30 Απρ 2016

Νέες κυριακάτικες και πασχαλινές μορφές πάλης! Καλή ανάσταση!

Ποιος να το περίμενε! Πως όταν κάναμε πλάκα για τη ΓΣΕΕ ότι θα κηρύξει απεργία το Πάσχα (εδώ) ότι θα βρισκόταν συνδικαλιστικές ηγεσίες που θα το έκαναν πράξη (ΟΣΕ, ΣΤΑΣΥ, Προαστιακός)!  Τιμώντας μάλιστα τη ...Πρωτομαγιά. Αναρωτιόμαστε όλο τους προηγούμενους μήνες δεν υπήρχε θέμα ασφαλιστικού; Δεν θα υπάρχει τις επόμενες μέρες και βδομάδες; Ή μήπως θέλησαν να στείλουν μήνυμα μη υποταγής στη κυρίαρχη ιδεολογία που μας επιβάλει μια θρησκευτική γιορτή ανήμερα της Πρωτομαγιάς, αρνούμενοι την απαξίωσή της και από το αστικό κράτος που τη μετέτρεψε σε περιφερόμενη αργία;
Όταν προς το τέλος των μεγάλων κινητοποιήσεων της διετίας 2010 - 12 παρατηρούσαμε κάποιοι ότι οι συνδικαλιστικές ηγεσίες άρχισαν να ρίχνουν ιδιαίτερο βάρος σε απογευματινές και κυριακάτικες συγκεντρώσεις (τις οποίες δεν αρνούμαστε αλλά όταν γίνονται αποκλειστική μορφή πάλης τότε είναι πρόβλημα), όταν τη 12η του Φλεβάρη προηγήθηκε γενική 48ωρη απεργία Παρασκευή και Σάββατο με ιδιαίτερο βάρος στη ...Κυριακάτικη συγκέντρωση, δε περιμέναμε ότι αυτό θα παγιωνόταν και θα επεκτεινόταν και σε επίσημες αργίες! Μάλλον υποτιμήσαμε τη ξετσιπωσιά τους!
Έτσι λοιπόν έχουμε προκήρυξη απεργίας ανήμερα του Πάσχα, προκήρυξη (γενικής μάλιστα) απεργίας τη Κυριακή του Θωμά και απ΄ότι φαίνεται η επόμενη απεργία θα πάει τη Πεντηκοστή, τον Δεκαπενταύγουστο και πάει λέγοντας. Να έχουμε και την ευλογία του Θεού! Πλην της κυβέρνησης που αφού πάρει την ευλογία της επίγειας αγιατριάδας, από το ναό του Χίλτον, θα αποφασίσει πότε θα είναι ώριμες οι συνθήκες για τη 48ωρη που "παλεύεται" από ορισμένους με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε να μη τη πιστέψουμε. Με μπροστάρη τον Κατρούγκαλο!
Συνδικαλιστικές ηγεσίες, πράσινες, "κόκκινες", κίτρινες και μπλε, ενώ στη καλύτερη περίπτωση καλούσαν τους εργαζόμενους σε απογευματινές και κυριακάτικες πορείες (κι ας τις κατήγγειλαν κάποτε οι "κόκκινες"!), ενώ κάναν ότι μπορούσαν για να μη γίνουν απεργίες, τώρα δικαιολογούνται ότι ο κόσμος δεν τραβάει οπότε αντί αυτές να τον τραβήξουν, (αυτός δεν υποτίθεται ότι είναι ο ρόλος τους ως πρωτοπορία;), αφού τον έβαλαν στην αναμονή έλευσης του σωτήρα, τώρα αυτές πλέον έχουν υποταχθεί στην υποτιθέμενη θέληση του κόσμου και αντί να κοντράρουν την υπαρκτή απογοήτευσή του την ενισχύουν. Αφού βέβαια έκαναν ότι μπορούσαν για να του εμφυσήσουν αυτό το αίσθημα!
Τέλος πάντων δε λέμε! Δε μπορούμε να πούμε όλοι όσοι εξακολουθούμε να πιστεύουμε στο "δόγμα" της λαϊκής δύναμης και πάλης, όπου κι αν βρισκόμαστε πολιτικά και ιδεολογικά. Συνεχίζουμε να παλεύουμε για την ανασυγκρότηση του εργατικού και λαϊκού κινήματος για να γίνουν πράξη λέξεις και φράσεις που η ίδια η αριστερά τις μετέτρεψε σε κενές περιεχομένου. "Από τα κάτω", "αυτοοργάνωση", "δύναμη στις εργατικές συνελεύσεις". Όσο περισσότερο τις ακούει κανείς τόσο περισσότερο πρέπει να κρατάει μικρότερο καλάθι. Όλοι όσοι τις κλίνουν, όσο το δυνατόν πιο φωναχτά και σε όλους τους τόνους, τελικά καταλήγουν σε "μέτωπα" και "συντονισμούς" με τον εαυτό τους, ή και ...κόντρα με τον εαυτό τους, για να τις απαξιώσουν στα μάτια και τα μυαλά του εργαζόμενου λαού. Ο συνδικαλισμός από πράξη αγώνα κατάντησε πράξη διαμεσολάβησης με την εργοδοσία και το κράτος, πράξη στησίματος αναχωμάτων σε εκφρασμένες διαθέσεις των εργαζόμενων, πράξη ανάθεσης στον παντογνώστη ηγέτη - παραγοντίσκο.
Εχουμε πολύ δουλειά και πολύ κόπο μπροστά μας. Θα φάμε και τα στραπάτσα μας θα δούμε όμως και νίκες και επιτυχίες. Η πολύ πρόσφατη ιστορία έχει αποδείξει ότι οι λαοί βγαίνουν στο δρόμο του αγώνα είτε υπάρχουν είτε όχι οι πρωτοπορίες, τους βγάζει η ανάγκη, τους βγάζει η αγανάκτηση, τους βγάζει η απόφαση να ζήσουν. Το μεγάλο ζητούμενο είναι να είμαστε εκεί. Χωρίς φόβο για τις δυνατότητες του λαού, χωρίς να νοιώθουμε την ανάγκη να βάλουμε νερό στο κρασί της αντίθεσής μας με το σύστημα υιοθετώντας τις απόψεις, ή μερός αυτών, που οδήγησαν τους λαούς στην ήττα.
Αν μη τι άλλο η ιστορία έχει αποδείξει, με τις νίκες και τις ήττες τους, με τα καλά τους και τα στραβά τους, ότι οι κομμουνιστές έχουν δίκιο!
Αυτό καμιά "αριστερή" κυβέρνηση, καμιά υπόκλιση στη συστημική σοβαρότητα και παντοδυναμία δεν μπορεί να μας το αφαιρέσει.
Καλή ανάσταση ζωντανών λοιπόν σύντροφοι. Στο δρόμο του αγώνα. Και αυτή δε θα έρθει από μόνη της και από κανένα ...Θεό. 'Αλλωστε αν οι Θεοί ήταν με το μέρος μας δεν θα ήταν Θεοί!    

Δεν υπάρχουν σχόλια: