στο κατεχόμενο Ιράκ –μιλάμε για πραγματική κατοχή– για να εισαχθεί νέο νόμισμα χρειάστηκε σχεδόν ένας χρόνος, 20 περίπου Boeing 747, η κινητοποίηση του αμερικανικού στρατού, τρεις εταιρίες εκτυπώσεων και εκατοντάδες φορτηγά. Χωρίς τέτοια στήριξη, ένα Grexit θα αντιστοιχούσε με την ανακοίνωση μιας μεγάλης υποτίμησης 18 μήνες πριν πραγματοποιηθεί: μια συνταγή για ρευστοποίηση όλων των ελληνικών περιουσιακών στοιχείων και μεταφορά τους στο εξωτερικό με κάθε διαθέσιμο μέσον. Μήπως στα πλαίσια της εκμετάλλευσης των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων αναμένουν μία τέτοια προστασία; Αστεία πράγματα. Ούτε τα καλοπιάσματα των ευρωπαίων με την μη έξοδο από την ΕΕ έχουν καμία καλύτερη τύχη. Αν δεν είναι δική τους απόφαση η έξοδος της χώρας από την ευρωζώνη είναι φυσικό πως θα την πολεμήσουν λυσσαλέα (πήραμε ένα δείγμα).
Είναι να απορεί κανείς πως –πέρα από την αγνόηση του πλαισίου της εξάρτησης– ένας οικονομολόγος με σπουδές στην αλλοδαπή μπορεί να αναπτύσσει αυτές τις αερολογίες. Για παράδειγμα, οι εισαγωγές δεν είναι απαραίτητες μόνο για την κατανάλωση, αλλά και για την λειτουργία του παραγωγικού τομέα της οικονομίας (αυτού που απέμεινε), δηλαδή πρώτες ύλες, ενδιάμεσα προϊόντα, ανταλλακτικά, εξοπλισμός. Μέχρι να τις υποκαταστήσει με την παραγωγική ανασυγκρότηση, ο εισαγόμενος πληθωρισμός του νέου νομίσματος που θα είναι σαφώς υποτιμημένο απέναντι στο ευρώ θα σπάει κόκκαλα. Άλλα ερωτήματα τίθενται για το πώς θα σιτιστεί ένα λαός του οποίου ο πρωτογενής τομέας έχει διαλυθεί ακόμα πριν την νομισματική ενοποίηση και άλλα πολλά. Όσο για τις άλλες ενεργειακές πηγές, γιατί μία λαϊκή κυβέρνηση τάχα θα επιτύγχανε εκεί που απέτυχαν πραγματικές συστημικές κυβερνήσεις όπως του Καραμανλή; Υπάρχει βέβαια και ο κόλαφος της πολυμερούς εξωτερικής πολιτικής του πρώην υπουργού Παραγωγικής ανασυγκρότησης και του ανεκδιήγητου Κοτζιά… Το σπουδαιότερο όμως όλων πέραν των καταφανών οικονομικών συνεπειών αφορά –επαναλαμβάνουμε– τη λυσσώδη αντίδραση των ιμπεριαλιστών από τους οποίους όχι νομισματικά αλλά οικονομικά και στρατιωτικά είναι εξαρτημένη η χώρα. Ποιος λαός θα τους αντιμετωπίσει, με ποιο σχέδιο υποχώρησης και ανασυγκρότησης, τι αποθέματα, τι οργάνωση σε όλα τα επίπεδα;
Αν συνεπώς από τα πέντε εγχώρια σχέδια εξόδου από το ευρώ και το ένα υποτιθέμενο (υπερατλαντικό) αυτό που διαμόρφωσε όρους για την υλοποίηση μιας πολιτικής –γιατί τι άλλο είναι η διαμόρφωση όρων από την επιβολή του τρίτου μνημονίου;– ήταν το γερμανικό σχέδιο, τι συμπέρασμα μπορούμε να βγάλουμε; Ακόμα και αν ήταν μπλόφα…
Μπορούμε να βγάλουμε το συμπέρασμα πως κάτι τέτοιο συνέβη γιατί το γερμανικό σχέδιο αξιοποίησε το πραγματικό πλαίσιο, το πλαίσιο της εξάρτησης, και κινήθηκε εντός αυτού. Ήταν ένας αυθεντικός εκβιασμός, μία πραγματική -έστω- μπλόφα. Γι’ αυτό και η πιο εμβληματική πρόταση της αριστερής διεξόδου για το χρέος –«που όλους τους ενώνει»– μετατράπηκε σε όπλο ενάντια στον εαυτό της!

Η εθνικοποίηση των τραπεζών
Στο υποτιθέμενο μεγάλο αίτημα του κινήματος για την εθνικοποίηση των τραπεζών υπάρχει βέβαια και η εκδοχή του συστήματος. Μία ενδεχόμενη έξοδος της χώρας από το ευρώ, επιβεβλημένη βέβαια ως τιμωρία, θα είχε σαν αποτέλεσμα την αναγκαστική… κρατικοποίησή τους. Το εξαρτημένο αστικό κράτος (δεν θα έπαυε να είναι τέτοιο παρά την έξοδο) θα αναλάμβανε να στηρίξει στοιχειωδώς ένα χρηματοπιστωτικό σύστημα που θα κατέρρεε. Οπότε το «κίνημα» θα είχε να λέει πως ένα από τα σημεία του μεταβατικού προγράμματος θα υλοποιούνταν ακόμα και εν μέσω Αρμαγεδώνα! Όμως και σήμερα οι Τράπεζες της χώρας είναι με μία έννοια κρατικοποιημένες, αφού η συμμετοχή του ΤΧΣ, δηλαδή του διακρατικού χρηματοπιστωτικού ταμείου των Ευρωπαίων, στις τράπεζες ανέρχεται στα εξής ποσοστά: Γιούρομπανκ 35,4%, Εθνική 57,2%, Πειραιώς 67,3% και Άλφα Μπανκ 69,9%!
Η εξέλιξη αυτή ενθαρρύνει τους εκπροσώπους των μεταβατικών προγραμμάτων. Σε άρθρο τού Λεωνίδα Βατικιώτη στο περιοδικό unfollow, κατ’ αναλογία με τον Λαπαβίτσα που θεωρεί την ισοπέδωση των μνημονίων ως όρο για ισορροπημένα ισοζύγια, θεωρείται πως «αφού η απόλυτη πλειοψηφία των μετοχών (για τις τρεις τουλάχιστον) ανήκει στο δημόσιο με την ευρεία έννοια» (...) «παραμένει στο τραπέζι η δυνατότητα πλήρους κρατικοποίησής τους, χωρίς φυσικά καμιά αποζημίωση στις διοικήσεις τους, που θα πρέπει να απολογηθούν στην δικαιοσύνη για την ζημιά που έχει υποστεί το δημόσιο συμφέρον από τις πράξεις και τις παραλείψεις τους». Τι λέτε; Δηλαδή για άλλη μία φορά ο καπιταλισμός –ο εξαρτημένος καπιταλισμός της χώρας– θα δημιουργήσει τους όρους για να ξεφλουδιστεί ο… καρπός και να αναδυθεί η άλλη κοινωνία. Τέλεια γραμμική πορεία! Αυτό δεν θα ήταν εύκολο όμως ούτε για τους ιμπεριαλιστές. Και απομονώνουμε τον χρηματοπιστωτικό τομέα από τα υπόλοιπα ζητήματα που θα άνοιγε –έτσι ή αλλιώς– ένα ενδεχόμενο grexit.
Δεν είναι γνωστό –τουλάχιστον σε όσους δεν ασχολούνται με τα οικονομικά– ότι υπάρχει το λεγόμενο πρόγραμμα-σχέδιο target 2 στην ευρωζώνη, που αποκαλείται και «πρόγραμμα εξισορρόπησης κινδύνου». Το πρόγραμμα αυτό «εξισορροπεί» τα κεφάλαια και τα ομόλογα υψηλού ρίσκου του λεγόμενου Νότου με κεφάλαια και ομόλογα υψηλής φερεγγυότητας κατά βάση γερμανικά. Δηλαδή, για να μιλήσουμε απλοελληνικά, γερμανικά κεφάλαια βρίσκονται διασπαρμένα σε όλες τις τράπεζες του ευρωπαϊκού Νότου και φυσικά στις ελληνικές. Δεν είναι λοιπόν καθόλου εύκολη υπόθεση να… αφαιρεθεί αυτό το κομμάτι. Και αυτό εννοούμε και από χρηματοπιστωτική άποψη όταν λέμε πως το μέγεθος «Ελλάδα» έχει μικρή σχέση με το μέγεθος «Κύπρος».
Γιατί όμως ο εκβιασμός των γερμανών ευρωπαίων και στο ζήτημα αυτό έχει πραγματική βάση και πραγματικά αποτελέσματα (για να προκαλέσουμε ας θέσουμε το ερώτημα τι ποσοστά θα είχε το ΟΧΙ τη δεύτερη εβδομάδα, ας πούμε, των capital controls;);
Γιατί επιπλέον ασκείται σχεδιασμένα, βήμα το βήμα (παράδειγμα πως χειρίστηκε η ΕΚΤ το ζήτημα της ρευστότητας, με ασφυξία χωρίς να προκαλέσει πνιγμό); Η απάντηση είναι η ίδια.
Γιατί η ανακεφαλαιοποίηση και η όποια κρατικοποίηση ή εκ ιδιωτικοποίηση των τραπεζών ΕΙΝΑΙ το πλαίσιο της εξάρτησης. Η υποτιθέμενη άλλη πρόταση δεν είναι πουθενά…

Μια πονηρή σκέψη.
Οι υπερασπιστές των μεταβατικών προγραμμάτων –ειδικά οι πλέον ριζοσπαστικοί– θα μπορούσαν να κριτικάρουν την παρούσα τοποθέτηση ότι απομονώνει δύο στοιχεία αυτών των προγραμμάτων από το δικό τους «άλλο πλαίσιο». Και θα εννοούν προφανώς τον περίφημο «εργατικό έλεγχο». Όμως ο «εργατικός έλεγχος» δεν είναι αίτημα. Είναι κατάσταση που επιβάλλεται με την επιβολή δύναμης. Με ολοκληρωμένη επαναστατική στρατιωτική δύναμη ή με την πραγματική απειλή χρήση της. Στα έργα του Λένιν των πρώτων χρόνων της σοβιετικής εξουσίας μπορεί να διαβάσει κανείς πως οι μπολσεβίκοι, αν και είχαν πίσω τους την ένοπλη εργατική τάξη, όταν έστειλαν κομισάριους στις τράπεζες τούς ανακάλεσαν εσπευσμένα (συνάντησαν τη λυσσώδη αντίδραση) και αναγκάστηκαν να στείλουν τα ένοπλα τμήματά τους προκειμένου να επιβάλλουν την εθνικοποίηση. Δεν ξέρουμε αν λέει «κάτι» αυτό το ιστορικό στοιχείο στους θιασώτες του εργατικού ελέγχου ή αυτούς της «λαϊκής εξουσίας». Γιατί το ζήτημα, το μέγα ζήτημα, και γι' αυτούς και για την άποψη που εκτίθεται εδώ, το ζήτημα δηλαδή της αριστεράς, είναι ποιος είναι ο δρόμος σήμερα που οδηγεί εκεί και φυσικά ακόμα παραπέρα…

Δημήτρης Μάνος, εκπαιδευτικός, μέλος του ΚΚΕ(μ-λ),
το άρθρο δημοσιεύτηκε στα Αντιτετράδια της Εκπαίδευσης που κυκλοφορούν (111)

5 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

έχει παραγίνει το πράγμα με τους οικονομολογούντες που παριστάνουν τις αυθεντίες και ότι ξέρουν να κρίνουν επιστημονικά και όχι πολιτικά, τον ... Λαπαβίτσα. Αυτό για την απάντηση περί αερολογίας του Λαπαβίτσα όταν το άρθρο του Μάνου τον στέλνει μετεξεταστέο σε πολύ βασικά μακροοικονομικά. Εγώ βέβαια πιστεύω πως τελικά τα πράγματα είναι πολιτικά και εκεί πρέπει να εστιάζουμε. Πολιτικά είναι τα λάθη του Λαπαβίτσα που τον κάνουν να μην βλέπει εξίσου και το θέμα της ΕΕ με το ευρώ, πολιτικά είναι και τα "λάθη" του ΔΜ, που στο πάθος του να βγάλει πως οι αριστεροί "δραχμιστές" θα μας ... τσακίσουν στην πείνα, ξεχνάει βασικά πράγματα, πχ για το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών

η χώρα μπορεί να στηρίξει το σημερινό επίπεδο εξαγωγών για να έχει συνάλλαγμα και το σημερινό επίπεδο εισαγωγών. Αυτό σημαίνει ισοσκελισμένο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών. Δεν υπάρχει δηλ ΚΑΝΕΝΑΣ οικονομικός λόγος για τον οποίον η Ελλάδα δεν μπορεί να εξάγει (τουρισμό και αγαθά με τις υπάρχουσες εργαλειομηχανές, δεν χρειάζεται να εισάγει άλλες) στο σημερινό επίπεδο και δυνητικά σε καλύτερο λόγω υποτίμησης. Πλην όμως η υποτίμηση δεν είναι ο βασικός λόγος της εξόδου από το ευρώ, από οικονομική άποψη. Αυτός είναι η άμυνα στην γερμανική υποτίμηση και το γερμανικό οικονομικό και κοινωνικό ντάμπινγκ συν την αύξηση της νομισματικής βάσης όπως και η υποκατάσταση των εισαγωγών. Φθηνότερες εξαγωγές και εγχώρια παραγωγή για εγχώρια κατανάλωση και ακριβότερες εισαγωγές, αυτό κάνει η υποτίμηση που δεν έχει καμία απολύτως, οικονομολογική, σχέση με υποτίμηση της εργατικής δύναμης.

Κώστας

Ανώνυμος είπε...

Μια βασική δηλ αντιυφεσιακή λογική που ΔΕΝ θα έχει τεράστια αποτελέσματα γιατί το πράγμα δεν τελειώνει στο οικονομικό κομμάτι. Η ελληνική αστική τάξη δεν θέλει μια τέτοια πολιτική η οποία αποκτά νόημα στο πλαίσιο μιας πολιτικής γραμμής ρήξης με την ιμπεριαλιστική επιτροπεία, την αγορά, τον ίδιο τον καπιταλιστικό καταμερισμό εργασίας. Το θέμα δηλ τελικά είναι πολιτικό, η πολιτική και κοινωνική και οικονομική δύναμη κρούσης του λαϊκού μπλοκ για να αμυνθεί στην αστική τάξη και τον ιμπεριαλισμό. Που σημαίνει πολλά πράγματα. Σημαίνει ότι θα έχεις τα δίκτυα διανομής και πρωτογενούς παραγωγής για να έχεις επάρκεια τροφίμων. Σημαίνει πως θα έχεις οργανώσει πρακτικές κοινωνικοποίησης του νοικοκυριού και της κατανάλωσης. Σημαίνει πως θα εθνικοποιήσεις το μεγαλύτερο κομμάτι της παραγωγής και την πίστη και πως θα στηρίξεις, κυβερνητικά, νομοθετικά, πιστωτικά, την αυτοδιαχείριση και στην δευτερογενή παραγωγή εκτός από την πρωτογενή. Σημαίνει πως θα έχεις τις δομές κοινωνικοπολιτικής δύναμης, τις λαϊκές οργανώσεις δηλ για να αμυνθείς. Σημαίνει πως κάνεις, από σήμερα, πως αλλιώς, την οικονομική διπλωματία για την ενεργειακή επάρκεια και για τις εισαγωγές μηχανών που δεν θα τις χρειαστεί αύριο, ειδικά με το πάγιο κεφάλαιο που "αργεί" αλλά θα τις χρειαστείς. Σημαίνει πως βλέπεις πως το grexit σε στυλ Σόιμπλε έρχεται, είναι στην λογική των πραγμάτων. Κρατικοποίηση χρέους (φάση 1), ελεγχόμενη χρεοκοπία σε βάρος του δανειζόμενου (φάση 2) κοινωνική ερήμωση του "εκαθαρριζόμενου" κοινωνικού σχηματισμού (φάση 3) και ολοκλήρωση του με άτακτη χρεοκοπία και έξοδο από το ευρώ όταν δεν υπάρχει πια δημόσια περιουσία για σκότωμα, κοινωνικό κράτος για ξήλωμα, βασικό επίπεδο αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης για επιπλέον εσωτερική υποτίμηση

Σημαίνει όμως πως όλα αυτά τα βάζεις σκοπό από σήμερα σαν επαναστατική αριστερά για να τα πει η αριστερά, και ας αμύνεται δέσμια όπως είναι του ρεφορμισμού της, είτε αυτή την πάει σε λογικές σταδίων (σήμερα αντιμνημονιο και ανάπτυξη με υποτίμηση, αύριο σοσιαλισμός) είτε κινδυνολογεί χωρίς όριο για τις συνέπειες του grexit από οικονομική άποψη για να δώσει και επίχρισμα οικονομολογίας στις ρεφορμιστικές αριστερίστικες ηττοπαθείς όψεις, τις κυρίαρχες δηλ, της πολιτικής της γραμμής.

Σημαίνει επίσης πως επιτέλους μετά από 6 χρόνια ανοίγεις την κουβέντα σοβαρά, πάνω στις πολιτικές παραδοχές και απολήξεις των γραμμών γιατί μια κουβέντα για το ποιος είναι πιο καλός οικονομολόγος τελικά δεν μας πάει πουθενά. Γιατί όταν είσαι και πολιτικά τρύπιος, θα πας να δώσεις και επιστημοσύνη στην πολιτική σου και θα πεις και κει αερολογίες.

Καλή Ανάσταση σύντροφοι !!

Κώστας

Ανώνυμος είπε...

Η δική μου γνώμη είναι ότι αν δεν έχεις και συγκεκριμένες προτάσεις πάνω σε μια σειρά ζητήματα δεν γίνεσαι πιστευτός. Πιο συγκεκριμένα στο ζήτημα του χρέους ή του νομίσματος πρέπει να διατυπώσεις μια ξεκάθαρη θέση. Εγώ πχ δεν έχω κανένα πρόβλημα να πω ότι είμαι υπέρ της στάσης πληρωμών και της διαγραφής όλου του χρέους και υπέρ εθνικού νομίσματος. Ναι όχι μόνο έξω από το ευρώ αλλά από την ΕΕ, το ΝΑΤΟ και ως λαός κυρίαρχος και ανεξάρτητος. Δεν διαφωνώ σε αυτό αλλά πρέπει να πεις και τι θα κάνουμε συγκεκριμένα. Το να λες ότι πρέπει να ανατραπεί η εξουσία ντόπιων και ξένων κεφαλαιοκρατών ή να σπάσει η ιμπεριαλιστική εξάρτηση σαν στρατηγικός στόχος είναι απόλυτα σωστό αλλά να μένεις εκεί δεν αρκεί. Η θέση σου πχ για τις τράπεζες ή τις βιομηχανίες πρέπει να ακούγεται. Εθνικοποίηση. Παράλληλα θα ξεκαθαρίσεις όχι εθνικοποίηση τύπου ΠΑΣΟΚ πχ αλλά εθνικοποίηση από ένα άλλο κράτος επαναστατικό που θα έχει σπάσει την καπιταλιστική και ιμπεριαλιστική κυριαρχία.

Και δεν πρέπει να υπάρχει ο φόβος ταύτισης με αστούς και ρεφορμιστές τύπου Καζάκη, Λαπαβίτσα
Αλαβάνου κλπ γιατί η δική σου λύση πολιτικά είναι εντελώς διαφορετική και σε αυτό έχει δίκιο ο Κώστας πολιτικό είναι το πρόβλημα εκεί διαφέρουμε από αυτούς. Αυτοί προτείνουνε διαχείριση εμείς ανατροπή. Όταν μιλάς λοιπόν για νόμισμα, χρέος, εθνικοποιήσεις ξεκινάς από άλλη αφετηρία και αυτό συμφωνώ απόλυτα ότι πρέπει να το εξηγήσεις.Το να μιλάς όμως για ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής χωρίς να θέτεις τα ζητήματα πχ του χρέους ή του νομίσματος (κάνοντας αναλύσεις από ταξική σκοπιά πάντα) για μένα αυτό έχει κενά.

V For Viva La Revolution





Αντίσταση στις γειτονιές είπε...

Ανατροπή αντιλαϊκής πολιτικής σημαίνει ότι οι εργαζόμενοι θα είναι στους δρόμους και θα διεκδικούν αυτά που δικαιούνται. Είναι ή όχι μια αύξηση μισθών για παράδειγμα μετά από διαρκή αγώνα ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής; Η νικηφόρα διεκδίκηση είναι ή δεν είναι αμφισβήτηση στη πράξη του χρέους, και κάθε άλλης αστικής δικαιολογίας, ως πρόβλημα του λαού; Ή μήπως θεωρεί κανείς ότι αν και εφ όσον το σύστημα ξεπεράσει τη κρίση του θα επιστρέψει τα "κλεμένα" πίσω χωρίς δεύτερη σκέψη;

Εμείς λέμε ότι δε μπορεί οι διεκδικήσεις του λαού να εξαρτώνται από το τι θα γίνει με το χρέος και από το τι νόμισμα θα αποφασίζει κάθε φορά το εξαρτημένο κεφάλαιο να χρησιμοποιεί και γι' αυτό δεν έχουμε κανένα λόγο να προτείνουμε κυβερνητικές λύσεις οι οποίες στα πλαίσια του καπιταλισμού θα προβούν σε εθνικοποιήσεις (αλήθεια σε ποιο έθνος αναφερόμαστε; Υπάρχουν αστικές δυνάμεις που να θέλουν και να μπορούν να συνεναίσουν σε τέτοιες πολιτικές;). Οι αναλύσεις μας για αυτά τα ζητήματα έχουν να κάνουν περισσότερο με τις επιπτώσεις τους στη συνείδηση και στη ζωή του λαού και πως αυτός θα αντισταθεί σε αυτές παρά με την ανάγκη που νοιώθουν κάποιοι στην Αριστερά να ξεπεράσει το σύστημα τη κρίση του, συνδέοντας τα λαϊκά δικαιώματα και τις διεκδικήσεις με αυτό το ξεπέρασμα ως βασική προϋπόθεση.

Προφανώς για το πως θα πάμε και για το τι θα γίνει μετά την επανάσταση καλό θα ήταν να υπήρχε ένας προγραμματικός λόγος. Σε αυτό το έχουμε πει ανοιχτά ότι είμαστε πίσω για διάφορους υποκειμενικούς λόγους. Αναρωτιέμαι όμως στη φάση που βρίσκεται η χώρα, εσωτερικά και με το συγκεκριμένο διεθνές περιβάλλον, με τη συγκεκριμένη κατάσταση του εργατικού λαϊκού κινήματος, με τη κατάσταση της Αριστεράς, ιδιαίτερα της κομμουνιστικής, ποιος θα μπορούσε στα σοβαρά να έχει συγκεκριμένο προγραμματικό λόγο που να μην καταλήγει σε κυβερνητισμό; Να ξεχάσουμε το πάθημα της τότε Αριστεράς με το ΠΑΣΟΚ (και μάλιστα σε εποχές όπου το κίνημα διεθνώς και εσωτερικά υποτίθεται ότι ήταν σε καλύτερη μοίρα); Να ξεχάσουμε το πάθημα της σημερινής Αριστεράς των λεπτομερών προγραμματικών - κυβερνητικών προτάσεων με τον ΣΥΡΙΖΑ;

Αυτό που λείπει δεν είναι οι προτάσεις. Από αυτές η Αριστερά έχει παρουσιάσει μπόλικες τις τελευταίες δεκαετίες καμιά όμως, όσο "προωθημένη" κι αν ήταν, δε κατάφερε να δημιουργήσει κίνημα τέτοιο που να στρέψει τις εξελίξεις προς όφελος του λαού. Έχουμε αναρωτηθεί άραγε γιατί;

Μήπως γιατί η επίθεση που κρατά επίσης πολλές δεκαετίες (από πριν τη κρίση) αφορά κυρίως την αποσυγκρότηση του λαού και ακόμη πιο ιδιαίτερα της εργατικής τάξης; Μήπως γιατί η Αριστερά έβγαλε έξω από όλες τις αναλύσεις της τον παράγοντα της ταξικής πάλης προτάσσοντας απίθανες προτάσεις περάσματος στο σοσιαλισμό περίπου με τον πειθαναγκασμό του συστήματος; Μήπως γιατί η Αριστερά θεωρεί ότι ο καπιταλισμός κάνει παραχωρήσεις μόνο όταν αυτός θεωρεί ότι μπορεί και όχι όταν νοιώσει απειλούμενος;

......

Αντίσταση στις γειτονιές είπε...

Εμείς δεν αρνούμαστε ότι στη διαδικασία της ταξικής πάλης μπορεί να υπάρξουν και εθνικοποιήσεις, και κρατικοποιήσεις και αλλαγές σοβαρές που θα επιβληθούν στο σύστημα αλλά και που από την άλλη θα έχουν το χαρακτήρα του ξεπεράσματος της πίεσης που μπορεί να νιώσει το σύστημα από τη λαϊκή πάλη, ακόμη και κυβερνήσεις μπορεί να υπάρξουν σε κάποιες φάσεις που να έχουν αναφορά στα συμφέροντα του λαού. Άλλωστε το επαναστατικό κίνημα έχει άφθονη εμπειρία και από τέτοιες και από άλλες μορφές. Αρνητική και θετική. Το θέμα είναι ότι δε μπορεί να γίνονται κάτι σαν υποχρεωτικός κανόνας - δόγμα - αυτές οι μορφές που θα εμφανιστούν σα μια στιγμή της ταξικής πάλης η οποία θα πρέπει να ξεπεραστεί σύντομα προς τη μια ή την άλλη πλευρά. Πριν λοιπόν προγραματίσουμε το μέλλον μας με κάθε λεπτομέρεια καλό θα ήταν να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις που θα στηριχθεί η πάλη γι' αυτό το μέλλον και σίγουρα αυτές οι προϋποθέσεις δεν είναι τα αποτελέσματα της νικηφόρας (για μας) πάλης όπως το πέρασμα του πλούτου στα χέρια του λαού.

Χωρίς εργατική τάξη συγκροτημένη, χωρίς λαό οργανωμένο, και χωρίς πολιτική συγκρότηση τέτοια που να οδηγεί τη σύγκρουση προς το ξεκαθάρισμα του "ποιος ποιον" όλα τα άλλα είναι αυταπάτες που οδηγούν σε κυβερνήσεις τύπου ΣΥΡΙΖΑ.